[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 75 : Chapter 62

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

 

Chapter 62

Key: Talk

 

 

 

เช้านี้ผมตื่นก่อนมินโฮ เพื่อที่จะได้เตรียมอาหารเช้าง่ายๆ อย่างไข่ดาว แฮม ขนมปังปิ้ง ไว้ยังโต๊ะกินข้าวที่ใช้เป็นประจำ ผมถอดผ้ากันเปื้อนที่คาดเอวออก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปหามินโฮยังห้องนอน

           

            เจ้าของร่างกายสูงใหญ่นั่นกำลังหลับสบาย

            แล้วผมจะกล้าปลุกมินโฮมั้ย ?

 

ผมถามตัวเองแบบนี้ทุกครั้งที่มินโฮเป็นคนบอกให้ปลุก แม้ว่าตอนนี้ผมกับ   มินโฮจะสนิทกันมากขึ้นแล้วก็ตาม

            ผมย่อตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกับมินโฮ มองแพขนตาสีดำสนิทนั่นก่อนจะเบนสายตาหันไปทางอื่น  

            ถึงแม้มินโฮจะหลับตาอยู่ ผมก็ยังรู้สึกว่ามินโฮดูดุอยู่ดี บางทีอาจเป็นเพราะใบหน้าคมที่ดูไม่เหมือนคนเกาหลีสักเท่าไหร่ล่ะมั้ง

            “กลิ่นอาหารนายทำชั้นตื่น” เสียงทุ้มที่ลอดจากริมฝีปากพร้อมกับตาคมโตที่ลืมตาขึ้นจ้องมาที่ผม ผมตกใจจนลงไปนั่งแหมะกับพื้นเพราะเสียการทรงตัว

 

มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ผมตกใจแบบนี้ แต่ผมก็ยังไม่ชินสักที...

 

            “ชอบทำเหมือนชั้นเป็นปีศาจอยู่เรื่อยเลย” มินโฮคงเห็นว่าผมตกใจถึงได้พูดออกมาแบบนั้น ผมแอบเห็นความน้อยใจจากใบหน้าเขาด้วยแหละ แต่ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงเลยได้แต่มองมินโฮอย่างเงียบๆ

            “ไปนั่งอะไรแบบนั้นเล่า มานั่งบนเตียงนี่มา” เพราะคำบอกกล่าวนั่นทำให้ผมลุกจากพื้นแล้วไปนั่งที่เตียง มินโฮเองก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ คราวแรกผมก็สงสัยกับรอยยิ้มนั่น และยังไม่จะได้เอ่ยถามว่ามีเรื่องอะไรให้ยิ้มออกมา ใบหน้าคมนั้นก็อยู่แทบชิดกับใบหน้าของผมเสียแล้ว

            “มะ มิน อือออ” ริมฝีปากที่แนบมานั้นทำเอาผมเบิกตากว้าง แล้วยิ่ง        น่าตกใจไปใหญ่มือหนาของมินโฮกำลังตวัดตัวผมให้ขึ้นไปนอนที่เตียงทั้งที่ยังไม่ได้ ล่ะริมฝีปากออกจากกัน ผมพยายามดันมินโฮให้ออกห่าง แต่ไม่มีที่ท่าว่าอีกคนจะยอมเลยสักนิด จนกระทั่งผมครางฮือในลำคอว่าหายใจไม่ทันนั่นและ คนขี้แกล้งถึงได้ยอมปล่อย และหัวเราะเยาะผมซะเสียงดัง

            “จูบกันหลายครั้งแล้วนะ ยังไม่รู้วิธีหายใจอีกหรอ” ฮือออออออ ดูมินโฮพูดเข้า ทั้งหน้าทั้งตัวผมรู้สึกร้อนวูบไปหมด ผมไม่พูดอะไรหากแต่พยายามลุกหนีออกจากเตียง แต่มือหนาที่ฉุดไว้เนี่ยสิ

            “ชั้นอยากจะกินนายมากกว่าอาหารที่วางบนโต๊ะซะอีก”

            “แกล้ง ชอบแกล้งเรา” ผมอดจะเบะปากไม่ได้ เมื่อเผลอมองเข้าไปในแก้วตาดำขลับนั่น มินโฮน่ะแกล้งผมเป็นประจำ แกล้งตลอดเลย เผลอเมื่อไหร่เป็นได้แกล้งกันอยู่เรื่อย

            “ถ้าคีย์ยังเป็นแบบนี้ก็จะแกล้งไปเรื่อยๆ” ว่าจบก็ลุกหายเข้าไปยังห้องน้ำ ผมได้ยินเสียงหัวเราะอารมณ์ดีของมินโฮจนกระทั่งประตูปิดลง

 

            ชีวิตในแต่ล่ะวันหลังจากที่ผมเรียนจบนั้นค่อนข้างต่างออกไป ในช่วงวันหยุดมีหลายครั้งที่ผมไปนอนค้างที่บ้านของมินโฮตามคำชวนของคุณแม่ ถึงมินโฮจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่แต่ก็ขัดใจคุณแม่ไม่ค่อยได้ ผมชอบบ้านของมินโฮมากเลย       พี่อึนจองและคุณแม่ใจดีกับผมมาก ใจดีจนมินโฮชอบบ่นบ่อยๆ ว่าคนที่บ้านนั้นรักผมมากกว่าตัวเอง มินโฮตอนกลับไปที่บ้านชอบทำตัวเป็นเด็ก ผมชอบเวลาที่มินโฮเป็นแบบนั้น เขาดูเข้าถึงง่ายกว่ามินโฮที่เดินไปมาเวลาอยู่ในคอนโดกับผม บางทีอาจเป็นเพราะพี่สาวอย่างพี่อึนจองและคุณแม่ที่ทำให้มินโฮแสดงออกไปแบบนั้น แต่กับผมที่คอนโด ก็อย่างที่เห็นว่าผมนั้นโดนมินโฮแกล้งอยู่เรื่อย ถึงผมกับมินโฮจะอายุเท่ากัน แต่ในสายตาของมินโฮเอง สงสัยว่าผมคงจะมองโดนว่าเป็นเด็กในความปกครองของเขาล่ะมั้ง

 

“นี่ เช็ดผมให้หน่อยสิ” ผ้าผืนเล็กถูกโยนมายังหน้าตักของผม ก่อนจะตามมาด้วยร่างกายสูงใหญ่ของมินโฮที่ทรุดตัวนั่งลงที่พื้นและหันหลังมาให้ผมเพื่อจะได้เช็ดผมให้กับเขาได้ถนัด

“ผมมินโฮเริ่มยาวมากแล้วนะ” ผมเอ่ยในขณะที่มือเช็ดไปตามเส้นผมสีดำที่ตอนนี้ยาวจนถึงปกเสื้อ

“ไม่ได้ตัดนานแล้วนี่นา เออ แล้วนายตัดผมเป็นรึเปล่า”

“เราตัดไม่เป็นหรอก” ผมบอกออกไป ตาเองก็ยังมองเส้นผมชื้นน้ำบนหัวของมินโฮ

“ดีเลย งั้นตัดให้หน่อยสิ ไม่อยากไปร้าน”

“ห๊ะ! เมื่อกี้เราบอกมินโฮว่าเราตัดไม่เป็นนะ” ผมรีบตอบออกไป เพราะเหมือนมินโฮจะฟังผิด

“ฮ่าๆ ชั้นได้ยินหรอกน่า แล้วคิดว่าตัวเองทำได้มั้ยล่ะ”

“งือออ ไม่เอาด้วยหรอกเดี๋ยวทำผมมินโฮเสียทรง ไปตัดที่ร้านดีกว่านะ”

“งั้นคงต้องหาเวลาไปตัดผมเสียหน่อย”

“อืม แล้ววันนี้มินโฮจะกลับมากี่โมงหรอ”

“ไม่รู้สิ”

“อ้าว ทำไมตอบแบบนั้นล่ะ แล้วเราจะกะเวลาออกไปซื้อของมาไว้ทำอาหารกินทันได้ไงถ้ามินโฮกลับเข้ามาไว”

“ไว้วันนี้แวะกินข้าวข้างนอกด้วยกันไง”

“แล้วจะมารับเราตอนไหน” ผมถามออกไปเพราะจะได้กะเวลาเตรียมตัวได้ถูก แต่มินโฮกลับส่ายหน้าออกมา

“หมายถึงไปที่ทำงานด้วยกัน พอตอนกลับก็แวะทานข้าว” เป็นครั้งแรกที่ มินโฮชวนให้ไปดูเวลาถ่ายแบบด้วย ผมแอบตกใจอยู่เหมือนกันที่ได้ยินคำเอ่ยชวนออกมาแบบนั้น

            “จะดีหรอมินโฮ เดี๋ยวเราจะไปรบกวนการทำงานของมินโฮเอา” ผมเอ่ยบอกไปตามความจริง เพราะครั้งที่ไปเกาะเชจูแล้วทำให้เรื่องวุ่นวายยังจำได้ดีอยู่เลย แล้วอีกอย่าง ผมได้สัญญากับตัวเองไว้แล้วด้วยว่าจะไม่ทำให้มินโฮต้องเสียงานเพราะตัวเองอีก

            “งั้นก็แล้วแต่คีย์แล้วกัน ที่จริงเพราะว่าไปคาเฟ่แมวก็เลยลองชวนดู”

            “ไปคาเฟ่แมว ที่มีแมวให้เล่นด้วยเยอะๆน่ะหรอ” ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนเก็บไม่มิด มินโฮเองก็ยิ้มบางๆ ให้

            “อืม ก็ที่คนเขาชอบไปเล่นกับแมวกันน่ะ คิดว่าคีย์น่าจะชอบเลยได้ชวน”

            “แล้ว แล้วถ้าเราไป จะรบกวนการทำงานของมินโฮหรือเปล่า” ยังเชิงถามออกไป เพราะผมอยากแน่ใจจริงๆ ว่าจะไม่เป็นการรบกวนการทำงานของมินโฮ

            “ไม่หรอกน่า คีย์ก็เล่นกับแมวรอชั้นไป ส่วนชั้นก็ทำงาน”

            “งั้นเราไปกับมินโฮด้วยนะ” ผมยิ้มกว้างเมื่อได้ยินที่มินโฮเอ่ยตอบ

            “ถ้าจะไปก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเลย”

 

ผมออกจากห้องน้ำพร้อมกับชุดที่เตรียมเข้าไปด้วย แต่มือของมินโฮที่ยื่นเสื้อผ้าให้ผมทำให้ต้องย้อนถามออกไป

            “ให้เราใส่ชุดนี้หรอ” ผมหยิบเสื้อลายขวางที่สลับระหว่างสีส้มไล่ระดับความเข้มของสีขึ้นมาดู

            “อืม”

            “ทำไมล่ะมินโฮ”

            “ก็ชั้นอยากให้ใส่ คีย์ก็เอาไปใส่เถอะน่า”

            “แต่เราเลือกเสื้อผ้าไว้แล้วนี่” ผมมองไปยังชุดที่สวมอยู่บนตัวที่ผมเป็นคนเลือกเอง

            “ถอดชุดนั่นออกเก็บไว้ใส่วันอื่น วันนี้ใส่ชุดนี้”

            “เอางั้นก็ได้” ผมตอบออกไปพร้อมกับเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ พอเดินกลับออกมาอีกทีก็เห็นรอยยิ้มของมินโฮที่ดูจะพอใจ

“ไหนมาใกล้ๆ หน่อย” ผมเดินเข้าไปใกล้ตามคำสั่ง มินโฮจับผมหันซ้ายหันขวาไปมา ก่อนจะจับผมให้หันมาตรงหน้าเหมือนเดิม มือใหญ่นั่นจับลงที่เส้นผมของผม ลูบไปลูบมาอยู่สักพักก่อนจะขยี้จนเละเทะมากกว่าเดิม

“ปะ ไปได้แล้ว”

“แกล้งเราทำไม” หน้าผมยู่ตามคำเอ่ยว่า แต่มินโฮทำเพียงยิ้มขำออกมา ผมเลยได้แต่เดินไปที่หน้ากระจกและหวีผมตัวเองให้เป็นทรง

“ไม่เอา ไม่ต้องจัดหรอก” มินโฮแย่งหวีจากมือของผมไป แถมยังเอามือใหญ่ๆ นั้นมาขยี้ผมจนเละเทะอีกครั้ง

            “ให้ไปแบบนี้ เราเดินด้วยมินโฮไม่อายคนหรือไง” ผมเอ่ยท้วงออกมาก่อนจะดึงหวีจากมือมินโฮมาหวีผมใหม่

            “ก็ไม่อยากให้คนมองนี่” ตาคมตอนที่เอ่ยว่าดูจะไม่พอใจเท่าไหร่ ผมไม่ทันได้พูดอะไรมินโฮก็เดินออกจากห้องไปเสียแล้ว

 

            ผมกับมินโฮเราไม่ได้ออกไปไหนกันบ่อยๆ หรอก นานๆ ครั้งถึงได้ออกไปข้างนอกด้วยกัน แต่ดูเหมือนช่วงนี้แฟนคลับของมินโฮดูจะสนใจผมมากเป็นพิเศษ มากกว่าตอนช่วงที่ดาร่าเคยเอ่ยกับสื่อไปเสียอีก ผมไม่รู้ว่าเขาคิดเรื่องมินโฮกับผมนั้นไปในทิศทางไหน ไม่รู้ว่าจะมองผมในแง่ลบหรือบวก แต่ถ้าให้ผมเดาก็คงต้องมองผมไปในทางแง่ลบอยู่แล้ว เรื่องพวกนี้พักหลังมาผมเองก็ไม่ค่อยคิดอะไร เพราะมินโฮเองก็ไม่เคยหยิบยกขึ้นมาเป็นประเด็นพูดให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ ผมเลยคิดซะว่าถ้ามินโฮเขาโอเค ผมก็จะไม่ถามอะไร

 

            “ถึงแล้ว คาเฟ่เจ้าเหมียว” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยขึ้นมา ผมหลุดจากความคิดของตัวเองก่อนจะก้าวขาลงจากรถ มินโฮเสียเวลาอยู่กับเบาะหลังพักหนึ่งก่อนจะออกมาพร้อมกับกระเป๋าสีดำ

            “มินโฮเอากล้องมาด้วยหรอ” อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ผมแทบไม่เคยเห็นเขาหยิบกล้องออกมาจากตู้ซักเท่าไหร่

            “สนใจอยากอยู่หน้ากล้องมั้ย” มินโฮยิ้มบางออกมาก่อนจะจูงมือผมเดินออกไปยังฝั่งที่เป็นหน้าร้าน ผมมองแบนเนอร์ที่อวดโฉมความน่ารักของลูกแมวต่างสายพันธุ์ก็ได้แต่แอบตื่นเต้นเงียบๆ คนเดียวในใจ ถ้าบอกกับมินโฮไปเขาคงหาว่าผมทำตัวเป็นเด็กอีกตามเคย จริงๆ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกนะ แต่ตอนนี้เรียนจบแล้วไม่อยากให้มินโฮมองแบบนั้นเสียเท่าไหร่ อย่างน้อยมองว่าผมโตขึ้นมาอีกนิดจากเมื่อก่อนก็คงดี     

มินโฮเอ่ยทักพี่กาอินอย่างสนิทสนม ผมเองก็ทักทายกลับไปเช่นกัน และในขณะที่ผมหันไปให้ความสนใจรอบด้านตัว มือของมินโฮก็ดันหลังผมให้มายืนหยุดอยู่ตรงหน้าของพี่กาอิน ผมหันไปมองมินโฮอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่ ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่มินโฮนั้นพูดออกมา

            “พี่กาอินแต่งหน้าให้คีย์หน่อย”

“แต่งหน้าผมหรอ” ผมชี้มือไปที่หน้าของตัวเอง มินโฮพยักหน้าพร้อมกับเสียงของพี่กาอินที่ดังขึ้น

“จะทำอะไรล่ะเรา”

“ผมอยากถ่ายรูปคีย์น่ะ เสร็จงานจะอยู่ต่ออีกสักพัก”

“โอเค ไม่มีปัญหา แล้วเราอยากให้แต่งแบบไหนดี เข้ากับหน้าหรือว่าเข้ากับชุด”

“เข้ากับชุดที่ใส่” ผมมองไปยังชุดที่มินโฮเป็นคนเลือกให้ใส่วันนี้ ก่อนจะมองไปยังพี่กาอินที่กำลังอมยิ้มมองมา

“เราเลือกชุดให้แฟนเราใส่หรอมินโฮ”

“ผมว่าเข้ากับเขาดี”

“ฮ่าๆ น่ารักไปนะ พี่เพิ่งรู้ว่านายก็ใส่ใจแฟนขนาดนี้”

“ครับ ยังไงผมฝากคีย์ด้วยนะ ผมไปแต่งตัวก่อน”

 

ใส่ใจแฟนงั้นหรอ ผมทวนคำที่พี่กาอินบอกก่อนจะมองยังชุดที่มินโฮเลือกให้ซ้ำอีกครั้ง เสื้อยืดแขนสามส่วนที่ไล่ระดับของสีส้มจากอ่อนไปเข้ม สกินนี่สีขาว

 

สงสัยว่าเราจะเหมาะกับเสื้อผ้าแบบนี้ล่ะมั้ง

 

“เดี๋ยวน้องคีย์มานั่งรอพี่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวพี่ไปเอากระเป๋าเครื่องสำอาง”

“คือ...” ยังไม่ทันที่ผมจะถามว่าต้องแต่งหน้าจริงๆ หรอ พี่กาอินก็เดินหายไปยังทางเดียวกับมินโฮที่เดินไปเมื่อครู่ก่อน และไม่ทันที่ผมจะได้กวาดตามองไปรอบๆ ได้ครบพี่กาอินกระเดินกับมาพร้อมกล่องสีดำกล่องใหญ่ และยกขึ้นวางตรงโต๊ะที่อยู่ข้างตัวผม

“ไหนพี่เราดูหน้าเราชัดๆ ก่อน”

“อ่า...” เสียงหลุดจากปากได้แค่นั้น นิ้วมือของพี่กาอิน ก็จับหน้าผมให้สบตาก่อนจะจับผมเอียงซ้ายทีขวาที

“ผิวสวยแบบนี้ผู้หญิงแบบพี่อิจฉานะ” พี่กาอินเอ่ยบอก ผมเองก็อดจะอายกับคำชมไม่ได้

            ผมเห็นพี่กาอินเอาแปรงไปป้ายกับครีมสีขาว แล้วทาลงบนหน้าของผม      พี่กาอินบอกว่ามันคือเบส แล้วก็ตามมาด้วยครีมสีเนื้อที่ป้ายตามมา ผมหันไปตามแรงมือของพี่กาอิน โดนเอานู่นนั่นนี่มาทาลงบนหน้าจนสีหน้านิ่งเฉยของพี่กาอินในตอนแรกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูพอใจ

            “โอเคเลย น่ารักแล้ว มินโฮควรจ่ายพี่อย่างน้อยๆ สักห้าหมื่นวอน”

            “ตาผมดูโตขึ้นด้วย” ผมเอ่ยออกไป เมื่อเห็นหน้าของตัวเองที่สะท้อนยังกระจกที่พี่กาอินยื่นมาให้ดู

            “อายไลเนอร์ก็วิเศษแบบนี้แหละ จริงๆหน้าเราแค่ใช้อายไลเนอร์อย่างเดียวก็พอนะพี่ว่า แต่ถ้ากรีดหนักไปก็ไม่ได้รู้มั้ย เอาแค่ให้พอเห็นพอ เหมือนมินโฮจะชอบเราในลุคน่ารักๆ มากกว่า แต่พี่ว่าเรากับการแต่งหน้าแรงๆ นะ คงรับกับหน้าเราดี”

            “อ่า ครับ” ผมได้แต่ตอบออกไปอย่างนั้น จริงๆ แล้วผมเองก็ไม่เข้าใจที่       พี่กาอินบอกสักเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนกว่า มินโฮจะชอบในแบบที่ดูน่ารัก

            “เรียบร้อยแล้ว พี่ขอตัวไปดูมินโฮต่อหน่อย เดี๋ยวเราไปเล่นกับแมวรอก่อนแล้วกัน”

 

            “เหมียว เหมียว~” ผมร้องเรียนเสียงเจ้าแมวที่กำลังนอนบ้าง เล่นบ้างกินบ้างตรงหน้า ก่อนจะได้รับเสียงเล็กๆ เป็นการตอบกลับมา แค่นั้นก็ทำเอาผมยิ้มกว้างกับความน่ารักน่าเอ็นดูของพวกมัน

            “อาร์มี่” ผมอ่านชื่อที่แปะอยู่ เจ้าของชื่อดูท่าจะแสนรู้พอตัวถึงได้เดินเข้ามาทำจมูกฟุตฟิตที่ตัวผมแบบนี้

            “ตัวนี้ชื่อโกโก้หรอ สงสัยจะสีขนน้ำตาลๆ ของแกแน่นอน” ผมลูบเบาไปยังกลุ่มขนฟูๆ ของเจ้าแมวพันธุ์เปอร์เซียที่กำลังนอนมองมาที่ผมอย่างนิ่งๆ เห็นทีท่าว่าคงไม่สนใจกันไปมากกว่านี้ ผมจึงเลือกไปทักทายตัวอื่นๆ ต่อ

            ที่นี่ไม่มีคนนอกเลยด้วยซ้ำ ที่ผมเห็นก็มีเพียงทีมงานที่กำลังขนของไปมา ผมมองซ้ายทีขวาที ก่อนจะเห็นว่ามีคนอุ้มเจ้าอาร์มี่ออกไป ตากลมๆ ของมันมองมาที่ผม ผมเลยได้แต่โบกมือส่งให้ ผมหันไปสนใจกับตะกร้าของเล่นที่มองๆ ไว้แล้วเมื่อครู่ ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบไม้ล่อแมวออกมา แล้วทันทีที่ผมสะบัดไม้นั่น เจ้าเหมียวขี้เซาหรือบางตัวที่เคยเมินผมกำลังมองด้วยแววตาวิบวับ

            “อยากเล่นใช่มั้ยๆ” ผมเอ่ยออกมา ก่อนจะต้องหัวเราะคิก เมื่อแมว 5 ตัวตรงหน้าผมกำลังหันตามไม้ที่ผมควบคุมให้หันไปทางซ้ายทีทางขวาที

 

            แชะ แชะ แชะ!!

 

            เสียงจากชัตเตอร์ที่ดังมาจากข้างตัวทำให้ผมต้องหันไปมอง และยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นมินโฮ

“มินโฮทำงานเสร็จแล้วหรอ” ผมถามออกไป ผมเห็นใบหน้าคมนั้นพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบ

            “แต่งหน้าแล้วค่อยดูได้หน่อย” มินโฮเพ่งสายตาไปยังหน้าจอของกล้อง ดูเหมือนกำลังดูภาพที่ถ่ายเมื่อครู่ ผมเลยเดินเข้าไปใกล้แล้วชะเง้อคอเพื่อจะดู แต่กลายเป็นว่ามินโฮนั้นดึงกล้องออกไม่ให้ดูด้วย

            “เราดูด้วยสิ” ผมถามออกไป มือเองก็รั้งมือที่ถือกล้องของมินโฮเข้าหาตัว

            “ซนแล้วๆ ไปอยู่โน่นเลยชั้นจะถ่ายรูป” มินโฮชี้มือให้ผมกลับไปยังที่เดิมก่อนจะเดินมา ผมเองก็ได้แต่เกาหัวตัวเองป้อยๆ

            “มินโฮจะถ่ายหรือยัง” ผมถามออกไปเมื่อเห็นว่ามินโฮกำลังเล็งกล้องมาทางผม อ่า แล้ว...แล้วต้องโพสต์แบบไหนนะ ไม่รู้ว่าจะเลือกท่าไหนดี ผมจึงเลือกจะชูสองนิ้วแล้วยิ้มให้กล้อง

 

            แชะ!

 

“ชั้นว่าชั้นไม่ได้อยากได้รูปแบบนี้นะ” ตาคมนั้นละจากกล้องแล้วมามองหน้าผมแทน มินโฮมองด้วยสายตาดูไม่พอใจเท่าไหร่

           

ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดไม่ใช่หรอ

 

“ไม่น่าล่ะทำไมวันนี้ตั้งใจทำงาน เอาแฟนมาด้วยนี่เอง”

“พี่คยูจะกลับแล้วหรอฮะ” ผมมองตามสายตาของมินโฮที่เอ่ยทักคนที่ผมไม่เคยเห็นหน้า พอคนที่มินโฮเรียกว่าคยูหันมามองผม ผมก็ได้แต่ก้มหัวให้เป็นการทักทายเพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาท

“อืม แล้วนี่ถ่ายรูปกันอยู่หรอ ให้พี่ช่วยมั้ย”

“ทำไมวันนี้ถึงได้ใจดีจังฮะ”

            “เห็นหน้าแฟนเราแล้วพี่เลยอารมณ์ดี ส่งกล้องมา จะได้มีรูปคู่ด้วยไง”

“งั้นก็รบกวนหน่อยนะฮะ” มินโฮส่งกล้องที่ตัวเองถือให้ ก่อนจะเดินมาหาผม

 

 

“วันนี้ได้ถ่ายรูปกับนายแบบดังด้วย” ผมเอ่ยอย่างขำๆ ออกไป ในขณะที่มือกดเลื่อนดูรูปที่พี่คยูยอมเสียเวลาให้เกือบครึ่งชั่วโมงในการถ่ายผมกับมินโฮ

“จ่ายค่าเป็นแบบคู่ให้นายมาซะด้วย”

“พี่คยูถ่ายรูปเก่งจัง เหมือนที่เห็นเวลาลงในนิตยสารเลย”

“ก็เป็นช่างถ่ายภาพนี่ งานนี้พี่คยูก็เป็นคนถ่ายให้ชั้น”

“ดีจังเลย ได้ถ่ายรูปกับนายแบบดัง มีช่างภาพเก่งๆ เป็นคนถ่ายให้ด้วย” ผมยิ้มออกมา แต่มินโฮกับเบ้หน้าให้ทั้งที่ตอนแรกก็ดูพอใจที่ผมเอ่ยชม นี่ผมพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรอ

“แล้วรูปที่ชั้นถ่ายให้นายไม่ชอบหรือไง”

“แล้วมินโฮชอบรูปเรามั้ย”

“มาย้อนถามกันได้ไง” มินโฮทำหน้าดุใส่ ผมเลยได้แต่ตอบออกไป

“ก็ถ้ามินโฮชอบ เราก็ชอบ” จริงๆ ผมก็ชอบรูปที่มินโฮถ่ายให้นั่นแหละ แม้จะมีหลายรูปที่ผมทำหน้าตาตลกๆ แต่มินโฮบอกว่าชอบ ผมก็เลยมองว่ามันอาจเป็นภาพที่ดีแล้วก็ได้

“แต่นั่นรูปนายนะ”

“ก็มินโฮเป็นคนถ่ายนี่นา”

“เพราะชั้นถ่ายรูปออกมาดี นายเลยดูดีไปด้วยไง” ผมพยักหน้าตามคำที่  มินโฮเอ่ยออกมา

            “มินโฮถ่ายรูปเก่ง ขอบคุณนะมินโฮ” ผมยิ้มออกมาเป็นการขอบคุณ

“นายนี่นะ”

“มินโฮๆ เราชอบรูปนี้ รูปที่มีอาร์มี่ด้วย ล้างแล้วใส่กรอบตั้งโต๊ะได้มั้ย” ผมเอ่ยถามออกไป

            “ได้สิ ชอบรูปไหนก็เลือกๆ เอาไว้แล้วกัน”    

 

วันนี้ผมมีความสุขมากเลยนะ ได้ออกมาคาเฟ่น้องเหมียวกับมินโฮ แล้วยังได้รูปดีๆ จากช่างภาพอีก มินโฮเองก็ถ่ายรูปให้ผมเยอะเลย

           

 






---------------PPLight-------------
สิ้นเดือนนี้คงลงจบพอดี ^ ^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6654 RK CYP (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 21:00
    มุ้งมิ้งน่ารักมากง้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #6,654
    0
  2. #6526 ARMMOMII |♡ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 19:29
    คาเฟ่แมวด้วยแงงงงง คีย์ก็น่ารักเหมือนแมวละนะ > <
    ตอนนี้หวานมาก น่ารัก อบอุ่นสุดๆ

    #6,526
    0
  3. #6523 แจจ๋า นางฟ้าน่าหวานTVXQ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 09:45
    คีย์น่ารักมากชอบตอนเล่นกับแมวน่ารักมาก
    มินโฮใส่ใจแฟนมากชอบๆ
    ชอบที่คยูบอกเห็นหน้าแฟนเราแล้วอารมณ์ดี
    มินโฮไม่พอใจใช่มั้ยล่ะที่แฟนไปชมคนอื่นอ่ะ
    #6,523
    0
  4. #6522 แฟนมินคีย์ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 14:14
    ชอบพาร์ทนี้นะ เหมือนคีย์จะไม่เคยทอล์คเลยที่ผ่านมา
    ชอบคีย์เพราะฟิคเรื่องนี้เลยนะ สารภาพเลย (ใครอยากรู้ 555)

    รับรู้ได้ว่ามินโฮรักคีย์เลย
    ทั้งใส่ใจ หวง น้อยใจ แล้วก็ชอบแกล้ง แต่ก็ยังชอบสั่งอยู่ดีนะแกร ไม่ทิ้งนิสัยเอาแต่ใจ

    ส่วนคีย์ อะไรก็มินโฮ ยอมหมด มินโฮชอบก็ชอบ มินโฮ ว่าดีก็ดี (มันเลยเอาแต่ใจอย่างนี้ไง) 
    หาได้ที่ไหนเนี่ยแบบนี้ ขอสักคน

    ปล ในเล่มอ่านจบ ยังมาตามอ่านที่นี่อีก  555
    #6,522
    0
  5. #6521 zominho (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 13:13
    มินโฮน่ารักมาก ใจดีกะคีย์สุดสุด
    ปลื้มมาก แลดูเป็นผู้ชายอบอุ่น
    คีย์ก็น่ารักมาก อยากเอาไปเลี้ยงที่บ้านได้มั้ยอ่า
    #6,521
    0