[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    13 ธ.ค. 56

Chapter 6

 

 

 

โอ๊ยเจ็บๆ ป้าชอลเบาๆหน่อยสิครับ เสียงร้องของเด็กหนุ่มทำเอาคนที่กำลังใช้ยานวดกดลงบนหลังรีบถอนมือออกด้วยความกลัวว่าเจ้าของเสียงจะเจ็บ

ไปหาหมอเถอะคุณจงฮยอน เดี๋ยวป้าจะเป็นคนพาไปเอง เสียงของคนมีอายุอย่างป้าชอลเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง หลังจากเห็นรอยช้ำแดงๆ ม่วงๆ บนหลังของคนที่ตัวเองเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก

ไม่เอา ผมไม่ไป!!” เสียงเด็ดขาดของจงฮยอนทำเอาป้าชอลหนักใจ แล้วไม่คิดที่จะเอ่ยถามอีก เพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าคนหนุ่มตรงหน้านั้นนิสัยเป็นอย่างไร

 

ดื้อรั้น ใจร้อน เอาแต่ใจ และไม่ฟังใคร  สี่คำสั้นๆที่เหมือนไม่ได้มีพิษร้ายอะไร ถ้าเพียงแค่ได้ยิน...หากแต่ได้สัมผัสดูสักครั้งก็จะรู้ว่ามันน่าปวดหัวมากแค่ไหน

 

ป้าชอลครับ อย่าเงียบแบบนี้สิ จงฮยอนที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับโซฟาเอ่ยถามออกไป เพราะรู้สึกว่าบรรยากาศดูจะอึมครึมพิกล

จะให้ป้าพูดอะไรล่ะคะ เสียงป้าชอลพูดออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ในขณะที่มือก็บรรจงนวดยาลงบนตัวของจงฮยอนอย่างเบามือ

โถ่ ป้าชอลลล จงฮยอนลุกขึ้นนั่งแล้วใช้มือจับมือของผู้หญิงที่มีอายุมากกว่านั่งลงข้างๆกับตัวเอง

ป้าชอลเราไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ ยิ้มหน่อยสิครับ จงฮยอนทำหน้าตาออดอ้อน สองมือหนายกขึ้นจับมุมปากของป้าชอลให้คลี่ยิ้ม

           

เพี๊ยะ!”

 

คุณจงฮยอน เมื่อไหร่คุณหนูของป้าจะโตสักทีนะ มือหนาทีฝาดลงกับมือแกร่งจนเจ้าของมือถึงกับชักออกไม่ทัน พร้อมกับคำพูดบ่นๆทำเอาคนถูกตีทำหน้าไม่พอใจ ที่โดนว่าตัวเองเด็ก

ผมโตแล้วนะครับ เถียงออกไปสั้นๆ แต่ทำเอาคนที่เลี้ยงเจ้าตัวมาตั้งแต่เล็กหลุดขำออกมาเบาๆ

โตแต่ตัว ดูสิยังเล่นจนได้แผลเหมือนตอนเล็กๆ ไม่มีผิด ป้าชอลพูดพร้อมกับมองจงฮยอนที่กำลังปั้นหน้าชนิดบอกไม่ถูก

ป้าชอลเป็นคนเลี้ยงจงฮยอนมาตั้งแต่ห้าขวบ เขารู้จักจงฮยอนเป็นอย่างดี คุณหนูของเขามักชอบจะเล่นซนจนได้แผล และคนที่จะทำแผลให้จงฮยอนได้ก็มีแต่ป้าชอลคนเดียวเท่านั้น แม้กระทั้งตอนโตจงฮยอนก็ไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

ป้าชอล ชอบว่าผม ฟอดดด~” ปากเอ่ยพร้อมกับสองมือรวบเข้ากับตัวของป้าชอลที่นั่งติดอยู่กับตัวเอง ปลายจมูกสวยฝังลงกับแก้มอย่างหนัก

ผมรักป้าชอลที่สุดเลยนะ เสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยออกมาของจงฮยอนทำเอาป้าชอลอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ มือบางลูบผมของจงฮยอนด้วยความเอ็นดู

 

สำหรับ คิม จงฮยอน แล้ว ป้าชอล...ไม่ได้เป็นแค่คนที่คอยดูแลเขา

ป้าชอลเป็นมากกว่าคนในครอบครัวเสียอีก

 

คุณจงฮยอนชอบหลอกให้คนแก่ดีใจอยู่เรื่อยเลย

ไม่ได้หลอกนะผมพูดจริง น้ำเสียงหนักแน่นเอ่ยออกไป

ถ้ารักป้าทำไมไม่อยู่บ้านเป็นเพื่อนป้าละ หนีไปอยู่คอนโดคนเดียว แล้วถ้าไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่เคยที่จะคิดถึงป้าหรอก น้ำเสียงน้อยใจของป้าชอลทำเอาคนฟังอย่างจงฮยอนถึงกับถอนหายใจออกมา

ป้าก็รู้นี่ครับว่าผมไม่อยากเจอพ่อ ยังจะมาถามผมอีก แม้จะรู้ว่าป้าชอลไม่ชอบให้เขาพูดคำนี้ออกมา แต่ในเมื่อในหัวมีเพียงแค่คำตอบ คำตอบเดียว แล้วก็เป็นสิ่งที่ใช่ที่สุด

 

เมื่อไหร่กันนะ ที่พ่อลูกจะคุยกันรู้เรื่องสักที ป้าชอลฟังคำตอบแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังเอ่ยถามทุกครั้ง

เพื่อหวัง หวังว่าสักวัน....จงฮยอนจะเปลี่ยนความคิด

ดึกมากแล้ว คุณจงฮยอนเข้านอนนะคะ พรุ่งนี้ป้าจะคั้นน้ำส้มไว้ให้

 

*****

 

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะของประตูที่ถี่ติดกันหลายครั้ง แต่นั่นกลับไม่เกิดอะไรขึ้นเลย

จะนับแค่ 3 ถ้าไม่เปิดชั้นจะเข้าไป น้ำเสียงราบเรียบแต่ดังพอสมควรของมินโฮที่เอ่ยออกไป ไม่ต่างกับสีหน้าของเจ้าตัวที่บึ้งตึงด้วยเหตุผลหลายอย่าง

 

1!”

2!!”

3!!!”

แกรก แกร๊ก!!”

 

 เสียงของกุญแจที่ไขเข้ากับลูกบิดด้วยอารมณ์หงุดหงิดของมินโฮ  ก่อนจะกระชากประตูเสียงดัง ด้วยความโมโหคนข้างในห้องที่ไม่มาเปิดประตู

หลับ ตัวเลขนาฬิกาที่ผนังห้องบอกเวลาในตอนนี้ว่าเกือบจะสิบเอ็ดโมงเข้าแล้ว นั่นทำให้คนตัวสูงมองร่างเล็กที่คุดอยู่บนเตียงด้วยท่าทางที่เรียกว่า หลับลึก

 มินโฮถอนหายใจ ก่อนจะใช้มือสะกิดผ่านผ้านวมผืนหนาปลุกเรียกคีย์

อือออออ เสียงครางยาวในลำคอ พร้อมกับเปลี่ยนท่านอนตะแคงมาเป็นนอนหงาย

เหงื่อเม็ดเล็กเกาะพราวใบหน้า แก้มใสทั้งสองข้างเป็นสีแดงตัดกับผิวขาว ริมฝีปากสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังรอจูบที่แสนหวาน

อึก เอ่อ นี่เรียกว่าหลับไม่ใช่ยั่วใช่ไหม เสียงกลืนน้ำลายลงคอ พร้อมกับเสียงที่หลุดรอดตามไรฟัน คล้ายกับจะพูดให้ตัวเองได้ยินเพียงฝ่ายเดียว

มินโฮละสายตาจากใบหน้าของคีย์ที่ทำให้เขาเกือบหวั่นไหวไปมากกว่านี้  คนตัวสูงเลยเปลี่ยนมาจับข้อมือเล็กที่โผล่พ้นจากผ้านวม ก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็ว

ทำไมตัวถึงได้ร้อนแบบนี้ เสียงบ่นงึมงำพร้อมกับสีหน้าตกใจ มือหนาที่เคยใช้จับข้อมือแปรเปลี่ยนไปสัมผัสกับหน้าผากแทน ความร้อนจากตัวของคีย์ส่งผ่านมายังหลังมือของมินโฮ

 

มีไข้จริงด้วย

ร่างสูงยืนหมุนไปหมุนมารอบเตียงอย่างกังวล ที่ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี ก่อนจะตัดสินใจหยิบผ้าผืนบางพร้อมกับอ่างที่ไม่ใหญ่มากนักเข้าไปในห้องน้ำ

มือหนาหยิบผ้าที่ชุบน้ำซับลงบนหน้าใสของคีย์อย่างเก้กัง ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยทำ

 

ครั้งแรกที่เหมือนกับว่าเขากำลังดูแลคนอื่น

 

มินโฮซับผ้าลงกับใบหน้าของคีย์ ก่อนจะมาถึงซีกหน้าด้านซ้ายบริเวณแก้มที่ยังมีรอยบวมแดง มือหนาลดน้ำหนักลงก่อนจะค่อยๆซับผ้าลงกับรอยบวมแดงอย่างเบามือ

 

มินโฮแกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลย ดูที่แกทำเข้าสิ

 

ร่างสูงเผลอยิ้มในความประหลาดของตัวเองออกมา ก่อนจะรีบหยุดรอยยิ้มนั่นลงเมื่อรู้สึกถึงแรงยวบตัวเล็กๆของเตียงนอน

จะ เจ็บ เสียงบางเบา แต่คนที่อยู่ข้างๆก็ใกล้มากพอที่จะได้ยิน มินโฮรีบดึงมือออกจากบริเวณแก้มของคีย์ ในขณะที่อีกร่างกำลังเอียงหน้าหนี

           

ให้ตายสิ!!  นี่มันคือความรู้สึกบ้าอะไร

 

แม่ แม่มาหาคีย์...แม่พาคีย์ไปที...พาไปที   คีย์ไม่อยากอยู่แล้วคีย์ร้องละเมอออกมาสองมือเล็กปัดไปทั่วจนไปถูกกับแขนของคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ

มือเล็กจับมือคนตัวสูงไว้แน่น ก่อนน้ำใสๆจะไหลออกมาทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท

แม่.....อย่าหนีคีย์อีก....ฮึก คะคีย์กลัว กลัวทุกอย่าง ฮือ มือเล็กเกาะกุมมือของมินโฮเอาไว้แน่นราวกับว่ากลัวจะหนีหาย

คีย์

...

คีย์!!” เสียงเรียกดังของมินโฮทำให้ร่างเล็กตื่น มือทั้งสองข้างยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง

ดวงตาคมของมินโฮสบกับดวงตาที่บวมแดงจนเห็นชัดของคีย์  

 

นี่นายคงไม่ได้นอนร้องไห้ทั้งคืนหรอกนะ

 

มือหนาของมินโฮเอื้อมเข้าแตะขอบตาที่บวมแดงอย่างลืมตัว ก่อนที่จะคิดได้อีกทีเมื่อคนตัวเล็กถอยหลังหนีจนสุดหัวเตียง

อย่าโดนตัวเรา เสียงเล็กที่เหมือนกับหลุดรอดออกมาตามไรฟัน ทำเอา  มินโฮนึกโมโหกับท่าทางถือตัวของคนตรงหน้า

ชิ ตัวนายสะอาดนักแหละ เสียงพูดประชดของมินโฮ ถึงแม้จะไม่ได้  หยาบคาย แต่ความหมายของมันก็ทำเอาอีกคนแทบสะอึก

มินโฮลุกออกจากเตียงก่อนจะสั่งร่างบางที่เอาแต่นั่งก้มหน้านิ่ง

ออกไปกินข้าวซะ ชั้นไม่ต้องการให้ใครมาตายที่นี่ จบคำพูดของมินโฮ     ก็ตามติดมาด้วยเสียงกระแทกดังของประตู

ถือดียังไง พูดจาแบบนี้ เพียงแค่คิดถึงคำพูดของคีย์ก็ทำเอามินโฮหัวเสีย เพราะตั้งแต่ใช้ชีวิตมาไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนี้

 

เสียงกระแทกประตูจากมินโฮทำเอาคีย์สะดุ้งสุดตัว

คีย์ไม่ชอบเสียงดัง

มือเล็กๆ กอดเข่าตัวเองแน่น ในหัวมีแต่เรื่องที่ให้คิด คีย์ไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองดี รู้เพียงแค่ตอนนี้...กลัว...กลัวทุกอย่าง

 

สถานการณ์แบบนี้ ความรู้สึกหดหู่...หวาดกลัว ไม่มีใครที่จะให้พึ่งได้  เราจะทำยังไง...

 

มือขาวค่อยๆ บิดประตูให้เปิดออก ดวงตากวาดไปรอบห้องก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างสูงที่ยืนหันหลังอยู่หน้าโต๊ะตัวใหญ่ ที่คาดว่านั่นคงจะเป็นโต๊ะกินข้าว

มินโฮแอบมองพฤติกรรมแปลกๆ ของคีย์ตั้งแต่เดินออกมาจากห้อง แล้วก็อดที่จะถามไม่ได้

จะด่อมๆ มองๆ อีกนานไหม เสียงทุ้มที่ออกดุทำให้คีย์ตารีตาเหลือกรีบก้าวขาไปยังโต๊ะที่มีข้าวต้มวางอยู่ 2 ชาม

กินข้าว อะ...นี่ยา ทันทีที่คีย์นั่งลง มินโฮก็ออกคำสั่งพร้อมกับโยนกระปุกยาสีขาวส่งให้คีย์

สองมือเล็กกำขวดยาแน่น ดวงตาจ้องมองอย่างพิจารณาก่อนจะวางลง  ข้างตัว

คีย์ก้มหน้าตักข้าวต้มเข้าปากโดยไม่สบตากับมินโฮที่นั่งฝั่งตรงข้ามเลยสักนิด  ก่อนที่ความเงียบจะเข้าเกาะกุม คีย์ก็เป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศ

มะมินโฮ เราเป็น เป็น ฟะ แฟน กัน ใช่ไหมคีย์พยายามพูดในสิ่งที่ตนเองคิดอย่างอยากลำบาก หัวใจดวงเล็กก็เต้นดังเสียจนน่ากลัว  

คะ แค่ก แค่กๆ เมื่อกี้พูดไรนะ ทันทีที่คีย์พูดจบประโยค ก็ทำเอามินโฮที่ตักข้าวต้มเข้าปากที่ก็สำลักข้าวออกมา มือหนารีบคว้าแก้วน้ำข้างตัวก่อนจะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

กะ ก็ มินโฮกับเรา มะ มี มี อะไรกัน แล้ว

พรวด~ แค่กๆ แค่ก!!” มินโฮที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มได้ยินสิ่งที่คีย์พูดออกมาก็สำลักอีกรอบ ผิดกันที่คราวนี้เป็นน้ำ ไม่ใช่ข้าว

พอหยุดจากอาการสำลักมินโฮก็จ้องคนตรงหน้านิ่ง ในขณะที่คีย์เองก็ก้มหน้าชนิดคางแทบจะติดกับอก

จะรวบรัดชั้นรึไง เสียงทุ้มของมินโฮเอ่ยออกไปคล้ายกับคำถามก่อนจะยกชามข้าวไปไว้ที่อ่างล้างจานแล้วเดินออกไปจากบริเวณนั้น

คีย์เห็นมินโฮเดินออกไปก็รีบเอาชามไปเก็บ ก่อนจะหยิบขวดยาไปวางไว้บนชั้นที่มินโฮหยิบออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะกินเลยสักนิด

 

นั่งลงตรงนั้นแหละ แล้วก็ห้ามก้มหน้าด้วย ทันทีที่สองขาของคีย์ก้าวมาถึงโซนที่จัดไว้สำหรับรับแขก มินโฮก็พูดออกคำสั่ง

มินโฮมีอะไร คีย์รีบนั่งลงทันที ก่อนจะสบตากับคนที่นั่งตรงข้าม

คีย์กับชั้น เรา 2 คน ไม่ได้เรียกว่า แฟน คีย์ฟังคำพูดของมินโฮแล้วก็เกิดอาการงงว่ามินโฮต้องการจะสื่ออะไร

ถึงเราจะมีอะไรกันแล้ว ชั้นกับนายก็จะไม่เรียกว่า แฟน ชั้นไม่ต้องการเป็นคนในล็อตของนาย เพราะนายคงจะมีเยอะอยู่แล้ว เอาเป็นว่าชั้นจะดึงนายออกมาจากนรกในสายตาคนอื่น แต่นั่นอาจจะเป็นสวรรค์ของนาย คีย์ตั้งใจฟังที่มินโฮพูด แต่ก็ไม่ค่อยจะเข้าใจ

 

สายตางุนงงของคีย์มันชัดเจนจนมินโฮนึกเซ็ง

จะมาทำสายตาแบบนี้ทำไมเพราะคนที่น่าจะเข้าใจเรื่องที่ชั้นกำลังพูดมากที่สุดก็คือนาย

 

เห็นกล้องสีดำตรงนั้นไหม พูดพร้อมกับชี้ไปที่บนชั้นวางของฝั่งเดียวกับทีวี ร่างบางมองและพยักหน้าตาม แล้วหันมาสบตากับมินโฮต่อว่าจะพูดอะไร

ห้ามนายไปอ่อยใครที่ไหน นอกจากชั้น อ้อแล้วก็ ถ้าชั้นได้ยินข่าวแปลกๆอีกละก็...ภาพเมื่อคืน คงออกไปเดินเล่นในมหาลัย หรือว่า อินเตอร์เน็ตดีล่ะ อ่า ไม่ต้องกลัวว่าชั้นจะเสียหายหรอกนะ ในนั้นมีแค่รูปนายคนเดียว คำพูดที่คิดได้สดๆ ของมินโฮ เป็นตัวข่มขู่คีย์ได้ดีทีเดียว

คีย์เริ่มเข้าใจทุกอย่างที่มินโฮพูด สองมือเล็กกำแน่นด้วยความโมโห ทำไมคนที่แทบเรียกว่าไม่รู้จักกันอย่างมินโฮ ต้องมาพูดจาไม่ดีกับเขาด้วย ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้รู้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับตัวเขาเลย ไหนเขาจะต้องถูกมินโฮทำร้ายอีก....

ขายาวของมินโฮพาร่างสูงลุกจากโซฟาที่ตนนั่ง เปลี่ยนมาเป็นนั่งกับร่างบางที่กำลังก้มหน้านิ่ง เสียงพูดเบากับริมฝีปากยกยิ้มอยู่ข้างๆหูของคีย์

นี่ไม่ต้องกลัวจนตัวสั่นหรอกน่า ชั้นคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก อย่างไงซะนายก็เป็นของชั้น 

 

เพี๊ยะ!!”

 

มือบางตบเข้ากับใบหน้าของมินโฮอย่างจัง  มินโฮหันมามองคีย์ก่อนจะกระชากมือเล็กที่ใช้ตบเขา

คีย์นี่นายกล้าตบชั้น!!” เสียงตวาดดัง ทำเอาคีย์ก้มหน้างุด เนื้อตัวสั่นเทา พยายามดึงมือตัวเองที่กำลังถูกบีบด้วยมือใหญ่ แต่สะบัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดเสียที มีแต่จะพาลให้เจ็บมากกว่าเก่า

ปล่อยเรานะมินโฮ คีย์หันมาจ้องมินโฮแล้วพูดอย่างชัดเจน คนตัวสูงยิ้มเหยียดก่อนจะพูดคำที่คีย์คาดไม่ถึง

ตัวนายไร้ค่าแบบนี้ จะหวงทำไมกัน สิ้นคำพูดของมินโฮ คีย์ใช้แรงทั้งหมดกระชากมือตัวเองออกจากมือใหญ่แล้วตบซ้ำลงกับที่เดิม

เพี๊ยะ!!” สัมผัสที่ส่งออกไปมันแรงกว่าครั้งแรกเสียอีก

มันจะมากไปแล้วคีย์!!” ตวาดเสียงดังพร้อมกับกระชากมือเดิมจนสุดแรง คีย์ที่ทนรับแรงกระชากไม่ไหวส่งผลให้เซเข้าหามินโฮชนิดตัวติดกัน

ร่างสูงจ้องมองด้วยความโกรธก่อนจะจับคีย์พลิกลงกับโซฟา มือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างที่พยายามผลักตัวเขาขึ้นเหนือหัว

หวงขนาดนี้ ก็ขอลองดูหน่อยแล้วกัน!!”  ร่างสูงโน้มตัวลง คีย์รีบหันหน้าหนี  ริมฝีปากหนาไซ้เข้าที่ซอกคอขาวของร่างบาง ดูดเน้นจนเกิดรอยสีกุหลาบตัดกับผิวขาวเนียน

ปล่อย มินโฮ เราบอกให้ปล่... ยังไม่ทันที่คีย์จะพูดจบริมฝีปากหนาก็กดหนักๆลงกับริมฝีปากบาง ดูดเม้นริมฝีปากร่างและกัดลง กลิ่นคาวเลือดกับความรู้สึกเจ็บจนคีย์ต้องเผยอปากออก ฉับพลันลิ้นหนาก็แตะเข้ากับเลือดที่ซึมออกมาแล้วตวัดเข้าไปในโพลงปากของร่างบางอย่างรวดเร็ว

อือออออออออ คีย์ร้องออกมาอย่างตกใจทันทีที่ลิ้นชื้นของอีกฝ่ายกำลังเข้าไปอยู่ในปากตน ลิ้นเล็กพยายามหนีลิ้นที่กำลังแทรกเข้ามา แต่นั้นกลับเป็นตัวกระตุ้นอย่างดีเลยทีเดียว มินโฮไล่ต้อนลิ้นร้อนของคีย์จนหมดทางหนี เกี่ยวตวัดพันกันแน่น ก่อนจะปล่อยออกแล้วกวาดรอบโพลงปากซ้ำๆ

ใบหน้าที่เคยขึ้นสีเปลี่ยนเป็นซีดขาวกำลังบ่งบอกว่าคนตัวเล็กทนรับจูบไม่ไหวแล้ว  มินโฮจึงถอนริมฝีปากออก คีย์หายใจหอบหนักติดกันหลายครั้ง

ริมฝีปากบางบวมแดงเผยอเล็กน้อยบวกกับเสียงหอบถี่ เหมือนกับกำลังเป็นตัวยั่วมินโฮชั้นดีให้เขาย้ำสัมผัสลงยังริมฝีปากเนียนนั่นอีกรอบ

จะว่าไปนายก็หวานดีนะ มินโฮมองคีย์ที่เกร็งตัวนิ่ง ลิ้นหนาเลียริมฝีปากบนของตัวเอง ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ยังร่างบาง

ฮึก ฮึก มินโฮ เรากลัว...กลัว อย่าทำอีก ฮือ~” มินโฮชะงักหยุดทันที น้ำใสที่ไหลออกมาจากดวงตาคีย์ช่วยเรียกสติที่เลือนหายไปหมดของคนตัวสูงกลับมาอีกครั้ง

เขาปล่อยมือของคีย์ออก ก่อนจะรู้สึกว่าสิ่งที่ทำกับคีย์มันมากเกินไป จะขอโทษมันจะสายเกินไปรึเปล่า

คีย์ค่อยๆลุกขึ้นนั่งเนื้อตัวสั่นเทาไปหมด เสียงสะอื้นกับคำพูดยังซ้ำไปซ้ำมาคล้ายกับคนกำลังช็อค

เรากลัว...เรากลัว ฮึก เรายอมทุกอย่าง แต่อย่าทำแบบนี้ ฮือมือที่วางอยู่หน้าขาของคีย์มันสั่นจนดูน่ากลัว มินโฮเองก็ทำอะไรไม่ถูก นี่เขาทำเกินไปแล้วจริงๆ

มือหนาของมินโฮรวบตัวคีย์เข้ามากอด เสียงสะอื้นกับร่างกายที่สั้นทำเอามินโฮนึกโกรธตัวเอง

ฮือ มินโฮ เรากลัว เสียงพูดกับเสียงสะอื้นของคีย์ดังก้องหูมินโฮไปหมด มินโฮใช้มือลูบที่ผมคีย์อย่างเบามือเป็นการปลอบ

ขอโทษ จะไม่ทำอีก เสียงทุ้มของมินโฮเอ่ยบอกกับคีย์ แล้วนั่นก็ทำให้ร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนนิ่งเงียบลง

เมื่อคีย์หยุดร้องไห้แล้ว มินโฮก็ให้คีย์ไปอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ แล้วบอกกับคนตัวบางว่าเขาจะเป็นคนพาไปส่งที่บ้าน

 






------------PPLight------------

ใครที่เพิ่งเข้ามาอ่าน หรือรีดคนไหนมาอ่านซ้ำ

ถ้าเห็นคำผิด ขาด เกิน รบกวนบอกไรเตอร์ด้วยเน้ออออ

ปล้ำบลิง ส่งจูบให้ทุกคน  -3-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6598 RK CYP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 21:30
    ดูแลออมม่าหนูดีๆเด้ โด่วววว ออมม่าหนูยิ่งบอบบาง TT
    #6,598
    0
  2. #6498 south fox (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 23:27
    ง่าาา~รุนแรงไปแล้วนะมินโฮ คีย์ออกจะบอบบางทำแบบนี้เดี๋ยวก็ช้ำหมดหรอก ถนอมๆ หน่อยสิ -.,-
    #6,498
    0
  3. #6433 Choip (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:42
    โอ๊ยยยย ชเวคนหัวรุนแรง 5555



    ทำไมโหดร้ายกับคิมคีย์แบบนี้

    ไม่คิดจะถามกันหน่อยรึยังไงห๊ะ



    คิมคีย์ก็ใสจะซื่อไปแล้ว
    #6,433
    0
  4. #6226 Yabbybayyab (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 17:08
    ออมม่าใสโคตรๆ *^*
    พี่มินใจร้ายกับคีย์ไปแล้ววว TT
    คีย์กุนไม่ได้เป็นคนแบบนั้นสักหน่อย =^=
    คีย์ของหนูสู้ๆนะคะ
    #6,226
    0
  5. #6128 teddy_ >O< (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 14:49
    มินโฮโหดร้าย

    ไม่รู้จักกันแล้วพูดแบบนี้ได้ยังไง

    โกรธมินโฮแล้วนะ =^=
    #6,128
    0
  6. #6096 runwithyou SH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 20:36
    มินโฮ แกเนี่ยนะ
    ทำร้ายคีย์ได้ไง ไม่สงสารคีย์บ้างเหรอ
    คีย์น่าสงสารนะเว้ย แกมันใจดำ T^T
    #6,096
    0
  7. #6003 MIND&KEY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:45
    มินโฮแกล้งคีย์ลงหรอ T^T
    #6,003
    0
  8. #5900 M18Y (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 02:28
    มินโฮไม่สงสารคีย์เลยรึไง T_T อย่าทำร้ายคีย์อีกเลย
    #5,900
    0
  9. #5868 perfumepassion (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 20:16
    ไม่คิดจะถามคีย์หน่อยหรอมันข่าวลือมันจริงรึป่าว-0-
    #5,868
    0
  10. #5809 W3nO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 23:38
    อ็อด แกล้งคีย์ทำไม
    ข่าวลือมันเป็นจริงที่ไหน
    อ่านกี่ตอนๆก็สงสารออมม่า T^T
    #5,809
    0
  11. #5685 MINKEY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 18:14
    ม่าน่าสงสารอ่ะ

    โฮข่าวลือพวกนั้นมันไม่ใช่นะ อย่าไปเชื่อดิ!!!!!
    #5,685
    0
  12. #5579 bgts. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 09:23
    โฮกก คีย์น่าสงสาร
    #5,579
    0
  13. #5558 neyza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 11:55
    สงสารออมม่าร้องไห้ตั้งเเต่เจอกับมินโฮเเล้ว T^T

    มินโฮอย่าเข้าใจออมม่าผิด ออมม่าไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
    #5,558
    0
  14. #5499 lov key (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 23:24
    ฮือออออออออออ มินโฮอย่าทำร้ายคีย์นะ ดูแลดีๆๆ

    ฮือออออออออ คีย์หนูบอบบางไปนะ...
    #5,499
    0
  15. #5445 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 18:39
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

    คิมคีย์ บอบบางมาก

    มินโฮ อ่ะถนอม ๆ หน่อยดิ
    #5,445
    0
  16. #5372 Sung Yong Kyung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 22:07
    ออมม่า ใสซื่อมาก
    #5,372
    0
  17. #5319 pop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 14:32
    อ่าาา~สงสารออมม่าของเราอ่าา~

    ทำไมมินโฮถึงทำแบบนี้อ่ะ?!

    มันน่าจับตีก้นซ๊ะ!!!!!!!!!!!!!
    #5,319
    0
  18. #5229 keybus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 23:02
    โอว!ไม่นะ

    ทำไมทำกับคีย์แค่นั้นมันต้องมากกว่านั้นสิ

    (นี่เจ๊แกคร่ำครวญเรื่องนี้หรอ?)

    ว่าก็ว่าเถอะ

    คิมคีย์!!นายน่ะ!!อ่อนต่อโลกเกินไปแล้วโว๊ยยยยยยย!!!!
    #5,229
    0
  19. วันที่ 27 กันยายน 2554 / 23:16

    ง่า...ออดเลวววว~!
    ทำไมทำกับคีย์แบบนี้อ่าาา
    จงเอ้ย...ไม่โตซักทีเนาะเป็ดน้อย^^~

    #5,166
    0
  20. #5102 minnylovekeyny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2554 / 02:14
    เศร้าอ่า~ ชอบนะแต่มันแลดูเศร้าๆอะ สงสารคีย์มากเลยยยยยยยยยยยTT_TT
    #5,102
    0
  21. #5073 KimBub (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2554 / 17:41
    ว้าว ^o^ สุดยอดดดดดด
    #5,073
    0
  22. #5053 Minkey AudiE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2554 / 00:14
    สุดยอดมากเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    อ่านเเล้วมีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค๊ะะ เรากำลังท้อแท้- - *
    #5,053
    0
  23. #5044 Baifern ^ ^ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 14:49
     คีย์น่าสงสารอ่าาาา

    มินโฮแกล้งคีย์ลงได้ยังไง


    #5,044
    0
  24. #4906 BurnMe2PM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2554 / 23:32
    คีย์ออกจะไร้เดียงสา ทำไมดูไม่ออกกันหรืออย่างไร

    มินโฮใจร้ายอ่ะ  สู้ๆต่อไปนะคีย์จ๋า

    #4,906
    0
  25. #4890 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 22:56
     อยากจะเป็นมินโฮจริงจริ๊ง
    #4,890
    0