[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 70 : Chapter 59

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 ม.ค. 57

 

 

Chapter 59

 

 

 

            “คีย์ตื่นได้แล้ว” เอ่ยปลุกออกไป แต่เจ้าของชื่อก็ไม่มีท่าว่าจะขยับตัวตื่นเลยสักนิด

            “...”

            “คีย์” มินโฮเอ่ยเรียกชื่อซ้ำอีกครั้ง จนคนใต้ผ้าห่มมุดตัวหนีหายไปมากกว่าเดิม

“รู้สึกตัวแล้วก็ตื่นเลย”

            “เราเพิ่งนอนเองนะมินโฮ” เสียงงัวเงียเอ่ยออกมาทั้งที่ไม่ยอมลืมตามองคนตัวโตกว่า

 

จริงๆ แล้วก็เป็นความผิดของมินโฮเองด้วยนั้นแหละที่กว่าจะปล่อยให้เขานอนก็เกือบฟ้าสว่าง แล้วใครจะลุกไหวกัน

 

            “แล้วไหนใครบอกว่าอยากให้แม่ชั้นได้ชิมเค้กฝีมือตัวเอง” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไป ดูเหมือนจะเรียกสติคนงัวเงียให้หายเป็นปลิดทิ้ง ถึงได้ลุกขึ้นมาจ้องตากับเขาเต็มสายตาแบบนี้

            “จริงด้วยๆ วันนี้วันเกิดของคุณแม่มินโฮ” น้ำเสียงตื่นเต้นนั้นเอ่ยออกไป   มินโฮเองก็พยักหน้ายืนยันว่าวันนี้เป็นวันเกิดของแม่เขา

            “อืมมม แล้วจะลุกอาบน้ำได้หรือยังครับ ไปสายแม่ชั้นกลับเข้าบ้านมาก่อนอดเซอร์ไพรส์นะ”

            “เดี๋ยวเราจะรีบไปอาบน้ำ เหวอออ...” คนตัวบางรีบลุกออกจากเตียง จนไถลเอากับผ้าห่มที่สะบัดออกไม่พ้นตัว เดือดร้อนคนตัวใหญ่กว่าที่ยื่นมือไปคว้าไม่ให้หน้าคะมำไปกับพื้น

            “ระวังหน่อยสิ” เสียงเข้มนั้นเอ่ยเอ็ดออกไป คีย์หน้าเจื่อนพร้อมกับเสียงเบาที่เอ่ยออกมา

            “ก็เรารีบไปหน่อย”

            “ไปรีบๆ อาบเข้า หรือให้ชั้นช่วยอาบดี” มินโฮดึงผ้าขึ้นมาเก็บไว้บนเตียงพร้อมกับคำถามที่ทำเอาใบหน้าขาวนั้นขึ้นสีแดงแต่เช้า

            “เราอาบเองได้” ตอบออกไปก่อนจะรีบหนีหายเข้าไปยังห้องน้ำ แต่ไม่ทันไรใบหน้าขาวนั้นก็ยื่นออกมาพร้อมกับเรียกชื่อคนที่ยังคงเดินวนอยู่ในห้อง

            “มินโฮๆ”

            “มีอะไร”

            “หาอะไรให้กินหน่อย เราหิว”

            “อืม รีบๆ ไปอาบน้ำ กว่าจะออกมาเลือกเสื้อผ้าได้อีก” ได้ยินเสียงอืมที่ตอบรับเจ้าตัวก็รีบหายกลับเข้าไปอาบน้ำ  

           

            เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าคนตัวเล็กจะก้าวขาออกจากห้องทำให้มินโฮต้องเดินกลับเข้าไปดู คนตัวเล็กที่หยิบเอาเสื้อกับกางเกงมากองไว้จนเต็มเตียงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขากำลังยืนมอง ใบหน้าหวานทำหน้าครุ่นคิดพร้อมสาวเท้าเดินกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกรอบ มินโฮส่ายหัวออกมาก่อนจะเดินไปกอดคนตัวบางจากทางด้านหลัง กลิ่นหอมอ่อนของสบู่อาบน้ำนั่นเผลอเอาเคลิ้มไปอย่างไม่รู้

            “หอม อยากกอด”

            “ไม่ต้องพูดอยากกอดเลยมินโฮ ดูตาเราสิคล้ำเป็นหมีอีกแล้ว ตัวก็เป็นรอยเต็มไปหมด” คีย์ยู่หน้าใส่คนตัวโต พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นให้ตาคมนั้นเห็นรอยคล้ำที่ตาตัวเองได้ชัดเจน ก่อนจะดึงเอาเสื้อคลุมอาบน้ำที่สวมอยู่ให้เปิดกว้างออก ยืนยันคำพูดที่บอกว่าเนื้อตัวนั้นเต็มไปด้วยรอย

            “ยั่วหรอ มาให้กอดเดี๋ยวนี้เลย” มีอย่างที่ไหนมาเปิดนู่นนี่โชว์ต่อหน้าเขา มือใหญ่เลยอดไม่ไหวที่จะดึงคนตัวขาวเข้ามากอดไว้

            “มินโฮชอบเอาแต่ใจ” เสียงอู้อี้เอ่ยบ่นพร้อมกับดันร่างใหญ่ๆ นั้นให้ออกห่าง เพราะรู้ว่าคนตรงหน้านี่อันตรายเหลือเกิน

            “เพิ่งรู้หรือไง”

            “คราวหลังเรากอดกันนานๆ ครั้งก็พอแล้วนะมินโ...โอ๊ย ตีเราทำไม” พูดออกไปยังไม่ทันได้จบประโยค มือหนาที่ตรงเข้าเขกลงบนหัวก็ต้องทำให้ร้องดังออกมา

            “ไม่สงสารชั้นหรือไง พูดออกมาเนี่ยคิดหรือยัง”

            “...” คีย์ไม่ได้พูดอะไรเป็นการตอบกลับ ดวงตาเรียวได้แต่มองช้อนคนที่จ้องตัวเองแล้วบ่นในใจว่า เขาต่างหากที่เป็นคนน่าสงสาร

            “แล้วดูมอง เดี๋ยวก็โดนปล้ำหรอก มานี่มาเดี๋ยวชั้นเลือกเสื้อผ้าให้”

            “เบาๆ สิ” เอ่ยท้วงเมื่อมือใหญ่นั้นคว้าจับที่ต้นแขนให้มายืนอยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้า มินโฮกวาดสายตาก่อนจะหยิบเอาทั้งเสื้อและกางเกงยื่นให้กับคีย์ที่ยืนมองตามอยู่ข้าง

            “รับสิ จะใส่เองหรือให้ชั้นใส่ให้”

            “มินโฮเลือกแล้วหรอ”

            “ทำไมก็เลือกให้แล้วนี่ไง” ตอบออกไปพร้อมกับมองยังเสื้อผ้าที่หยิบมาจากตู้เมื่อครู่

            “เราเลือกตั้งนานยังไม่ได้เลย”

            “ก็คีย์เรื่องมากไง รีบเอาไปใส่ได้แล้ว ชั้นชงชาไว้ให้นี่หายร้อนจนมันจะเย็นแล้ว ถ้ารู้ว่านายช้าแบบนี้ไม่ชงให้แต่แรกหรอก”

            “เราไม่ได้เรื่องมากนะ มินโฮขี้บ่น”

            “นี่...ชั้นเนี่ยนะขี้บ่น” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยว่าตามหลังคนที่หายเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ

 

คีย์ที่อยู่ในเสื้อมีฮู้ดแขนสั้นสีขาวเดินวนไปวนมายังหน้าโต๊ะอาหารก่อนจะเอ่ยถามออกไป เมื่อไม่เห็นว่ามีอาหารอะไรที่บอกให้มินโฮทำให้นั้นวางอยู่นอกจากชาในแก้ว

            “ไหนอาหารที่มินโฮทำให้เรา” เอ่ยถามกับคนที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา

            “บนโต๊ะนั่นไง”

            “แซนวิชนี่เราทำไว้ให้มินโฮกินเล่นไม่ใช่หรอ” คีย์มองแซนวิชที่อยู่ในกล่อง ก่อนจะเดินไปหามินโฮ

            “ก็แก้หิวไง นั่นชาชั้นชงเองเลยนะ” ตอบออกไปก่อนจะรับรู้ถึงพื้นที่ด้านข้างที่ยวบลง ตาคมหันไปมองยังคงนี่นั่งเงียบพร้อมกับเอาตุ๊กตามากอดไว้

            “...”

            “อะ อะไร” เรียบเคียงถาม ก่อนจะได้รับคำตอบที่ทำให้ต้องเบิกตากว้าง

            “มินโฮไม่ได้เรื่องเลย”

            “นี่ว่ากันสองครั้งแล้วนะ”

            “ก็มินโฮไม่ได้เรื่องจริงๆ นี่นา เราพูดความจริง ดูสิให้เรากินแซนวิชที่ตัวเองทำไว้ให้มินโฮกินตอนหิว” คีย์ว่าออกมายาว คนโดนว่าเลยอดจะสวนกลับไม่ได้

            “หาเรื่องหรอคีย์ ไม่พอใจก็ไม่ต้องกินแล้ว”

            “เราไม่ง้อมินโฮหรอกนะ เราก็งอนมินโฮเหมือนกัน” ตาเรียวนั้นจ้องตอบ หน้าตาบึ้งตึงนั้นฟ้องว่าเจ้าตัวไม่พอใจและกำลังงอนอย่างที่พูดจริงๆ

            “ก็คีย์ว่าชั้นก่อน นายผิด จะมางอนได้ยังไง” มินโฮยังคงเถียงข้างๆ คูๆ ตอบกลับออกไป

            “ก็เราพูดความจริงนี่นา มินโฮให้เรากินแซนวิชเรามีสิทธิ์จะงอนมินโฮ”

            “แต่นายว่าชั้นขี้บ่นด้วย รวมเป็น 2 ครั้ง นายน่ะผิด” มินโฮเอ่ยออกไป เพราะรู้สึกไม่พอใจที่โดนว่า

            “เราว่าแค่นิดเดียวเอง มินโฮขี้น้อยใจ” ก็ถูกอย่างที่คีย์นั้นบอก แต่ถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เขาก็ไม่อยากให้คีย์พูดแบบนี้ แล้วนี่อะไรยังจะมาหาว่าเขาขี้น้อยใจเพิ่มอีก

            “คีย์บอม!

            “เราตกใจนะมินโฮ” เสียงทุ้มที่อยู่ๆ ก็เอ่ยชื่อเขาออกมาเสียงดังทั้งที่นั่งอยู่ข้างกัน ทำเอาเจ้าของกายขาวนั้นสะดุ้ง

            “ไม่คุยกับนายแล้ว ว่าคนอื่นเขาแล้วยังจะมาเถียงว่าตัวเองไม่ผิดอีก”

            “แต่มินโฮ...”

            “ก็บอกไม่คุยด้วยแล้วไง อยู่เงียบๆ ไปเลย” มินโฮเสียงแข็งตอบก่อนจะลุกไปปิดทีวีและคว้าเอากุญแจรถ คีย์ที่เห็นแบบนั้นก็ต้องรีบลุกจากโซฟาเดินตามหลังคนตัวสูงออกจากห้อง 

 

 

ดวงตาคมสวยมองยังรถที่ขับเข้ามาจอดยังหน้าบ้าน จะเอ่ยทักทายออกไปก่อนแต่พอเห็นหน้าบึ้งตึงของน้องชายที่เดินลงมาจากที่นั่งคนขับก็จำต้องเงียบเสียงไม่เอ่ยทัก แต่พอหันมองไปอีกคนที่นั่งมาด้วยกัน เจ้าของใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูนั้นกำลังยิ้มจนแทบไม่เห็นดวงตาเรียวรีส่งมาให้เขา

            “สวัสดีครับพี่อึนจอง” น้ำเสียงร่าเริงเอ่ยทักทาย ก่อนจะเดินเข้าไปหา คนที่ถูกเรียกว่าพี่เองก็ยกยิ้มส่งให้พร้อมกับมือเรียวที่ดึงเอาแก้มที่เดี๋ยวนี้ดูจะมีเนื้อหนังมากกว่าเมื่อก่อน

            “แล้วมินโฮมันเป็นอะไรล่ะ  ทำไมถึงได้ทำหน้าบึ้งแบบนั้นทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า”

            “จริงๆ ผมโดนมินโฮโกรธอยู่”

            “แล้วเราไปทำอะไรให้มินโฮมันโกรธเอาล่ะ” ใบหน้าสวยนั้นขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

            “ผมว่ามินโฮไปนิดหน่อย มินโฮเลยไม่พอใจ แต่ผมพูดความจริงนะครับพี่ อึนจอง”

            “แล้วอะไรที่ทำให้คีย์บอมต้องไปว่ามินโฮมันล่ะ”

            “ก็ผมให้มินโฮหาอะไรให้ผมทาน แต่มินโฮเขาเอาแซนวิชที่ผมทำให้ไว้กินเวลาหิวมาให้ผมทาน ผมก็เลยโกรธนิดหน่อย”

            “ฮ่าๆ อย่างนั้นเองหรอกหรอ จริงๆ ถ้าเป็นพี่ก็โกรธเหมือนกันแหละนะ เอาไว้เข้าไปกินอาหารที่บ้านดีกว่า เที่ยงแล้วจะได้ตั้งโต๊ะด้วยเลย”

            “เข้าข้างกันเข้าไป ผมน่ะน้องชายพี่นะครับพี่อึนจอง ส่วนนายไอเด็กขี้ฟ้อง” มินโฮที่เดินกลับมาจากท้ายรถเพื่อเอาของที่ซื้อมาเข้ามาในบ้านนั้นได้ยินถ้อยคำสนทนาของทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะชักสีหน้าไม่พอใจ เลยเอ่ยประชดประชันไปแบบนั้น พร้อมยังเดินกระแทกไหล่คนตัวขาวจนเซไปอีกทาง

            “ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก มันก็บ้าๆ แบบนี้แหละคีย์” อึนจองเอ่ยว่าตามหลังมินโฮพร้อมกับจูงมือพาคีย์เข้ามาในตัวบ้าน     

            “แล้วคุณแม่จะกลับมาเมื่อไหร่ครับพี่อึนจอง”          

            “ก็คงช่วงหัวค่ำนั่นแหละ”

            “นี่ก็จะบ่ายโมงแล้ว รีบกินข้าวแล้วรีบเตรียมของดีกว่านะ”

 

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จคีย์ก็เอาแต่วุ่นวายอยู่ในครัว คนตัวสูงเองก็ได้แต่ชะเง้อคอมองตาม ทำทีท่าเป็นไม่สนใจ แต่ดูเหมือนว่าคีย์เองก็คงลืมไปแล้วว่าทำมินโฮนั้นโกรธแถมยังไม่ได้ง้ออีกต่างหาก

“ไม่คิดจะมาดูกันบ้างรึไง” พลั้งปากบ่นด้วยความไม่พอใจ มือเองก็หยิบจับเอาของที่ซื้อมาออกมาดู

“ไร้สาระจริงๆ นะมินโฮ”

“อะไร ผมไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย” เสียงของพี่สาวที่เอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้ต้องรีบสวนออกไป

“เอ๊ะ ที่ชั้นได้ยินนี่ไม่ใช่เสียงของคนงั้นหรอ”

“ไม่ต้องเลยนะพี่อึนจอง พี่ก็เหมือนกันนั่นแหละคีย์ผิดยังจะไปเข้าข้างอีก เดี๋ยวนี้นะมีแต่คนให้ท้าย ทั้งแม่ ทั้งพี่ ดูสิดื้อใหญ่”

“ฮ่าๆ นายน่ะมันเอาแต่ใจมากเกินไปต่างหากล่ะ นั่งอู้อยู่นั่นแหละ ไปสูบลูกโป่งมาเลยไป ชักช้าเดี๋ยวไม่เสร็จกันพอดี” ว่าออกไปพร้อมกับโยนถุงลูกโป่งให้    มินโฮเองก็รับมาแล้วทำตามคำสั่ง

“ปีนี้พ่อกลับมารึเปล่า”

“มาแน่นอนพ่อจะเป็นคนรับแม่เข้ามาบ้านด้วย”

“จำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำแฮะว่าฉลองวันเกิดให้แม่พร้อมกันแบบนี้ครั้งสุดท้ายมันเมื่อไหร่”

“นั่นสิ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้แถมมีคีย์บอมด้วย คุณพ่อบ่นอยู่ว่าอยากเจอ ไม่มีโอกาสได้เจอสักที”

“ไม่ใช่พ่อก็จะพลอยเข้าข้างคีย์ไปด้วยอีกคน” พูดไปพร้อมด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่

“แหงแหละ รายนั้นเขาน่ารักน่าเอ็นดูจะตาย ไม่เหมือนแกหรอกไอเด็กยักษ์ แล้วไม่ดีใจหรือไงที่คีย์บอมเขาเข้ากับครอบครัวเราได้ดีน่ะ”

“จริงๆ ก็ดีแล้วล่ะนะ คีย์ดูมีความสุขขึ้นมากจริงๆ”

“ก็คงรู้สึกว่าครอบครัวเราเป็นครอบครัวของเขาจริงๆ แล้วน่ะสิ”

“จะไม่รู้สึกได้ไงล่ะ ดูแลกันดีขนาดนั้น” สวนตอบออกไป คนเป็นพี่สาวเลยหลุดหัวเราะออกมากับคำพูดประชดที่ได้ยินซ้ำเป็นครั้งที่สอง

“ดูพูดจาเข้า อิจฉาแฟนตัวเองรึไงฮะ”

“เปล่าซะหน่อย เอ้าลูกโป่ง” มินโฮโยนลูกโป่งขนาดพอดีที่เต็มยังพื้นที่ด้านข้างและหน้าตักตัวเองส่งให้คนที่บอกให้เขาสูบ

“เฮ้ แล้วนายจะไปไหนน่ะมินโฮ” อึนจองเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างกายสูงใหญ่ของน้องชายนั้นลุกขึ้นยืน

“หาคีย์ก่อน”

“เอามาให้ชั้นแบบนี้ แล้วชั้นติดถึงที่ไหนเล่า” เสียงบ่นนั้นไล่ดังตามหลังแต่เหมือนว่าคนที่ตั้งหน้าตั้งตาเดินไปที่ครัวจะไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

 

 

กลิ่นหอมของอาหารนั้นยั่วยุให้เสียมารยาทใช้มือหยิบขึ้นมาลองชิม แล้วก็เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด ไม่ใช่แค่หอมอย่างเดียว อร่อยมากเสียด้วยสิ

“มินโฮกินไม่ได้นะ ไว้รอกินตอนคุณแม่มา” มือขาวนั้นดึงจานออกห่างจากคนไม่มีมารยาท พร้อมกับเอ่ยบอกออกไป

“ก็มันน่ากินนี่นา”

“พอแล้วมินโฮ กินไม่ได้ไง” เอามือปัดมือของมินโฮนั้นออกเมื่อเห็นว่ากำลังจะหยิบไปกินหน้าตาเฉยโดยไม่ฟังคำที่เขาบอก 

“ก็จะกิน ของเยอะแยะอย่าหวงเลยน่า”

“เราไม่ได้หวงแต่เราทำไว้ให้ฉลองวันเกิดคุณแม่ มินโฮนี่ไม่มีมารยาทเลย”

“เอาอีกแล้วๆ ว่าชั้นอีกแล้วนะ หลายครั้งแล้วนะนายน่ะ” ชี้หน้าคาดโทษออกไป แต่ก็ยังไม่เลิกคิดจะหยิบขนมมากินอีก

“อ่ะ ยังจะกินอีก มินโฮออกไปช่วยพี่อึนจองแต่งห้องดีกว่า” คีย์ที่ไม่รู้จะทำยังไงกับคนตัวโตจอมวุ่นวายเลยอ้างบอกให้ไปช่วยพี่อึนจองที่ทำงานอยู่ด้านนอก

“นี่ไล่กันหรอ”

“ก็มินโฮวุ่นวายนี่นา เราก็จะได้รีบๆ ทำ เหลือตั้งหลายเมนูที่ยังไม่ได้ทำ”

“เดี๋ยวนี้กล้าว่าชั้นวุ่นวายด้วยใช่มั้ย ไม่ให้ทำแล้ว” มินโฮล็อคตัวคนตรงหน้าแล้วกอดเอาไว้แน่นไม่ให้ขยับไปไหนได้

“มินโฮจะมากอดเราทำไม”

“ก็วุ่นวายไง ก็คีย์บอกว่าชั้นวุ่นวาย ก็จะวุ่นวายให้ดูไง”

“เอามือออกเลยนะ” สั่งคนตัวสูง ตัวเองก็ดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาให้หลุดจากอ้อมกอดที่รัดแน่นจากด้านหลัง

“ชั้นต้องทำตามนายบอกหรือเปล่านะ”

“มินโฮน้ำมันเดือดแล้ว เราจะทำอาหารต่อ” คีย์อ้างยังน้ำในหม้อที่ตั้งไฟไว้นั้นเดือดปุดๆ จนควันขาวลอยออกมา มินโฮเลยยอมปล่อยคีย์ให้เป็นอิสระ

“ก็ได้ยอมปล่อยไปก่อนก็ได้ กลับห้องเมื่อไหร่ล่ะน่าดู ชั้นคาดโทษไว้สูงรู้ไว้ด้วย”

“ใจร้าย”

“ว่าชั้นอีกครั้งแล้วนะ”

 

“มินโฮ!!

“อะไรฮะพี่อึนจอง” เสียงเรียกดังที่ตะโกนเรียกชื่อเขา ทำให้ต้องชะเง้อคอออกไปตอบ

“เลิกกวนคีย์แล้วมาช่วยพี่เอาของขึ้นติดเดี๋ยวนี้เลย นี่จะเย็นแล้วด้วย”      อึนจองตะโกนบอกออกไป

“แล้วทำไมพี่ไม่ติดเองล่ะ”

“ชั้นติดไม่ถึงเร็วๆ เลย” มินโฮทำสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะออกจากห้องครัวเมื่อได้ยินคำบอกว่าเร็วๆ

คีย์ยิ้มขำออกมาเมื่อมินโฮเดินพ้นขอบประตูไป ก่อนจะมามองเมนูอาหารว่าเหลืออะไรที่เขายังไม่ได้ทำอีกบ้าง

“พวกของทอดไว้ท้ายสุดแล้วกัน จะได้ทานร้อนๆ ทำพิซซ่าขนมปังไว้ทานเล่นดีกว่า มินโฮเองก็คงชอบเมนูนี้เหมือนกัน”

 

กินเวลาไปเกือบหกโมงเย็นกว่าคีย์จะได้เดินออกจากครัว พอมาถึงยังกลางห้องรับแขกดวงตาเรียวรีก็อดจะเบิกกว้างไม่ได้ เมื่อทั้งห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับงานปาร์ตี้ใกล้เสร็จสมบูรณ์ดีแล้ว

“สวยจังเลย”

“อ้าว นายทำอาหารเสร็จแล้วหรอ” มินโฮก้มหน้ามามองจากบนเก้าอี้ที่ใช้ต่อ เมื่อได้ยินเสียงพูดคุ้นหู

“อืม เรียบร้อยแล้วจะมาบอกให้ไปช่วยยกมาวาง เราไม่รู้ว่าทางนี้ยังวุ่นอยู่เลย”

“จริงๆ ต้องเสร็จนานแล้วแหละ มินโฮน่ะมัวแต่อู้อยู่”

“ไม่ต้องเลยพี่อึนจอง หมดนี่ผมน่ะติดอยู่คนเดียว ตัวเองเอาแต่ชี้นิ้ว”

“ก็ชั้นติดไม่ถึงนี่ นายก็บ่นอยู่นั่นแหละ เห็นมั้ยเลยไม่เสร็จเนี่ย” คนเป็นพี่เองก็ไม่ยอมเป็นฝ่ายโดนว่าเลยเถียงกลับ

“ก็พี่นั่นแหละ ติดแล้วก็ให้เอาออกย้ายไปย้ายมา”

“อ่า เดี๋ยวผมช่วยทำด้วยดีกว่าจะได้เสร็จไวๆ” คีย์เอ่ยขึ้นขัดเสียงที่เถียงกันไปมา

“งั้นคีย์มาช่วยมินโฮแล้วกัน เดี๋ยวพี่ไปยกของมาวาง อยู่ด้วยกันตั้งแต่บ่ายเบื่อหน้ามันแล้ว”

“ฮ่าๆ ครับเดี๋ยวผมอยู่ช่วยมินโฮ” คีย์ตอบตกลง แต่พออึนจองก้าวพ้นจากบริเวณไป เสียงทุ้มนั้นจึงเอ่ยขึ้น

“ไปนั่งอยู่เฉยๆ ไป”

“อ้าว ช่วยกันจะได้เสร็จไวๆ ไง”

“อยู่หน้าเตาตั้งกี่ชั่วโมงคีย์พักเถอะ เหลืออีกนิดหน่อยเอง แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว”

“ถ้างั้นเราไปยกของช่วยพี่อึนจองดีกว่าจะได้เสร็จไวๆ“

“ตามใจ”

 

อาหารน่ากินทุกยกออกมาวางยังโต๊ะอาหาร ทั้งอึนจองและมินโฮได้แต่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ยิ่งกลิ่นที่ลอยขึ้นแตะจมูกก็ทำเอาทั้งสองพี่น้องแทบจะร้องโวยวายออกมา

“เมื่อไหร่แม่จะมา” มินโฮเอ่ย ตาเองก็จ้องอาหารบนโต๊ะไม่วางตา

            “นั่นสิ หิวจะแย่แล้วนะเนี่ยคีย์บอมทำแต่ของน่าทานเต็มไปหมดเลย ขนมพวกนี้น่ากินทั้งนั้น”

            “ผมเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน จริงด้วยสิผมทำพิซซ่าขนมปังเอาไว้ ยังไม่ได้ยกออกมาด้วยเลย”

            “รีบไปเอามาเลยคีย์บอม”

            “พี่อึนจองรอก่อนนะครับ” ตอบออกไปก่อนจะรีบลุกแล้ววิ่งเข้าไปในครัว

            “ถ้าแม่เราเห็นคงได้ชมลูกสะใภ้จนลืมชั้นกับแกเลยมั้งเนี่ย” เห็นหน้าตาอาหารที่เรียงรายอยู่เต็มโต๊ะแล้ว คนชอบทำอาหารอย่างแม่ของเขาคงหลงลูกสะใภ้น่าดู

            “จะชมยังไงก็ตามใจ ผมจะกินให้เรียบเลย”

            “เวลาแกหิวนี่กลัวชะมัด”

 

            ครืด~ ครืด~

 

            “พ่อส่งข้อความมาแล้ว บอกว่ารับแม่เรียบร้อยอีกครึ่งชั่วโมงคงถึง” อึนจองเอ่ยบอกหลังจากอ่านข้อความที่ได้รับจบ

            “คีย์มาพอดีเลย รีบกินเข้าจะได้เอาเทียนปักเค้กกัน”

            “คุณแม่จะมาแล้วหรอครับ” วางอาหารลงพร้อมกับเอ่ยถามออกไป

            “อืม อีกครึ่งชั่วโมง มินโฮแกน่าเกลียดมาก กินทีละชิ้นสิ” อึนจองตอบ ก่อนจะหันไปว่าน้องชายที่ใช้มือทั้งสองข้างหยิบขึ้นมากิน

            “ก็มันหิวนี่”

 

           

            ไฟในบ้านนั้นถูกปิดจนมืดสนิท เหลือเพียงแสงเทียนบนเค้กที่สว่างไสว คนตัวบางนั้นยิ้มกว้างภายใต้ความมืด มินโฮเองก็ประคองเค้กไว้ในมือด้วยความนิ่งสงบ จนกระทั่งได้ยินเสียงคุ้นเคยที่ดังมากจากประตูหน้าบ้าน

“ไหนพวกเด็กๆ บอกจะมากัน ทำไมบ้านถึงได้เงียบแบบนี้ล่ะพ่อ”

 

“เซง งิล ชุก ฮา ฮัม นิ ดา~

 

            เสียงที่ร้องขึ้นอย่างประสานเสียง พร้อมกับแสงจากเปลวเทียนทำเอาผู้เป็นแม่ถึงกับยืนนิ่งค้างอยู่ที่หน้าประตูแบบนั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของทั้งสามคนนั้นทำเอาเจ้าของวันเกิดอดจะคลี่ยิ้มพร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นมาบางไม่ได้ เมื่อหันไปมองยังคนที่เป็นสามีก็เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

“เป่าเทียนเลยค่ะคุณแม่” เป็นเสียงของอึนจองที่ร้องบอกด้วยความตื่นเต้น เปลวเทียนนั้นดับลงพร้อมกับที่แสงไฟจากหลอดนีออนนั้นสว่างขึ้น ข้อความตัวอักษรบนหน้าเค้กที่บอกให้เจ้าของนั้นมีความสุขฉายชัด ผนังห้องและเพดานที่ถูกตกแต่งไว้เพื่อต้อนรับเจ้าของงานนั้นก็ได้อวดโฉมออกมา

“คุณแม่ชอบหรือเปล่าครับ” คีย์ยิ้มกว้างพร้อมกับถามออกไป

“เค้กนี่คีย์บอมทำเองด้วยนะคะแม่” อึนจองบอกออกไปยังตื่นเต้น

“จริงๆ หรอหนูคีย์ เค้กสวยแล้วก็น่ากินมากเลยรู้มั้ย” เอ่ยชมออกไป มือเองก็ลูบยังเส้นผมสีเข้มด้วยความเอ็นดู

“ขอบคุณครับ”

“หนูคีย์นี่พ่อของมินโฮ พ่อนี่หนูคีย์ลูกสะใภ้เรา” แม่ของมินโฮนั้นเอ่ยแนะนำออกไป คีย์ยิ้มพร้อมกับก้มหัวให้เพื่อทำความเคารพ

“มินโฮแกนี่เข้าใจหาแฟนนะ” เห็นหน้าตาน่าเอ็นดูของคนที่บอกว่ามาเป็นลูกสะใภ้คนเป็นพ่อก็ไม่ลังเลที่จะแซวลูกชาย

“ผมเลือกเก่งครับ อาหารหมดโต๊ะนี่คีย์เขาลงมือทำให้ฉลองวันเกิดคุณแม่เลยนะฮะ”

“แล้วแกมานั่งกินแบบนี้ได้ไง” เจ้าของงานเอ่ยว่า เมื่อลูกชายตัวดีนั้นหยิบนู่นนี่มาใส่ไว้เต็มจาน ที่มือเองก็ไม่ได้ว่างเว้น ตัวเขาเองยังไม่ทันได้หยิบจับอะไรสักอย่าง

“ผมหิวนี่ ผมรอแม่มาเปิดงานตั้งนาน”

“เจ้ามินโฮนี่ เหนื่อยหน่อยนะหนูคีย์ มันน่ะเลี้ยงยาก”

“ไม่เหนื่อยหรอกครับ ผมอยู่กับมินโฮจนชินแล้ว”

“แม่คะ จริงๆ วันนี้เจ้ามินโฮมันทำคีย์บอมโกรธด้วยแหละ” ได้โอกาสอึนจองก็รีบฟ้องออกไป คนโดนฟ้องแทบจะสำลักอาหารที่กินเมื่อเห็นว่าแม่นั้นมองมาด้วยสายตาจ้องจับผิด

“ตามินโฮเราไปทำอะไรผิด”

“ผมไม่ได้ผิดซะหน่อย ลูกแม่นั้นแหละผิดมาว่าผม”

“มินโฮไปทำอะไรให้ไม่พอใจบอกแม่ได้นะ เดี๋ยวแม่จะดุให้”

“...” คีย์หันซ้ายทีขวาที มองสลับระหว่างหน้าคุณแม่และหน้าของมินโฮ

“ไม่ต้องพูดอะไรเลยนะเด็กขี้ฟ้อง” มินโฮเอ่ยออกมา

            “จะพูดก็เคี้ยวให้เสร็จก่อนสิมินโฮ อึนจองเป็นผู้หญิงกินให้มันมีมารยาทหน่อยสิ” คนเป็นพ่อเองได้แต่สายหัวให้กับลูกของตัวเอง

“ก็มันอร่อยมากเลยนี่คะพ่อ พ่อลองชิมดูสิ”

“เค้กนี่ก็อร่อยมากเลยนะ”

“แม่ไม่เห็นตักเค้กให้ผมเลย เป็นเจ้าของงานต้องตักเค้กแจกสิครับ นี่ตัดกินเองคนเดียว”

“แกกินไอที่อยู่ในจานตัวเองให้หมดก่อนเถอะมินโฮ” คนเป็นแม่เอ่ยด้วยสีหน้าดูระอา

“นี่เราก็เรียนจบแล้วไม่ใช่หรอ ว่าแต่อยากทำอะไรต่อล่ะ”

“คีย์เขาอยากเปิดร้านเบเกอรี่ครับ ตอนปิดเทอมก็ขอไปทำ แต่ผมไม่อยากให้คีย์ทำ” มินโฮเป็นคนตอบคำถามที่พ่อถามคีย์แทน

“อ้าวทำไมล่ะ แฟนเราทำขนมอร่อยออก หนูคีย์อยากเปิดร้านจริงๆ หรือเปล่า” คนเป็นแม่ได้ยินแบบนั้นก็หันกลับมาถามคีย์

“ครับ ผมชอบทำขนม”

“เอาไว้พ่อหาที่ทางให้แล้วกัน”

“ไม่เอานะพ่อ ผมไม่ให้คีย์ทำงาน” มินโฮแย้งออกไปเมื่อได้ยินคำที่พ่อนั้นเอ่ยออกมา

“จะงกไว้แฟนแกทำให้ตัวเองกินคนเดียวหรือไงมินโฮ”

“ก็ ก็...”

“มินโฮหวงคีย์จะตายไปค่ะพ่อ เกิดเปิดร้านแล้วมีคนมาจีบขึ้นมาสงสัยว่ารายนี้คงไม่เป็นอันทำงาน” เห็นน้องชายพูดอึกอักอึนจองเลยช่วยตอบให้แทน ก่อนจะโดนตาคมๆ นั้นจ้องเขม็งเข้าให้

“โตแล้วนะมินโฮ รู้จักแยกแยะสิ”

“ก็เอาแต่ใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คีย์บอมก็ตามใจเสียเหลือเกินถึงได้หวงขนาดนี้ไงคะ”

“นี่รุมผมคนเดียวเลย คีย์หัวเราะใช่มั้ยอย่าให้กลับห้องนะ”

“ไปขู่เขาอีกแล้ว เดี๋ยวหนูคีย์นอนบ้านนี้ให้ตามินโฮกลับคอนโดไปคนเดียว”

“แม่ แม่พูดงี้ได้ไงครับ พ่อดูแม่ทำกับผมสิ” เมื่อไม่มีใครเข้าข้องเลยต้องหันไปพึ่งคนเป็นพ่อที่กำลังลองหยิบชิมขนมเข้าปาก

“อืมๆ ว่าแต่ไอขนมแผ่นๆ นี่เรียกว่าอะไร” ตอบมินโฮอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปถามคนทำว่าไอขนมแผ่นบางๆ ที่เวลาเอาเข้าปากแล้วแทบละลายไปกับลิ้นนั้นคืออะไร

“อัลมอนด์ ตูเล่ เป็นขนมเบื้องฝรั่งเศส คุณพ่อชอบมั้ยครับ”

“ก็อร่อยทุกอย่างนั่นแหละ ไม่รู้จะชอบอันไหนมากกว่ากันดี”

“จริงๆ ให้คีย์ย้ายมาอยู่ที่บ้านเราก็ดีนะคะแม่ จะได้มีของอร่อยๆ กินทุกวัน หนูล่ะอิจฉาเจ้ามินโฮ”

“พอเลยๆ ไม่ต้องเลย คีย์อยู่กับผมแหละดีแล้ว” ใบหน้าคมนั้นปั้นหน้าไม่พอใจที่ใส่คนเป็นพี่สาว

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้ ไม่มีใครเขาแย่งหนูคีย์ไปจากแกหรอกมินโฮ แล้วว่าแต่นี่จะค้างกันที่นี่หรือกลับไปที่โซล”

“ดึกแล้วค้างที่นี่แหละนะมินโฮ” คีย์เอ่ยบอกมินโฮ

“ก็คงต้องค้างที่นี่แหละครับ อิ่มแล้วก็เริ่มง่วงๆ ขี้เกียจขับรถกลับด้วย”

 

อาหารในจานที่เริ่มร่อยหรอลงตามเวลา เสียงหัวเราะกับรอยยิ้มที่แลกเปลี่ยนหมุนเวียนในวงสนทนาทำให้คีย์รู้สึกมีความสุข จนต้องเอ่ยบอกขอบคุณมินโฮเงียบๆ ในใจของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง คนที่ไม่มีครอบครัวแบบเขาได้รับการต้อนรับเอาใจใส่ดูแลมากมายขนาดนี้ ถือเป็นเรื่องน่ายินดีจนตัวเขาเองไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้รับจากคนที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน คนในบ้านหลังนี้ ครอบครัวของมินโฮทำให้เขารู้ว่าความอบอุ่นจากครอบครัวนั้นเป็นยังไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-----------------------PPLiGHT-------------------- 



ความคิดเห็นที่ 6426

http://my.dek-d.com/a/writer/pic/edit.gif   http://my.dek-d.com/a/writer/pic/delete.gif

ไรเตอร์หายไปไหนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ไรเตอร์ค่าาาาาาาาาาาา รีบกลับมาด่วนๆๆๆ เราส่งเมล์ไปเรื่องจองฟิค
รบกวนไรเตอร์เช็คเมล์ด้วยนะค่าาาาาาาาาาาา

 

แพรวไม่ได้หายไปไหนนะคะ ยังอยู่~

แพรวเช็คเมลดูแล้ว ไม่เห็นที่ส่งมาเลย T T

ลองส่งมาใหม่นะคะ แล้วแพรวจะรีบตอบ

ลองเช็คดูว่าส่งถูกเมลรึเปล่า  pplight@hotmail.co.th


PS.  Always Keep The Faith!! & Only 13 = CASSYELF = Yhttp://www.dek-d.com/board/emo/emo16.gif

http://img.dek-d.com/1/newtoon/122/1229331

http://www.dek-d.com/board/pic/rankb/3.gif

Name : อิ อิ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อิ อิ [ IP : 202.28.77.7 ] 
Email / Msn: - http://my.dek-d.com/a/control/img/i-003.gifส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มกราคม 2557 / 23:52

 


Part นี้น่ารักอ่ะ มันดูมุ้งมิ้ง และมินโฮเห็นแก่กินมากกกก 5555
ตอกย้ำความเอาแต่ใจ และขี้หวง แถมความหื่นของมินโฮได้ดี
และคีย์ก็ดูมีความสุขมากกกกก อ่านแล้วยิ้มจริงๆ แบบดีใจกับคีย์ที่มีความสุข 
เป็นตัวของตัวเองได้อย่างน่ารัก กรี๊ดในใจดังๆ
ชอบครอบครัวมินโฮ อบอุ่นจนน่าอิจฉาทีเดียว

รอตอนต่อไปนะคะ ส่วนคำผิดเหมือนจะเจอไม่เยอะนะ
ปลิดทิ้ง พิมพ์ผิดเป็นปลิดทั้ง
พร้อมกับถามที่ทำให้หน้าขาว --> น่าจะเป็น พร้อมกับถามคำถาม รึเปล่าคะ
บึ้งตึง ตกไม้โทค่ะ
สิทธิ์ ตกไม้ทัณฑฆาตค่ะ
ขี้น้อยใจ พิมพ์ผิดเป็น ขี้น้องใจ
หน้าบึ้งตึงของน้องชาย ตก งองู คำว่าของค่ะ
เข้ามาในบ้าน พิมพ์ผิดเป็น เข้ามาได้บ้าน
คนคีย์นี่ คนเกินมารึเปล่าคะ
เข้าข้าง พิมพ์ผิดเป็น เข้าข้อง

= = ไม่ใช่ไม่เยอะนะคะ 9 คำ อยากจะเอาหัวมุดลงไปบนคีย์บอร์ด T T

ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดูคำผิดให้แพรวเเก้ตามเเล้ว

http://www.dek-d.com/board/pic/toon/n-s.gif

http://www.dek-d.com/board/pic/rankb/0.gif

Name : แฟนมินคีย์ [ IP : 58.8.53.192 ] 
Email / Msn: - 
วันที่: 31 มกราคม 2557 / 00:11




คนอ่านเรื่องนี้ใจดีกันหลายคนเลย ยังไงขอบคุณมากนะคะ

ถ้าใครว่างช่วยเเพรวตรวจคำผิดติดต่อมาได้นะคะ จะเป็นพระคุณอย่างมาก -/\- 

เวลาตรวจดูทีไรคำผิดมาเยือนทุกที T T มันช่างเป็นเรื่องเศร้าใจ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6651 RK CYP (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 20:37
    บอกทีว่านี่โตๆกันแล้ว มุ้งมิ้งฝุดๆอ้ะ -////////////-
    #6,651
    0
  2. #6422 Keyoflove Fullinglove (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:01
    ครอบครัวสุขสันต์ คีย์เข้ากับทุกคนได้ดีจริงๆเลย มินโฮจะอ้อนไปไหนเนี่ยกลัวเป็นหมาหัวเน่าล่ะสิ
    #6,422
    0
  3. #6418 moji (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 23:21
    มินคีย์น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกที่สุดเลย

    คนอ่านจะละลายตายคาหน้าคอมอยู่แล้ว จะน่ารักกันไปถึงไหน

    คิดถึงฮยอนมินจังเลย รออยู่นะเมื่อไหรจะกลับมาหวานกันเหมือนสักทีคิดถึงที่สุดเลย
    #6,418
    0
  4. #6417 TAO_OMC (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 19:31
    จะน่ารักไปไหน มินคีย์ คีย์เริ่มมีปากมีเสียงแล้ว

    เอาอีกนะคีย์ว่ามินโฮมันเยอะๆเลย

    ให้น้อยใจตายไปเลย 555

    มินโฮมันทำกับคีย์ไว้เยอะเอาให้สาสมไปเลย

    หมั่นไส้มานานล่ะ 😆😆

    ครอบครัวมินโฮอบอุ่นจังเลยนะ อ่านไปยิ้มไป

    สมน้ำหน้ามินโฮจริงๆ ไม่มีคัยเข้าข้างเลย 😊😊

    ชอบพาร์ทนี้มากเลยกัฟไนเตอร์ สู้นะกัฟ

    อ่ะ..ไรเตอร์รอก่อนนะกัฟ

    รอเงินเดือนแปบนะกัฟ เด๋วจะรีบโอนเงินให้ไวที่สุดเลยกัฟ 😊😊
    #6,417
    0
  5. #6416 zominho (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 19:04
    คีย์เริ่มมีปากมีเสียงเถียงกับมินโฮแล้ว ดีๆให้มันสำนึกบ้างชอบตวาดอยู่ได้ หึ
    พาร์ทนี้มินโฮมันง้องแง้งมากจริงๆ
    ขี้หวงอีกตะหาก แต่ก็น่ารักอะ
    #6,416
    0
  6. #6414 แฟนมินคีย์ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 00:11
    Part นี้น่ารักอ่ะ มันดูมุ้งมิ้ง และมินโฮเห็นแก่กินมากกกก 5555

    ตอกย้ำความเอาแต่ใจ และขี้หวง แถมความหื่นของมินโฮได้ดี

    และคีย์ก็ดูมีความสุขมากกกกก อ่านแล้วยิ้มจริงๆ แบบดีใจกับคีย์ที่มีความสุข

    เป็นตัวของตัวเองได้อย่างน่ารัก กรี๊ดในใจดังๆ

    ชอบครอบครัวมินโฮ อบอุ่นจนน่าอิจฉาทีเดียว



    รอตอนต่อไปนะคะ ส่วนคำผิดเหมือนจะเจอไม่เยอะนะ

    ปลิดทิ้ง พิมพ์ผิดเป็นปลิดทั้ง

    พร้อมกับถามที่ทำให้หน้าขาว --> น่าจะเป็น พร้อมกับถามคำถาม รึเปล่าคะ

    บึ้งตึง ตกไม้โทค่ะ

    สิทธิ์ ตกไม้ทัณฑฆาตค่ะ

    ขี้น้อยใจ พิมพ์ผิดเป็น ขี้น้องใจ

    หน้าบึ้งตึงของน้องชาย ตก งองู คำว่าของค่ะ

    เข้ามาในบ้าน พิมพ์ผิดเป็น เข้ามาได้บ้าน

    คนคีย์นี่ คนเกินมารึเปล่าคะ

    เข้าข้าง พิมพ์ผิดเป็น เข้าข้อง



    #6,414
    0