[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 64 : Chapter 54 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 พ.ย. 56

Chapter 54

 

 

   ในเช้าของวันนี้ทุกอย่างยังคงเหมือนปกติ จงฮยอนไปส่งแทมินตามที่หมาย ก่อนจะโทรนัดอนยูออกมาพูดคุยธุระด้วย ซึ่งก็เคยได้พูดคุยกันบ้างแล้วถึงเรื่องที่เขาไม่สามารถอยู่ต่อที่นี่ได้ อนยูเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันที่พ่อของเขาจะทำโทษหนักขนาดนั้น และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามถึงแทมินด้วยความเป็นห่วง

   คำถามที่ว่า...

นายบอกแทมินแล้วหรือยัง แทมินว่ายังไงบ้าง

   ซึ่งตัวเขาเองก็ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธออกไปอย่างช่วยไม่ได้

   จนกระทั่งวันนี้ที่เขาได้อยู่กับแทมินเป็นวันสุดท้ายก็ไม่มีการกล่าวถึงเรื่องนี้ทั้งสิ้น ถึงไม่ได้บอกกล่าวอะไรออกไป แต่ก็ยังคงชั่งใจคิดเสมอว่า ระหว่างการที่เขาหายไปเงียบๆแบบที่คิดจะทำ กับการที่บอกแทมินออกไปอย่างไหนจะรักษาความรู้สึกของคนรักได้มากกว่า ไม่ว่าจะชั่งใจคิดกี่ครั้ง เข้าก็รู้แต่ผลลัพธ์ของมันที่ว่า ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนมันก็ทำร้ายความรู้สึกให้เสียใจอยู่ดี

 

   อนยูเดินเข้ามายังร้านอาหารที่คุ้นเคย ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นร้านประจำของเขากับจงฮยอน แต่พอจงฮยอนเริ่มมีแฟนเป็นตัวเป็นตน เวลาก็ถูกเทเอียงไปทางนั้นมากกว่า จะว่าจงฮยอนคนเดียวก็ไม่ได้ เขาเองก็พอกันส่วนใหญ่ที่เจอกันก็ไม่พ้นเวลาเรียน กับมีเรื่องปรึกษากันผ่านทางโทรศัพท์ แต่วันนี้ได้มาเจอกันมันก็เรื่องใหญ่จริงๆ

   “ยังไม่สั่งอะไรอีกหรอ”

   “ก็เพิ่งจะมาถึงจะกินไรล่ะ เดี๋ยวมื้อนี้เลี้ยงเอง” จงฮยอนว่าออกไป อนยูยิ้มฝืนๆตอบกลับ ก่อนจะนั่งลงยังฝั่งตรงข้าม ไม่นานพนักงานกับมารับออเดอร์อาหาร เหล้าถูกเอ่ยสั่งมาเป็นเครื่องดื่มก็เดาได้ทันทีว่าวันนี้เพื่อนเขาคงได้เมาแต่หัววัน

   “ไปส่งแทมินมาแล้วหรอ”

   “อืม ก็ก่อนจะโทรเรียกแกออกมานี่ไง แล้วนี่พี่อีจุนมาส่งแกหรอ”

   “ก็จะใครมาส่งได้ล่ะ เฮ้อ...นี่ชั้นไม่รู้ว่าจะสงสารใครดีแกกับแทมินนี่ เพิ่งจะมาคบกันจริงจังได้ไม่ทันไร”

   “อย่าพูดเลย เอานี่ชั้นฝากให้แทมินด้วย” จงฮยอนยื่นกระดาษที่เขียนเมื่อคืนหลังจากแทมินหลับไปแล้วให้กับอนยู

   “อืมแล้วชั้นจะเก็บไว้ให้”

   “ช่วยไปรับแทมินแทนด้วยนะ ตอนนั้นเครื่องคงออกพอดี” เสียงราบเรียบเอ่ยออกมา อนยูมองใบหน้าคุ้นเคยที่ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ หากแต่แววตานั้นทั้งสับสนและเป็นกังวลก็พาลทำให้ตัวเองรู้สึกเศร้าไปด้วยง่ายๆ

   “แกไปแล้วชั้นคงเหงาตาย”

   “อย่ามาพูดเลย พี่อีจุนเขาก็อยู่กับแกตลอด” จงฮยอนยิ้มจางออกมา พร้อมกับคำเอ่ยแซว แต่คนโดนแซวกลับไม่มีคำย้อนว่าอย่างที่ควรเป็น มีเพียงสีหน้าเศร้าๆที่แสดงให้เห็น

   “ถ้ามีปัญหาขึ้นมาจะปรึกษาใครว่ะ”

   “โตแล้วคิดเองบ้างสิ”

   “ทำเป็นพูดไป ก็พอกันแหละวะ” คำตอบกลับทำให้อดย้อนเถียงไม่ได้ เพราะเขาทั้งคู่เวลามีปัญหาอะไรก็ช่วยกันคิดกันแก้ด้วยกันมาตลอด

   “กินเข้าไปจะได้ไม่ได้ต้องคิดอะไร” จงฮยอนว่าพลางรินเหล้าลงยังแก้วของอนยู ก่อนจะมารินให้ตัวเอง

   “ก็ไอเหล้านี่ไม่ใช่หรือไงที่แกกินเพื่อไม่อยากนึกถึงแทมิน แต่พอได้เมานะ แม่งยิ่งเพ้อจัด”

   “เออ กินๆไปเถอะน่า”

   “ไปอยู่นู่นแล้ว แกรู้ใช่มั้ยว่าเหล้านี่ก็ช่วยแกไม่ได้นะ” ที่เอ่ยออกมาทั้งหมด ก็หวังจะเตือนว่าไอแอลกอฮอล์ราคาแพงนี่ไม่เคยช่วยอะไรได้เลย

   “ชั้นไม่กินมันหลอกน่า แกไม่อยู่ใครจะพาชั้นกลับมาส่งบ้านล่ะจริงมั้ย” จงฮยอนตอลกลับให้อนยูสบายใจ ว่าไปอยู่ที่อื่นแล้วจะไม่เมาหัวราน้ำให้เป็นห่วง

   “เออให้มันจริงเถอะ”

   เรื่องสัพเพเหระถูกยกมาพูดคุยไม่ขาดปาก ทั้งเขาและอนยูต่างหัวเราะเสียงดังจนบางทีก็รู้สึกว่ามันไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย

   เพียงเวลาไม่นานเหล้าก็ลดลงไปเกือบครึ่งขวด ตัวเขานะกินไปไม่เท่าไหร่หรอก แต่คนที่นั่งหมุนถ้วยหมุนจานอาหารเล่นตอนนี้เนี่ยสิ พนักงานร้านเองก็ทำได้แต่มองมาด้วยความหวาดเสียง คงเตรียมใจไว้เต็มที่แล้วแหละ ว่ามันต้องมีพลาดล่วงตกมาแตกให้พวกเถอะได้ทำความสะอาดกัน

   “ชั้นต้องคิดถึงแกแน่ๆเลยว่ะจงฮยอน”

   “อืม”

   “แกก็จะคิดถึงชั้นด้วยใช่มั้ย”

   “อืม” จงฮยอนครางตอบในลำคอเหมือนเดิม เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายที่พูดๆอยู่คงไม่ได้มีสติเหลือมากสักเท่าไหร่ ไอที่บอกกับเขานี่ก็คงเป็นเรื่องที่ค้างคาใจมากกว่า

   “แกจะหาทางติดต่อกลับมาหรือเปล่า”

   “...”

   “ชั้นจะไม่เปลี่ยนเบอร์หรืออะไรก็ตามแต่หรอกนะ”

   “ขอบใจนะอนยู ชั้นรักแกจริงๆ แต่ตอนนี้แกเมามากแล้ว โทรเรียกพี่อีจุนมารับดีมั้ยว่ะ”

   “ใครบอกว่าเมา ชั้นโอเคเถอะอย่ามาใส่ร้าย” คนเมาเอ่ยสวนกลับทันที คนฟังอย่างเขาเลยได้แต่ส่ายหน้าออกไป ตาคมมองใบหน้าแดงจัดนั่นก่อนจะคว้าแก้วของอนยูไม่ให้ดื่มได้อีก แล้วค่อยโทรหาอีจุนให้มาเก็บซากคนรักกลับไปที

   หลังจากที่อีจุนมารับอนยู จงฮยอนก็รินเหล้าที่เหลือลงแก้ว พร้อมกับกินอาหารที่เหลืออยู่บนตน อดคิดไม่ได้ว่าขนาดอนยูยังเป็นแบบนี้ แล้วแทมินจะเป็นอย่างไรบ้างในวันที่เขาไม่อยู่แล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ มือหนายังคงบรรจงรินเหล้าลงแก้ว กว่าจะรู้สึกตัวว่าดื่มไปมากก็ตอนที่น้ำสีอำพันหยดสุดท้ายไหลออกจากขวด เอ่ยเรียกพนักงานในร้านมาคิดเงินค่าของที่สั่งก่อนจะกลับไปยังบ้านใหญ่

   รถที่จำได้ดีว่าเป็นของใคร ทำให้หญิงอายุมากอดเดินลงจากบันได้หน้าบ้านไปรับคุณชายตัวน้อยของเธอไม่ได้ ทันทีที่ประตูรถเปิดกับกลิ่นเหล้าฟุ้งจนต้องยกมือขึ้นไล่ ก็เรียกเสียงเอ็ดโวยวายได้ทันที

   “ตายแล้วคุณจงฮยอน ดื่มเหล้ามาหนักขนาดนี้กลับมาเองได้ไงคะ ป้าจะทำยังไงถ้าคุณหนูของป้าเป็นอะไรไป”

   “ผมไม่ได้เมาสักหน่อยป้าชอล”

   “ไม่เมาอะไรกันคะ ดูหน้าสิแดงก่ำหมด แล้วนี่ทำไมถึงต้องกินเหล้าตั้งแต่หัววัน ป้าก็ทำอาหารรอ คนแก่ก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะคะ”

   “ป้าชอลอย่าน้อยใจผมสิ ผมรักป้าชอลนะ” ไม่ว่าเปล่ามือหนายกขึ้นดึงแก้มบนใบหน้าเหมือนที่เคยชอบทำ ก่อนจะโดนปัดมือออกและเสียงเอ็ดจากคนตรงหน้า

   “รักแล้วทำให้ป้าเป็นห่วงแบบนี้หรอคะ ปะเข้าบ้านก่อนค่ะ” ช่วยประคองเอาคนที่เดินโซเซให้เข้ามาในตัวบ้าน พร้อมทั้งอดสงสัยไม่ได้ว่าขับรถกลับมาเองแบบนี้ได้อย่างไร

   “ป้าชอลผมไม่อยากไป”

   “คุณจงฮยอนไม่อยากไปไหนคะ” ถามออกไปก่อนจะนั่งลงยังโซฟาข้างๆ คิ้วที่ขมวดยุ่งกับใบหน้าไม่พอใจนั่นฉายชัดจนคนแก่อย่างป้าชอลนั้นอดสงสัยไม่ได้ ว่าคนที่รักเหมือนลูกเหมือนหลานนั้นมีเรื่องทุกข์ใจอะไร

   “เมกา พ่อจะให้ผมไปอยู่ที่นั่นผมไม่อยากไป”

   “ตายจริง ทำไมคุณท่านถึงให้คุณจงฮยอนไปไกลขนาดนั้น”

   “ผมไม่อยากไป ผม..ผมเป็นห่วงแทมิน ป้าชอล จงฮยอนไม่อยากไป ฮึก ผมไม่ไปได้มั้ย” จงฮยอนเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ติดสะอื้น ในตาคมนั้นคลอด้วยน้ำตาจนคนมองนั้นใจหาย

   “ใจเย็นก่อนนะคะคุณจงฮยอน” นิ้วมือเหี่ยวย่นยกขึ้นปัดไล่หยาดน้ำใสพลางเอ่งคำพูดปลอบให้ใจเย็นลง

   “พ่อบังคับผม พ่อไม่เคยเข้าใจผมเลย”

   “ไม่เอา ไม่ร้องนะคะคุณจงฮยอน ป้าใจไม่ดีเลยเห็นคุณมาร้องไห้แบบนี้” ยิ่งเช็ดน้ำตาออกไห้เท่าไหร่ น้ำตาระลอกใหม่ก็เพิ่มขึ้นเท่านั้น จนคนแก่อย่างเขาอดสงสารไม่ได้ จงฮยอนในตอนนี้ก็เหมือนกับตอนเด็กๆไม่มีผิด ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้เห็นคนที่โตขึ้นเป็นหนุ่มจนเต็มตัวร้องไห้งอแงเหมือนอย่างในตอนนี้

   “ผมเป็นห่วงแทมิน น้องจะอยู่ยังไง ผมไม่อยากทิ้งน้องไปแบบนี้”

   “คุณแทมินเป็นใครกันคะ”

“แทมินเป็นแฟนผมฮ่ะ” จงฮยอนตอบออกไป ทำเอาป้าชอลอดตกใจไม่ได้ ก่อนจะยิ้มจางแล้วเอ่ยถาม  

   “อะไรกันมีแฟนไม่เห็นพามาให้ป้ารู้จักบ้างเลย”

   “พ่อไม่อยากให้ผมคบกับน้อง” คนพูดเองก็ใจหายไม่แพ้คนที่ได้ยินคำตอบ ป้าชอลถอนหายใจพร้อมกับดึงเอาจงฮยอนเข้ามากอดปลอบ

   “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร คุณท่านคงมีเหตุผล” มือหนานั่นกอดกระชับต่อ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหล้าที่กินเข้าไปหรือความรู้สึกอ่อนแอของตัวเอง ที่มันทำให้เขาไม่สามารถห้ามน้ำตาตัวเองต่อหน้าป้าชอลออกมาได้ อาจเป็นเพราะความอบอุ่นความใจดีที่ป้าชอลหยิบยื่นให้ตลอด ทำให้เขาอยากจะได้รับการปลอบโยนและกำลังใจจากป้าชอลคงเป็นได้

   “คุณจงฮยอนคงเสียใจมาก” เธอปลอบจนอีกฝ่ายคล้อยหลับไป เห็นสภาพที่อ่อนล้าแบบนี้ก็ทำให้คิดไม่ได้ว่า คุณจงฮยอนของเธอนั้นคงจะเหนื่อยและทุกข์ใจอยู่มาก

 

------------------50%---------------------



             เสียงร้องบอกจากคนดูแลครัวที่บอกให้เตรียมอาหารขึ้นโต๊ะ ทำให้หญิงอายุมากต้องปล่อยให้จงฮยอนนอนต่อที่โซฟาเพียงลำพัง มือที่หย่อนคล้อยไปตามอายุยกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองเพราะสงสารจงฮยอน

            “นี่เจ้าจงฮยอนกลับมาบ้านหรือยัง” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจ ก่อนจะได้รับคำตอบของป้าชอลที่เพิ่งเดินมาถึง

            “คุณจงฮยอนกลับมาได้สักพักแล้วค่ะ”

            “อืม แล้วมันกินข้าวกินปลาหรือยังถ้ายังป้าชอลช่วยตามมากินข้าวกับผมที”

            “ตอนนี้คงไม่สะดวก คุณจงฮยอนหลับอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกค่ะ”

            “แล้วทำไมถึงไม่ไปหลับไปนอนห้องตัวเอง” เอ่ยคำพูดออกมา คล้ายจะบ่นกับตัวเองมากกว่า ที่รู้ว่าจงฮยอนมานอนอยู่ยังด้านล่างนี่

            “คุณท่านคะ ทำไมถึงให้คุณจงฮยอนไปอยู่ไกลถึงเมกา”

            “นี่มันฟ้องป้าชอลหรอ”

            “ป้าสงสารคุณจงฮยอน เห็นคุณหนูร้องไห้แบบนั้น คนแก่แล้วอย่างป้าทำใจไม่ได้”

            “...” ได้ยินว่าเจ้าคนหัวรั้นนั้นร้องไห้ ก็อดจะใจเสียไม่ได้ โตจนป่านนี้แล้วมาร้องไห้ให้คนแก่ปลอบแบบนี้ เขาคงทำให้จงฮยอนทุกข์ใจมากจริงๆ

            “มีอะไรไม่เข้าใจกันก็คุยกันดีๆก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องลงโทษกันแบบนี้เลย”

            “ผมไม่ได้ลงโทษมัน ผมส่งมันไปเรียน”

            “แต่คุณจงฮยอนเข้าใจว่าคุณกำลังลงโทษแกอยู่นะคะ”

            “ถ้าเจ้าจงฮยอนจะเข้าใจแบบนั้นก็ช่างมันเถอะ”

            ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แท้จริงในความรู้สึกของคนเป็นพ่ออย่างเขาก็อดจะร้อนใจไม่ได้ กลัวว่าสิ่งที่ทำลงไปนั่นใจร้ายเกินไปจนลูกชายจะเผลอคิดว่ากำลังทำร้ายเจ้าตัว  

 

       โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยไลน์อาหารที่เป็นของโปรดของคนเป็นลูก ดูก็รู้ว่าป้าชอลคงจัดเตรียมไว้เพราะรู้ว่าจงฮยอนจะกลับมา ก็อดจะรู้สึกฝืนทนในอาหารที่กินไปแต่ละคำไม่ได้เมื่อเจ้าของอาหารทั้งหมดกลับไม่ได้ร่วมโต๊ะนั่งรับประทาน

       มื้ออาหารจบลงชนิดที่ว่าอาหารแทบจะเหลือเหมือนเดิมบนโต๊ะ นายใหญ่ของบ้านลุกออกมา ก่อนจะเดินขึ้นไปพักบนห้องที่อยู่ชั้นสอง แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นร่างกายที่โตเต็มวัยของลูกชายมานอนคุดคู้บนโซฟา

            ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจนั้นขณะนี้มองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยความอ่อนใจ เขาจำได้ดีว่าตอนที่จงฮยอนยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ มักชอบมานอนคอยเขาแบบนี้ คอยทุกวันๆ จนวันหนึ่งก็เลิกที่จะคอยเขาและเลือกกลับไปนอนยังห้องของตัวเอง ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจงฮยอนมันคงจะเจือนจางตามอายุของคนเป็นลูกชาย  

            เสียงถอนหายใจถูกปล่อยออกมา ก่อนที่จะล่ะสายตาและขึ้นบันไดกลับไปยังห้องของตัวเอง บางทีตัวเขาเองก็ต้องการพักผ่อนบ้างเช่นกัน

 

       คนที่เผลอหลับไปตั้งแต่ช่วงบ่ายกว่าตื่นนอนอีกทีก็เกือบจะหกโมงเย็นเข้าไปแล้ว จงฮยอนขยี้ตาตัวเองไล่ความมัวของภาพให้ชัดเจน ก่อนจะไล่กวาดสายตาไปยังห้องรับแขกโล่งกว้างอย่างงงๆ แต่พอได้กลิ่นเหล้าที่ฟุ้งขึ้นมาจากตัวเอง ก็พอจะเข้าใจทุกอย่าง

            “อ้าว คุณจงฮยอนตื่นพอดีเลย ป้ากำลังจะมาปลุกให้ลุกมาทานข้าวเย็นน่ะค่ะ”

            “ผมหิวพอดีเลย เดี๋ยวผมขอขึ้นห้องอาบน้ำก่อนนะครับ เหม็นเหล้า”

            “แล้วรีบลงมาทานข้าวนะคะ ป้าจะให้คนตั้งโต๊ะอาหารเลย” จงฮยอนพยักหน้าก่อนจะลุกจากโซฟาและเดินขึ้นห้อง หญิงวัยกลางคนมองตามด้วยสายตาเป็นห่วง ไม่รู้ว่าตื่นมาแล้วจะรู้ตัวรึเปล่าว่าที่มาหลับอยู่ที่โซฟานี้ได้เพราะว่าร้องไห้จนเหนื่อย

 

            มือหนาที่จะยกขึ้นเปิดประตูห้องตัวเองจำต้องหยุดชะงักลงเมื่อ บานประตูตรงหน้านั้นเปิดออกเองจากคนข้างในห้อง จงฮยอนมองคนเป็นพ่อก่อนจะหลบสายตาและเลี่ยงทางเดินให้ แต่เมื่อไม่มีการไหวตัวใดๆจากคนตรงหน้าเกิดขึ้น ใบหน้าคมเลยจำต้องกลับไปสบตาอีกรอบ

            “ชั้นนึกว่าแกกลับขึ้นมาบนห้องแล้ว ชั้นเอาเอกสารที่จำเป็นต้องใช้มาให้แก”

            “ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ยครับ” จงฮยอนตอบรับก่อนจะเดินสวนเข้าไปในห้องก็เห็นซองเอกสารวางอยู่บนโต๊ะ

            “เก็บเข้ากระเป๋าดีๆล่ะ เอกสารนั่นสำคัญ”

            “ครับ ผมรู้” จงฮยอนตอบรับออกไปก่อนจะคว้าเอาเอกสารตรงหน้ามาถือไว้ในมือ

            “พ่อไม่ได้ทิ้งแกนะจงฮยอน” เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกไปก่อนจะได้รับคำตอบกลับมาทั้งที่อีกฝ่ายไม่ยอมหันหน้ามาพูด

            “แต่พ่อบอกให้ผมตัดขาดกับทุกคนที่อยู่ที่นี้ตลอดเวลาที่อยู่โน่น พ่อจะให้ผมคิดยังไง” จงฮยอนอดจะยิ้มเยาะเรื่องทุเรศของตัวเองไม่ได้

            “ไม่...”

            “ผมรู้ว่าพ่อไม่พอใจที่ผมคบกับแทมิน แต่ผมไม่คิดว่าจะกล้าทำลายความรักของผม”

            “เจ้าจงฮยอน!! เสียงเข้มนั้นตวาดขึ้นดังจนเจ้าของชื่อจำต้องหันมาหา ในตาคมสบตากลับใบหน้าเกรี้ยวกราดตรงหน้า

            “พ่อให้ความรักผมไม่ได้ แต่แทมินให้ผมได้ แล้วผมก็รักแทมินมาก”

            “แกจะมาพูดว่าชั้นไม่รักแกแบบนี้ไม่ได้นะจงฮยอน แล้วที่ชั้นสงเสียแกให้อยู่กินสุขสบายขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะชั้นแกจะมีมันมั้ย”

            “มันเป็นแค่หน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบที่ทำให้ผมเกิดมาหรือเปล่าครับ” รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นบางๆ หากแต่ดวงตาที่เจือความรู้สึกมากมายนั่นอยู่เหนือทุกสิ่ง

        ทั้งเขาและคนเป็นพ่อต่างสบตากัน และเป็นคนอายุมากกว่าเองที่ยอมลดน้ำเสียงและความโมโหลงได้ก่อน

            “ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าแกจะประเมินความรักของชั้นต่ำแค่ไหน แต่ชั้นคิดเสมอว่าถ้าวันไหนที่ชั้นแก่ตัวหรือหนีหายตายจากแกไป แกจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสง่าผ่าเผยได้ด้วยตัวของแกเอง”

            “...” จงฮยอนไม่ได้ตอบกลับ สายตาที่เคยมองด้วยความต้องการชนะลดถอยลง ก่อนจะเลี่ยงมองไปอีกทาง

            “เรื่องของแทมินชั้นเข้าใจ แต่ชั้นไม่รู้ว่าในวันที่แกมายืนอยู่ในตำแหน่งของชั้นแล้ว แกจะดูแลคนรักของแกได้ดีแค่ไหน แล้วคนรักของแกจะอดทนกับแกได้รึเปล่า ก็เหมือนแกกับชั้น ที่ชั้นไม่เคยมีเวลาให้แก สิ่งที่ชั้นให้แกได้คือสิ่งที่ซื้อได้ด้วยเงิน สุดท้ายแกก็ประเมินความรักของชั้นว่านั่นเป็นหน้าที่ที่ชั้นต้องรับผิดชอบดูแลแก ในฐานะที่ทำให้แกเกิดมา”

       “ผม...ผมขอโทษ” จงฮยอนเอ่ยออกมา ใบหน้านั้นก้มลงต่ำ เขาไม่รู้หรอกว่าคนเป็นพ่อกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนแต่จากน้ำเสียงที่ได้ยินมันก็ทำให้เข้าสามารถรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของคนที่เอ่ยคำพูดออกมา

            “แกไม่ต้องขอโทษหรอก ชั้นมันผิดเองต่างหากที่ดูแลแกไม่ดีเอง แต่สิ่งที่ชั้นให้แกทำมันจะได้เป็นข้อพิสูจน์ว่าแกสามารถพึ่งพาตัวของแกเองได้ แทมินเองก็เหมือนกัน แกจะได้รู้ว่าเขาพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างแกได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่า ถ้าแกทั้งสองคนทำได้ ผลดีๆก็อยู่กับแกเอง ถ้าวันนั้นมาถึง แกสามารถดูแลคนรักของแกได้อย่างเต็มภาคภูมิ เป็นที่พึ่งพิงให้แก่เขาได้ด้วยตัวของแกเองมันก็น่าดีใจไม่ใช่หรือไง ชั้นเองก็คงจะตายตาหลับที่สามารถทำตามความตั้งใจของตัวเองได้” มือใหญ่กดลงบนบ่าของคนเป็นลูกชาย จงฮยอนพยักหน้ารับรู้และเข้าใจความหมายในสิ่งที่คนเป็นพ่อนั้นทำ

            “ถ้าความรักของชั้นไม่เคยมีค่าในความคิดของแก ชั้นก็อยากให้แกเข้าใจเหตุผลที่ชั้นทำ” มือใหญ่นั้นล่ะออกไปแล้ว เหมือนกับความหนักอึ้งในอกของจงฮยอนเองก็ลดลงด้วยเช่นกัน พอจะมองคนเป็นพ่อถึงได้รู้ว่าได้เดินออกห่างตัวเองจนไปหน้าประตูแล้ว

            “พ่อครับ”

            “...” เสียงที่เอ่ยเรียกออกไปนั้นหยุดฝีเท้าของคนเป็นพ่อลง ก่อนที่จะได้ยินคำถามที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้ยินเป็นครั้งสุดท้ายนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

 

            “ทานข้าวเย็นด้วยกันนะครับ ป้าชอลกำลังตั้งโต๊ะอาหาร”

 

       นับจากนี้มันคงเป็นจุดเริ่มต้นดีๆของเขากับพ่อ ในขณะเดียวกันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่เขากับแทมินต้องพิสูจน์ตัวเองว่าจะสามารถประคองกันไปได้หรือเปล่า ถึงจะผ่านมากว่าครึ่งอายุที่เขามีเขาก็ยังจำความรู้สึกที่นั่งทานข้าวคนเดียว เพราะพ่อต้องรีบไปทำงาน หรือการทั่งการรอพ่อที่กลับจากทำงาน จนแทบจะนับครั้งได้ที่เขาได้พบ จนสุดท้ายเขาก็ชินชาไปเองและคอยพึ่งพาแต่ป้าชอลมาตลอด ไม่รู้ว่าแทมินจะอดทนรอเขาได้แค่ไหน ถึงตอนนั้นเขาคงต้องยอมรับในความเป็นจริง

           

 

             

 







---------------PPLight------------
บลิงๆเมนของเเชร้น ชีวิตมันช่าง...
ชีวิตคู่ฮยอนมินเรื่องนี้อุปสรรคมันเยอะมาก มันเป็นเเบบนี้ได้เช่นไร  T T 
ปล้ำบลิง สำหรับคนที่สนใจฟิคเเพรว งื้ออออ ขอบคุณมากค่ะ โค้งหัวทิ่มดิน 
เเอบไปไล่จำนวนหน้าฟิคดูผ่านๆเเล้วเเบบ -0- เยอะมากๆๆ ทำไมตอนอ่านมันเเว๊บเดียวเอง - - +
ถ้ารวมเล่มออกมาต้องเเบ่งเป็น 2 เล่มนะคะ ต้องบอกไว้ก่อน 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6646 RK CYP (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 19:41
    ...................................
    รอเป็ดด้วยนะแตมิ
    #6,646
    0
  2. #6568 kaeo (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 23:52
    เป็ดจงสู้ๆนะ,,,ยังไงก้อตองกลับมาเป็น ฮยอนมินใก้ได้นะ
    #6,568
    0
  3. #6484 Choip (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:04
    สู้ๆ นะคิมจง เรารู้ว่านายทำได้
    ที่พ่อนายทำไปเพราะรักนายมากนะเว้ย

    แล้วชั้นก็คิดว่ายังไงน้องก็ต้องรอแก
    #6,484
    0
  4. #6359 Hoho (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 22:06
    สู้ๆนะจง

    เชื่อว่าน้องแทมนะรอ~~~~~~





    ขอบคุณไรท์คะ
    #6,359
    0
  5. #6341 Keyoflove Fullinglove (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 19:10
    อดทนเพื่ออนาคตนะคิมจง
    #6,341
    0
  6. #6340 TAO_OMC (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 12:29
    ฮยอนมิน เศร้ามากอ่ะ ตอนคิมจงร้องไห้ได้ใจเลยอ่ะกัฟ Y_Y

    ติดตามเสมอกัฟไรเตอร์ สู้ๆๆ นะกัฟ
    #6,340
    0
  7. #6336 ALMIGHTY proton (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 21:37
    อู๊ววววววววว จะแยกกันอย่างงี้ แสดงว่าใกล้จบแล้วป่าวเอ่ยยย???

    ติดตามเสมอ และเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ค่ะ (-3-)Y
    #6,336
    0
  8. #6335 อิ อิ (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 21:34
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฮยอนมินอุปสรรคเยอะมากกกกกกกกกกก
    ตอนคิมจงร้องไห้นี่สะเทือนใจมากอ่ะ ยิ่งตอนนี้กำลังฟังซิมทอมส์ไปอ่านไปยิ่งอิน
    สงสารฮยอนมินนนนนนนนนนนนนนนน ยิ่งตอนคิมจงบอกว่า ไม่อยากไปนี่เจ็บจี้ดเลย
    พอถึงตอนที่ต้องไปจริง สภาพฮยอนมินจะเลวร้ายแค่ไหนเนี้ยยยย ไม่อยากคิดเลยยย
    #6,335
    0