[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 58 : Chapter 49

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ส.ค. 56

Chapter 49

 

            “เมื่อกี้พี่จงฮยอนโทรหาผมหรือมีอะไรหรือเปล่าฮะ” ทันที่ที่วางสายจากคีย์ไป สายซ้อนที่ไม่ได้รับก็โชว์ยังหน้าจอให้คนตัวเล็กเห็น พอเห็นว่าเป็นชื่อของใครนิ้วเรียวก็กดยังปุ่มโทรทันที

            “ถ้าไม่มีธุระพี่โทรหาไม่ได้หรือไง” น้ำเสียงเอ่ยตัดพ้อนิดๆ หากแต่ในความเป็นจริงเจ้าตัวกำลังยิ้มกริ่ม

            “โทรหาได้สิฮะ” เสียงหวานเอ่ยตอบกลับทันที ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆจากปลายสาย

            “มะรืนนี้ก่อนแทมินไปค่าย ไปเที่ยวกันโอเคมั้ย”

            “เยี่ยมเลยฮะ พอไปค่ายต้องไม่เจอพี่จงฮยอนตั้งหลายวัน” ตอบกลับอย่างดีใจ

            “อะไรกันเราก็เจอกันออกจะบ่อยไป”

            “ไม่บ่อยเลยนะฮะ พี่จงฮยอนน่ะมั่วแล้ว” คนตัวเล็กเถียงออกไปทันที

            “ก็ไม่ค่อยจะว่างตรงกันเลยนี่ เอาไว้อย่าลืมว่ามะรืนนี้มีนัดกับพี่นะแทมิน” จงฮยอนเอ่ยย้ำเด็กขี้ลืมอีกครั้ง

            “พี่ก็รู้นี่ว่าถ้าเป็นเรื่องของพี่ผมไม่ลืมอยู่แล้ว แค่นี้ก่อนนะครับพี่จงฮยอน” เอ่ยบอกปลายสายก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงยังกระเป๋า แล้วคว้าเอาหนังสือการ์ตูนที่อ่านค้างไว้ก่อนหน้าขึ้นมาอ่านต่อ

 

 

            เกือบครึ่งชั่วโมงเต็มคนตัวขาวก็มาถึงยังมหาลัย ตาเรียวมองกวาดไปรอบๆทิศทางการเดิน พร้อมกับที่ต้องเผชิญสายตาอีกหลายคู่ที่เพ่งตรงมาที่เขา พอคนพวกนั้นเดินผ่านไป เสียงนินทาไล่หลังก็ตามมาติดๆ

 

            เรื่องเดิมๆ

 

            ถึงจะบอกว่าชินยังไง มันก็รู้สึกแย่อยู่ดี คีย์ถอนหายใจออกมา ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาเดินเพราะไม่อยากสบตากับใครอีก

 

            “นั่นไงคีย์ที่ตอนนี้กำลังมีข่าวกับมินโฮน่ะ”

            “มินโฮโดนนายนั่นหลอกสินะ”

            “แต่เก่งจริงนะ ครั้งก่อนก็พี่ชางมินไปที”

 

            ดวงตากลมใสที่จดจ้องยังหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดจำต้องลดสายตาลง เมื่อเสียงนินทาที่แว่วเข้าหูนั้นเป็นชื่อคุ้นเสียเหลือเกิน สายตามองตามทิศทางของเจ้าของเสียงที่เดินผ่านไป ก่อนจะเห็นคนที่ตัวเองรอกำลังก้มหน้าก้มตาเดินมาทางนี้

                       

            และคงเดินเลยเขาไปแน่ๆถ้าไม่คว้าเอาข้อมือนั้นไว้

 

            “อ่ะ แทมิน”

            “เดินไม่มองทางเลยนะฮะ” คนตัวเล็กว่าพร้อมกับรอยยิ้ม คีย์เองก็ยิ้มเจื่อนออกมา ก่อนจะทรุดตัวลงยังที่ว่างด้านตรงข้ามของแทมิน

            “กินขนมมั้ยฮะ ของหวานๆทำให้หายเครียดได้นะ” คนตัวเล็กผลักเอาโดนัทชิ้นกลมที่อยู่ในถาดให้คนตรงหน้า

            “หน้าพี่เครียดขนาดนั้นเลยหรอแทมิน” คีย์เอ่ยอย่างเป็นกังวล มือขาวก็ยื่นไปหยิบโดนัทมากินตามคำเชื้อเชิญ

            “ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอกฮ่ะ แค่คิ้วจะผูกเป็นโบว์ได้อยู่แล้ว” แทมินทำเสียงจริงจังออกออกไป

            “...” คนตัวบางไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ หากแต่ปลายนิ้วเรียวทั้งสองมือ ยกขึ้นกดๆยังคิ้วเรียวของตัวเอง ท่าทางจริงจังนั่นทำเอาแทมินอดจะยิ้มขำไม่ได้ ใจจริงก็อยากจะหัวเราะออกมา แต่ติดที่ว่าพี่คนน่ารักของเขากำลังดูซีเรียสจริงๆนี่สิ

            “ปรึกษาผมได้นะฮะ” ตาเรียวมองหน้าคนอายุน้อยกว่าตาปริบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา เห็นแบบนั้นแทมินก็หน้าเหวอแทบจะทันที

            “พี่คีย์ไม่เชื่อใจผมหรอ ผมเสียใจนะฮะ” ได้ยินคนเป็นน้องพูดแบบนั้น ใบหน้าหวานก็ส่ายหน้าปฎิเสธออกมาทันที

            “ไม่ใช่อย่างนั้นนะแทมิน”

            “แล้วอย่างไหนล่ะฮะพี่คีย์” ตากลมจ้องลึกเข้าไปในตาคนตรงหน้า คีย์ก็อยากจะก้มหน้าหนีอยู่หรอก แต่สายตาเว้าวอนที่ชัดเจนของแทมินก็ไม่ทำให้กล้าหันหนีไปไหน

            “พี่ทำผิดกับมินโฮ”

            “ร้ายแรงมากรึเปล่าล่ะฮะ”

            “แล้ว แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่าร้ายแรงล่ะ” คีย์ถามกลับคนที่กำลังจ้องหน้าตัวเองตาแป๋ว

            “เอิ่มมม แล้วพี่คีย์คิดว่าความผิดพี่ร้ายแรงมั้ยล่ะฮะ” ใจจริงก็อยากจะถามว่าคนตรงหน้าไปทำอะไรมาถึงได้กังวลขนาดนั้น แต่แทมินก็รู้ดีอยู่แล้วว่าคีย์ไม่ใช่คนที่จะยอมพูดอะไรง่ายๆ ถึงได้เลือกคำถามที่ไม่ทำให้คีย์หนักใจที่จะตอบแทน

            “พี่ว่า...ร้ายแรงนะ” คนตัวบางตอบออกไปพร้อมกับใบหน้าซีดขาว สิ่งที่ทำลงไปทั้งหมดยังชัดในความรู้สึกคีย์อยู่เลย ยิ่งคิดว่าขนาดตัวเองยังรู้สึกรับไม่ได้ขนาดนี้ ถ้ากับมินโฮถ้ารู้เรื่องเข้าแล้วล่ะก็...

            “แล้วพี่จะเล่าให้พี่มินโฮฟังมั้ยฮะ”

            “พี่ไม่รู้จะบอกมินโฮยังไง ถ้าพูดแค่คำว่าขอโทษแล้วมินโฮเข้าใจคงดี” เสียงแผ่วเบากับน้ำเสียงกังวลที่ถ่ายออกมาทำเอาแทมินขมวดคิ้วหมุ่น

 

บางทีจะเหมือนกับที่พี่จงฮยอนไม่ยอมบอกกับเขารึเปล่านะ

ถึงได้เอ่ยแต่คำว่าขอโทษ

 

“ผมเข้าใจความรู้สึกพี่นะฮะ เรื่องบางเรื่องไม่พูดอาจจะดีกว่า” คีย์ถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาเมื่อได้ยินคำกล่าวจากคนอายุน้อยกว่า แต่ยังไม่ทันจะได้รู้สึกสบายใจ คำพูดของแทมินก็ทำเอาคีย์บอมรู้สึกจุกที่อกอย่างช่วยไม่ได้

“แต่กับพี่มินโฮ คำขอโทษ มันต้องมาคู่กับเหตุและผล ถ้าพี่ไม่อธิบายให้ฟัง ผมว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่ทำให้พี่มินโฮอยู่เฉยได้น่ะ จริงๆแล้วก็มนุษย์ทุกคนนั่นแหละฮะ ขึ้นชื่อว่าแฟนด้วยแล้ว มันคือเรื่องของคนสำคัญเลยนะฮะ”

 

นั่นสินะ ขึ้นชื่อว่าแฟน มีเรื่องไม่เข้าใจก็ต้องอธิบายให้กันฟัง

ผมใจดีกับพี่มากไปหรือเปล่าฮ่ะพี่จงฮยอน ถึงได้รอจนกว่าพี่จะพร้อมแล้วเล่าให้ฟังเอง

 

“พี่ไม่อยากทะเลาะกับมินโฮเลย ไม่อยากโดนมินโฮโกรธ”

 

 

Rrrrrrrrrrrr

 

 

“อ่า ผมว่าตอนนี้พี่คีย์ควรรับสายพี่มินโฮได้แล้วนะ เดี๋ยวจะโกรธกันเรื่องนี้เพิ่มอีกเรื่องคงไม่ดีแน่” คนตัวเล็กเอ่ยพร้อมกับยิ้มบาง คีย์เองก็หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า

 

“ไม่รีบรับเดี๋ยวสายจะหลุดนะฮะ”

“พี่ยังไม่พร้อมจะคุยกับมินโฮเลย แทมิน...ช่วยหน่อยสิ”

“ผมหรอฮะ” นิ้วเรียวชี้ที่ตัวเอง ก่อนจะได้รับการตอบกลับของคีย์โดนการพยักหน้าพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ส่งมาให้ คนตัวเล็กกดรับสาย ยังไม่ทันจะได้กรอกเสียงลงไปปลายสายก็ใส่มายืดยาว

(ชั้นโทรไปตั้งหลายรอบทำไมเพิ่งรับสาย ข้อความที่ส่งไปก็เห็นแล้วใช่มั้ย ทำไมถึงไม่โทรกลับชั้นล่ะ)

“พี่มินโฮ นี่ผมนะฮะ แทมิน”

(แล้วคีย์ล่ะ ทำไมแทมินถึงรับโทรศัพท์ได้ คีย์ไปไหน) น้ำเสียงหงุดหงิดชัดเจนของมินโฮทำเอาแทมินอดหน้ายู่ไม่ได้ คีย์ที่มองอยู่ก็รู้ว่าปลายสายคงกำลังโกรธเขาอยู่แน่ๆ

“ก็นั่งอยู่ตรงหน้าผมแหละฮะ”

(ทำไมไม่เป็นคนกดรับสาย)

“สงสัยรู้ว่า จะโดนพี่มินโฮเสียงดังใส่แบบที่ผมได้ยินเมื่อครู่มั้งฮะ” คนตัวบางเอ่ยจบพร้อมกับหัวเราะออกมา

(เฮ้อออ แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่)

“กินขนมอยู่ที่ใต้คณะครับ”

(งั้นพี่ขอสายคีย์หน่อย)

“พี่มินโฮ~” คนตัวเล็กเรียกเสียงอ่อน ปลายสายที่ได้ยินก็พอจะรู้ทันทีว่าคนตัวบางต้องอ้อนขออะไรแน่ๆถ้ามาด้วยน้ำเสียงแบบนี้

(จะเอาอะไรล่ะแทมิน)

“ฮ่าๆ รู้ทันผมอีกแล้ว ผมขอยืมพี่คีย์กลับบ้านนะฮะ” ได้ยินแบบนั้นคนที่พลอยตกใจไปด้วยก็คือคนเป็นเจ้าของชื่อ ใบหน้าหวานที่เป็นกังวลในตอนแรกเปลี่ยนไปตลกจนแทมินนึกขำ

 

แล้วดูเหมือนไม่ใช่แค่คีย์ที่ตกใจกับคำพูดของเขา ปลายสายที่เผลอขึ้นเสียงถามออกมาก็คงจะแปลกใจไม่แพ้กัน

 

(ว่าไงนะแทมิน)

“ก็ขอยืมพี่คีย์กลับบ้านไงฮะ ผมได้หนังมาจากดงโฮ ก็เลยอยากชวนพี่คีย์ไปดูเป็นเพื่อนหน่อย ได้อยู่แล้วใช่มั้ยฮะ” คนตัวเล็กเอ่ยพร้อมตอบคำถามแทนมินโฮว่าอนุญาตเรียบร้อย จนเจ้าของเสียงทุ้มต้องเอ่ยเสียงแทรกทันที

(อย่ามาพูดเองเออเองสิแทมิน)

“พี่ก็อยู่กับพี่คีย์ทุกวัน ให้ผมยืมวันเดียวไม่ได้หรอฮ่ะ นะ นะ นะ พี่มินโฮ” เสียงใสที่เอ่ยอ้อนก็ทำเอามินโฮใจอ่อนตามไปด้วย ใจจริงก็ไม่อยากให้คีย์ไปค้างที่ไหน

(งั้นให้พี่คุยกับคีย์ก่อน)

“โอเคได้เลยฮะ” คนตัวเล็กตอบตกลงก่อนจะส่งยืนโทรศัพท์คืนให้กับคนเป็นเจ้าของ คีย์ลังเลที่จะรับโทรศัพท์คืน แต่ดวงตากลมโตของแทมินที่ส่งมาก็ทำให้ต้องยื่นมือไปรับจนได้

“ฮัลโหลมินโฮ”

(ทำไมถึงไม่ยอมติดต่อกลับ)

“คือว่า...” พูดได้แค่นั้นก็เงียบเสียงไป คนที่ไม่รู้จะตอบคำถามอีกฝ่ายยังไงก็ทำเอาใจเป็นกังวลไปหมด

(ไม่เป็นไร แล้วนี่กินข้าวหรือยัง)

“เรากินข้าวแล้ว มินโฮล่ะ”

(อ่า ดีแล้วที่ทานแล้ว ชั้นยังไม่ได้กินอะไรหรอก ที่จริงยังไม่ได้ลงจากเตียงนอนด้วยซ้ำ)

“มินโฮกลับมาเมื่อไหร่”

(ก็ไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว)

“อืม” คำสั้นๆที่คนตัวบางตอบทำเอาคิ้วเข้มๆขมวดเข้าหากัน อาการงัวเงียที่ยังหลงเหลือจากการตื่นนอนก็ดูเหมือนจะหายไปด้วย

(นี่ ทำไมถึงได้ตอบน้ำเสียงแบบนั้นล่ะ ไม่พอใจอะไรกันรึเปล่า)

“ไม่มีอะไรหรอก”

(ไม่ใช่จะไปค้างบ้านแทมินเพราะโกรธชั้นหรอกนะ)

“มะ ไม่ใช่อย่างนั้น”

(เดี๋ยวนะ ที่ไม่ยอมรับสายก็เพราะว่าโกรธที่กลับเช้าด้วยใช่มั้ย) มินโฮที่ลองไล่ลำดับเหตุการณ์ที่คิดว่าน่าจะเกี่ยวเนื่องกัน ก็พอเป็นเหตุเป็นผลที่คีย์จะโกรธเขา

“เราบอกว่าไม่ใช่ไง” ดูเหมือนคีย์จะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอเอ่ยตอบเสียงแข็งออกไป แทมินที่กำลังกลืนโดนัทเข้าคอก็อดจะสำลักไม่ได้

 

นี่พี่มินโฮไปพูดอะไรไม่เข้าหูพี่ตัวขาวเขาได้ละเนี่ย

 

พอพูดแบบนั้นออกมา ภาพของมินโฮที่ไปกับดาร่าก็ยังติดตาเขาอยู่เลย แล้วที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านไม่กี่ชั่วโมงก่อนนั่นอีก จะให้เขาหมายความว่าไงล่ะ

 

ทำไมถึงได้มีแต่เราที่รู้สึกไม่สบายใจ ละอายใจจนไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย

 

(โกรธหรอ)” มินโฮที่เงียบไปครู่หนึ่งเอ่ยคำถามออกมา คีย์เองที่ได้ยินก็นิ่งค้างไปกับคำพูดอีกฝ่าย ก่อนจะเลี่ยงการตอบคำถาม

“เราค้างบ้านแทมินนะ”

(คีย์)

“...” คนตัวบางเงียบเสียงลง ก่อนจะได้ยินเสียงบ่นที่ตามด้วยเสียงถอนหายใจ

(อืม อย่างนั้นก็ได้ ก่อนเข้านอนช่วยโทรหาชั้นด้วยแล้วกัน)

“ขอบคุณนะมินโฮ” คีย์เอ่ยขอบคุณก่อนจะกดวางสายไปพร้อมกับความโล่งอก อย่างน้อยวันนี้เขาก็ยังไม่ต้องเจอกับมินโฮ

 

“พี่มินโฮให้ค้างบ้านผมได้ใช่มั้ยฮะ”

“อืม ขอบคุณนะแทมิน พี่ยังไม่พร้อมจะเจอกับมินโฮจริง”

“ฮะ งั้นเราออกไปกันเลยดีกว่า จะได้หาขนมไปกินที่บ้านด้วย” แทมินยิ้มกว้างพร้อมกับมือที่เก็บหนังสือการ์ตูนลงยังเป้

 

 

“พี่ว่าพี่คุ้นๆหน้าคนนี้จังเลยแทมิน” ทันทีที่เข้ามาถึงตัวบ้าน พี่สาวที่นั่งดูโทรทัศน์ ก็เงยหน้ามาทักทายน้องชายก่อนจะเห็นว่ามีแขกมาด้วย

“พี่คีย์รู้จักพี่เจสสิก้าด้วยหรอฮะ” คนตัวเล็กทำหน้าสงสัยมองสลับไปมาระหว่างพี่สาวตัวเองกับคีย์

“อ่า~ คีย์ ใช่แล้วๆที่มีข่าวกับมินโฮอยู่ใช่มั้ย” หญิงสาวเอ่ยออกมาพร้อมกับจ้องลึกไปยังดวงตาเรียวรีของคนที่อยู่ตรงหน้า

“พี่คีย์เป็นแฟนพี่มินโฮน่ะฮะ” ว่าจบคนตัวเล็กก็ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะคว้าเอาข้อมือขาวให้เดินตามตัวเองไปที่ห้อง

แทมินเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ ก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พอได้อยู่คนเดียวคีย์ก็อดจะคิดกังวลไม่ได้ คนตัวบางถอนหายใจออกมา ก่อนจะหลับตาลง

 

ครืดดดดดดด~

 

เสียงสั่นเครือจากโทรศัพท์ที่บอกว่ามีข้อความเข้านั้น ทำให้มือเรียวคว้าออกจากกระเป๋าก่อนจะต้องขมวดคิ้วหมุ่นกับชื่อของคนที่ส่งข้อความมา

 

ดาร่า

 

           ‘ถ้ามินโฮเห็นรูปนี้เขาจะว่ายังไงกันนะประโยคสั้นๆที่มาพร้อมกับรูปนั้นทำเอามือเรียวเกือบทิ้งโทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือ

 

                       ภาพของเขากับพี่ซีวอนเมื่อคืน 






-------------------PPLight-----------------------
ห่างหายกันไปนานเหลือเกิน  จำเเพรวกันได้อยู่เนอะ - - 
พาร์ทนี้ดูไม่มีอะไร เเต่พาร์ทหน้านี่ไม่เเน่ 
ปล้ำบลิง คิดถึง คิดถึง คิดถึง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6641 RK CYP (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 18:22
    เอาเล้ยย เห็นไปเล้ยยยยยย
    ออมม่าหนูก็กล้าๆนะ
    #6,641
    0
  2. #6480 Choip (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:16
    ทำไมเรื่องต้องมาเป็นแบบนี้ด้วยนะ
    ดาร่าเธอมันมารร้ายเกินไปแล้ว หึ้ย -*-

    แล้วถ้ามินโฮเห็นรูปจะว่ายังไง จะเกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย
    #6,480
    0
  3. #6386 นัท (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2556 / 11:39
    ฮือออออออออออออออ

    ติดเรื่องนี้มากเบยยยยยนยนน

    ไรท์เเต่งสนุกมาก อยากเห็นน้องคีย์เเรงๆฝีมือไรท์ซักเรื่อง 5555555555555
    #6,386
    0
  4. #6352 Hoho (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 20:01
    กรี๊ดดดดด เพิ่งมาเปิดดู ไรท์กลับมาตั้งแต่ตอนไหน

    คิดถึงเรื่องนี้สุดๆ
    #6,352
    0
  5. #6303 Yabbybayyab (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 23:49
    ยังดีที่แทมินคอยช่วยคีย์ ไม่งั้นคีย์ต้องเครียดกว่านี้แน่เลย
    ชีวิตเทอมันน่าเศร้ามากมายเลยอ่ะ คิมคียยยยยย์ TT
    #6,303
    0
  6. #6195 KiM (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 07:46
    ดาร่าใจร้ายแบล็คเมย์พี่คีย์ทำไม
    ถ้ามินโฮรู้ขึ้นมาจะเป็นยังไง
    บรรยากาศตอนนี้คืออึดอัดแทนคีย์นะ
    ไม่ไหวๆ 
    ปล.นี่อยากให้ไรเตอร์รวมเล่มมากอ่ะ รอซื้ออยู่ ><
    #6,195
    0
  7. #6086 E NO (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 00:11
    โอ้ววววววววววววววววววววววว ดีใจยูปปี๊ ไรเตอร์คิดถึงจังมาจุ๊บที ปล.ปล้ำ ปล้ำ ปล้ำ หุหุหุ
    #6,086
    0
  8. #6081 A-ru (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 00:52
    OMG!!!! เธอกลับมาแล้วมาย PPLight ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้อ่านเรื่องนี้ต่อ
    .ลุกขึ้นเต้นซัมโกแดตอน 0:45 น. ฉลองให้การกลับมาของแพรว

    แต่...ทำไมบรรยากาศมันอึมครึมน่าอึดอัดอย่างนั้นนะ เห็นแววมรสุมเข้าน้องคีย์มาร่ำไร
    คือแพรวจ๊ะ อย่าทำร้ายน้องสาวพรี่น๊ะ!! น้องคีย์จะโดนอะไรบ้างเนี่ย

    อิอ้อด อย่าทำอะไรน้องคีย์ของฉันนะ ไม่งั้นไม่ยกให้แน่ จะเอามั้ยเมียน่ะ
    หัดฟังเหตุผลซะบ้างก่อนจะโวยวายตีโพยตีพายอะไร รู้มั้ยมันจะทำให้คีย์เสียใจ

    แทมินหนูทำดีแล้วลูก แล้วดัล! เธอจะร้ายไปไหนย่ะ ไปตามพัคบมมาช่วยเลยม่ะ
    แอ๋วมินจีย์เอามาให้หมด เชอะ ทำร้ายน้องคีย์ของฉัน

    (ใส่อารมณ์มากไปมั้ย?) เอาเป็นว่ารอตอนต่อไปอย่างมีความหวังว่าน้องคีย์จะไม่เจ็บช้ำน้ำใจอีกแล้ว
    ไม่งั้นชั้นฆ่าไรท์เตอร์เรื่องนี้ทิ้งแน่ หึหึ

    ปล้ำลิง: มีสยูคักคักนะแพรววววว
    #6,081
    0
  9. #6074 kimkey (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 22:08
    ตายๆๆ งานเข้าเลยคีย์

    แบบนี้จะทำยังไงละเนี่ยยยย

    เย่เย่ ดีใจมากเลยค่ะที่มาอัพต่อแล้วว

    หายไปนานเลยนะค่ะไรเตอร์

    #6,074
    0
  10. #6072 SoulShinePinK (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 20:40
    รักมินคีย์ ดาร่าอ่ะร้ายนะ
    #6,072
    0
  11. #6068 lksjk (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 16:39
    เย่ไรเตอร์กลับมาแล้ววววว คิดถึงมากกกกกก ><

    หกเดือนที่รอ เค้าอ่านฟิคเรื่องนี้วนไปสามสี่รอบได้ชอบจริงๆ

    ขอบคุณที่กลับมานะคะไรท์เตอร์ แม้จะนาน แต่เราจะรอต่อไปป อิอิอิอิอิอิ

    ไรเตอร์สู้ๆๆๆๆๆ ^___________^
    #6,068
    0
  12. #6065 jee (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 23:15
    นานจนเกือบจำไม่ได้ คิดถึงมินคีย์จะแย่อยู่แล้ว
    #6,065
    0