[ SHINEE FIC ] Sexy Smile : Minho x Key

ตอนที่ 20 : Sexy Smile _19 : เป็นพี่น้องกันดีแล้วฮะพี่อนยู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 มี.ค. 57

 

Chapter 19

 

เป็นพี่น้องกันดีแล้วฮะพี่อนยู

 

 

 

ผมกับพี่อนยูเรานั่งรถแบบชิลๆ ย้ำว่าโคตรพ่อโคตรแม่ชิล นี่พี่ขับช้าขนาดนี้ เอารถไปทิ้งแล้วเอาตีนเดินแทนมั้ยครับ ไม่ต้องบรรยายถึงหน้าคีย์บอมคนหล่อก็พอจะทราบใช่มั้ยฮะว่าผมหงิดแดกขนาดไหนอ่ะ

 

ฮอลลลลลลลลล กูหิวววววว กูหิววววววววววว พี่หู้ไม่เข้าจายยยยยย

 

“น้องคีย์ทำหน้าไม่สบายใจอีกแล้วนะครับ”

“ครับ ผมหิวข้าวมากจนรู้สึกเครียดอย่างบอกไม่ถูกเลยครับพี่อนยู” เข้าใจนะครับ ว่าหิวข้าวกับเห็นแก่กินไม่เหมือนกัน คือตอนนี้ผมหิวข้าวจริงๆ อ่ะ

“ถ้าอย่างนั้นพี่เร่งความเร็วรถขึ้นอีกนิดดีมั้ยครับ เราจะได้ไปถึงที่ร้านไวๆ”

นี่เมิงเพิ่งรู้หรอ นั่นเป็นแค่สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในใจครับ คีย์บอมคนมารยาทดีไม่มีทางพูดอะไรแบบนั้นออกไปแน่ๆ แต่ถ้าเปลี่ยนคนขับเป็นไอมินโฮนะ ผมจะด่าแม่งไม่ยั้งเลยคอยดู แล้ว แล้วทำไม ฮืออออออ ทำไมต้องนึกถึงมินโฮด้วยอ่ะ

“ขับเร็วๆ ก็ดีนะฮะพี่อนยู ผมหิวข้าวอ่ะ” ด้วยความหิวหรืออะไรไม่ทราบได้ ทำให้ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงพร้อมหน้าตาร้องขอออกไป มันเลยเป็นผลให้พี่อนยูยิ้มกว้างพร้อมกับส่งมือมาลูบผมของผมด้วยความเอ็นดู

 

งื้ออออออออออ ผมแพ้คนอ่อนโยนอ่ะ

            ไม่ได้ๆ มีสติๆ อย่าไปแพ้ความอ่อนโยนของพี่หู้หนุ่มตี๋อารมณ์ดีนี้ได้

            “น้องคีย์ถึงแล้วครับ”

            “เอ๊ะ ถึงแล้วหรอ” ผมร้องถามออกไปด้วยใบหน้าเลิกลั่ก ระหว่างที่ผมคิดอะไรในหัว พี่อนยูก็พาผมวาร์ปมาถึงหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นนี่ใช่มั้ย

 

            เอาจริงๆ นี่ผมยังรู้สึกงงๆ อยู่เลย แต่ไม่เป็นไร ถึงเร็วๆ แหละดีแล้วจะได้กินสักที ก็อย่างที่บอกว่าผมอ่ะหิวสุดๆ ไปเลย

 

            “ก็น้องคีย์หิวพี่ก็จัดให้ไงครับ ทีหลังน้องคีย์มีอะไรก็บอกรู้มั้ย พี่ทำได้ทุกอย่างเพื่อน้องคีย์” โอ๊ยยยยยยย ทำได้ทุกอย่างเพื่อน้องคีย์ ทำไมเป็นคนน่ารักแบบนี้ น้องซาบซึ้งจากจายยยยยยยย

 

            หยุด!! เมิงไม่ใช่สาวน้อยคีย์บอม มาเคลิบเคลิ้มอะไรหนักขนาดนี้วะเนี่ย แต่ว่านะรู้สึกหน้ามันร้อนๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ แสรสส น้ำเน่า หนังไทย ละคร ลิเก แต่กู โอ๊ยยย หน้ากูแดงแน่ๆ แดงมากด้วย อ๊ากกกกกก อัปยศมาก นี่ถ้าไม่ติดว่ามันหล่อและดูดี ผมจะตบแรงๆ แบบไม่ยั้งเลยคอยดู

 

            ผู้ชายที่รู้สึกหวั่นไหวกับผู้ชายด้วยกัน คุณว่ามันคืออะไร ?

 

เกย์ไงไอฟายยยยยย~

ถามเองตอบเองและ...เครียดเอง

 

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ แล้วเวลาที่ผมเผลอหน้าแดงกับหน้าหล่อๆ ของไอมินโฮล่ะ อย่าบอกนะว่า ไม่โว้ยยยยยยยยยยย ไม่มีทางอ่ะ เป็นเพราะผมหวั่นไหวกับมันจริงๆ หรอ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด หวั่นไหวเพราะสถานการณ์พาไปอย่างเช่น ผมกับพี่อนยู่ในตอนนี้เป็นต้น อ่า นี่ผมเผลอนึกถึงไอบ้ามินโฮเข้าอีกจนได้

“ไปหาของอร่อยๆ กินกันนะ”

“ครับ ขอบคุณครับ” ผมตอบออกไปรัวเร็วเมื่อพี่อนยูเปิดประตูรถให้ ทำไมชอบทำให้ผมรู้สึกเป็นสาวน้อยอยู่เรื่อยเลย นี่ผมกำลังรู้สึกดีกับพี่จริงๆ หรือว่าถ้าเป็นใครโดนแบบนี้ก็ต้องรู้สึกดีอยู่แล้ว แต่ว่า ผมก็ไม่สามารถชอบพี่อย่างนั้นได้อยู่ดี ผมรู้สึกแย่จังเลยอ่ะ ทำไมพี่ต้องเป็นคนดีแบบนี้ด้วย เฮ้อออออ ผมถอนหายใจลากยาว ขาเองก็เดินตามพี่อนยูเข้าไปในร้านที่จัดไว้สไตล์ยุ่นจ๋า ระหว่างทางเดินก็แอบชำเลืองลูกค้าโต๊ะอื่นๆ ที่เขาสั่งอาหารมาทานไว้ แทบจะปาดน้ำลายเลยทันที คือจะน่ากินไปไหน อาหารดูสดมาก เนื้อปลาคงจะหวานน่าดูเลย ท้องมันจะร้องอีกแล้วนะเนี่ย ทรมานคีย์บอมเหลือเกิน~

 

“น้องคีย์เรานั่งโต๊ะนี่กันนะ ผมขอเมนูด้วยนะครับ” พี่อนยูบอกผมก่อนจะหันไปบอกพนักงานของทางร้านให้เอาเมนูมาให้ด้วย ผมรับเมนูมาเปิดพร้อมกับทำตาลุกวาว

 

“พี่อนยูผมอยากกินทาโกะยากิด้วยอ่ะ”

“เพิ่มให้ด้วยนะครับ”

 

ทาโกะยากิคือสิ่งสุดท้ายที่ผมเอ่ยสั่งออกไป หลังจากเอ่ยชื่อเมนูอาหารยาวเหยียดบอกกับพี่อนยู อยู่กับพี่อนยูมีความสุขก็ตรงนี้แหละ ได้กินของอร่อยๆ อะไรๆ มันก็ดีหมดแหละ โฮ๊ะ โฮ๊ะ จริงสินี่ผมเกือบลืมความตั้งใจจริงที่มากับพี่อนยูวันนี้ได้ แล้วในขณะที่ผมกำลังจะผูกคิ้วเข้าหากัน เหล่าอาหารสัญชาติญี่ปุ่นก็เรียงรายขึ้นบนโต๊ะด้วยฝีมือคนเสิร์ฟ

 

อร่อยก่อนแล้วค่อยว่ากันคงจะดีกว่า

 

“น้องคีย์ชอบทานพวกเค้ก พวกขนมเนยๆ นมๆ รึเปล่าครับ” ระหว่างที่ผมคีบอาหารเข้าปากพี่อนยูก็ถามผมออกมาพร้อมกับยิ้ม

“ชอบครับ ขอบมากๆ ด้วย” ผมตอบออกไปอย่างไม่ต้องคิด ก็ของชอบผมจริงๆ นี่นา ไอผมพวกเบเกอรี่เนี่ย

“พี่มีร้านคนรู้จักเขาทำพวกขนมอร่อยมากๆ เลยนะ แล้วก็อาหารหน้าตาน่ารักสุดๆ ไปเลย ถ้าน้องคีย์เห็นต้องถูกใจแน่ๆ”

“จริงหรอครับ ผมอยากลองไปกินจังฮะ” เอาอีกและ นี่คีย์บอมเป็นคนแบบนี้อีกแล้วได้ยังไง T T

“ได้สิ แฟนพี่ขออะไรพี่ตามใจทุกอย่างล่ะ”

 

อะไรนะ พี่อนยูพูดว่าอะไรนะ แฟนนนนนนนนนน ผมอยากจะเป็นลม

 

“น้องคีย์ทำไมต้องทำหน้าตาตกใจแบบนั้นด้วย”

“ผมว่าพี่คงเข้าใจอะไรผิดครับพี่อนยู” ผมจ้องดวงตาหยีเล็กของพี่อนยูพร้อมกับพูดด้วยเสียงที่ฟังชัด

            “อะไรหรอ พี่เข้าใจอะไรผิดงั้นหรอ”

“เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนไงครับ”

“น้องคีย์เป็นแฟนพี่ พี่เข้าใจอะไรผิดหรอ เรา 2 คนคุยกันรู้เรื่องดีแล้วนี่นา” เอ่ออออ ได้ข่าวว่าพี่เอาแต่พูดๆ แล้วสรุปเอาเองหน้าตาเฉย

“ผมไม่อยากให้พี่ใช้คำว่าแฟนกับผมเลยฮะพี่อนยู ผมรู้ว่าพี่จริงใจ แต่ว่า ผมว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่ไปถึงขั้นนั้น” โอ๊ยยยยยย ในที่สุดผมก็ได้พูดมันออกไป ผมพูดออกไปแล้ว คีย์บอมคนเก่ง ชื่นชมตัวเองได้ไม่ทันไรหน้าผมก็พาลจะถอดสีตามหน้าพี่อนยูที่ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด เออวะ นี่อยู่ๆ ผมพูดแบบนี้ออกไปเป็นใครก็คงต้องช็อคทั้งนั้นแหละ นี่ผมทำตัวไม่ดีเลยใช่มั้ยอ่ะ คือแบบ...รู้สึกผิดจริงๆ นะ แต่ว่าจะไม่พูดออกไปแบบนี้ก็ไม่ได้ ผมเองก็ลำบากใจ

“น้องคีย์...”

“แต่ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่อยู่กับพี่จริงๆ นะครับ แต่มันไม่ใช่แบบนั้นไง ผมอยากให้พี่อนยูเข้าใจผม” คุ้นๆ เนอะ ดูเหมือนตบหัวแล้วลูบหลังแล้วลูบหัวซ้ำอีกรอบยังไงชอบกล แต่อยู่กับพี่อนยูแล้วก็อย่างที่ผมบอกออกไป ถึงจะมีบ้างที่อึดอัดนิดหน่อยก็เถอะ แล้วผมก็คิดว่าถึงเวลาแล้วที่ควรจะหยุดความเข้าใจผิดระหว่างผมกับพี่อนยูนี่เสียที สู้โว้ยยยยยยยยยยยยย

“คือว่า...”

“ขอบคุณนะครับที่พี่เข้าใจความรู้สึกของผม”

 

O_O

 

O_O

 

O_O  <---  สิ่งนี้คือ หน้าพี่อนยูที่ผมเห็น (ชี้แจงโดยคีย์บอม)

 

 เหยดดดดดดดด กูวินว่ะครับรอบนี้ คือพี่อนยูทำหน้าเงิบไปเลย เดี๋ยวครับพี่อย่าเพิ่งชอบ อาหารมื้อนี้พี่ต้องรับผิดชอบนะครับ แล้วต้องขับรถพาผมไปส่ง    มหาลัยด้วย เพราะคีย์บอมคนนี้ทั้งเนื้อตัวไม่มีเงินสักวอนเลย คนหล่อไม่จำเป็นต้องมีเงิน เดี๋ยวๆ อันนี้ไม่น่าใช่

“ถ้าน้องคีย์คบกับพี่ในฐานะแฟนแล้วรู้สึกไม่สบายใจ พี่ก็คงต้องยอมรับในสิ่งที่น้องคีย์บอก พี่ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องของเราจะจบลงเร็วอย่างนี้ ทั้งๆ ที่พี่คิดว่าการทำตามใจน้องคีย์ พยายามเป็นแฟนที่ดีแล้วรักของเราจะไปได้ยาวนานกว่านี้เสียอีก” จึก จึก จึก เจ็บครับบบบบ โดนไปดอกใหญ่ๆ ยิ่งหน้าตาดราม่าของพี่อนยูหนุ่มตี๋กำลังเล่นบทโศกก็พาลเอาผมมือไม้สั่นตะเกียบพาลจะร่วงให้ได้ นี่ปากจะสั่นไปด้วยและ พูดอะไรไม่ออก รู้สึกเป็นคนมีความผิดตัวโตๆ ผมไม่ชอบเห็นหน้าไม่สบายใจของใครเลยอะ นี่พูดจริงๆ จากใจ โนแอ๊บเป็นคนดี

“ผมต้องขอโทษจริงๆ นะครับ ผมรู้สึกพิเศษกับพี่ได้แค่พี่ชายเท่านั้นครับพี่อนยู”

“อย่างน้อยคีย์ก็ยังไม่ตัดเยื้อใยกับพี่ ถ้าพี่โดนน้องคีย์ไล่ออกจากชีวิตเหมือนหมูเหมือนหมา พี่คงทำใจไม่ได้แน่ๆ”

“ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไงครับ พี่ดีกับผมจะตาย พี่ไม่ได้ทำความผิดอะไรสักหน่อย คนที่ผิดอาจเป็นผมเองด้วยที่ทำให้พี่ต้องมาเสียใจทีหลังแบบนี้” ดราม่านี่มันซีนดราม่ามาก นี่ตาผมแดงรึเปล่าเนี่ย

“อย่าโทษตัวเองเลยน้องคีย์ พี่ไม่เป็นอะไรหรอกนะ ทานอาหารกันดีกว่า ดูสิของน่ากินทั้งนั้น คุยเรื่องเครียดๆ จะพาลเอาอาหารเสียรสเอานะ”

“ยังไงผมก็ขอโทษจริงๆ นะฮะ”

“ไม่เป็นไรน้องคีย์ ว่าแต่ฐานะพี่ชายนี่พี่สามารถชวนคีย์ไปกินข้าว กินขนมด้วยกันได้ใช่มั้ย” พี่อนยูยิ้มให้ผม แต่ตาไม่ได้ยิ้มด้วยสักนิด ดูสิ ขนาดผมทำตัวน่าถีบแบบนี้พี่ก็ยังเป็นคนดีไม่สร่างไม่ลา เกิดสักวันหวั่นไหวขึ้นมาจะยุ่งนะพี่ครับ

“ได้สิฮะ ถ้าพี่อนยูรับปากว่าเลี้ยงผมอ่ะ ผมจะเป็นน้องที่น่ารักมากๆ ให้พี่ไปตลอดเลย”

“ฮ่าๆ งั้นเดี๋ยวพี่จะเลี้ยงน้องชายคนนี้ให้ตัวกลมกลิ้งได้เลยแล้วกัน”

 

มันควรเป็นแบบนี้สินะ เรื่องระหว่างผมกับพี่อนยูน่ะ เราเป็นพี่น้องกันคงจะถูกต้องที่สุดแล้ว เฮ้อออออ คีย์บอมคนนี้ยังมีโอกาสมีแฟนน่ารักๆ ไปให้แม่ชื่นใจอยู่นะครับ ฮิ้วววววววว~

 

 

 

-MINHO-

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก กูเจ็บบบบบบ”

“ย่า!!!!!!!

“เจ็บบบบบบบบบบบบ เมิงหยุดดดดด”

“ย่า..า..า!!!!!

“กูไม่เล่นแล้ว ไอเชี่ยยยยยย”

“เมิงอย่ามาทำตุ๊ดไอจง”

“แล้วเมิงเป็นห่านอะไรมาเตะบอลอัดกูเอา อัดกูเอา สัส ดูดิเนี่ยกูช้ำไปหมดเลยเห็นมั้ย”

“ก็ไม่ได้เตะอัดเมิงซะหน่อย กูจะยิงลูกเข้าประตู” ผมตอบมันออกไป แต่มันกับถลึงตาใส่ผม

“ประตูพ่องสิ เล็งที่กูทุกลูกอ่ะ เมิงแม่งเลวทำร้ายกู” เออจริง หน้าเมิงมันเรียกร้องให้อัดบอลใส่อย่างบอกไม่ถูก

“เออ กูเลิกเล่นก็ได้วะ”

“แล้วนี่สรุปบอกกูได้ยังว่าเมิงเป็นอะไรกันแน่”

“กูแค่หงุดหงิดอ่ะ”

“เรื่องไอคีย์อีกแล้วดิ”

“เออ ชีวิตกูก็มีแต่เรื่องของไอคีย์ ไอคีย์อยู่เต็มหัวไปหมดอ่ะตอนนี้”

“เอ่อ กูว่ามีเรื่องไอคีย์ให้เมิงหงุดหงิดเพิ่มขึ้นอีกนิดแล้วแหละ

“กูว่าไม่นิดนะ ไอเหี้ยพี่หู้นั้นยังไม่ตายห่าไปอีกหรอวะ”

“ที่เห็นนั่นวิญญาณเต้าหู้มั้งเมิง แต่สภาพพี่แกดูไปดูมาก็วิญญาณจริงๆ นะวันนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือพี่หู้เขาโคตรหยามเมิงเลย ขับรถมาส่งไอคีย์ให้เมิงเห็นแบบนี้เนี่ย เมิงยอมหรอมินโฮ แบบนี้มันต้องศึกสถานเดียวเลยนะเว้ย” ไอจงนี่ก็ปลุกความเดือดกูจริงงงงงง คนยิ่งเครียดๆ อยู่ ว่าแต่ทำไมคีย์ต้องมากับไอพี่หู้นั่นด้วยอ่ะ นี่มันกับไอพี่หู้นั้นยังมีซัมติงต่อกันอยู่อีกหรอวะ 

            “อ้าวเฮ้ย จะไปไหนวะไอมินโฮ”

“ขึ้นเรียนไง ถามได้ อีก 15 นาทีจะเข้าเรียนแล้ว เมิงไม่รู้หรอ” ผมตอบมันออกไป มันเองก็ทำหน้างงๆ มันคงงงกับอารมณ์ผมนั่นแหละ ผมเดือดมากนะ แต่ก็ต้องเก็บอาการ จริงๆ ก็เก็บไม่อยู่เท่าไหร่หรอก เฮ้ออออออออ เอาเป็นว่าผมกำลังระงับอารมณ์ตัวเองอยู่แล้วกัน

“ทำไมกูจะไม่รู้ เฮ้ยเดินรอกูด้วยดิ”

“เมิงก็ทำตัวให้ขามันยาวๆ ไม่ได้หรือไงวะ” ผมตอบมันออกไปโดยไม่หันไปมอง และไม่คิดจะหยุดเดินเพื่อรอมันด้วย

“อะ อ้าว ไอเชี่ย ขาสั้นๆ ของกูผิดอะไร T T” นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินจากปากมันที่กำลังไล่ตามหลังมา ฮ่าๆ คือตอนนี้ผมเปลี่ยนจากเดินเร็วๆ เป็นวิ่งแล้ว เครียดๆ แบบนี้ก็ขอแกล้งมันสักหน่อยแล้วกัน คือไอจงนี่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ได้แกล้งแล้วทำให้อารมณ์ดีจริงๆ นะ

 

แล้วจะเข้าห้องเรียนตอนนี้ก็ไวไป จะว่าไปแวะไปขอบคุณเรื่องขนมที่ได้มาเมื่อเช้าสักนิดดีกว่า เอ๋~ ถ้าจำไม่ผิดอยู่ถัดไปจากชั้นที่เรียนชั้นนึง หรือว่าอยู่ก่อนถึงชั้นที่ผมเรียน - - ? เอิ่มมม เอาเป็นว่าลองไปดูทั้งสองที่นั่นแหละ

 

 

 

-KEY-

 

 กว่าผมจะขึ้นมาถึงชั้นเรียนได้ก็กล่าวลากับพี่อนยูไปอีกยืดยาว ผมก็ไม่อะไรมากอะนะ เพราะอย่างน้อยก็ได้เคลียร์กันแล้ว รู้สึกโล่งอก โล่งใจ โล่งสมอง อย่างบอกไม่ถูก หวังว่าต่อจากนี้ชีวิตของคีย์บอมจะกลับเข้าสู่สภาวะปกติเช่นตอนที่ไม่มีเรื่องน่าปวดหัวแทรกเข้ามานะเอิงเอย~

ผมหยุดชะงักอยู่ยังหน้าห้องเพราะไอเพื่อน ไม่ใช่สิผมตัดมันออกจากสารระบบการเป็นเพื่อนของมันไปแล้วนี่นา แต่จะว่าไป ตอนนี้ก็ไม่ได้รู้สึกโกรกมันเท่าตอนแรก ไอที่พูดบอกมันไปจริงๆ ก็ไม่ได้คิดจริงจังด้วย แค่ตอนนั้นโมโหก็เลยพูดออกไป ผมไม่ได้ผิดซะหน่อย ก็อย่างที่รู้ว่าไอจงฮยอนมันอ่ะกวนตีน ว่าแล้วก็หมั่นไส้แม่งจริงๆ เลย แกล้งมันอีกสักนิดดีกว่า

 

ผลั่ก!!

 

“อ้าว ไอเชรี่ย ก็นึกว่าใครผลักกู ไอคีย์นี่เอง” มันมองหน้าผมที่กระแทกไหล่มันอย่างแรงๆ นี่ผมแอบซี๊ดอยู่ในใจเงียบๆ คือไหล่เมิงแขนเมิงทั้งหนาและแข็งมากครับ กูนี่เจ็บเถอะ กระแทกไปแบบเต็มๆ คนกระเด็นนี่ผมเหอะ แต่ต้องรีบตั้งหลักแล้วเก๊กหน้านิ่งไง

“รู้จักกูหรอ”

“เมิงอย่าเล่นแบบนี้ พอได้และ อย่าทำกับเพื่อนจงแบบนี้” มันพูดพร้อมกับจ้องหน้าผม มือเองก็บีบเข้าที่แขนผมข้างที่ชนมัน สัส! กูเจ็บบบบ T T

“อะไร ใครชื่อจง นี่มึงเป็นใครเนี่ย คนหน้าตาดีแบบกูจะไปรู้จักพวกสปีชี่ส์เป็ดๆ แบบเมิงได้ไง ทักคนผิดแล้วกูไม่มีเพื่อนแบบเมิงหรอก” ผมพูดไปพร้อมกับแกะมือมันออก มีทำตาขวางใส่นิดนึงเพื่อเพิ่มอารมณ์

“เดี๋ยวเมิงเจอมวยอ่ะ กวนตีน” ดูท่าว่ามันจะอารมณ์ขึ้นและ ถึงได้เชิดหน้าชูคอใส่ผมแบบนี้ โถๆๆ ไอเป็ดเตี้ย

“มีอะไรกันหรอฮะ” ยังไม่ทันที่ผมจะได้ว่ากล่าวอะไรมันต่อ เสียงของแทมินก็โพล่งขึ้น พร้อมกับแทรกตัวผ่านตรงกลางระหว่างผมกับจงฮยอนที่ยังยืนขวางอยู่หน้าประตู้ห้องเรียน

“ก็ไอคีย์อ่ะดิแทมิน อยู่ๆ มันก็จะมาตัดความเป็นเพื่อนกับพี่เฉยเลย แล้วมันก็แกล้งพี่ไม่เลิกอ่ะ” แล้วอะไรคือเมิงต้องพูดไปแล้วแอ๊บหน้าทำตาบ้องแบ้วไป เมิงไม่คิดว่าน้องจะสยองเมิงมั่งหรือไงวะ

“มีอะไรค่อยคุยกันก็ได้ เอ๊ะ อ๊า~ น่ารักจังเลยนะฮะ” แทมินพูดออกมาพร้อมกับยิ้มแก้มปริหลังจากกวาดตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า อะไรของน้องมันวะ ผมที่ไม่เข้าใจอะไรเลยได้แต่ทำหน้าตาเอ๋อๆ ส่งให้

 “เชี่ยยยยยยยยยย นี่พวกมึงจะประกาศความเป็นของกันและกันให้ชาวบ้านเข้ารับรู้กันทั่วเลยใช่มั้ย”

“เมิงพูดบ้าอะไรจงฮยอน” ผมโวยใส่ไอจงฮยอนที่แหกปากเสียงดังพอดี นี่ยังดีที่ว่าโต๊ะแถวหน้าห้องยังไม่มีคนจับจอง ส่วนใหญ่ไอพวกที่มาก่อนอาจารย์เข้าห้องสอนก็ไปนั่งกองกันด้านหลังแสดงถึงความอยากเรียนอย่างชัดเจน

 

แล้วทำไมทุกคนต้องมองมาที่ผมแปลกๆ นั่นยังไม่เลิกอีก กูต้องการคำอธิบายครับบบบบ แล้วเหมือนว่าแทมินจะเข้าใจถึงได้ยิ้มขำออกมาก่อนจะ พยักพเยิดหน้าไปทางด้านหลังผม แล้วพอผมหันตามสายตาของแทมินไปเท่านั้นแหละ

O_o สัส!!

 “ -_- กูเป็นคน สองมือ สองตีน ใช้ชีวิตเหมือนเมิงเข้าใจ” ผมไม่สนกับสิ่งที่มันตอบ ผมสนแต่เสื้อผ้าบนตัวของมัน โง้ยยยยยยยยยย

“ไอเหี้ย แล้วใครใช้ให้เมิงแต่งตัวแบบนี้วะ”

“แล้วเมิงจะแต่งตัวเหมือนกูทำไมเล่า” มันเถียงกลับทันที ชิชะ เมิงนี่ผิดแล้วยังไม่รู้ตัวอีกนะ ผมโกรธมากจริงนะเนี่ย เสื้อผ้าในตู้มันถึงจะกากแต่ก็ไม่ได้มีน้อยขนาดที่ว่ามันจะหยิบเสื้อเชิ้ตแบบเดียวกับที่ผมใส่แต่คนล่ะสีอย่างในตอนนี้ แค่นี้ก็แย่แล้วนะ แต่นี้คือเสื้อนอกมันอ่ะดิ แม่งแบบเดียวกับที่ผมหยิบของมันใส่แต่คนล่ะสีอีกเหมือนกัน ผมมีสิทธิจะโวยวาย

“เมิงนั่นแหละ กูอ่ะใส่ก่อน”

“ก็เสื้อผ้ากู จะใส่ตัวไหนก็ได้ แต่จะว่าไป เรา 2 นี่ก็ใจตรงกันเนอะ ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่เมื่อคืน...ไออู่อ้วยยยยย” ผมรีบเอามือตะครุบปากมันทันทีมันเองก็ได้แต่ทำตาโปนใส่ผม ผมเลยได้แต่ทำหน้าแยกเขี้ยวจะแดกมัน ก็ใช่เรื่องไหมล่ะที่จะพูดออกมาน่ะ แล้วดูหน้าไอจงฮยอนที่มองผมตอนนี้สิ หน้าตาแบบสอดรู้สอดเห็นสอดเป็นสอดตายขั้นสุด

“อะ อะไรนะ เมื่อคืนพวกเมิงทำไรกันงั้นหรอ จริงๆ หรอวะเนี่ย ไม่ได้และต้องพิสูจน์ซะหน่อย”

“เห้ยๆ ๆ เหี้ยอะไรของเมิงจงฮยอน” ผมปล่อยมือจากปากไอมินโฮทันที เมื่อไอจงฮยอนมันกระชากคอเสื้อผมเหมือนหาอะไรสักอย่าง แล้วด้วยการที่ผมไม่ทันตั้งตัวเลยหลบมันไม่ทัน

“เชรี่ยยยยยยยยย จริงหรอวะ” เต็มๆ สองตามึงเลยสินะไอรอยจ๊วบจ๊าบ บนคอ บนอกกูเนี่ย

 

ม่ายยยยยยยยยยยยยย

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

“ไม่ใช่โว้ยยยยยยยยย ไม่มีอะไรทั้งนั้น” ผมตวาดออกไป หน้าตานี่มีพิรุธแบบสุดๆ ไอมินโฮก็เอาแต่มองหน้าผมแถมไม่พูดอะไรอีกต่างหาก

“ตอแหล อ๊ากกกกกกกกกกกก” มันว่าผม ตีนผมก็ไวไปหน่อยถึงได้ถีบมันออกไปเต็มแรง

“ก็บอกไม่ใช่ไงงงงง” ผมจะปฏิเสธต่อไป เรื่องนี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ที่ไม่รู้ที่มาที่ไป และผมไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง อะไรมันจะหดหู่ขนาดนี้

“ทะ แทมิน ช่วยพี่ด้วย ไอคีย์แม่ง เมิงเขินแรงขนาดนี้อีกหน่อยไอมินโฮไม่นอนอัมพาตแดกหรอวะ” มันว่าพลางไปออเซาะแทมิน น้องก็เอาแต่หัวเราะขำ อีเด็กนี่รู้จักทุกข์ร้อนแทนพี่บ้างก็ได้นะ

“เมิงหุบปากไปเลยนะ ไม่งั้นกูจะทำให้เมิงอัมพาตแดกเดี๋ยวนี้” ผมง้างมือเตรียมต่อยมัน

“มินโฮเมิงช่ว...”

“เมิงหุบปากไปอ่ะดีแล้ว” มินโฮพูดออกไป ไอจงฮยอนทำหน้าเหรอพร้อมกับยอมหุบปาก สุดท้ายมันก็ได้แทมินลูบหัวลูบหางแล้วลากไปนั่งเก้าอี้ด้านหลัง คราวนี้ก็เหลือแต่ผมกับมินโฮที่ยังยืนอยู่หน้าประตู ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี ยิ่งนึกถึงรอยบนตัวก็ไม่อยากจะสบตาโตๆ ของมันเลยสักนิด  

 

“เอากล้ามมาขวางทางเดินแบบนี้ก็ใจสั่นหมดนะสิ”

“เอ่อ โทษทีๆ” มินโฮเอ่ยออกมา ผมหันไปมองก็เห็นว่าเป็นดงอุน

“ไม่เป็นไรหรอกมินโฮไม่ผิดสักหน่อย อ้าวไอคีย์นี่เอง โอ๊ยยยยยยย กูนึกว่าเมิงโดนฉุดโดนลากไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เมื่อคืนอยู่ๆ เมิงก็หายไป รู้มั้ยพวกกูเครียดจนแรดไม่ออก หิ้วผู้ชายกลับมาคอนโดไม่ได้สักคน” มันยิ้มกริ่มให้มินโฮในตอนแรก ก่อนจะหันมาพูดกับผมเอาซะจับประเด็นไม่ถูก

            “อะไรของแกฮยอนซึง” ดงอุนหันไปถามเมื่อมือของฮยอนซึงนั้นสะกิดตัวเองไม่เลิก

            “มันโดนหิ้วไปจริงด้วยๆ” ฮยอนซึงว่าพลางมองผมกับมินโฮสลับกันพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก น่านนนนนน เป็นเรื่องอีกแล้วไง ผมล่ะท้อแท้

            “ทีหลังผัวมาตามกลับบ้านก็บอกกันก่อนสิวะ” ดงอุนพูดคล้ายกับเอ็ด แล้วก็หันไปยิ้มให้กับมินโฮอย่างมีจริต เมื่อไหร่จะเลิกเข้าใจผิดสักทีนี่เมิงเข้าใจผิดมาจะ สองปีแล้วนะไอพวกบ้า

            “มะ ไม่ใช่นะโว้ยยยยย” ผมตอบมันชัดเจน แต่มันก็เอาแต่หันไปหัวเราะคิกคักกับฮยอนซึง เลวอ่ะ

            “แล้วตามไปนั่งโต๊ะข้างหลังด้วย” พอผมหันไปหามินโฮ ไอบ้านี่ก็เสือกตีหน้านิ่งไม่แก้อะไรสักอย่าง เฮ้ย คือมีคนเข้าใจผิดในความเป็นผู้ชายแมนๆ ของเมิง ควรจะแก้ตัวหน่อยมั้ยไอบ้า ดูมันจะไม่ซีเรียสอะไรจริงๆอ่ะ นี่มันเดินไปนั่งที่โต๊ะหน้าตาเฉยแล้ว

            “เออใช่ เอาไปเลยกระเป๋าเมิง นี่กูอยากรู้จริงๆ เลยว่าเมิงขนช้าง ม้า วัว ควาย อะไรไว้ถึงได้หนักชิบหายขนาดนี้ฮะ แม่ง แขนกูระบมหมด” นี่ก็พูดมาได้ว่าแขนระบม ไม่เคยเห็นแขนตัวเองรึไงครับคุณซน ดงอุน

            “กล้ามเป็นมัด ทำเป็นบ่น” ผมรับกระเป๋าตัวเองมากอดไว้แล้วจิกกัดมันเบาๆ แต่คงจะไม่เชื่อเรื่องเบาๆ สำหรับมัน

            “ตบปากกกกกกกกก ตบปากแกเดี๋ยวนี้คีย์ พูดจาน่าเกลียดมาก” ผมหัวเราะออกมา พร้อมกับทำท่าเบ่งกล้าม มันนี่ดีดดิ้นใหญ่ เอาซะผมหายเครียดเลย

            “พอน่าดงอุนเสียงดัง ผู้ชายได้ยินภาพลักษณ์เสียนะโว้ย” ฮยอนซึงตบแขนมันแล้วเอ่ยบอก โอ๊ยยยยยย คืออยากจะถามมากว่าเมิงเคยมีภาพลักษณ์ที่ดีด้วยหรอ เขารู้หมดแล้วว่าเมิงอ่ะหล่อแรด

            “เออจริง เมิงคนเดียวเลยคีย์ ทำกูดูไม่งาม”

“ไม่ต้องมาโทษกูเลย เมิงดูไม่งามเพราะตัวเมิงเองมานานแล้ว” ผมว่ามันกลับ มันจิ๊ปากเหมือนรับไม่ได้พร้อมทั้งสะบัดหน้าหนี เมิงยอมรับเถอะ คือเมิงทำตัวเองทั้งนั้น

            “เออ จริงสิ นี่เลิกทะเลาะกันแล้วหรอ” ฮยอนซึงถามผมออกมา ผมทำหน้างง ก่อนจะโดนว่าเข้าให้เต็มๆ

            “มาทำหน้าเอ๋ออีก ผัวเมิงนั่นแหละ”

            “เฮ้ยยยยยย กูไม่มีกูผู้ชายแมนๆ” ปฏิเสธชัดเจน แต่นางกลับส่งสายตาจิกกัดให้ พร้อมสาธยายมาเซ็ทใหญ่

            “แมนห่านอะไรของเมิงงงงง เมื่อคืนยังไปอ่อยผู้ชายกับพวกกูที่ผับอยู่เลย อย่ามาทำตัวสติฟั่นเฟือน แล้วเมื่อวานพูดอะไรไปบ้างกูจำได้นะโว้ย อย่ามาแอ๊บแหล ขอบอกไว้ไม่เนียนมากๆ”

 

            ไอเชี่ย ทำไมเมิงต้องขุดถึงความหลังอันไม่น่าจดจำของกู

 

            “ทีหลังก็อย่าทะเลาะกันอีก สามีเมิงอ่ะดูแลให้ดีๆ ถ้ากูหาได้หล่อแบบนี้นะ โอ๊ยยยยยยย กูจะพับใส่ลังยัดเข้าตู้แล้วลงกุญแจล็อคสัก 3 ชั้น เก็บไว้ไม่ให้ใครได้เห็นเลย เออนี่ แต่ถ้าเมิงไม่หวงก็แบ่งมาให้กูชื่นชมบ้างกูชอบผู้ชายกล้ามโตๆ” นี่สรุปว่าพวกมันจะยัดเยียดให้มินโฮเป็นผัวผมให้ได้เลยใช่มั้ย หน้าอย่างกูนี่ไม่เหมาะกับสาวน้อยน่ารักๆ บ้างหรือไงห๊ะ โมโหนะเว้ย

            “ถ้าจะหายากนะ ผู้ชายที่กล้ามโตกว่าเมิงเนี่ยดงอุน”

            “อีซึงเมิงดูมันพูด” มันชี้หน้าผมพร้อมสะกิดฮยอนซึงที่ยืนทำหน้าเมื่อยอยู่ข้างๆ

            “ก็ถูกของคีย์นะ ดูสิ กล้ามใหญ่ ตัวสูง ผิวแทน เมิงจะหาผัวที่ไหนได้หล่อกว่าคนที่เมิงเห็นอยู่ในกระจกทุกเช้าอีกวะ” พอฮยอนซึงตอกย้ำความหล่อมาดแมนของมันเข้าให้อีก ไอคนหล่อใจสาวถึงกับควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ ตาคมนั้นมองมาที่ผมที ฮยอนซึงที่แบบเอาเรื่อง

 

หน้ามันดูเก็บกดแบบมากมาย

 

            “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก กูจะเตะพวกเมิงเรียงตัวเลยคอยดู”

 

สุดท้ายก็ฟิวส์ขาดจนได้สินะไอดงอุน ฮ่าๆๆๆ

 

-MINHO-  

 

“นี่เมิงกับไอคีย์สรุปว่าโอ้ลั่นล้ากันจริงๆ แล้วปะ” ทันทีที่ผมหย่อนตูดลงนั่งบนเก้าอี้ มันก็ชะเง้อหน้ามากระซิบกระซาบถามผมทันที

“กูไม่ทำคนเมาไม่มีสติหรอกน่า” ผมตอบมันออกไป มันทำหน้าไม่อยากเชื่อเท่าไหร่ อะไรฟะ

“นี่ขนาดว่าไม่ทำอะไรนะ”

“ไอเชี่ยก็กูเก็บกดนี่นา ก็มัดจำไว้ก่อนนิดๆ หน่อยๆ” ผมไม่ได้ทำอะไรเยอะสักหน่อยจริงๆ นี่นา

“เออ แล้วมันว่าไงบ้างล่ะ”

“ไม่รู้มันสิ คงเอ๋อๆ งงๆ ตามสไตล์มันต่อไปล่ะมั้ง”

“อ้าวววว แล้วทีนี้ทำไงต่อวะ”

“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่ก็พยายามบอกๆ ไปแล้วนะ แต่มันก็เหมือนไม่เข้าใจ” หรือไอคีย์มันจะปลักใจกับความเป็นเพื่อนสนิทมากเกินไปว่ะ เลยไม่คิดว่าผมจะกระเด็นออกจากกรอบความเป็นเพื่อนแล้วมาชอบมันได้ เออแฮะ อันนี่น่าคิด

“เมิงก็บอกให้ชัดเจนไปสิวะ มันโง่เมิงก็รู้นี่”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน รอให้มันรู้สึกเบี่ยงเบนมากกว่านี้ก่อน เมื่อเช้าแม่งยังแหกปากโวยวายวายให้กูไปแปลงเพศมารับผิดชอบมันอยู่ นี่กูทำใจไม่ได้มาก”

“คือไร แปลงเพศมารับผิดชอบ” มันทำด้วยหน้าตางงงวย คิ้วนี่แทบจะผูกติดกัน

“ให้กูแปลงเป็นผู้หญิงแล้วมาแต่งงานกับมันไง รับผิดชอบที่ทำมันเสียหาย”

“เชี่ย ฮ่าๆ แม่งไอคีย์นี่อย่างฮา หลงไปชอบมันนี่ทำใจหนักอ่ะเมิง”

“เออ หนักกกกก หนักมาก นี่ก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ”

“เอาน่า โดนไปหนักขนาดนั้นมันก็ตะขิดตะขวงใจมั่งแหละ อาจจะหวั่นไหวกับเมิงไปมั้งแล้ว”

“เออ กูก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นแหละ”

“จริงสิ ตอนที่เมิงทิ้งกูวิ่งขึ้นมาห้องก่อน แล้วทำไมถึงมาทีหลังได้วะ”

“แวะไปหาเจ้าของขนมเมื่อเช้า ขอบคุณนิดหน่อยน่ะ” ผมตอบมันไปตามความจริง มันเองก็รู้แหละว่าไอคนที่ผมพูดถึงน่ะเป็นใคร

“อย่ามาๆ คิดจะเต๊าะก็บอกกกก”

“เต๊าะเชี่ยไร ไอคีย์แดกสมองกูหนักขนาดนี้”

“ฮ่าๆ เอาน่าๆ กูล้อเล่น ว่าแต่น้องแบคฮยอนแม่งน่ารักสัส” แหม เมิงชมเฉยๆ ก็ได้ปะ หน้านี่เคลิบเคลิ้มสัส เมิงนี่มันเกย์จริงๆ ให้ตาย

“เดี๋ยวกูฟ้องแทมิน”

“กูแค่บอกว่าน่ารักกูไม่ได้คิดอะไรไง” มันบอกผมเสียงแข็ง มีแอบเหล่ไปมองแทมินที่นั่งถัดไปอีกโต๊ะอย่างหวาดระแวง แล้วไหนเมิงบอกไม่คิดไรไง ไอฟาย นี่มีลับลมคมในชัดๆ

“เมิงอย่ามาแอ๊บว่าไม่คิดอะไร หน้าเมิงฟ้องเหอะ”

“หรือเมิงว่าไม่น่ารักล่ะ” มันย้อนถามออกมา นี่สรุปมันยอมรับแล้วใช่มั้ย สปีชี่ส์เป็ดนี่แม่งเข้าใจยากเถอะ

“เออ ก็น่ารัก” ผมก็แค่บอกว่าน่ารักนะ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเหมือนไอ   จงฮยอนสักหน่อย  

“แน่ใจว่าไม่หวั่นไหวนะ”

“ก็...”

“คุยไรกันวะ แล้วนี่เมิงจะนั่งกับมินโฮใช่มั้ยไอจงฮยอน กูจะได้นั่งกับแทมิน” เชี่ย! อยู่ๆ ไอคีย์ก็ตะปบเข้าที่ไหล่ผมและจงฮยอนผมกันเอาซะสะดุ้งเลย ไอจงฮยอนเองก็ไม่ต่างกัน แล้วนี่เมิงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ให้สุ่มให้เสียง พวกกูใจหายใจคว่ำหมด

“ไม่ๆ เมิงมานั่งนี่ กูจะไปนั่งกับแทมิน” จงฮยอนตอบออกไป

“งั้นก็ให้ไว อาจารย์หอบชีทมาแล้วเห็นมั้ย” จงฮยอนลุกออกแล้วไปนั่งลงข้างแทมิน พร้อมกับที่คีย์มันทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆ ผม

“ยังโกรธกูอยู่รึเปล่า” ผมถามมันออกไป ตาแอบชำเลืองไปมองมันแบบนิ่งๆ

“...” มันไม่ตอบอะไรแต่เบะปากใส่ผม โอเค ผมรู้ว่ามันดูไม่พอใจเท่าไหร่

“เดี๋ยวเย็นนี้พาไปเลี้ยงเนื้อย่าง” ผมบอกมันและดูปฏิกิริยาว่ามันจะทำยังไง

“เมิงพูดแล้วนะ” มันไม่ได้หันมามองหน้าผมตอนที่พูดออกมา แล้วนั่นก็ทำให้ผมรอบยิ้มขำกับความเป็นคนง้อง่ายของมัน

“เออ”

“ห้ามคืนคำนะ”

“เออ”

“จริงๆ นะ”

“เอออออออออ ไอเห็นแก่กิน” ผมตอบมันเสียงยาว แล้วแซะไม่ไปอีกนิดหน่อย คราวนี้มันถึงได้หันหน้ามาทำตาขวางใส่ผม

“กูไม่ได้เห็นแกกินสักหน่อย”

“ไม่ต้องมาพูดเลย นี่หายโกรธกูยัง” ผมย้ำถามออกไป ผมก็รู้แหละว่ามันคงไม่ได้หายโกรธง่ายอะไรขนาดนั้น แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะโกรธขนาดไม่พูดไม่จากับผมเลย แล้วผมก็โอเคนะถ้ามันจะจิกกัดผมนิดๆ หน่อยๆ ด้วยการเหวี่ยงใส่ผม คือผมโอเคกับนิสัยมันที่เป็นแบบนี้ พูดให้ถูกคือเรียกว่าชินแล้วมากกว่า

“ไม่รู้”

“เอาดีๆ สิ”

“ก็ไม่รู้ไง เมิงนั่นแหละทำให้กูคิดมาก เลว” แล้วมันก็หันหน้าหนีผมไปบ่นงึมงำของมันอยู่คนเดียว

“หึ เออๆ กูมันเลว คิดเยอะๆ ล่ะเมิง”

“อะไรของเมิงไอมินโฮ” มันหันกลับมามองหน้าผมแล้วเลิกคิ้วใส่

“เปล่านี่”

“มินโฮ”

“ตั้งใจเล็คเชอร์ไป กูจะนอนแล้ว เมื่อคืนกูนอนดึก ง่วง”

“...” มันเงียบพร้อมกับหน้าที่เริ่มขึ้นสีอ่อน ผมยิ้มขำออกมาอย่างเอ็นดู นี่มันคงคิดเรื่องเมื่อคืนด้วงแหง แล้วคงนึกไปถึงรอยจูบของผมที่เต็มเนื้อเต็มตัวมันด้วยสินะถึงได้มีท่าทางแบบนี้ได้

“นี่”

“อะ อะไรของเมิง นอนไปสิ จะนอนไม่ใช่ไง” มันแหวใส่ผม

“แดกปลาเยอะๆ มั้งนะคีย์”

“ห๊ะ”

“เมิงเป็นแมวไง แต่แดกปลาน้อยไปหน่อย”

“อะ อะไรของเมิงไอมินโฮ....” พูดขนาดนี้ไม่เข้าใจ แดกปลาน้อยจริงๆ สินะ

“กูกลัวเมิงกลายเป็นแมวโง่ๆ” แล้วผมก็ขำออกมา มันเลยยื่นมือมาหยิก แต่ผมก็ขำไม่เลิกนั่นแหละ คนห่าอะไรน่ารักชิบหายอ่ะ นี่ผมหลงมันมากไปหรือเปล่าเนี่ย แต่ว่า ไอคีย์มันน่ารักจริงๆ นะ

“กูเป็นคนเหอะไอหมีตาโปน”

“นี่เมิงหยุดตั้งชื่อกูบ้างเหอะ เยอะจนกูจำไม่ได้แล้ว” ผมบ่นมันออกไป มันเลยยิ้มออก คือคนเขาว่านี่ควรสำนึกมั้ย

“อิอิ ไอหมีควายตาโปน”

“เงียบไปเลยไอสมองถั่วงอก”

“ไรวะสมองถั่วงอก”

“ไม่รู้ กูเห็นถั่วงอกหน้าตามันโง่ๆ กูเลยเอามาด่าเมิงไง” ผมตอบมันออกไป แล้วมันก็ทำหน้าคิด สงสัยว่ากำลังจะคิดเรื่องรูปร่างหน้าตาของถั่วงอกแน่ๆ จะว่าไปถั่วงอกนี่เหมือนมันมากเลยนะ หัวทองๆ ตัวขาวๆ หน้าตาดูโง่ๆ ไม่มีสมอง ไอคีย์ชัดๆ

“ย่า!!

“ชู่วววววววววว~ เดี๋ยวจารย์ก็ด่าอีกหรอก” ผมเอ่ยเตือนมัน มันเบ้หน้าไม่พอใจแต่ก็ยอมเบาเสียงลง คงไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำลอยอีกแน่ๆ

“เมิงห้ามด่ากูคำนี้อีกนะ” มันยื่นคำขาดออกมาแล้วผมก็ได้แต่หัวเราะขำ

 










 

----------PPLight-------

รู้สึกตอนนี้ยาวเหยียด ฮอลลลลล เเล้วก็อย่างที่เห็นว่าไม่ได้เเบ่งสีเเล้วเน้อ เเต่จะใช้ชื่อ            คนเวิ่นไว้เเทน พรุ่งนี้อาจจะได้มาต่อ หรือไม่ได้มา ? - - 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,101 ความคิดเห็น

  1. #1011 ❝วายโซซีเรียส❞ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 00:50
    คีย์เอ้ยยยย ซื่อเกินไปแล้วนะ ไม่ไหวเลยยยยยยยยยยยยยย
    มินโฮก็นะ -_-
    น้องบยอนมาไงเนี่ยยยย จะมาเป็นมือที่สามรึเปล่า ไม่นะไม่ -^-
    #1,011
    0
  2. #963 แจจ๋า นางฟ้าน่าหวานTVXQ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 22:19
    ชอบที่ด่าว่าแมวอ่ะน่ารักคีย์ก็ซื่อจังเค้าหมายถึงหนูน่ารักเหมือนแมว
    แก๊งค์คีย์ ดงอุน ฮยอนซึงนี่ฮาอ่ะ
    แอบสงสารพี่หู้แกคงอึ้งน่าดู
    มินโฮโหดมากเตะบอลอัดคิมจงคิมจงซวย
    #963
    0
  3. #957 zominho (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 10:55
    สงสารคีย์อะ โดนหลอกด่าแต่ตามไม่ทันคนอื่นเค้า
    มินโฮแสดงออกขนาดนั้นแล้วยังไม่รู้เรื่องอีกวุ้ย
    แต่คีย์หวั่นไหวกะมินโฮมากๆแล้ว กรี๊ดดดดดดดด
    รุกหนักๆไปเลยชเว
    #957
    0
  4. #956 zuneoka (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 10:10
    มาต่อเหอะนะ มาๆๆๆๆ แยากให้มินคีย์คืบหน้าบ้างไรบ้างนะ สงสารมินโฮชรืงง เอ๊ะอ๊ะ น้องแบคตาแป๋วโผล่มาเยี่ยงไร โผล่มาแบบนี้ทำให้หนุกหนานแน่เบย เจอคู่แข่งน่ากัวขนาดนี้น้องคีย์ถั่วงอกมีหนาวอ่ะ ชอบอ่ะ คีย์น่ารักมากเหอะ เลิ้บเลยยยยย
    #956
    0
  5. #955 แฟนมินคีย์ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 00:31
    คีย์น่ารักไม่ไหวแล้วอ่ะ เริ่มหวั่นไหวมากขึ้นแล้ว เอะอะคิดถึงเมียนตลอด
    แอบสงสัย พี่หู้เป็นโทมินจุนรึเปล่า ว้าบได้ด้วย #ผิด

    จงแม่งตัวเร่งปฏิกริยาตลอด เป็ดขาสั้นช่างยุจริงๆ ฮ่าๆ
    แทมินก็น่ารัก สดใสตลอดเวลา

    เมียนก็พยายามบอกใบ้ให้ตลอด ทั้งเสื้อผ้า ทั้งคำพูด
    ถ้ามันจะไม่เข้าใจก็เอาปลากรอกปากไปเลย 555

    ขำ ดงอุนอ่ะ จะแรดไปไหน ร่างไม่ให้ แต่ใจสู้มาก
    ปล ชอบ จง คีย์ เมียน อ่ะเรื่องนี้ ครบองค์แล้วฮามากกก
    คำผิด
    โกรก --> โกรธ
    ปลักใจ --> ปักใจ
    รอบยิ้ม --> ลอบยิ้ม
    แซะไม่ไป --> แซะมันไป
    ด้วง --> ด้วย
    มั้งนะคีย์ --> มั่งนะคีย์
    ซ้ำลอย --> ซ้ำรอย

    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆ ค่า

    #955
    0
  6. #953 ff_snowman (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 07:07
    โอ๊ย!!คีย์น่ารักอ่ะ>//< ถ้าปรึกษาเรื่องกินนี้ต้องถามน้องคีย์งามสินะ55555#จะรออ่านนะค่ะ สนุกมากเลย*w*~
    #953
    0
  7. #952 TAO_OMC (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 22:12
    จบจาก BAD BOY แล้วก้อมาตามเรื่องนี้ต่อ ชอบทุกตอนเลยกัฟ โหด มัน ฮา โดยเฉพาะเวลาคีย์เมาเนี้ยเป็นอะไรที่แบบบ ฆ่ามินโฮให้ตายเลยดีกว่า 555 สู้ๆนะกัฟไรท์เตอร์
    #952
    0