[ SHINEE FIC ] Sexy Smile : Minho x Key

ตอนที่ 17 : Sexy Smile _16 : หมาบ้ากับเเมวเมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.พ. 57

 

Chapter 16

 

หมาบ้ากับแมวเมา

 

 

 

            “มินโฮคีย์เจ็บบบบ บอกว่าเจ็บๆๆ” ผมกระชากตัวมันออกมาจากห้องน้ำ ไม่สนว่ามันจะร้องเจ็บยังไง ตอนนี้ผมกำลังโกรธมัน แล้วก็โกรธมากด้วย

“ฮัลโหล จงฮยอน กูเจอคีย์แล้ว เดี๋ยวกูไปรอหน้าทางเข้าแล้วกัน” ผมกดโทรศัพท์หาไอจงฮยอน ก่อนจะวางสายแล้วลากไอคนข้างตัวให้ออกไปนอกผับนี่

“เจ็บๆๆ หยุดลากได้แล้ว”

            “เมิงกินเหล้าทำไม”

            “ทำไมต้องดุด้วย” มันยู่ปากมองผมที่กำลังถลึงตาใส่ ผมอยากตบหัวมันให้ลั่นดังๆ สักทีให้ตายเถอะ

            “แล้วใครใช้ให้เมิงแดกเหล้า”

            “กิน กินไปนิดเดียวเองนะ” มันตอบไม่มองตา นิดเดียวมากสินะ หน้านี่แดงไปทั้งหน้า สติสตังแทบไม่เหลือ

            “เมาขนาดนี้เนี่ยน่ะ แล้วเมิงมาที่นี่ทำไม กลัวไม่โดนล่อตูดหรอ”

            “ปล่อยนะมินโฮ” มันพยายามแกะมือผมออกพร้อมกับผมที่กำมือแน่นกว่าเก่า

            “ไม่ปล่อย แล้วเมิงก็อยู่เฉยๆ ด้วย” มันเงยหน้ามองผม ก่อนจะยอมยืนนิ่งๆ จนกระทั่งจงฮยอนขับรถมาถึงหน้าร้าน ผมก็ลากมันอีกรอบให้ไปขึ้นรถ 

 

 

          “สภาพแม่ง” จงฮยอนหันมามองไอตัวดีที่หน้าแดงตาฉ่ำ ชนิดว่าเห็นแว๊บเดียวก็รู้ทันทีว่าเมาไม่เหลือซาก

          “จงฮยอนคีย์นั่งด้วย” ไม่ว่าเปล่า มันพูดพร้อมกับทำท่าจะกระโดดไปนั่งกับ     จงฮยอนที่เบาะหน้า แต่ผมก็กระชากตัวมันกลับให้นั่งลงข้างผมตามเดิม

            “นั่งกับกูเนี่ยแหละ”

            “ – __– ”

            “ทำไมเมิงมีปัญหาอะไร” ผมถามออกไปเสียงแข็ง คีย์ยู่ปากตาเรียวรีเองก็จ้องลึกยังดวงตาของผม

            “จงฮยอน มินโฮดุคีย์” มันฟ้องทั้งที่ไม่ละสายตาออกจากหน้าผม ตาแดงๆ  ที่ผมเห็นนี่คือมันเมาหรือจะร้องไห้

            “สมควรแล้วเมิงน่ะผิด” เสียงตอบกลับจากจงฮยอนทำเอาไอคีย์ยู่ปากแล้วหลบสายตาจากผม

            “โถ่วววว จงฮยอน”

            “ไม่ต้องมาถงมาโถว เมิงน่ะผิดเต็มๆ แล้วก็ห้ามอ้วกใส่รถกูด้วย นี่คือคำเตือน” จงฮยอนตอกย้ำความผิดเข้าไป กลายเป็นว่าไอตัวดีนั้นหน้าจ๋อยสนิท

“ไม่อ้วกหรอกน่า ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เมา” มันตอบพร้อมกับยืนยันว่าตัวเองนั้นไม่ได้เมา สงสัยว่าต้องรอให้เดินไม่ได้จนคลานเหมือนหมาก่อนสินะ ถึงจะยอมรับได้น่ะ

“เมิงเป็นบ้าอะไรถึงมาที่แบบนี้ ?” ผมถามออกไป คีย์เขยิบตัวถอยออกห่างตาเองก็มองหน้าผมเลิกลั่ก

            “ทะ ทำไมมินโฮต้องเสียงดังด้วยล่ะ” ไอตัวดีเอ่ยถามกลับ ยังจะมีหน้ามาทำหน้าตาบ้องแบ๊วอีก น่าจับหัวโขกกับกระจกรถจริงๆ เถอะให้ตาย

            “แล้วมันน่าโมโหมั้ยล่ะ! สนุกมากมั้ย ทำให้ชาวบ้านเขาเดือดร้อนเนี่ย” ผมเสียงดังใส่มันอีกรอบ มันเองก็เขยิบหนีผมจนตอนนี้ไปเบียดอยู่กับประตูรถฝั่งที่มันนั่ง

            “จะ จงฮยอน มินโฮเป็นอะไรก็ไม่รู้” มันมองหน้าผมอย่างคนวาดวิตก ปากเองก็เรียกหาจงฮยอน ผมข่มอารมณ์ตัวเอง ก่อนจะมานั่งนิ่งๆ แล้วมองไปยังทิศทางข้างหน้า

            “เอาน่าไอมินโฮ มันเมาพูดว่าอะไรไป มันก็ไม่รู้เรื่องหรอก”

            “ทำอะไรไม่เข้าเรื่อง” ผมหันไปแหวใส่คนมีความผิดอีกรอบ ใบหน้าแดงซ่านเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์นั้นได้แต่มองหน้าผมแล้วกระพริบตาปริบๆ

          “ 0_____0”

 

            แล้วมันก็เอาแต่จ้องหน้าผมไม่เลิก เอากับมันสิ น่าปวดหัวชะมัด

            “ยังจะมามองตาแป๋วอีก สำนึกน่ะรู้จักบ้างมั้ย” ผมทวงถามสำนึกจากมัน มันเลยเลิกมองหน้าผมก้มหน้าบ่นงึมงำกับหน้าตักของตัวเอง

            “อะไรของมินโฮก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

            “เอาไว้มันสร่างค่อยคุยค่อยด่ามันไอมินโฮ” จงฮยอนเอ่ยบอกผม ก็คงจริงอย่างมันว่า ด่าไปก็ไม่ได้รับรู้อะไรสักนิด

“แล้วนี่จะไปไหนน่ะ จงฮยอนไปไหนหรอ”

            “เมาแอ๋แบบนี้ พาไปล่องเรือต่อมั้ง”

            “ล่องเรือหรอ ไปเลยๆ เหยียบมิดเลยจงฮยอน” ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ให้กับคีย์ที่ตอนนี้แม่งกำลังทำหน้าลั้นลา

 

            ถ้าผมทนไม่ไหวมากๆ ต้องเผลอจับหัวมันโขกกับประตูรถแน่ๆ = =

 

            “เมาแล้วแม่งน่ากลัวได้อีก”

            “ไปล่องเรือด้วยนะมินโฮ จงฮยอนใจดีโนะ” มันยื่นมาจับมือผมพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น นี่ผมต้องดีใจไปกับมันด้วยมะ

            “โนะมินโฮ จงฮยอนใจดี๊ ใจดี” จงฮยอนเอ่ยเลียนแบบคนที่กำลังโลดเต้นยิ้มกว้าง ด้วยท่าทางกลั้นหัวเราะ

            “หุบปากแล้วขับรถไป”

            “มินโฮว่าจงฮยอนทำไม”

            “ห๊ะ”

            “พูดไม่เพราะเลย ต้องขอบคุณจงฮยอนสิ จงฮยอนจะพาไปล่องเรือนะ”

            “-*-“

            “ยิ้มสิ เดี๋ยวจงฮยอนไม่พาไปด้วยนะ ใช่มั้ยจงฮยอน”

          “เมิงเงียบซะ”

            “คีย์ทำอะไรผิดอีกล่ะ” นิ้วชี้นั้นชี้ที่หน้าตัวเอง สีหน้าเจ้าตัวที่เอ่ยถามว่าตัวเองทำอะไรผิดนั้นดูไม่รู้เรื่องรู้ราวสุดๆ  

            “ฮ่าๆ เมิงกูแนะนำ อัดคลิปไว้ให้มันดูเวลามันสร่าง คราวหลังจะได้ไม่กล้ากินเข้าไปอีก” คนที่ลอบมองผ่านกระจกหลังอย่างจงฮยอนถึงกับหัวเราะคำออกมาเสียงดัง พร้อมเอ่ยแนะนำให้ผมนั้นอัดคลิปเอาไว้ให้ไอคนตรงหน้าเห็นสภาพตัวเองเวลาเมา จะได้ไม่ซ่ากินเหล้าเข้าไปอีก

 

            ผมว่ามันก็เป็นความคิดที่เข้าท่าดีนะ

 

          “ยิ้มกว้างๆ ดิ”  เอ่ยสั่งออกไปหลังจากกดโทรศัพท์เข้าไปในโหมดวีดีโอเป็นที่เรียบร้อย มันมองหน้าผมแบบงงไม่ถึงนาทีก็ยิ้มกว้างจนตาหยีให้กล้อง

            “ ^___^

            “หน้าบานเต็มจอเลย” ด้วยระยะที่อยู่ใกล้กันเกินไปทำให้กล้องที่กำลังโฟกัสแสดงผลบนหน้าจอออกมาแบบนั้น

            “ไหนให้ดูด้วยสิ” คีย์เอ่ยพร้อมกับยื่นมือจะหยิบเอาโทรศัพท์ในมือผม แต่ผมก็เอามือถอยหลบไม่ให้มันหยิบเอาไปได้  

            “ดูไม่ได้มันเป็นวีดีโอ”

            “งั้นให้คีย์ถ่ายมินโฮมั่ง”

            “ไม่เอาๆ เดี๋ยวกูถ่ายเอง”

            “ก็ได้ๆ มินโฮถ่ายก็ได้” มันยอมวางมือจากการแย่งโทรศัพท์ในมือผม และถอยออกไปนั่งให้ผมถ่ายได้ดีๆ

            “เอิ่ม ไหนแนะนำตัวเองสิ” ไม่รู้ว่าควรจะถ่ายอะไร ก็เลยบอกให้ไอคีย์มันแนะนำตัว

            “กดถ่ายยังมินโฮ”

            “เออๆ กูกดถ่ายแล้ว”

            “ผมชื่อคีย์ คีย์ที่หมายถึงกุญแจอ่ะ คีย์ คีย์ คีย์ ถามต่อสิมินโฮ”

 

            เอ่ออออ แล้วนี่ผมควรจะถามอะไรมันหรอ - - ?

            “ฮ่าๆ  โคตรน่ากลัวอ่ะ ถ่ายไว้เยอะๆ เว้ย”

          “น่ากลัวตรงไหนจงฮยอนคีย์ออกจะดูดี”

            “เคๆ คีย์บอมดูดี ดูดีสุดๆ เลย”

            “แล้วจะให้กูถามไรวะจงฮยอน กูนึกไม่ออกเหอะ” ผมบอกมันออกไปตามความจริง ไอจงฮยอนนิ่งเงียบไป ก่อนจะดีดนิ้วสียงดัง

            “คีย์มีสเปคคนที่ชอบมั้ย”

 

            เป็นคำถามที่น่าสนใจ แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกันว่าในคำตอบของมันจะมีอะไรที่คลับคล้ายคับคลาว่าเหมือนผมบ้างรึเปล่า

 

            “อ้อ ชอบผู้หญิงน่ารัก เอาใจเก่ง ทำอาหารเก่งด้วย จะได้ช่วยคุณแม่เข้าครัว”

         

          สัส!!

 

            สาบานว่าผมตะโกนเงียบๆ ภายในใจหลังจากได้ยินคำตอบของมัน

 

            “ฝันไกลนะเมิง” จงฮยอนเอ่ยแซะออกมา ส่วนผมนั้นยังนั่งนิ่งเงิบแดกไม่หาย

            “ทำไมอ่ะ ก็สเป็คคีย์เป็นงี้นี่นา” ไม่พูดเปล่า ไอตัวดีบิดตัวเขินหน้าแดง คือแม่ง กูอยากจับมึงเอาหัวโขกกระจกรถมาก

            “แล้วไอมินโฮอ่ะ ชอบบ้างมั้ย”

            “เฮ้ย เชี่ย!!” ผมโพล่งออกไปทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ไอจงนั้นถามออกไป ตอนนี้หน้าตาผมส่อพิรุธแบบสุดๆ แต่ต้องรีบตีหน้านิ่งเมื่อไอตัวดีนั้นกำลังมองสบตากับผมแล้วขมวดคิ้วยุ่ง

            “อ่าใช่ มินโฮใจดี ยอมดูหนังผีเป็นเพื่อนด้วยนะ” แล้วมันก็ยิ้ม ฮี่ ฮี่ ให้กับผมหลังจากพูดจบ โอ๊ยยยยยยยยย ทำไมกูต้องรู้สึกเหมือนคนบ้าแบบนี้เนี่ย เมิงอย่ามามีอิทธิพลกับกูมากมายได้มั้ยยยยย

            “มินโฮนี่สเปคคีย์ป่ะ”

 

แค่ก แค่ก~ ไอเชรี่ยจง กูสำลักอากาศเลย ปรึกษากูนิด ให้กูทำใจก่อน เมื่อกี้กูเพิ่งเงิบแดกไป คือยังทำใจไม่ได้ โถ่ววววววว ทำไมไม่เข้าใจกู

           

            “อ่ะ อะไร” ตัดพ้อไม่ทันจะเสร็จ ก็ต้องกลับมานั่งตัวแข็งทื่อเมื่อหน้าขาวๆ ของไอคีย์กำลังจ้องผมอยู่ น่ะ จ้องไม่พอ มีเอียงมองพร้อมกับทำปากเบินๆ ด้วย คือต้องการอะไร ว้อนท์จูบกูหรือเปล่า เรื่องนี้กูพร้อมพอๆ กับเซเว่นนะพูดเลย (24 ชม.)

 

            “มินโฮเป็นผู้ชายนะจงฮยอน คีย์ชอบผู้หญิงน่ารักๆ มินโฮจะเป็นสเป็คคีย์ได้ยังไงล่ะ”

 

            ................................................................

 

            แดกให้อิ่มเลยครับ T T

 

            “แต่มินโฮมันชอบคีย์น่ะ” ใช่ๆ มึงพูดถูก กูชอบไอคีย์ ทำไมเมิงพูดจากทำร้ายกูแบบนี้ แต่ว่า...เมื่อกี้จงมันพูดอะไรออกไปนะ

            “เหี้ยจง!!” ผมตวาดเสียงดังออกไปทันที คีย์ตกใจจนสะดุ้งตัวถอยออกห่างส่วนจงฮยอนคนได้ยศเหี้ยนำหน้าชื่อนั้นเสือกหัวเราะอารมณ์ดี

            “มันเมา ไม่รู้เรื่องหรอกน่า เมิงอย่าซีเรียสมาก”

            “มินโฮชอบคีย์จริงๆ หรอ”

 

            คือกูไม่สมควรซีเรียสเลยใช่มั้ย ไอคนที่รอคำตอบตาแป๋วอยู่นี่คือแม่งกำลังเมา ใช่ แม่งเมา ตื่นมาก็คงจำห่าอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น...คือ กูคิดถูกใช่มะ

 

            “มินโฮมันชอบคีย์จริงๆ นะ” จงฮยอนย้ำคำพูดออกไป ผมเองก็นั่งท่องในใจว่า มันเมา มันเมา มันจำอะไรไม่ได้

 

            โอ๊ยยยยยยยย กูจะแคร์อะไรมากมายเนี่ย

 

            “จริงๆ หรอมินโฮ ชอบคีย์จริงๆ น่ะหรอ”

          “นี่เมิงเมาหรือเปล่า เมิงตอบกูก่อน” ผมถามย้ำออกไป ไอคนโดนหาว่าเมาส่ายหัวปฏิเสธพรืดใหญ่

            “ป่าววววววว ไม่มาววววววว”

 

            เค เมิงเมา จบๆ เมิงเมา เมิงไม่มีสติ พรุ่งนี้เมิงจะลืมทุกอย่าง

 

            “ก็เอ่อ ใช่ กูชอบเมิงคีย์”

            “ดีเยี่ยม ชอบได้ๆ เป็นเพื่อนกัน คีย์ก็ชอบมินโฮ”

 

            เอิ่มมมมม............ นี่คือใช่เรื่องที่กูจะกังวลมากมายขนาดนี้มั้ย

 

            “มินโฮมันชอบคีย์แบบรักน่ะ เข้าใจมั้ย แบบคนรักกันไม่ใช่เพื่อน”

            “ *0* “

            “ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นว่ะ” ถึงผมจะตัวแข็งทื่อไปกับประโยคที่ไอจงมันพูด แต่ก็อดจะถามเสียงเย็นไม่ได้ว่า ไอการอาปากกว้างๆ กับเบิกตากว้าง ที่มันกำลังทำอยู่นี่หมายความว่าไง

            “คีย์เป็นผู้ชาย มินโฮชอบแบบนั้นไม่ได้นะ”

 

            โอเค ชัดเจนนนนนนนนน

           

            “คีย์น่ารักจะตายไป ทำไมมินโฮจะชอบแบบนั้นไม่ได้ล่ะ” จงฮยอนเอ่ยออกไป คีย์ปั้นหน้าไม่ถูกกับคำที่จงฮยอนเอ่ยบอก

            “ -///-  คีย์ไม่ได้ นะ น่ารักสักหน่อย”

            “ แต่กูว่าเมิงน่ารัก เคยส่องกระจกดูหน้าตัวเองบ้างปะ” ผมกระแทกเสียงใส่มัน มันยู่หน้าก่อนจะจ้องตาผมแล้วเถียงกลับ

            “คีย์หล่อกว่ามินโฮอีกเหอะ”

 

          โอ๊ยยยยยยย หล่อออออออออ หล่อชิบลอสสสสสส

 

            “ฮ่า ๆ แม่ง ขนาดว่าเมา ความคิดว่าตัวเองหล่อแม่งยังขึ้นสมองอ่ะ สายเลือดความเป็นผู้ชายของไอคีย์นี่แม่งสุดๆ ไปเลยว่ะ สเป็คผู้หญิงนี่ต้องน่ารัก ทำอาหารเก่งด้วยนะ”

            “เมิงเงียบไปเลยไป”

            “ - - กูแค่อยากมีความเห็น“

            “มินโฮจะเสียใจทำไม มินโฮก็หล่อนะ แต่น้อยกว่าคีย์ไปนิดนึง” แหม ไอที่พูดออกมานี่ถ้ามึงไม่เมาอยู่ กูอยากจะมวยกับเมิงมาก ให้ตายเถอะ เอาความมั่นใจว่าตัวเองหล่อนักหล่อหนามาจากไหนวะ

            “จงฮยอน มินโฮดูโกรธๆ คีย์ไงไม่รู้อ่ะ” เห็นว่าผมกำลังนั่งถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจ มันก็ทำตัวลีบเล็ก ก่อนจะเอ่ยเรียกคนที่กำลังขับรถพร้อมกับยิ้มอารมณ์ดี

 

          ใช่สิ ไอคนทุกข์ร้อนนี่มีแค่กูไง -  -

 

            “เออ กูโกรธเมิง โกรธธธ เข้าใจมั้ยว่ากูโกรธ” ผมเสียงแข็งใส่มันอีกรอบ มันยิ่งหดตัวให้เล็กลงกว่าเก่า มองหน้าผมพร้อมกับหายใจฟึดฟัดไม่พอใจไปด้วย

 

            สรุปว่าเมิงกลัวกู หรือเมิงจะสู้

 

            “จงฮยอนนนนน มินโฮน่ากลัวอ่ะ คีย์กลัวววว” ไม่ว่าเปล่ามันทำท่าจะปีนหนีผมไปนั่งข้างหน้าคู่กับจงฮยอน แต่ผมก็ล็อคแขนมันไว้

            “เมิงนั่งเฉยๆ สิ”

            “หายโกรธหรือเปล่า หายโกรธรึยัง”

            “ก็บอกให้นั่งเฉยๆ จะพูดมากทำไม”

            “จงฮยอน มินโฮโกรธคีย์อ่ะ”

            “อือ เห็นแล้ว เอ้าถึงแล้ว นอนกันดีๆ ล่ะ อย่าไปแกล้งมันมาก เดี๋ยวแม่งงี่เง่าโดดตึกฆ่าตัวตาย ซวยอีก”

            “เออขอบใจ” ผมบอกขอบใจออกไป พร้อมกับเปิดประตูรถลง ส่วนไอตัวดีนั่งมองมาที่ผมแล้วก็หันไปมองจงฮยอน แล้วมันก็หน้าจ๋อยสนิทเมื่อจงฮยอนบอกให้มันนั้นลงรถ

            “ลงจากรถได้แล้วคีย์ ถึงหอแกแล้ว”

 

            “ทำไมพื้นมันเอียงๆ ล่ะมินโฮ” หลังจากก้าวขาลงรถ ไอตัวดีก็แทบจะถลาหน้าคะมำไปกับพื้น ดีที่ว่าผมคว้าตัวมันไว้ได้ทัน แล้วมันยังมีหน้ามาพูดว่าพื้นเอียงอีกนะ

“กินเข้าไปเยอะๆ สิเหล้าเนี่ย เมาจนไม่รู้เรื่อง นี่ถ้าเสือกโดนใครลากไปก่อนกูจะเจอเมิงนี่ทำไง แม่งน่าโมโหจริงๆ เลยเมิงเนี่ย” ผมว่ามันไปด้วยลากมันให้เดินตามเข้ามาในหอจนถึงหน้าลิฟต์ถึงได้ปล่อยมือจากมัน รอไม่นานลิฟต์ก็มา ผมกับมันเข้าลิฟต์ไปพร้อมกัน พอลิฟต์เริ่มเคลื่อนเท่านั้นแหละ

            “เหวอ เหวอออ”  

            “อะไรของเมิงเนี่ย ยืนให้มันดีๆ สิว่ะ” ผมบ่นมันอีกรอบ มันเลยได้แต่ยืนก้มมองเท้าตัวเองนิ่ง จนกระทั่งลิฟต์เปิดก็ไม่ยอมขยับตัวไปไหน

            “รีบๆ ออกไปสิ จะยืนรอให้ผีเข้ามาหักคอในนี้หรือไง”

            “จะพูดถึงผีทำไม” มันบ่นเสียงเบา แต่ผมก็ได้ยินชัดทุกคำอยู่ดี มันเดินออกจากลิฟต์สองก้าว ผมก็ต้องร้องเฮ้ยออกมาเสียงดังเพราะเห็นมันกำลังทำตัวโง่เดินสะดุดอากาศ

            “เชรี่ยดีนะไม่ล้มน่ะ ทำไมถึงได้ทำตัววุ่นวายแบบนี้วะ” ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินไปตามทาง แต่ก็เห็นว่าคีย์ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ผมจะหันไปด่ามันอีกสักรอบ ก็ได้แต่เบิกตากว้าง   

            “เมิงเป็นไรว่ะ เฮ้ยย!! เมิงจะร้องทำไมวะเนี่ย” ผมถามมันด้วยความตกใจ ก่อนจะลากไอคนเดินเซซ้ายทีขวาทีเข้าไปในห้องตัวเอง พอเข้ามาถึงในห้องได้แม่งก็แหกปากร้องไห้ยกใหญ่ เล่นซะผมทำอะไรไม่ถูก

            “หยุดร้องเดี๋ยวนี้เลยนะเมิง ดึกขนาดนี้เดี๋ยวข้างห้องแม่งก็ได้เคาะประตูด่าให้หรอก”

            “ก็มินโฮโกรธคีย์อ่ะ ฮือออออ คีย์เสียจายยยยยย” มันแหกปากออกมาเสียงดัง โอเค กูเชื่อแล้วว่าเมิงเสียใจจริงๆ

            “งั้นหายโกรธแล้วโอเคมั้ย ไม่โกรธเลยสักนิด” ผมรีบบอกมัน มันจะได้หุบปากก่อนที่จะโดนข้างห้องมาเคาะประตูด่าจริงๆ

            “อย่าโกรธคีย์นะ หายจริงๆ นะ” มันเอาตาแดงๆ จ้องหน้าผม เอาซะผมทำอะไรไม่ถูกเลย

            “เออๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว เมาแล้วงี่เง่า ทีหลังอย่ากินเข้าไปอีกรู้มั้ย ผมว่าพลางใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้มันลวกๆ 

            “ก็บอกว่าไม่ได้เมาไง ไม่ได้งี่เง่าด้วยมินโฮ”

 

            เออ ไอคนไม่เมา ไอคนไม่งี่เง่า

 

“เฮ้ยๆ ไปอาบน้ำห้องเมิงสิ นี่ห้องกู นู่นประตูห้องอยู่นู่น นั่นประตูห้องน้ำห้องกู”

“อ้าวหรอ เออใช่ๆ” มันยิ้มแหะๆ ออกมา ก่อนจะเดินเซไปเซมาจนถึงประตูหน้าห้องผม เห็นแล้วปวดหัวจริงๆ

“แล้วทำไมเมิงไม่ปิดประตูให้กูเนี่ยยย” ผมเอ่ยไล่หลังมันที่ออกจากห้องก่อนจะเดินไปปิดประตู แต่ยังไม่ทันจะได้งับประตูลง หน้าขาวๆ ก็ชะเง้อเข้ามาจนผมตกใจนึกว่าผีหลอก

“มินโฮววววว”

“อะไรอีก”

“เข้าห้องไม่ได้”

 

นี่ก็คือปัญหาของกูใช่มั้ย เมิงเข้าห้องไม่ได้เนี่ย

 

“ไม่รู้ว่ากุญแจไปไหน” มันทำหน้าเจื่อนส่งให้ผม สงสัยว่าคงจะเอาของใส่ไว้ในกระเป๋าที่มันใช้แหละมั้ง ตอนพามันกลับมา ก็มีแต่ตัวมันเปล่าๆ

“เออๆ นอนกับกูเนี่ยมา” ผมบอกพร้อมกับผลักบานประตูให้อ้าออก มันจะได้เดินเข้ามาให้ห้องได้ แต่พอมันเข้ามาได้เท่านั้นแหละ

“มินโฮใจดีที่สุดเลยยยยยย” เอ่อ คือบอกเฉยๆ ก็ได้ ไม่ต้องหยิกแก้มกูแบบนี้ก็ได้

เฮ้อออออออ ผมไม่อยากให้มันนอนกับผมเลย ยิ่งเมาแบบนี้ด้วยแล้ว

 

ผมไม่ไว้ใจตัวเองเลยสักนิดถ้าคราวนี้เมิงมาปูตงปูไต่เมิงไม่รอดแน่ๆ กูไม่ใช่ไอมินโฮที่จะมีสำนึกดีงามไม่รู้สึกรู้สาอะไรได้หลายๆ รอบหรอกนะโว้ยยยย

 

“มินโฮ มินโฮจะอาบก่อนหรือให้คีย์อาบก่อน”

“อาบพร้อมกันเลยดีมั้ยคีย์”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

-----------PPLight---------
หลังจากได้ลองย้อนๆ ดูเเล้ว ก็พอจะมองเห็นพล็อตบ้างเเล้ว 55555555
มันควรมีพล็อต ไม่งั้นเดี๋ยวมันจะเป็นฟิคไม่รู้คืนเดือนปีเเบบที่ประสบปัญหามา
ตอนหน้ามินโฮก็คงเหมาพาร์ทเช่นเดิม
กระซิบว่า ตอนหน้ามีสวีท หรือ เรียกว่าหวิวดี เเบบเบาเบา เอ๊ะยังไง (*.*) ทำหน้าเเบ๊ว  

ยังไงฝากติดตามด้วยนะคะ T T

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,101 ความคิดเห็น

  1. #1007 ❝วายโซซีเรียส❞ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 00:06
    โอ้ยยยยยยยย ไม่ทนๆๆๆๆๆๆๆๆ พังๆๆ เจอคีย์โหมดนี้สติพังจริงๆๆๆๆๆๆๆ
    สงสารมินโฮ ตอนคีย์บอกไม่ชอบผช. 55555555555555555
    คีย์ไมชอบหลอกตัวเองว่าหล่อห้ะ 
    โอ้ย ตอนนี้ฮามากอ่ะ จะสงสารก็สงสารจะฮาก็ฮา 5555555555555555555555
    #1,007
    0
  2. #933 zuneoka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:54
    น้องแพรวววว ใช่เลยอ่ะ ใช่เลยย น้องคีย์คนแมนแบบนี้เลยที่พี่ชอบบ เนื้อเรื่องแบบนี้เลยอ่านแล้วชอบมากกก ส่งคีย์บอมตอนเมามาให้หน่อยได้ป่ะ ฟินอ่ะ ชอบๆๆๆ แต่งไม่รู้วันรู้คืนก้อเอานะ อยากให้เป็นฟิคยาวๆ เลยอ่ะ อ่านแล้วเพลิน สนุกมาก ชอบทั้งพล๊อตทั้งคำพูดเลย ทั้งฮาทั้งสนุก ชอบแนวนี้อ่ะ สปอยตอนหน้าเรียบร้อยแล้วอ่ะน้องแพรว อย่าทำให้พี่อยากสิคะ ลงมาเลยนะ เห็นใจคนแก่เต๊อะ
    #933
    0
  3. #932 zominho (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:01
    ดีใจอะไรเตอรฺกลับมาแล้ววววว
    สนุกมาก คีย์เมาแล้วรั่วสุดๆ 5555555
    ตอนหน้านี่จะมีอะไรหยอ อยากรู้จัง
    จะมีเอ็นซีมั้ย รอๆๆๆ -,,-
    #932
    0
  4. #931 KEYaPLE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:47
    อ๊ากกกก ไรท์เตอร์กลับมาอัพแล้วว
    อยากกระโดดดีใจลัลลาตามคีย์

    คีย์น่าร๊ากกมากกก ทำมัยถึงทำตัวน่ารักเฉพาะเวลาเมา
    มินโฮหวงล่ะเสะทำเปนดุ ชิ
    อิอิชอบบบบคุ่นี้จิงๆ
    #931
    0
  5. #928 แฟนมินคีย์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:50
    คีย์เมาแล้วน่ารักโนะ 
    คีย์อย่างนู้น คีย์อย่างนี้ 
    แต่มินโฮมันก็ยังโมโห แต่คนเมาก็ไม่รู้เรื่อง 555

    ลงห่างกะตอนที่แล้ว 2 ปีพอดีเลย
    ขอบคุณที่มาต่อนะคะ สู้ๆ ค่ะ

    เรื่องนี้อ่านแล้วอารมณ์ดีจริงๆ แอบลุ้นด้วยว่ามันจะลงเอยกันได้ยังไง
    เดาทางไม่ออก ขอกลับไปย้อนอ่านตอนเก่าก่อนน้าาา




    #928
    0