[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 49 : Chapter 40 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 ก.พ. 55

Chapter 40

 

            ท้องฟ้าสีครึ้มกำลังปกคลุมไปทั่วทุกสารทิศ แล้วนั่นก็เป็นช่วงเวลาเดียวกันที่แสงไฟจากหลอดนีออนเริ่มทำหน้าที่ของมันเพื่อให้กรุงโซลได้สว่างไสวไม่แพ้ตอนกลางวัน  จงฮยอนไล่สายตามองแม่น้ำฮันที่นิ่งสงบ ก่อนจะเหลียวมองคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างกัน

 

                ฝีเท้าที่ก้าวย่างอย่างมั่นคง ใบหน้าหวานที่กำลังคบคิด ภาพของแทมินอยู่ในสายตาของจงฮยอนตลอดเวลา

                รอยยิ้มที่แทมินมอบให้ในวันนี้มันทำให้เขามีความสุขจนแทบบรรยายออกมาไม่ได้

                รอยยิ้มที่คิดถึง โหยหา...ในที่สุดก็ได้รับกลับมา

                การเปลี่ยนแปลงอะไรหลายอย่าง ทำให้จงฮยอนรู้สึกว่าตัวเองนั้นโตมากขึ้น แล้วเจ้าตัวก็มั่นใจ ว่าแทมินเองก็เติบโตมากขึ้นเช่นกัน

 

                แทมิน เรากำลังจะไปไหนกันหรอเป็นคำถามแรกที่เอ่ยออกมา หลังจากที่เดินมากว่ายี่สิบนาที

 

                เอ่อ ไม่รู้สิฮ่ะ พี่เบื่อรึเปล่า แทมินหยุดฝีเท้าลง หลังจากได้ยินคำถาม

 

                ไม่หรอก แล้วแทมินล่ะ เบื่อรึเปล่า

 

                ผมไม่ได้เบื่อน่ะแทมินปฏิเสธออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง ทำเอาอีกคนอดจะกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่ได้

 

                แต่เราทำเหมือนเบื่อๆ ดูไม่ค่อยสนใจพี่เท่าไหร่

 

                ขอโทษฮ่ะ ผมกำลังคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ รอยยิ้มที่ดูไม่มั่นใจเท่าไหร่ถูกส่งให้จงฮยอน ใบหน้าคมเองก็ส่งยิ้มบางๆเป็นเชิงเข้าใจ

 

                พี่ว่าไม่หน่อยแล้วล่ะมั้ง คิ้วนายแทบจะผูกโบว์ได้แล้วน่ะ ปลายนิ้วชี้ของมือทั้งสองกลางหยุดอยู่ที่คิ้วเรียวสวยที่ขมวดแน่น ก่อนจะออกแรงกดเบาๆให้มันคลายออกจากกัน แทมินจ้องมองการกระทำของอีกคน มองริมฝีปากที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับ มองดวงตาคมที่กำลังเพ่งมองอยู่ที่คิ้วของตัวเอง

 

                พี่จงฮยอนฮ่ะ

 

                ว่าไงล่ะ ทันที่ที่ได้ยินน้ำเสียงจริงจังที่เอ่ยออกมา มือหนาก็ลดมือของตัวเองลง ก่อนที่จะมองใบหน้าของคนบาง

                ผม เชื่อพี่ได้จริงๆใช่มั้ยฮ่ะ คำพูดที่เอ่ยนั้นดูเหมือนจะเป็นคำถาม แต่น้ำเสียงที่ใช้นั้นกับอ้อนวอนอยู่ในที จงฮยอนสูดหายใจเข้าปอดจนลึก ก่อนจะวาดยิ้มอ่อนโยนให้คนตัวเล็ก

 

                แทมินอยากให้พี่พิสูจน์ยังไงล่ะ

 

                ผมไม่ได้ต้องการให้พี่พิสูจน์อะไรหรอกฮ่ะ ผมแค่อยากได้ยินว่า ผมเชื่อใจพี่ได้จากปากพี่ก็เท่านั้น

 

                ไว้ใจพี่น่ะแทมิน พี่จะทำให้ดีที่สุดจงฮยอนใช้สองมือวางยังไหล่เล็ก กระชับให้มั่นไม่ต่างจากน้ำเสียงและแววตาที่แสดงออกไป

                ครับ ผมจะเชื่อพี่

                               

                กว่าจะรู้ตัวว่าใบหน้าอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน ร่างบางก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดผิวแก้มตัวเอง ดวงตาคมสวยที่สะท้อนใบหน้าหวานอยู่เต็มสายตาทำเอาคนตัวเล็กเขินอายจนต้องปิดตาหนี จงฮยอนยิ้มบางให้กับความน่ารักของคนตรงหน้า ก่อนจะรั้งเอวบางให้เข้ามาใกล้จนร่างกายแนบชิดกัน

 

                แม้ว่าลมที่ผัดผ่านผิวกายจะหนาวเย็นแค่ไหน แต่เวลานี้ร่างกายทั้งคู่กับรู้สึกอบอุ่น ยิ่งความใกล้ชิดที่ทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นของกันและกันก็พาลให้ใบหน้าของคนทั้งคู่ซับสีแดงระเรื่อ

 

                พี่จูบน่ะแทมิน เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาเป็นเชิงขออนุญาต ก่อนจะเห็นเปลือกตาบางของอีกคนขยับเปิด

 

                แก้วตากลมใสที่สั่นระริกเพราะความตื่นเต้นของแทมินทำเอาคนที่เคยช่ำชองในการจุมพิษอย่างจงฮยอนแทบจะลืมวิธีที่ว่าไปด้วยซ้ำ

 

                เพราะความรัก มันเลยทำให้อะไรต่อมิอะไรก็รัวรวนไปหมด 

 

                แทมินจ้องมองยังดวงตาคมที่มีประกายน้ำหล่อเลี้ยงจนฉ่ำหวาน ก็พาลเอาหัวใจเต้นโครมครามจนหูอื้ออึงไปหมด ใบหน้าเองก็ร้อนวูบจนลามไปถึงใบหูและลำคอ แข่งขาเองก็พาลจะยืนไม่ไหว ยิ่งพอรับรู้ถึงแรงกดเบาๆที่เรียวปากตัวเอง ความหวานที่ลิ้มสัมผัสเมื่อครู่ราวกับหลอมละลายร่างกายตัวเองจนแทบสลายไปกับแรงลมที่พลัดผ่าน

 

                พี่กำลังจะฆ่าผมด้วยจูบเดียวรู้มั้ยฮ่ะ แทมินพูดออกมาเมื่อเรียวปากหนาได้ถอนจูบออก จงฮยอนยิ้มขำกับคำพูดของคนตัวเล็กกอปรกับใบหน้าหวานที่แต้มไปด้วยริ้วแดงๆเพราะความเขินอาย

 

                มันเป็นจูบที่หวานและวิเศษที่สุดเท่าที่เคยเจอ น่าขำน่ะว่ามั้ยจงฮยอนเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่แต้มยังมุมปาก มือหนาเองก็ลูบท้ายทอยไปมา

 

                ยังไงล่ะฮ่ะแทมินถามกลับ แต่สายตากลับจดๆจ้องๆอยู่กับพระจันทร์กลมโตที่ฉายเด่นอยู่บนท้องฟ้าสีครึ้ม 

 

                ก็เราแค่เอาปากชนกัน

 

                มันคงเกิดจากความโหยหา ความคิดถึงละมั้งครับ คนตัวบางเอ่ยคำพูดออกมา ก่อนจะใช้มือถูไปที่แก้มของตัวเองเพราะหวังจะคลายความร้อนที่เกาะกลุ่มกันแน่นไม่ยอมไปไหนให้จางลงซะบ้าง

 

                เพราะมันเป็นจูบที่มีความหมายสิน่ะ

 

                คงงั้น แทมินล่ะสายตาจากดวงจันทร์ แล้วก็ดูว่าจะเหมาะเจาะกับอีกคนที่เลิกก้มมองปลายเท้าตัวเอง ทั้งจงฮยอนและแทมินสบตากับไม่ถึงสามวิด้วยซ้ำ ก็จำต้องเบี่ยงสายตาหลบจากกัน

 

                พี่ว่าเรากลับบ้านกันเถอะน่ะ มันดึกแล้ว

               

                ผมก็ว่าแบบนั้นแหละฮ่ะ ดึกแล้ว คนตัวเล็กว่าพร้อมกับยิ้มและเอียงคอสบตามองอีกคน เล่นเอาคนอายุมากกว่าชะงักฝีเท้านิ่ง ก่อนจะเบนสายตาหนีไปทางอื่นทั้งทีใบหน้านั้นขึ้นสีแดงก่ำ

 

                อย่าให้พี่เล่นกลับน่ะแทมิน

 

                อืออ อะไรหรอฮ่ะ ลากเสียงในลำคอ ก่อนจะปั้นหน้าน่ารักสบมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจ จงฮยอนมองอย่างคาดโทษ ก่อนจะได้ยินเสียงหลุดขำเล็กๆจากอีกคน

 

                พี่เตือนแล้วไม่ฟังเองน่ะ ว่าจบก็คว้าตัวอีกคนเข้ามาจนใกล้ ร่างบางที่เสียวการทรงตัวก็ร้องออกมา

 

                เวอะ เหวอะ

 

                ฟอดด~  

 

                กว่าจะรู้ตัวอีกที แก้มใสก็เปลี่ยนเป็นสีแดงที่ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวัน คนตัวเล็กนิ่งเงียบไปถนัด มือบางประกบแก้มตัวเองไว้แน่น

 

                นิ่มเนอะ จงฮยอนยักคิ้วส่งให้ ก่อนจะก้าวเดินนำพร้อมกับเสียงหัวเราะดัง

 

                พี่จงฮยอนบ้า แทมินบ่นอุบก่อนจะสาวเท้าเร็วเพื่อเดินตามอีกคนให้ทัน

.

.

.

.

.

 

            ตั้งแต่อุ้มลงมาจากรถ จนมาถึงยังที่นอน เป็นเวลากว่า 4 ชั่วโมงเข้าแล้ว คนตัวบางก็ไม่มีทีท่าจะยอมตื่น

“คีย์ ยังไงก็ลุกมากินยาก่อน” เป็นอีกครั้งที่มินโฮปลุกเรียกคนตัวบาง มือหนาเขย่ายังไหล่เพื่อให้อีกคนรู้สึกตัว แต่ก็เหมือนเดิม คนตัวเล็กยังเอาแต่นิ่งหลับ

 

ชั้นไม่ให้นอนแล้ว ลุกมากินข้าวกินยาเดี๋ยวนี้เลยน่ะ เสียงทุ้มเอ่ย พร้อมกับออกแรงดึงคนตัวเล็กให้ลุกนั่ง แล้วครั้งนี้ดูเหมือนจะได้ผล เรียวตารีเปรยตามองใบหน้าคมที่กำลังจ้องมองตัวเอง

 

“...” คีย์เงียบไม่พูดอะไรออกมา ก่อนจะล่นตัวเองกลับไปนอนยังฟูกนอนนุ่มๆตามเดิม

 

“คีย์ อย่ามาดื้อน่ะ” มินโฮเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ แต่คนตัวเล็กกลับหลับตานิ่ง

 

 

“ฉันพานายไปหาหมอจริงๆน่ะถ้าขืนทำตัวแบบนี้” มินโฮเองก็เริ่มจะหงุดหงิด ตัวเขาเองก็เหนื่อยพอกัน แทบไม่ได้หลับได้นอนตั้งแต่คีย์หายไปไหนจะต้องทำงาน พอมาเจอกันก็ยังต้องมาทะเลาะกันอีก

 

“ก็เราบอกแล้วไงว่าไม่ไป เราไม่ไป มินโฮไม่เข้าใจรึไง” ดูเหมือนคำว่าไปหาหมอยังคงมีอิทธิพลกับคนตัวเล็กพอดู ถึงได้ยอมลุกขึ้นมาพูดเสียงดังได้

 

“.....” มินโฮเงียบกับน้ำเสียงที่บอกอย่างไม่พอใจเท่าไหร่ของคนตรงหน้า แก้วตาสีดำขลับประสานสายตากับคนตัวเล็ก คราวแรกร่างบางก็จ้องกลับอย่างเอาเรื่อง แต่พอความเงียบเข้ายึดพื้นที่ระหว่างตนกับคนตรงหน้า ถึงตอนนี้คนตัวบางดูเหมือนจะนึกได้บ้าง ว่าเมื่อครู่ตัวเองพูดอะไรออกไป แสดงกิริยาไม่ดีแค่ไหน มือเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้แน่น พร้อมกับที่แผ่นหลังขยับถอยจนชิดหัวเตียง

 

มินโฮยังคงจ้องอีกคนไม่วางตา ท่าทางนิ่งเฉยนั้นทำเอาคีย์ก้มหน้าหงุด มินโฮคงไม่พอใจมากๆ เขาเองก็ไม่เคยคิดจะพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้นกับมินโฮ กิริยาก้าวร้าวแบบนั้นมันคงดูน่าเกลียด ยิ่งนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำ น้ำตามันก็พาลไหลออกมาดื้อๆ หัวเองก็พาลปวดหนึบไปหมด

 

ตื่นแล้วก็ลุกไปกินข้าวกินยาได้แล้ว เมื่อเห็นว่าอีกคนนิ่งเงียบไปแล้ว มินโฮก็พูดในสิ่งที่ต้องการให้คนตัวเล็กทำ มือหนาฉุดเอาต้นแขนอีกคนเพื่อช่วยพยุงให้ลุกขึ้นจากเตียง คีย์ยอมลุกตามอย่างว่าง่าย เพราะกลัวมินโฮจะโกรธมากกว่าเดิม

 

ร้องทำไม เป็นอะไร เจ็บตรงไหนรึเปล่า ทันทีที่ใบหน้าหวานเงยให้เห็น คนตัวสูงก็ต้องร้องถามด้วยความตกใจ มือหนาทาบยังหน้าผากและลำคอ ก่อนจะโดนมือเล็กมาดึงไปกุมแน่น  

 

มินโฮ เราขอโทษ ฮึก ขอโทษจริงๆ เราจะไม่พูดแบบนั้นอีก เราไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษ 

 

“อืม ไม่พูดอีกก็ดีแล้ว” เมื่อรู้ว่าสาเหตุไม่ใช่มาจากอาการป่วย มินโฮก็ถอนใจอย่างโล่งอก แต่กลายเป็นว่า เสียงถอนหายใจนั้น ทำเอาคนตัวเล็กคิดไปว่า มินโฮกำลังเหนื่อยใจ

 

“มินโฮโกรธเราใช่มั้ย”

 

“แล้วคิดว่าไงล่ะ”

 

“...” คนตัวบางเงียบ ไม่พูดอะไร หากแต่น้ำตาละลอกใหม่กำลังสะท้อนอยู่เต็มหน่วยตา เล่นเอามินโฮเผลอร้อง เฮ้ย ออกมา

 

“ห้ามร้องน่ะ”  เสียงทุ้มเอ่ยสั่ง ก่อนจะเห็นหน้าตาไม่พอใจของอีกคนที่จ้องตอบ

 

“ฮึก มินโฮ ทำไมต้องโกรธอ่ะ มินโฮ ใจร้าย ฮืออ นิสัยไม่ดีเลย เราขอโทษแล้ว ทำไมไม่ยกโทษให้เรา” คีย์ไม่พูดเปล่า หากแต่กำปั้นเล็กๆก็ทุบยังอกแกร่งของอีกคนเท่าที่เรี่ยวแรงจะมี  

 

“พอเลยนายน่ะดื้อใหญ่แล้ว” มินโฮรวบมือทั้งสองข้างไว้ยังมือเดียว ก่อนจะออกแรงดึงให้คีย์เดินตาม

 

“เราไม่ได้ดื้อสักหน่อย”

 

“ถ้าไม่ดื้อก็ไปกินข้าวกินยาซะที”

 

“แต่เราไม่หิว”

 

“ให้กินรองท้อง จะได้กินยา”

 

“ไม่อยากกินยาด้วย”

 

“...” มินโฮชะงักฝีเท้า พร้อมกับสายตาที่หันไปมองคนตัวบางที่ดึงให้เดินตามมายังโต๊ะกินข้าว ทีแรกก็กะจะดุที่ทำตัวดื้อแถมเถียงเก่งแบบนี้ แต่พอเห็นตาบวมแดงที่เกิดจากการร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ทำให้ต้องคิดหนัก ไหนจะรอยเล็บ กับเรียวแขนที่เขียวเป็นจ้ำนั่นอีก

 

“มินโฮเราไม่กินได้มั้ย เราไม่อยากกิน” เสียงออดอ้อนที่ร้องขอทำเอามินโฮเกือบเผลอใจอ่อน แต่สุดท้ายเพื่อร่างกายคีย์แล้ว มินโฮก็เลือกที่ทำใจแข็ง

 

“หยุดพูดได้แล้ว รีบกินๆโจ๊กมันเละเป็นน้ำหมดแล้วเห็นมั้ย” มือหนากดไหล่บางให้ลงนั่งกับเก้าอี้ที่เลื่อนเตรียมไว้แล้ว คีย์มองยาสามเม็ดที่วางไว้คู่กับแก้วน้ำที่อยู่ตรงหน้าสลับกับมินโฮที่ตอนนี้นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารข้างชามข้าว

 

“มองทำไม กินได้แล้ว”

 

“เรากำลังจะกินนี่ไง” คนตัวบางยู่หน้ายู่ตาให้ชามข้าว มือเล็กหยิบช้อนขึ้นมาคนข้าวในชามวนไปวนมา มินโฮเองก็ยังไม่ล่ะสายตาไปไหน ยังเฝ้าสังเกตคนตัวเล็กตรงหน้า

 

ผอมลงอีกแล้ว ทำไมถึงไม่รู้จักกินข้าวกินปลาเองซะบ้าง ไม่รู้จักดูแลตัวเองเอาซ่ะเลย คิดได้แบบนั้นก็พาลเอาคนตัวสูงถอนหายใจ

 

“มินโฮ เรา เราอิ่มแล้ว”

 

“นายว่าอะไรน่ะ” เท่าที่นับดู มันไม่ถึงห้าคำด้วยซ้ำที่เห็นว่าคีย์ตักข้าวเข้าปาก

 

“เราอิ่มแล้ว”

 

“กินเข้าไปเดี๋ยวนี้”

 

“ก็เราไม่อยากกิน มันจะอ้วก ฮืออ ฮึก หวะ แหวะ~” คนตัวเล็กหันออกยังอีกฝั่ง ก่อนจะโน้มตัวลงอ้วกเอาน้ำย่อยออกมา

 

“คีย์ เป็นอะไรรึเปล่า” มินโฮโดดลงจากโต๊ะกินข้าว ก่อนจะลูบหลังให้คนตัวบางที่กำลังขับน้ำย่อยออกจากร่างกาย

 

“ฮึก ขม” คนตัวเล็กว่า ก่อนจะเอายกแก้วน้ำขึ้นมาล้างปาก

 

“ก็อ้วกน้ำย่อยจะไม่ขมได้ไงล่ะ ไปห้องน้ำเร็ว” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับที่มือดึงเอาคนตัวบางให้เดินตามไปยังห้องน้ำ มือหนาเปิดน้ำยังอ่างล้างหน้า ก่อนจะสั่งให้คนตัวเล็กล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อย

 

“ยืนไหวรึเปล่า” มินโฮเอ่ยถาม เพราะสัมผัสได้ถึงน้ำหนักตัวที่คีย์โถมใส่เขาทั้งหมด

 

“มะ มินโฮทำอะไร” คีย์ไม่ตอบคำถาม แต่กลับถามกลับ เมื่อรู้ว่าอีกคนกำลังดึงเสื้อตัวเองให้เลิกขึ้นจากทางด้านหลัง

 

“ไม่ต้องเถิบหนีเลย ก้มหัวลงด้วย เสื้อนายมันเปื้อน” เมื่อหนีไม่ได้คนตัวบางก็ยอมก้มหัวลงเพื่อให้คนตัวสูงเอาเสื้อที่เลอะกับอ้วกเมื่อครู่ออก

 

“นายนี่มันจริงๆเลย เงยหน้าสิ” มินโฮสั่งพร้อมกับดึงผ้าขนหนูผืนเล็กที่ผาดอยู่ข้างกระจกมาเช็ดให้คนตรงหน้า ถึงน้ำเสียงที่มินโฮใช้พูดจะไม่น่าฟังเท่าไหร่ แต่หากตาคมก็มองคีย์ด้วยความเป็นห่วงเจือกังวลจนคนตัวเล็กรู้สึกผิด พอเช็ดหน้าเช็ดตาให้เรียบร้อย มินโฮก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อตัวใหม่ออกมาให้อีกคนเปลี่ยน

 

“รีบๆใส่ แล้วเดี๋ยวไปหาหมอ” มินโฮเดินไปหยิบเอากุญแจรถ ก่อนจะเดินกลับมาหาคีย์ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม มือหนาฉุดมือบางให้เดินตาม แต่คีย์กลับฝืนตัวเองไว้

 

“มินโฮ เราไม่ไป เราไม่ไปหาหมอ”

 

“...” มินโฮมองคนที่แกะมือตัวเองออก และถอยตัวหนีจนชิดกำแพง

 

โกรธ...โกรธมาก

 

“เราให้มินโฮดุก็ได้ จะตีเราก็ได้ แต่ อย่าพาเราไปเลย เราไม่อยากไป” ใบหน้าหวานส่ายรัว ในขณะที่ความอดทนนของมินโฮเองก็หมดลง

 

“นายอยากจะให้ชั้นดุ ชั้นตีใช่มั้ยคีย์!!” คนตัวเล็กก้มหน้าหลบสายตาที่ดุดันไม่แพ้น้ำเสียงที่พูด ร่างบางหลับตาแน่นเมื่อมินโฮสาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะรู้สึกถึงเสียงลมที่เฉียดผ่านแก้มพร้อมกับแรงปะทะที่ดังสะท้อนอยู่ข้างหู

 

 

            ตุ๊บ!!

 

            กินเวลาไปครู่หนึ่งกว่าที่คีย์จะกล้าลืมตามาเผชิญคนตัวโตกว่าตรงหน้า แก้วตาคมที่เมื่อครู่แข็งกร้าวกำลังสั่นไหว มินโฮถอนกำปั้นที่อัดไปยังกำแพงออก ก่อนจะเงยหน้ากลืนน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมา

 

            “ชั้นเป็นห่วงคีย์ ชั้น...ชั้นกลัว กลัวว่านายจะเป็นอะไรไป นายอ่อนแอ ร้องไห้ง่าย อะไรนิดอะไรหน่อยก็ป่วย แถมตัวนายก็ผอมซูบ เรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยจะมี ยิ่งเห็นนายอ้วกแบบนั้นด้วยแล้ว นายเข้าใจชั้นรึเปล่า เข้าใจมั้ยคีย์...” คีย์ฟังที่คนตัวสูงพูด ก่อนจะวาดแขนโอบรอบลำตัวแข็งแรงไว้แน่น เสียงเต้นรัวของหัวใจดวงใหญ่ดังก้องหูไปหมด

 

            “เรา เราไม่ได้เป็นอะไร เราแค่ตัวร้อนนิดหน่อย มินโฮดูแลเราได้อยู่แล้ว ไม่เห็นต้องหาหมอเลย” 

 

            “ชั้นจะแน่ใจได้ไงว่าคีย์ของชั้นไม่ได้เป็นอะไร” น้ำเสียงเจือความเป็นห่วงเอ่ยถาม  

 

            “อืออ เราไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริงๆ มินโฮไม่ต้องพาเราไปหาหมอน่ะ” คีย์เอ่ยย้ำทั้งเรื่องที่ตัวเองไม่ได้เป็นอะไรมาก และเรื่องที่ยังไงเจ้าตัวก็จะไม่ยอมไปพบหมอ คำยืนกรานที่ยังไงก็ไม่ไปที่ได้ฟังมาหลายครั้ง ทำเอามินโฮอดเอะใจไม่ได้

 

            “ที่โรงบาล มีอะไรใช่มั้ย ไม่ชอบอะไรใช่มั้ย”

 

            “...”

 

            “คีย์ บอกชั้นมา มีอะไร” เมื่อแน่ใจว่าการเงียบนิ่งนั้นต้องมีอะไรแน่ๆ มินโฮจึงเอ่ยถามย้ำ คีย์มองคนตัวสูงกว่า ดวงตาสีนิลที่จ้องมากำลังรอคอยคำตอบ

 

            “คุณพ่อกับคุณแม่เป็นหมอ เราไม่อยากเจอคุณหมอ มัน มันรู้สึกไม่ดี เรา...คิดถึง เราไม่ชอบโรงบาลเลย เรากลัวที่นั่น” มินโฮพยักหน้าเข้าใจ คงกลัว ความรู้สึกของการสูญเสีย ที่โรงพยาบาลคงมีภาพที่เต็มไปด้วยความทรงจำ... แล้วเท่าที่มินโฮพอจะรู้ คีย์เสียพ่อและแม่ตั้งแต่ยังเด็ก คงไม่แปลกถ้าจะรู้สึกไม่ชอบ รู้สึกกลัว อยากอยู่ให้ไกลจากที่นั่น...คงเป็นเรื่องที่ฝังใจ

 

            “แล้วเวลาที่ไม่สบายมากๆนายจะทำยังไง” มือหนาลูบประโลมยังกลุ่มผมนุ่ม

 

            “คุณน้าจะโทรบอกเพื่อนของคุณพ่อที่เป็นหมอให้ แล้วเขาจะมาหาที่บ้าน”

 

            “ตั้งแต่พ่อกับแม่เสีย นายก็อยู่กับน้าหรอ” เป็นอีกเรื่องที่มินโฮได้รู้ แล้วก็มีอีกเรื่องที่อดจะถามไม่ได้

 

            “แล้วทำไมน้าถึงยอมให้มาอยู่คนเดียว” อย่างที่รู้และเห็นมา คีย์เป็นคนไม่ทันคน ใครพูดใครหลอกก็เชื่อเขา ตัดสินใจทำอะไรเองก็ไม่กล้า แล้วคนที่บ้านคิดยังไงถึงยอมให้คีย์มาอยู่คนเดียว

 

            “เราขอคุณน้ามาเอง”

 

            “แล้วน้านายก็ยอมให้มาอยู่น่ะหรอ” พอได้ยินที่คีย์ตอบ มินโฮก็อดไม่ได้ที่จะสวนถามออกไปทันที คีย์มองใบหน้าคมที่แสดงอารมณ์คล้ายคนถูกขัดใจ ก่อนจะพยักหนักตอบ

 

            “อือ”

 

            “แล้วเขาไม่เป็นห่วงนายรึไง” ถึงตรงนี้ดูเหมือนว่ามินโฮจะปฎิเสธความโกรธที่อยู่ๆก็พุ่งพรวดเข้ามาไม่ได้

 

            “เราไม่ค่อยสนิทกับคุณน้า”

 

            “พ่อแม่คีย์เสียตอนอายุเท่าไหร่”  

 

            “ประมาณ 8 ขวบ”

 

            “ถ้านายไม่ได้สนิทกับคุณน้า แล้วใครเป็นคนดูแลนาย”

 

            “แม่ครัวที่บ้านคุณน้า ป้าลีใจดี แล้วป้าลีก็รักเราเหมือนลูก” พอได้ฟังว่ายังมีคนที่คอยดูแล ก็พอใจชื้นขึ้นบ้าง

 

            “แล้วทำไมป้าลีถึงให้คีย์มาล่ะ เขาไม่เป็นห่วงคีย์รึไง”

 

            “สามีคุณน้าเป็นคนเจ้าชู้ เราเลยโดนคุณน้าว่าอยู่บ่อยๆ ลูกสาวคุณน้าเองก็ไม่ค่อยชอบเรา เราเลยคิดว่าถ้าออกมาคงจะดีกว่า ป้าลีเองก็เห็นด้วย ป้าลีเขาสงสารเรา ไม่อยากให้เราโดนคุณน้าดุในเรื่องที่เราไม่ได้ผิด” เป็นอีกครั้งที่มินโฮอดจะถอนใจไม่ได้ มือหนาดึงคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ ก่อนจะลูบผมอีกครั้ง อยากจะรู้เรื่องของคีย์มากกว่านี้ แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่คนตัวบางจะต้องพักผ่อนแล้ว มินโฮพาคีย์เดินมายังเตียงนอน

 

            “ยาก็ไม่ยอมกิน งั้นนอนเยอะๆแล้วกัน ถ้าไม่หายนายรู้ใช่มั้ยว่าชั้นไม่มีทางเลือก”

           

            “ต้องหายอยู่แล้ว มินโฮเป็นคนดูแลเราต้องหายแน่ๆ” คนตัวเล็กยืนยันในคำพูด ก่อนจะเห็นใบหน้าคมคายที่มองอย่างปลงๆ  

 

            “ครับ หายแน่ๆ นอนได้แล้ว” มินโฮพูดประชด ก่อนจะดึงผ้านวมมาคลุมให้ถึงอก แก้วตาใสจ้องคนตัวสูง จนมินโฮอดสงสัยไม่ได้ว่ามีอะไร แล้วเหมือนว่าคีย์เองก็เข้าใจท่าทางแบบนั้น

 

            “พอเราตื่นมาต้องพูดอีกน่ะ”

 

            “พูด พูดอะไร” มินโฮย้อนถามด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเห็นแก้มที่ขึ้นริ้วแดงของร่างบางตรงหน้า

 

            “พูดเพราะๆน่ะมินโฮ” เสียงใสกับท่าทางเขินๆของคีย์ทำเอามินโฮอดจะแกล้งไม่ได้ มือหนาหยิบหมอนอีกฝั่งก่อนจะวางลงบนหน้าแดงๆนั่น

 

            “ไปฝันเอาแล้วกันนายน่ะ”

 


















----------------------------------PPLight---------------------------------

ขอโทษในการมาช้าาาาา~

อย่าเพิ่งทิ้งเเพรวไป ได้โปรด~ (อีนี่มันบ้า - - * )

ขอบคุณทุกกำลังใจเน้อ จะพยายามมาอัพให้บ่อยกว่านี้(เหรอ~)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6632 RK CYP (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 20:26
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน กำเดาไหลฮะ
    #6,632
    0
  2. #6472 Choip (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:36
    ได้รู้แบบนี้แล้วก็ดูแลคีย์ให้มากๆ นะมินโฮ

    ไปฝันเอาก็แล้วกัน 555555555
    น่ารักเป็นบ้า คนอ่านก็เขินน
    #6,472
    0
  3. #6296 Yabbybayyab (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 22:24
    มินโฮพูด 'ครับ' บ่อยๆเพื่อคีย์ไม่ได้หรอ -3-
    คีย์น่ารักอ่ะ ชีวิตเทอมันนางเอกจิงๆ
    #6,296
    0
  4. #6267 puppygirl (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 12:06
    คีย์น่าสงสารจังเลย มีอดีตที่เลวร้าย มินโฮต้องดูเเลคีย์ดีๆล่ะ
    #6,267
    0
  5. #6186 KiM (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 02:47
    พาร์ทนี้น่ารักทั้งสองคู่เลย 
    ฮยอนมินหวานเวอร์อ่ะ แบบจูบกันแล้ว กรี๊ดดดดดดด >//////<
    มินคีย์ถึงน้องคีย์จะดื้อมินโฮจะดุก็หวานอยู่นะ
    ชอบอ่ะแบบมินโฮดุเพราะเป็นห่วงคีย์มากงี้ แล้วก็พูดครับอีก 
    โอย ฟินไม่รู้จะฟินยังไงแล้ว
    #6,186
    0
  6. #6029 มินคีย์หวาน (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 15:39
    ฮยอนมินหวานมากน้า

    จูบกันแล้วววว "นิ่มเนอะ" เขินเว่อร์ 555

    ส่วนมินคีย์นี่ มินโฮมันพูดเพราะได้ด้วยหรอ

    กรี้ดดดดด อยากให้มินโฮเป็นแบบนี้ตลอดอ่า

    แต่อดีตของคีย์กุน น่าสงสารอ่า มินโฮแกต้องดูแลดีดีเลยยย
    #6,029
    0
  7. #5963 Hagogi (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 11:12
    ในที่สุดก็เข้าใจกันสักที
    น่ารักมากเลยทั้งสองคนอ่ะ
    มินคีย์ เรียลลลล
    #5,963
    0
  8. #5911 Golderland (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 / 22:30
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย มินคีย์ >< มินโฮอย่าเเกล้งคีย์มากดิ คีย์กลัวเเกจนเป็นไข้บ่อยขึ้นเรื่อยๆนะ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไรท์เตอร์มาต่อเร็วๆนะ กำลังรออยู่
    #5,911
    0
  9. #5799 pop_za_ba_bo (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 16:48
     อ่าาา... หายจากฟิคเรื่องนี้ไปนาน!!!!!!!! มว๊ากกกกก!!!!!!!!
    ยังคิดฮอดคนอ่านอยู่เหมือนเดิมนะคะ!!!!! จริงจรี๊งงงงง!!!!!  (แหะๆ)
    คือ.... *เล่นนิ้วตัวเอง* เค้าลืมอ่ะ!!!!!!!! 
    ขอโทษน๊าาาาา >W< เค้าไม่ได้ตั้งใจจะลืมเลย!!!!! จริงๆนะ!!!!!!!
    แต่เค้า.... ความจำสั้นอ่ะ.... (แหะๆ)
    แต่ว่าๆๆๆๆๆๆ.... เค้าจะมาดูฟิคเรื่องนี้บ่อยๆๆๆๆ สัญญาๆๆๆๆๆ (เอาแทมมาสัญญาด้วย!)
    สู้ๆน๊าาาาาา ไรเตอร์!!!!! (แหะๆ)
    #5,799
    0
  10. #5785 molie (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 16:21
    น่ารักทั้ง 2 คู่เลย

    อยากให้เป็นเรื่องจริงจังเลย
    #5,785
    0
  11. #5727 MINKEY (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 12:24
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    อิโย่งเป็นห่วงคิมคีย์มากกกกกกกกกกก
    #5,727
    0
  12. #5673 S<3NE (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 13:21
    โฮ่ๆๆๆ~~ อิโย่งมันจะร้องให้ที่คีย์ไม่สบาย ไม่ยอมไปหาหมอ>< คริคริ เขิลแทน กร๊ากกกกกๆๆ
    #5,673
    0
  13. #5658 yimm; (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 18:20
    น่ารักอ้ะเขินแทนเลย

    แต่มินโฮดุน่ากลัวมากมากเลย(สงสารคีย์กุน) TT
    #5,658
    0
  14. #5641 yokyok (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 15:04
     พูดเพราะๆน่ะมินโฮ..
    โอ้ว.. 5555 คิมคีย์น่ารักอ่ะ 

    ว่าแต่ โฮจะพูดเพราะได้หรอเนี่ยยยยยยยยย ?
    #5,641
    0
  15. #5607 bgts. (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 17:01
    น่ารักจังคู่นี้ -/-

    แบบนี้สินะถึงกลัวหมอ ไม่อยากไปโรงบาล TT
    #5,607
    0
  16. #5569 HIGHHTTP (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2555 / 01:37
    หลังจากที่หายไปนาน 555555555555 คิดถึงฟิคเรื่องนี้มากจ้า ~
    อ่านแล้วเขิน -////////- กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด !
    #5,569
    0
  17. #5551 Lovelight (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 20:36
    อือออ อ่านแล้วอยากป่วยบ้างจัง ^^
    อยากได้คนดูแลน่ารักอย่างมินโฮคร้าคุณไรท์เตอร์

    -///- เขินอ่ะกว่าจะอ่านจบ เน้นคีย์กับมินโฮเลยนะ

    ว่าแต่คู่มินกับจงคงไม่มีอุปสรรคอะไรอีกนะ 
    เค้าอยากเห็นมินยิ้มบ่อย ๆ คิคิ

    รักไรท์เตอร์เน้อขอบคุณที่มา >___< จุ๊ฟฟฟฟ
    #5,551
    0
  18. #5550 sesang (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 00:07
    พาร์ทนี้ พี่รู้สึกเห็นใจมินโฮอยู่มากทีเดียว เพราะพฤติกรรมของน้องคีย์ ก็น่าปวดหัวอยู่
    (น้องคีย์ชักจะเหมือนผู้หญิงขึ้นทุกวันนะเนี่ย)

    แต่ที่สำคัญ ก็คือ ตลอดทั้งวันนี้ ที่มินโฮทนกับพฤติกรรมของน้องคีย์ได้
    ทำให้พี่มั่นใจว่า...มินโฮมันรักน้องคีย์ (ชัวร์)

    ตอนจบ แอบเห็นมินโฮเขินอยู่เบาๆ 
    แล้วจะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #5,550
    0
  19. #5546 love my key (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:33
    กลับมาแล้วหรอ
    นึกว่าหายไปกับตรุษจีนซะแล้ว
    มินโ่ฮ ก็หัดหวานกับคียืให้มันเยอะๆหน่อยซี
    #5,546
    0
  20. #5543 @o^^ @e^^ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 01:21
    เม้น เม้น เม้น เม้น เม้น
    อยากบอกไรเตอร์ว่ารีดเดอร์คนนี้ได้เม้นเลขที่ 5555 แหละ
    เลขสวยชะมัด ชอบ><
    ที่จริงอ่านานแล้ว แต่ไม่เม้นเพราะรอเลขที่ อิอิ :"P
    ชอบมินคีย์ตอนนี้อะ คีย์มีเหวี่ยงนิดนิด น่ารักมากกกก ><*
    ส่วนมินโฮก็ตามใจ๊ ตามใจ สงสัยกลัวเมียหนี กิ๊กิ๊:D
    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์น้า สู้ๆ
    รู้ว่าไรเตอร์ยุ่ง ต้องตื่นเช้ารีบไปม.ทุกวัน เพราะไรเตอร์ไม่ชอบเข้าสาย กร๊ากกกก *o*
    รักไรเตอร์เสมอ จิ๊ม๊วฟๆ:o

    ปล้ำบลิง ได้เวลารวมเล่มแล้วววว~ *พูดลอยๆ*

    #5,543
    0
  21. #5540 keynin (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:23

    อ๊ายยยยยยยยย!!!!!!
    เขิ๊น~เขินนนนนนนนน
    แบบว่าฮยอนมินก็หวานเว่อร์
    พอมาป๊ะกับมินคีย์
    ก็หวานนนนนนน
    นำผึ้งเดือน5เรียกพี่อ่ะ
    (ปล.มินโฮเหมือนพ่อคีย์เลยอ่า)

    #5,540
    0
  22. #5539 kaeo (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:10
    คิมคีย์พอป่วยก็ดื้อเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี้ย

    ข้าวก็ไม่ยอมกิน ยาก็ไม่ยอมกิน เฮ้อ...มันจะหายเหรอ

    แต่คงจะหายจริง(มั่ง) เพราะมีคุณหมอสุดหล่อดูแลทั้งคน

    แต่มินโฮคงจะเหนื่อยน่าดู ที่มาดูแลคนป่วยเอาแต่ใจแบบนี้~~

    ~~ประวัติของคิมคีย์ ทำไมมันเศร้าอย่างนี้เนี้ย

    ที่คุณน้าดุด่าคีย์ เพราะหึงสามีคุณเธอรึป่าว

    กลัวจะมาชอบคีย์อ่ะดิ แล้วคีย์ไม่ได้ติดต่อป้าลีที่ดูแลเลยรึไง

    ชีวิตช่างน่าสงสารจัง~~

    คุณหมอชเว คนไข้คิมอยากให้คุณหมอพูดเพราะๆ นะ จำไว้

    ปล.ดีใจที่ไรเตอร์กลับมาซักที รอนานมาก

    #5,539
    0
  23. #5537 I LOVE THE BEST (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:04
    อยากอ่านต่อ มาอัพไวๆนะ

    #5,537
    0
  24. #5536 lov key (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:42
    โอ น่ารักจัง :)

    คีย์อย่าดื้อไปหาหมอนะๆๆๆจะได้หายไวๆๆ
    #5,536
    0
  25. #5535 Kuuki (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:31
    อยากบอกว่ารักตอนนี้มากๆเลย
    มินโฮเริ่มที่จะเรียนรู้เรื่องของคีย์ แต่มินโอเอ๊ย ให้คีย์ได้เป็นตัวของตัวเองบ้างสิ
    ให้คีย์ได้เหวี่ยง วีนบ้าง จริงๆนะ
    แต่ตอนนี้รักมินโฮจัง เหมือนคีย์จะค่อยๆรับรู้ถึงความห่วงใยของมินโฮแล้วใช่มั๊ย
    รอตอนต่อไป 
    #5,535
    0