[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 60 : Chapter 51 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ก.ย. 56

Chapter 51

 

 

            ก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำ แต่เขาก็ทำไปแล้วจนได้

            สุดท้ายก็คงต้องลุ้นกับผลลัพธ์ที่ตามมาสินะ

 

            เพราะไม่ได้ไปตามนัดของซอนฮวา จึงเป็นเหตุให้คิม จงฮยอน คนที่แทบนับครั้งจะเข้ามาบริษัทได้ ต้องมายืนแหงนหน้ามองตึกสูงสง่าที่เป็นหนึ่งในบริษัทของตระกูลตัวเองอยู่ในขณะนี้

 

            “ใจเย็นน่าจงฮยอน” เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับตัวเอง พร้อมกับถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่ 3 ถึงจะได้ฤกษ์สาวเท้าเข้ามายังตัวอาคาร ถึงจะได้เข้ามาที่นี่บ่อยนัก แต่เพราะเป็นคนสำคัญ จงฮยอนจึงได้รับการตอนรับเป็นอย่างดีจากทุกคนที่เดินสวนผ่าน ใบหน้าคมที่ในคราวแรกติดกังวลก็ต้องปั้นยิ้มส่งกลับตามมารยาท

 

      “คุณจงฮยอน ท่านประธานสั่งให้ผมมารอคุณจงฮยอนครับ” เสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกทำให้จงฮยอนต้องชะงักฝีเท้าลง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้ชายหน้าตาดีที่เป็นคนสนิทของคุณพ่อ

            “ครับ งั้นพี่ยงฮวาพาผมไปพบท่านประธานที”

 

            ตาคมมองยังเลขชั้นที่ไต่ลำดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ลิฟต์จะหยุดยังชั้น 28 ชั้นของประธานบริษัท

           

            “สวัสดีค่ะคุณจงฮยอน”

            “สวัสดีครับ” จงฮยอนเอ่ยตอบรับคำทักทายจากเลขาคนสนิทที่นั่งอยู่หน้าห้อง ก่อนจะขอตัวเข้าไปพบกับท่านประทาน หรือคุณพ่อที่เรียกเขาเข้ามายังบริษัท

      “ที่ทำลงไปนี่คิดดีแล้วใช่มั้ยจงฮยอน” เสียงทุ้มที่เอ่ยถามออกมา ทำเอาเจ้าของชื่อปั้นหน้าแทบไม่ถูก ดูท่าว่าพ่อคงจะโกรธเขามาก ถึงได้เอ่ยถามทั้งที่เขาเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง

            “ครับ ผมคิดดีแล้ว” เอ่ยตอบกลับไปก่อนจะนั่งลงยังเก้าอี้ตัวตรงข้าม

      “พ่อแม่ของซอนฮวาโทรมาตำหนิชั้น นี่ใช่มั้ยสิ่งที่แกคิดว่าดีแล้ว”

            “ผมขอโทษครับพ่อ”

            “ชั้นจะไม่ว่าอะไรแก ถ้าแกจะไปขอโทษซอนฮวาและพ่อแม่ของเขาด้วยตัวแกเอง”

            “...”

            “รู้ใช่มั้ยว่ากับซอนฮวาชั้นอยากให้แกดูแลเขาให้ดี” เสียงที่เอ่ยเน้นย้ำทำเอาคนเป็นลูกใช้อดจะแอบกลอกสายตาไม่พอใจไม่ได้

            “เพราะอำนาจทางการเมืองของคุณพ่อซอนฮวาอย่างนั้นหรอครับ”

            “ถ้ารู้แล้วก็อย่าทำให้ชั้นผิดหวังอีกจงฮยอน”

            “ผมขอโทษครับ ผมคงทำตามคำสั่งคุณพ่อไม่ได้”

            “ทำไมแกจะทำไม่ได้”

            “ผมมีคนที่ผมรักแล้วครับ”

            จงฮยอน!!

            “ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ผมจะไม่ปฏิเสธคุณพ่อเลย”

            “ชั้นไม่รู้ว่าแกกับคนรักของแกจะมีความรักต่อกันมากแค่ไหน รีบไปจบเรื่องนี้ซะ เพราะคนที่ชั้นจะให้แกแต่งงานด้วยคือซอนฮวา”

            “ผมทำแบบนั้นไม่ได้” คำตอบที่ได้ยินทำเอาคนเป็นพ่อสติแทบขาดพึง ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามวัยจ้องหน้าลูกชายตน แววดื้อรั้นที่เขาคิดว่าจะได้สัมผัส หากแต่เป็นแววตาที่ร้องขอผสมปนเปกับความกังวล ยิ่งเห็นคิ้วที่แทบจะขมวดเข้าหากัน ก็รู้ว่าลูกชายตรงหน้าผิดแปลกไปจากทุกที

 

            เจ้าจงฮยอนที่เขารู้จักไม่ใช่คนแบบนี้

 

            “ชั้นจะให้แกตอบอีกครั้ง แกจะดูแลซอนฮวาเป็นอย่างดีได้ใช่มั้ย”

            “ผมมีคนที่ผมรักแล้วครับ ผมคงทำตามคำสั่งคุณพ่อไม่ได้” เสียงทุ้มเอ่ยชัดทุกถ้อยคำ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วตรงออกประตู

            “แกจะเล่นแบบนี้กับชั้นใช่มั้ยจงฮยอน” เอ่ยไล่ตามลูกชายตัวเองออกไป ก่อนจะกดต่อสายไปยังเลขาที่อยู่ยังหน้าห้อง

           

            “ท่านประธานมีอะไรรึเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมสายตาที่มองยังคงเป็นเจ้านายด้วยความเป็นห่วง เห็นสีหน้ากังวลก็รู้ว่าท่านประธานกำลังเครียดแค่ไหน ยิ่งจงฮยอนที่รีบเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันมามองหน้าเธอสักนิดก็ทำให้พอรู้ว่าพ่อลูกสองคนนี้มีเรื่องที่ไม่เข้าใจกันแน่ๆ แล้วยิ่งเสียงคำสั่งของประธานที่เอ่ยออกมาตอนนี้ด้วยล่ะก็...ชัดเจนเลยทีเดียว

            “ทำเรื่องย้ายจงฮยอนไปเมกาให้ชั้นที”

            “แต่ แต่ว่าปีหน้าคุณจงฮยอนก็จะเรียนจบแล้วนะคะ” เอ่ยถามออกไป เพราะเรื่องครอบครัวของท่านประธานก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัวเขามากเท่าไหร่ ยิ่งทำงานมาเกือบจะ 10 ปี ก็มีน้อยเรื่องนักที่เขาจะไม่รู้

            “ชั้นสั่งให้ทำเธอก็ทำไปเถอะ”

            “ได้ค่ะ”

      “แล้วก็ช่วยตามยงฮวามาพบผมที”

            “ค่ะ”

 

    หลังจากเลขาได้ออกจากห้องไปแล้ว ประธานคิมก็ทรุดตัวนั่งลงยังเก้าอี้ พร้อมกับกดนิ้วลงยังขมับทั้ง 2 ข้างที่มันรู้สึกปวดหนึบไปหมด

            เจ้าลูกชายคนเดียวของเขา แม้ที่ผ่านมาจะไม่ลงรอยกันเท่าไหร่ ความสนิทสนมนั้นเรียกแทบไม่มี แต่ที่ผ่านมาจงฮยอนก็ให้ความเคารพเขามาโดยตลอด โดยการเชื่อฟังในคำสั่งเขา บางทีอาจจะเป็นเพราะคำสั่งของท่านประทานยักษ์ใหญ่ที่จงฮยอนฟัง ไม่ใช่ให้ความเคารพเชื่อฟังเขาในฐานะของพ่อผู้ให้กำเนิด

 

      “ท่านประธานเรียกผมมามีอะไรรึเปล่าครับ” หลังจากที่เอ่ยอนุญาตให้เข้ามาภายในห้อง ยงฮวาก็เอ่ยถามทันที

      “นั่งก่อนสิ”

            “ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณพร้อมกับนั่งลงตามคำบอกกล่าว

            “ชั้นอยากรู้ว่าเจ้าจงฮยอนมันคบกับใครอยู่”

            “คุณจงฮยอนยังคบกับแทมินอยู่ครับ”

            “หมายความว่าไง ชั้นจำได้ว่าเคยบอกกับชั้นว่าห่างกันไปแล้วไม่ใช่รึไง”

 

            ไม่ได้ผิดแปลกอะไรหากเจ้าของบริษัทใหญ่โตจะจ้างคนคอยตามสืบ และรายงานพฤติกรรมของลูกชายเพียงคนเดียวให้ตัวเองทราบ และรู้ความเคลื่อนไหวตลอดเวลา

 

            “ใช่ครับ มีช่วงนึงที่ทั้งคู่ถอยห่างกันไป”

            “แล้วเจ้าลูกชายชั้นมายังเที่ยวกับผู้หญิงอื่นอีกรึเปล่า”

            “ไม่ครับ คุณจงฮยอนใช้เวลาส่วนใหญ่กับแทมิน” หลังจากได้ยินคำตอบก็ดูจะชัดเจนมากว่าคนที่ชื่อแทมินนั้นมีความสำคัญกับลูกชายตัวเองมากจริงๆ ตัวจงฮยอนเองก็ยืนยันออกมาเสียเต็มปากว่าคิดยังไง รวมถึงการที่เจ้าตัวยอมขัดคำสั่งเขานั่นก็ด้วยอีก

            “บัญชีใช้จ่ายของจงฮยอนช่วงคบกับแทมินเป็นยังไงบ้าง”

            “ต่ำกว่าเกณฑ์ช่วงก่อนมากครับ”

            “นายคิดว่ายังไงยงฮวา ชั้นอยากให้มันกลับไปทำตัวเจ้าชู้ เที่ยวเตร่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยอย่างเดิมเสียมากกว่า”

            “คุณจงฮยอนรู้จักดูแลใส่ใจใครสักคนได้ น่ายินดีนะครับ”

            “ชั้นก็อยากจะดีใจหรอกนะ ถ้าคนนั้นเป็นคนที่ชั้นเลือกไว้ให้”

            “แล้วท่านประธานจะทำยังไงต่อครับ”

            “คงส่งเจ้านั่นไปเรียนไกลๆ”

            “ไม่รอให้เรียนจบก่อนหรอครับ”

            “ในเมื่อไม่ทำความต้องการที่ชั้นอยากให้เป็น ชั้นก็จะทำในสิ่งที่จงฮยอนมันควรจะทำ”

            “ไม่ใจร้ายกับคุณจงฮยอนไปหน่อยหรอครับ อย่างน้อยก็น่าจะคุยกันดีๆ”

            “เจ้านั่นจะได้จำขึ้นใจไง ว่าแม้แต่พ่อแท้ๆก็ยังใจร้ายทำร้ายความรู้สึกมันได้ลงคอ ชั้นมีลูกชายแค่คนเดียว ชั้นก็อยากให้สิ่งที่ดีกับเขามากที่สุด ถ้าเจ้านั่นเข้มแข็ง ดูแลทุกอย่างด้วยตัวเองได้ มีวินัยในความเป็นผู้ใหญ่มากพอชั้นเองจะได้สบายใจ”

      “ผมเข้าใจที่ท่านทำครับ คุณจงฮยอนเองก็คงจะสบายใจด้วยเช่นกัน”

            “แล้วก็ไม่ต้องไปบอกเจ้าจงฮยอนมันล่ะ ให้ในสายตามันชั้นเป็นคนใจร้ายใจดำแบบนี้ล่ะดีแล้ว”

            “ได้ครับ” ทำไมจะไม่รู้ว่าท่านประธานรักลูกชายเพียงคนเดียวมากแค่ไหน ไม่เคยบังคับให้จงฮยอนต้องเข้ามาดูแลงาน ลองงานที่บริษัท เพราะอยากให้ลูกชายตัวเองได้ใช้อายุในวัยของตัวเองเที่ยวเล่นสนุกได้เต็มที่ แล้วที่ผ่านมาจงฮยอนเองก็ทำตามคำสั่งของคนเป็นพ่อมาโดยตลอดจะมีก็แต่ครั้งนี้ที่เจ้าตัวไม่ยอม ท่านประธานคงเป็นห่วงถ้าหากจะให้จงฮยอนมาบริหารต่อแล้วไม่มีคนคอยเกื้อหนุนเบิกทาง ลำพังตัวเองเพียงคนเดียวไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะประคองธุรกิจให้ราบรื่น ถ้าได้คู่ครองที่เติบโตมาในสังคมเดียวกัน ช่วยดูแลประคับประคอง จะได้แบ่งเบาภาระต่อกันได้มากขึ้น มีปัญหาจะได้ช่วยปรึกษาหารือช่วยกันแก้ไข คนที่เป็นนักธุรกิจอย่างประธานคิมยังไงต้องมองกาลไกล

 

.

. ------------60%--------------

.

 

            “อะไรกันคีย์ ไม่สบายใจขึ้นบ้างเลยหรอ”

            “ไม่ใช่แบบนั้นฮะ ผมสบายใจขึ้นเยอะเลย ขอบคุณพี่ชางมินจริงๆนะฮะ”

    “ถ้าสบายใจแล้ว ทำไมคิ้วถึงได้ขมวดแบบนั้นกันล่ะ หืมม”  

    “พี่ชางมิน บอกผมหน่อยสิ ว่าผมควรทำยังไงดี”

“ฮ่าๆ ๆ คราวนี้ก็อยู่ที่คีย์แล้วล่ะนะว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง ถ้าเงียบก็คือปล่อยให้ผ่านไป คิดซะว่าไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น

“แต่ผมรู้สึกผิดกับมินโฮ”

“ถ้ารู้สึกผิด ก็ไปอธิบายให้มินโฮฟัง”

“แล้วมินโฮจะไม่โกรธผมหรอฮ่ะ ดูยังไงก็...”

“ไว้เราไปบอกก่อนดีมั้ย”

บทสนทนาเมื่อชั่วโมงก่อนยังคงวนไปวนมาในหัวเขาทุกถ้อยคำ พี่ชางมินช่วยเขามาขนาดนี้ เขาเองก็ควรจะรู้จักทำอะไรเองบ้าง แต่ว่าตอนนี้...

 

ยังเลือกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะบอกมินโฮหรือไม่บอกดี

ถ้าไม่บอกคงจะอึดอัดแย่ แล้วถ้าบอก จะต้องบอกแบบไหนดี

 

ปิ๊นนนนนนนนนนน~

 

เสียงแตรรถลากยาวทำเอาคนที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งจนสุดตัว ก่อนจะหันไปเห็นมอเตอร์ไซค์ 4 สูบ สีดำมันวาวที่ตอนนี้กำลังชะลอรถแล้วจอดอยู่ข้างๆเขา หมวกกันน็อคของคนขับถูกปลดออก พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ทำเอาคนตัวบางอดจะไม่พอใจนิดๆไม่ได้

 

แกล้งเขาให้ตกใจแล้วยังจะมาขำอีก

 

“เพิ่งกลับมาหรอ”

“อืม”

“หน้านายดูซีดๆนะ”

“เพราะมินโฮไม่ใช่รึไง เล่นอะไรเราตกใจหมด”

“ฮ่าๆๆ ไม่ขอโทษหรอกนะ ชั้นตั้งใจแกล้งนาย” คนตัวสูงหัวเราะออกมาอีกรอบ ก่อนจะเรียกให้คนตรงหน้าขึ้นรถมากลับตัวเอง

 

ระยะทางสั้นๆทำให้ทั้งคู่มาถึงที่หมายโดยระยะเวลาไม่กี่นาที หลังจากเอารถเขาไปจอดเรียบร้อย ทั้งมินโฮและคีย์ก็โดยสารลิฟท์มายังห้องพักของตัวเอง ท่าทางที่ดูอึดอัดนั่นอยู่ในสายตาของมินโฮตลอด จนกระทั่งเข้ามายังตัวห้อง คีย์ก็ยังคงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจนมือหนานั้นอดไม่ได้ที่จะประคองใบหน้าขาวนั่นให้เงยขึ้นมาสบตากับตัวเอง

“ทะ ทำอะไรน่ะมินโฮ” เอ่ยถามออกไปในทันที ขาเรียวเองก็ก้าวถอยหลังออกจากคนตรงหน้า หัวใจแทบจะสั่นรัวตอนที่ได้สบตาคมโตนั่นเต็มตา

“มีเรื่องอะไรที่ชั้นควรรู้มั้ย” น้ำเสียงนั้นไม่ได้แตกต่างไปจากทุกที แต่ประกายตาความสงสัยที่เพ่งมาก็ทำเอาคนตัวขาวอยากจะวิ่งหนีออกจากห้องซะเดี๋ยวนั้น

 

คิดได้แล้วแหละว่าจะบอกความจริงให้คนตรงหน้ารู้

แต่ไม่ใช่ตอนที่ยังไม่พร้อมแบบนี้...

 

“ชั้นว่าเรามีเรื่องคุยกันนะ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมา ก่อนจะถอดเอาแจ็คเก็ตสีดำแล้วไปแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้ายังห้องนอน ทิ้งให้แต่คนตัวเล็กกว่ามองตามแผ่นหลังที่หายเข้าไปยังอีกห้อง จนกระทั่งมินโฮเดินกลับออกมา คีย์ก็ยังยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ได้ขยับตัวสักนิด

“นายทำชั้นเครียดไปด้วยแล้วรู้มั้ย” ท่าทางกังวลจนชัดเจนทำเอามินโฮอดไม่ได้ที่จะกังวลตาม ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าคีย์มีเรื่องอะไรที่ต้องคิดหนัก ขายาวเดินไปยังตู้เย็นก่อนจะหยิบเบียร์กระป๋องทรงยาวออกมา ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังยืนนิ่งอยู่ มือก็คว้าเอาเบียร์มาเพิ่มอีกกระป๋อง

“มินโฮ คือว่า...อ่ะ” คีย์ที่ก้มหน้าก้มตาเอ่ยออกมานั้น ไม่ทันได้รู้สึกตัวว่ามินโฮก้าวมายืนอยู่ข้างๆพร้อมกับป๋องเบียร์เย็นจัดที่แนบเข้ากับแก้มใส คนตัวบางรับมาด้วยท่าทางงงๆ ก่อนจะมองอีกฝ่ายที่เปิดกระป๋องออกแล้วยกขึ้นดื่มอยู่ตรงหน้า

“เคยกินเบียร์รึเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปอย่างไม่แน่ใจ เพราะเท่าที่อยู่ด้วยกันมาก็ไม่เคยเห็นสักครั้งที่อีกคนจะดื่ม ตาเรียวรีจ้องมายังคนเอ่ยถาม ก่อนมือขาวจะยื่นไปคว้าเอากระป๋องเบียร์จากคนตรงหน้าขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ๆติดกัน

“คีย์!!

“ขม แหวะ” ใบหน้าหวานเหยเก พร้อมกับยื่นเบียร์คืนคนตรงหน้า  อดคิดในใจไม่ได้ว่ารสชาติมันแย่กว่าเหล้าเสียอีก

“ไม่ไหวเลย” คนตัวสูงบ่นออกมา แต่ก็อดจะเอ็นดูใบหน้าขาวที่แดงซ่านเพราะ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ไม่ได้

“มินโฮ เราไม่รู้จะบอกมินโฮยังไงดี”

“ชั้นจำเป็นต้องรู้ใช่มั้ย เรื่องของคีย์รึเปล่า”

“อืม ถ้าเราไม่ได้บอกมินโฮ เราคงไม่สบายใจ” คีย์เอ่ยบอกมือเรียวก็คว้ายังโทรศัพท์เครื่องบาง ที่ยังเปิดค้างไว้ยังรูปที่ดาร่าส่งให้ยื่นไปให้คนตัวสูงตรงหน้า มินโฮเองก็ยื่นมือไปรับก่อนจะดูยังหน้าจอ

 

บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเบียร์มันขมจนแทบจะกลืนไม่ลง

 

“ในภาพนั่นคือ พี่ซีวอนกับ....นาย”

 









-------------PPLight-------------

เอาจริงๆคือ บรรยากาศมินคีย์นี่สมควรจะ nc มาก ฮาาาา

แพรวกำลังโดนงานทับหัว ชีวิตอยู่ในช่วงดราม่า - -


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6643 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 18:30
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อย่าให้เป็ดหนูปายย TT
    ออมม่าสู้ๆ
    #6643
    0
  2. #6565 kaeo (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 22:57
    อั้ยย่ะ,,มินโฮใจเย็นๆนะ



    คีย์ไม่ได้ทำไรเลย
    #6565
    0
  3. #6354 Hoho (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 20:34
    มินโฮ ใจเย็นๆนะ

    ทั้งสองต้องเข้าใจกันนะ พลีสสสสสสสสสสส
    #6354
    0
  4. #6306 Yabbybayyab (@baybah) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 01:35
    มินโฮต้องเชื่อในตัวคีย์นะ TT
    อย่าทำให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย TT
    #6306
    0
  5. #6274 puppygirl (@earnnypupppy) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 19:36
    มาอัพต่อเร็วๆน่ะกำลังสนุกๆเลย
    #6274
    0
  6. #6197 KiM (@fang10) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 07:53
    ฮยอนมินจะห่างกันแล้ว ทำไมพ่อพี่จงใจร้ายเง้ T T
    นี่พี่คีย์ก็บอกมินโฮจนได้สินะ ลุ้นสุดมินโฮจะทำอะไรพี่คีย์มั้ย
    สาธุ อย่ารุนแรงกับพี่คีย์นะแก ฮรื่อออออ
    #6197
    0
  7. #6161 kanunk (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 22:02
    ไรเตอร์รีบกลับมาต่อเร็วๆนะคะ TAAAAAT กำลังถึงจุดไคลแมกซ์เลยย น้องคีย์กำลังจะบอกแล้ว สู้ๆน้าา กล้าๆเข้าไว้ 5555555



    รออยู่นะคะ สู้ๆค่ะๆ
    #6161
    0
  8. #6158 love my key (@kanyapon) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 10:11
    ในที่สุดก็บอกสักทีนะ ลุ้นๆๆ  มินโฮ นายต้องใจเย็นๆนะ
    #6158
    0
  9. #6157 runwithyou SH (@runwithyou1993) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 21 กันยายน 2556 / 23:02
    มินโฮเห็นแล้วววววววว
    จะเป็นไงต่อไปอ่า มินโฮจะฟังคีย์รึป่าว
    อย่าโกรธคีย์เลยนะ คีย์ไม่ได้ตั้งใจ
    #6157
    0
  10. #6144 kimkey (@teuyka) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 21:07
    น่าสงสารจงฮยอนนนนอ่า ที่ต้องโดนย้ายไปเมกา


    จงฮยอนคงไม่ยอมห่างจากแทมินหลอกใช่ไหมม


    คีย์อ่า รีบบอกมินโฮสิ เราลุ้นแทบแย่ ฮ่าๆๆๆ


    ดีใจที่มาอัพแล้ว เย่เย่
    #6144
    0
  11. #6121 pik (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 15:51
    Waiting for you

    รีบปั่นเน้ออ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #6121
    0