[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 48 : Chapter 39 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 ธ.ค. 54

Chapter 39

 

            “รอผมนานรึเปล่าฮ่ะ” แทมินเอ่ยถามคนที่นั่งจิบกาแฟอยู่ในร้านคอฟฟี่ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ

                “ทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะ” ทันทีที่สายตามองไปยังคนข้างตัว ริมฝีปากหนาก็ขยับถามทันที

                เสื้อแขนกุดสีสันสดใส กับกางเกงขายาวที่ดีไซน์ไว้โอ้อวดต้นขาขาวเนียน มันชวนให้ใครๆต่างพากันมอง เลยไม่แปลกที่จงฮยอนจะไม่ชอบใจ

                “หืมส์” คนตัวบางครางตอบ พลางมองหน้าอีกคน ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจว่าจงฮยอนจะสื่อถึงอะไร

                แล้วก็ใช่ว่าตัวเองอยากจะใส่นักหรอก

                แต่พี่สาวตัวดีนี่สิ ที่เป็นคนคะยั้นคะยอให้ใส่

 

                “ยังจะมาทำหน้าแบบนั้นอีก เอาแจ็คเก็ตไปใส่ซ่ะแทมิน” จงฮยอนพูดพร้อมกับถอดแจ็คเสื้อตัวเองให้ ร่างบางทำหน้าคล้ายปฏิเสธ แต่สายตาบังคลายกลายๆก็ทำให้ยอมใส่

 

                “พี่จะพาผมไปเที่ยวที่ไหนหรอฮ่ะ” แทมินเอ่ยถามออกมา

 

                “แทมินอยากไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่า”

 

                “ไม่ฮ่ะ”

 

                “งั้นให้พี่เลือกน่ะ”

 

                “ฮ่ะ”

 

                Love Key Ceremony

 

                “เอาจริงเปล่าฮ่ะ” แทมินทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่ออีกคนสักเท่าไหร่

 

                “แน่นอน” ดวงตาเป็นประกายของจงฮยอนสบดวงตากลมโตพร้อมกับบอกมา น้ำเสียงกับท่าทางที่สดใสของคนอายุมากกว่าทำเอาคนตัวบางลอบยิ้มเล็กๆออกมา

.

.

.

.

.

                ผมมองภาพคู่รักหลายคู่ที่เดินผ่าน ทุกคนมีรอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนใบหน้า

พวกเขาดูมีความสุข

คนข้างๆตัวผมเองก็กำลังยิ้ม ดวงตาคมที่ผมหลงใหลดูเหมือนจะสำรวจพื้นที่ที่เต็มไปด้วยแม่กุญแจหลากสีของที่นี่

 

“นายตื่นเต้นมั้ยแทมิน” เป็นคำถามแรกหลังจากที่จงฮยอนใช้สายตาสำรวจบรรยากาศรอบกายตัวเองจนอิ่ม

 

“ก็...”

 

“พี่ตื่นเต้นมากเลยรู้มั้ย” จงฮยอนตอบออกมา ท่าทางอยากกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ ทำเอาแทมินยกยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยถามอีกคน

 

“พี่ไม่ได้ทำอยู่บ่อยๆหรอฮ่ะ” หลายอย่างทำให้แทมินคิดแบบนั้น แต่พอเห็นใบหน้าอีกคนที่หันมามองอย่างเหรอหรา คนตัวบางก็อดสงสัยไม่ได้

 

“อะไรน่ะ” จงฮยอนเอ่ยถาม ไม่ค่อยเข้ามาใจกับคำถามคนตัวเล็กสักเท่าไหร่

 

“ผมคิดว่าพี่จะมาที่นี่จนชินแล้วซะอีก” ได้ยินแบบนั้น เจ้าตัวก็ถึงกับร้องออในใจ แทมินคงจะหมายถึงอดีตอันเพลย์บอยของเขาเป็นแน่

 

“พี่เคยมาแค่ครั้งเดียว สมัยมอปลาย มาคล้องกับเพื่อนในวง”

 

“เพื่อนในวง”

 

“สมัยนั้นพี่เล่นดนตรีน่ะ” พูดถึงเรื่องวงดนตรีสมัยเรียนก็เอาจงฮยอนยิ้มกว้างไม่หยุด เสียงอื้ออึงของเบส กับจังหวะหนักๆของกลองมันไม่ได้เลือนหายไปตามกาลเวลาเลยสักนิด

 

“คงจะป๊อปน่าดูเลยน่ะฮ่ะ พี่จงฮยอนกับเพื่อนๆ”

 

“ก็ ไม่เท่าไหร่หรอก” จงฮยอนเกาท้ายทอยตัวเองอย่างเก้อๆ ปกติก็ไม่ใช่คนที่รู้สึกเขินอายอะไรง่ายๆ แต่พอเป็นเรื่องที่พูดเกี่ยวกับดนตรีมันก็ทำให้เจ้าตัวต้องเกิดอาการแบบนี้ทุกที

 

“แล้วพี่ยังเล่นดนตรีอยู่รึเปล่าฮ่ะ” แทมินถามออกมาด้วยความสนใจ

 

“ไม่ได้เล่นแล้วล่ะ ที่บ้านไม่สนับสนุนเท่าไหร่ อยากให้ตั้งใจเรียนมากกว่า” พูดออกมา ประกายตาของคนที่ชอบเอาแต่ใจตัวเอง ก็ฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด แทมินมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า ก็อดจะรู้สึกเศร้าไปด้วยไม่ได้

 

“น่าเสียดายน่ะครับ”

 

“หืมส์”

 

“ต้องทิ้งในสิ่งที่ชอบ”

 

“มันก็เศร้าแหละน่ะ แต่ทำไงได้” จงฮยอนฝืนยิ้มออกมา ยังไงซ่ะเรื่องนี้มันก็จบมานานแล้ว

 

“ว่าแต่ พี่เคยมาคล้องกับเพื่อนเท่านั้นหรอฮ่ะ” แทมินถามด้วยความสงสัย

 

“ตอนนั้น สำหรับพี่น่ะ เพื่อนสำคัญมากๆเลยน่ะ ก็เลยชวนกันมาคล้องกุญแจ” จงฮยอนว่าพลางจับแม่กุญแจที่มีมากมายอยู่ตรงหน้าเล่น ลอบยิ้มออกมาบางๆกับคำมั่นสัญญาที่เขียนติดไว้

 

“แล้วนี่เป็นครั้งที่ 2 กับแทมิน...คนที่สำคัญกับหัวใจมากที่สุด”  จงฮยอนว่าพลางหันมายิ้มให้อีกคนที่ยืนมองอย่างนิ่งๆ มือหนาลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู

.

.

.

.

.

                “แม่กุญแจตัวนี้ มันแข็งแรงมากเลยน่ะ” จงฮยอนหยิบแม่กุญแจที่อยู่ในกระเป๋าออกมา คนตัวเล็กมองแม่กุญแจสีเงินก่อนจะหยิบไปดู

 

                Jonghyun & Taemin

 

                “พี่สั่งทำน่ะ ชอบรึเปล่า” จงฮยอนมองตามสายตาคนตัวเล็กที่จ้องยังตัวแม่กุญแจ

                “ชื่อผมกับพี่จงฮยอน” รอยยิ้มบางวาดขึ้นยังใบหน้าหวาน ปลายนิ้วเรียวสัมผัสยังชื่อที่สลักอย่างบรรจง

“อืม แค่ ชื่อพี่ กับชื่อของแทมิน” แทมินฟังคำพูดของอีกคน มันไม่ใช่คำพูดที่หวานหู แต่คำที่จงฮยอนเอ่ยออกมา ทำให้แทมินรู้สึกถึงอะไรที่มากกว่านั้น

“ผมชอบน่ะ”

“ไม่โกรธใช่มั้ยที่พี่ไม่ได้เขียนคำให้สัญญาอะไร” เอ่ยถามออกมา ก่อนจะได้รอยยิ้มสวยเป็นคำตอบ

ความคิดของเขา 2 คนเหมือนกัน

“ไม่หรอกฮ่ะ เรื่องบางเรื่อง ก็ไม่จำเป็นต้องถ่ายทอดออกมา เเค่ผมเห็นชื่อที่สลักบนตัวแม่กุญแจนี่ มันก็บอกเรื่องราวได้มากมายพอเเล้ว”

“จงฮยอน แทมิน ความหมายมันเยอะดีน่ะ”

“ผมว่า ผมไม่อยากจะให้มันอยู่เป็นเพื่อนกับแม่กุญแจที่นี่สักเท่าไหร่” แทมินมองแม่กุญแจมากมายที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะกำมือของตัวเองแน่นกับแม่กุญแจสีเงินในมือ

“อย่างนั้นหรอ” จงฮยอนยิ้มขำกับท่าทางที่ชัดเจนของคนตัวเล็ก

“มันพิเศษเกินไป”

“พี่รู้นะว่าแทมินกำลังคิดอะไร คล้องมันลงไปได้แล้ว” จงฮยอนยิ้มจนตาหยี พร้อมกับเร่งให้อีกคนคล้องกุญแจลงไป

“พี่จงฮยอนฮ่ะ” เสียงหวานเอ่ยถาม พร้อมกับที่เอากุญแจเขาไปคล้องไว้ยังลวดเหล็กตรงหน้า

“ว่าไง”

“พี่รู้ความหมายของการคล้องกุญแจที่นี่ใช่มั้ยฮ่ะ”

“...”

“หลังจากที่กุญแจนี่ถูกล็อคลง พี่ไม่มีสิทธิที่จะมองใครแล้วน่ะฮ่ะ” จงฮยอนยิ้มกับคำพูดของคนตัวบาง มือหนาเลื่อนเข้าไปกุมมืออีกคนไว้ พร้อมกับที่กดหัวแม่มือที่เล็กกว่าให้กุญแจถูกล็อคลง

.

.

.

.

.

                “แทมิน แต่ตามกฎมันต้องโยนทิ้งไปน่ะ”

               

                “น่าเสียดายออก” แทมินมองลูกกุญแจ ที่มีส่วนหัวเป็นตัว H กับ M เชื่อมติดกัน

               

                “นายนี่น่ะ” จงฮยอนมองด้วยสายตาแกมดุ แต่คนตัวเล็กกับทำหน้าไม่สนใจ ก่อนจะยื่นลูกกุญแจส่งให้จงฮยอน

               

                “เอาไปทำเป็นสร้อยให้ผมหน่อย”

               

                “จะเอามาห้อยคองั้นหรอ มันไม่ถูกต้องน่ะแทมิน” จงฮยอนเอ่ยออกมา เพราะเจ้าตัวก็ยังมีความที่จะทิ้งลูกกุญแจนี้ไป แต่คนตัวบางตรงหน้านี่สิ ยืนยันจะไม่ทิ้งท่าเดียว

 

                “เนี่ยแหละฮ่ะที่ถูกต้อง ต่อไปนี้ความรักจะอยู่ในกำมือผม” คนตัวบางพูดออกมาอย่างเป็นต่อ ก่อนจะโดนมือหนาขยี้ผมจนไม่เหลือเคล้าทรง

 

                “ร้าย”

 

                “ยอมมั้ยครับพี่จงฮยอน”

 

                “พี่ยอมตั้งแต่ได้เห็นรอยยิ้มของแทมิน ตอนที่เห็นแม่กุญแจแล้วแหละ”



                ทุกอย่างกำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

                รอยยิ้มที่แทมินมีให้ในวันนี้

                เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาเคยได้รับมัน

.

.

.   50%

.

.


ดวงตาเรียวทอดมองแสงแดดยามบ่ายที่กำลังสาดกระทบตึกรามบ้านช่องที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะกลับมานั่งมองนิ้วมือที่อยู่หน้าตักตัวเอง มินโฮจดๆจ้องๆพฤติกรรมของอีกคนที่กินเวลากว่า 10 นาทีเข้าไปแล้วด้วยใบหน้าไม่พอใจสักเท่าไหร่

                ...คีย์น่ะ เอาแต่หลบหน้า...

                เรื่องที่มินโฮอยากจะพูดอยากจะถามให้เข้าใจ ก็พลอยโดนบรรยากาศอึมครึมรอบตัวกลืนกินไปเสียหมด

                คีย์คงกำลังอึดอัด ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างจากตัวเขาเองเลยสักนิด

                “แพนเค้กกับโกโก้ตรงหน้านาย ชั้นไม่ได้สั่งไว้ให้นั่งดูน่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยเป็นการเริ่มบทสนทนา ตาคมจ้องมองใบหน้าของอีกคนที่เงยมาสบตาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้มหน้าหลบอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมยกมือหยิบแก้วโกโก้ขึ้นดื่ม

                ถ้ามองไม่ผิดล่ะก็ เขาแอบเห็นมือเล็กๆนั่นกำลังสั่น

                ยังคงกลัวอยู่สินะ...

 

                เวลาพูดกับคีย์ต้องปรับน้ำเสียงให้น่าฟังกว่านี้

                มินโฮย้ำบอกตัวเองในใจ คนตรงหน้าเขาขี้กลัว ร้องไห้ก็ง่าย ตกใจก็ง่าย แถมยังอ่อนแอ

                ที่ผ่านมา นอกจากนิสัยภายนอกแล้ว เรื่องส่วนตัวของคีย์นอกจากเรื่องที่พ่อแม่เสียไป เขาเองก็ไม่ค่อยจะรู้อะไร บางทีคงต้องรู้จักเอาใจใส่มากกว่านี้

 

 ลองเปลี่ยนตัวเองเพื่อคนข้างตัวดูบ้าง....

 

                ถ้าเขาสามารถเปลี่ยนนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ไปเป็นรู้จักเอาใจใส่คีย์บ้าง ชีวิตในแต่ล่ะวันอาจมีความสุขจนคิดไม่ถึงเลยก็ได้

                “อร่อยรึเปล่า” มินโฮเอ่ยถาม แล้วก็ตามด้วยภาพอย่างที่นึกไว้ไม่มีผิด ตาที่ยังมีรอยช้ำมองมาที่เขา แล้วก็กลับไปก้มหน้าตาเดิม

                “อะ อร่อยดี”

                “กินเยอะๆ เดี๋ยวไปเดินช็อปกัน”

                “ไปช็อปหรอ” ตาเรียวแทบจะเบิกกว้างขึ้นทันที มินโฮมองหน้าตาเหรอหรานั่นก็จะยักคิ้วส่งให้

                “อืม ไปหาเสื้อผ้า ร้องเท้าใหม่ๆใส่ไง ไม่ดีหรอ”

                “มินโฮจะไปกับเรา”

                “ก็ใช่น่ะสิ” คิ้วหนาขมวดอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่ในคำพูดของอีกคน ก่อนจะได้รับคำเฉลยที่ทำให้งงมากกว่าเดิม

                “จะ จะดีหรอ มินโฮน่าจะชวนดาร่าน่ะ”

                “เกี่ยวอะไรกับดาร่าด้วย”

                “ก็มินโฮกับดาร่าเป็น...” ยังไม่ทันที่อีกคนจะพูดจบ มือหนาก็ยกขึ้นห้ามพร้อมกับส่งประกายตาไม่พอใจ

                “พอเลย หยุด นายจะพูดบ้าอะไร”

                “คะ คือ กะ ก็...”

                “ไม่มีอะไรทั้งนั้น ชั้นกับดาร่าไม่ได้เป็นอะไรกัน คนที่เป็นอะไรกับฉันน่ะมีแต่นาย”

                “ไม่เห็นเข้าใจเลย” คนตัวเล็กบ่นออกมาเบาๆ ก็จะให้ไปเข้าใจได้อย่างไร ในเมื่อภาพที่เห็นตอนนั้นมีแต่คนที่คบหาดูใจกันเท่านั้นแหละถึงจะทำได้

                แล้วก็เหมือนว่ามินโฮเองจะอ่านความคิดของอีกคนออก

                “ที่เห็นตอนนั้นน่ะประชด เฮ้อ นายคงไม่เข้าใจหรอก เอาเป็นว่าชั้นกับดาร่าไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วนายก็ยังเป็นแฟนชั้น”

                “...”

                “เรื่องนี้น่ะเคลียร์แล้วน่ะ เหลือแต่เรื่องที่อยู่ๆนายก็หายไป ไม่ยอมรับโทรศัพท์ อันนั้นยังไม่เคลียร์ กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ หาคำตอบที่ไม่ใช่การเงียบไว้ให้ชั้นด้วย

.

.

.

.

.

                หลุดจากร้านกาแฟ มินโฮก็ขับรถมายังห้าง ก่อนจะดิ่งตรงไปยังห้องเสื้อแบรนด์ดังที่คุ้นเคย ผิดกับอีกคนที่ยืนเกร็งไม่ยอมก้าวเท้าตามอีกคน พนักงานในชุดฟอร์มแบบเดียวกันสองสามคนยิ้มแย้มให้ร่างบางอย่างเป็นกันเองเพราะเห็นว่ามาพร้อมกับนายแบบชื่อดัง ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นแบบให้แบรนด์ของที่นี่

 

                “มินโฮ” เสียงเล็กเอ่ยเรียกร่างสูงที่ทิ้งห่างออกไป มินโฮมองหน้าตาเลิกลักนั่นก่อนจะเดินเข้าไปหา

 

                “เสื้อที่นี่สวยน่ะ คีย์ลองเลือกดูแล้วกัน” มินโฮบอกพลางชี้มือไปยังเสื้อผ้าที่มาใหม่ให้คีย์เห็น ก่อนจะเดินแยกออกมาดูเสื้อเชิ้ตไว้ใส่ไปทำงาน

 

                “อ้าว ไม่ดูหรอ” ตาโตเบิกกว้างอยากแปลกใจ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยังเอาแต่เดินตามต้อยๆไม่เดินไปไหน

 

                “...”

 

                “เงียบอีกและ ไหนลองดูสิ ฮ่าๆ ตลกชะมัด ทาบบนตัวนายแล้วเสื้อนี่ดูใหญ่มาก” มินโฮหลุดหัวเราะออกมาเมื่อลองวางทาบเชิ้ตที่เลือกไว้บนตัวอีกคน แล้วดูเหมือนไม่ใช่แต่เพียงเสียงของมินโฮ พนักงานในร้านเองก็อดหัวเราะตามไม่ได้

 

                “...”

 

                “เฮ้ ล้อเล่นนิดเดียวเอง อย่าร้องน่ะ” มินโฮมองคนตัวบางที่ยืนก้มหน้าก้มตามองปลายเท้าตัวเอง

 

                “ปะเปล่า เสื้อที่นี่เหมาะกับมินโฮ” คีย์บอมเอ่ยเสียงเบาออกมา อาการปวดหัวที่แทรกมาเป็นครั้งคราวทำเอาแทบจะยืนไม่ไหว

 

                “นั่นน้องชายของมินโฮหรอ”

 

                “ไม่มั้งหน้าตาไม่เหมือนกันสักนิด”

 

                “อย่าบอกน่ะว่าแฟน ไม่อยากจะเชื่อ”

 

                “เอ่อ คีย์” เสียงจอแจที่ลอดเข้าหูนั้นทำให้มินโฮไม่ชอบใจ ร่างเล็กเองก็คงอึดอัดอยู่มากเช่นกัน

 

                “ขอโทษน่ะมินโฮ เพราะเรามาเดินด้วย ละ เลยดูไม่ดี”

 

                “ไปร้านอื่นเถอะ” วางเสื้อที่เลือกไว้แล้วกลับลงตามเดิม ก่อนจะคว้ามืออีกคนให้ก้าวเดินตาม แล้วดูเหมือนท่าทางเร่งรีบของนายแบบชื่อดังจะไปเรียกความสนใจจากพนักงานได้พอดู

 

                “คุณมินโฮไม่รับสักชุดหรอค่ะ” ไม่มีเสียงตอบกลับ มินโฮยังคงดึงอีกคนให้ก้าวตามไปเรื่อยๆ

 

               

.

.

.

 

               

                ผู้คนที่เดินสวนทางต่างชำเลืองมองร่างสูงใหญ่อย่างเห็นได้ชัด แล้วสายตาหลายคู่นั้นก็ไม่ลืมเพ่งมายังคนสูงน้อยกว่าที่ถูกมือหนาจับมือไว้แน่น คีย์แกะมือตัวเองออกจากอีกคน มินโฮมองร่างเล็กด้วยสายตาไม่พอใจเท่าไหร่ที่กล้าดึงมือเขาออก

 

                “ถ้านายหลง ฉันไม่ตามหาน่ะ” เอ่ยเป็นการขู่ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กนั่นไว้ แล้วก็เหมือนเดิม คีย์ดึงมือเขาออก

 

                “...”

 

                “คีย์”

 

                “มินโฮไม่ต้องเดินกับเราก็ได้ เราเดินได้ไม่หลงหรอก” มินโฮมองสายตาจริงจังจากคนตัวบางก็ได้แต่กลั้นขำ พร้อมกับที่ขายาวเข้าไปประชิดอีกคน

 

                “อย่างนั้นหรอ” มินโฮยังคงตีหน้านิ่ง ก่อนจะตวัดแขนเกี่ยวเอวอีกคน

 

                “อ่ะ!! มินโฮ” ร่างบางถึงกับหน้าเหวอคิดไม่ถึงว่ามินโฮจะกล้าเล่นแบบนี้ มือบางพยายามดันอีกคนออก แต่ทว่าก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด ซ้ำอ้อมแขนยังเกี่ยวรัดแน่นขึ้นอีก

 

                “ถ้าขยับหนีอีกชั้นอุ้มจริงๆน่ะ”

 

                “เดี๋ยวคนอื่นก็มองไม่ดีหรอก” เอ่ยเถียงออกมาอย่างไม่พอใจเท่าไหร่ คีย์เชื่อว่ามินโฮเองก็ต้องเห็นสายตาหลายๆคู่ที่มองมาทางพวกเขา

 

                “ต้องแคร์ด้วยหรอ”

 

                “คะ คือ...”

 

                “ทำไมตัวร้อนแบบนี้ล่ะ” คราวแรกที่ดึงเข้ามาใกล้ก็รู้สึกว่าอีกคนตัวรุมๆ แต่พอได้แตะมือลงยังหน้าผากเท่านั้นแหละ

 

                “เราไม่ได้เป็นไข้น่ะ” คนตัวเล็กว่าพลางเบี่ยงตัวออกห่างไม่ให้อีกคนได้โดนเนื้อตัวตัว

 

                “เเล้วไมไม่บอกว่าไม่สบาย จะได้พาไปหาหมอ” ตาคมจ้องอีกคนพร้อมกับเอ่ยคำพูดที่เรียกหน้าตาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดของอีกคน

 

                “เราบอกแล้วไงว่าเราไม่ได้ไม่สบาย” คีย์เถียงกลับแทบจะทันที มินโฮถอนหายใจกับอีกคนเมื่อพอจับทิศทางได้ว่าสาเหตุที่ทำตัวไม่น่ารักแบบนี้เพราะกลัวจะได้กินยา หรือไม่ก็ถูกพาไปหาหมอ

 

                “ดื้อแบบนี้ต้องบอกให้หมอฉีดยาสักเข็ม”

 

                “มินโฮ”

 

                “ก็นายน่ะดื้อ กินยาก็ยาก” เสียงทุ้มที่ดูเหมือนไม่ได้พูดเล่นทำเอาคีย์แทบจะร้องไห้ คีย์เกลียดโรงพยาบาล เกลียดเสียงเครื่องมือที่กระทบกัน เกลียดกลิ่นแปลกๆที่ทำให้เคืองจมูก

 

                “เร็วไปได้แล้ว”

 

                “จะไปไหน”

 

                “ก็หาหมอน่ะสิ” มือหนาออกแรงลากเด็กดื้อ ที่ตอนนี้ขืนตัวตัวเองไว้ยกใหญ่ แต่แรงแค่นั้นนะหรอ จะไปสู้แรงของคนที่ทั้งตัวโตกว่า และแข็งแรงมากกว่าได้

 

                “มินโฮปล่อย เราไม่ไป เราไม่อยากไป”

 

                “ไม่ไปแล้วจะหายรึไง”

 

                “หายสิ นอนเยอะๆก็หายแล้ว” คีย์เอ่ยต่อรองทั้งที่ยังเดินไปตามแรงลาก

 

                “หรอ”

 

                “หายจริงๆน่ะมินโฮ” คนตัวบางเอ่ยเสียงอ่อนพร้อมทั้งฝืนตัวเองจะแรงดึงของมือหนา มินโฮยอมหยุดเดินก่อนจะหันไปพูดคำที่คนตัวบางไม่ชอบใจ

 

                “ก็ได้ แต่ต้องกินยาด้วย”

 

                “...”

 

                “ถ้าไม่กินจะจับไปให้หมอฉีดยา”

 

                “กะก็ได้”

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

                กว่าจะเดินมาถึงตัวรถได้ก็เล่นเอาคีย์หอบแฮ่ก อาการปวดตุ๊บที่หัวทำเอาคนตัวบางยืนแทบไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าบอกอีกคน

 

พอขึ้นรถมาได้คนตัวเล็กก็รีบคว้าผ้าห่มจากหลังเบาะมากอดเอาไว้แน่น มือเล็กยกขึ้นคลึงศีระตัวเอง  มินโฮมองใบหน้าซีดเซียวที่มีเหงื่อเม็ดเล็กผุดออกมาก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

                “ปวดหัวล่ะสิ” มินโฮว่าพลางเอียงตัวไปหาอีกคน ดึงมือเล็กนั่นออก ก่อนจะทาบมือตัวเองยังหน้าผาก แก้ม และคอ

 

                “...”

               

“ไปหาหมอดีมั้ย” อุณหภูมิที่ร้อนกว่าเมื่อครู่ ทำเอามินโฮต้องเอ่ยปากพูดเรื่องหมออีกครั้ง

 

                “ไม่ไป!” ทั้งความหงุดหงิดเพราะไม่สบายเนื้อสบายตัว แถมด้วยอาการปวดหัว เลยพาลเอาคนที่แทบไม่เคยมีปากมีเสียงเผลอเสียงดังออกมา

 

                “คีย์” มินโฮเรียกชื่ออีกคน ก่อนจะได้เห็นแววตาขุ่นมัวที่เต็มไปด้วยน้ำใส

 

                “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ไป เราไม่ไป ฮึก มินโฮไม่เข้าใจรึไง” เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอีกคนโวยวาย มินโฮกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่กับท่าทางเอาเรื่องน่าดูของคนตรงหน้า

 

                “คีย์” ยังคงเอ่ยเรียกคนตัวบางอีกครั้ง คนตัวสูงยังไม่ค่อยแน่ใจกับเสียงโวยวายเมื่อครู่เท่าไหร่

 

                “เราจะกลับบ้าน เราไม่คุยกับมินโฮแล้ว มินโฮก็ห้ามพูดด้วย”

 

ท่าทางพิษไข้คงจะหนักกว่าที่คิดล่ะมั้ง










-------------------------PPLight---------------------------

หายหน้าหายตาไปเเบบยาวนาน เนื่องด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้เเพรวไม่ได้ต่อฟิค อย่างเช่น น้องน้ำมาเที่ยวบ้าน - - *

คิดถึงรีดทุกคนตัวโตๆ ไม่ได้เเวะเวียนมานานเเต่ก็ยังเห็นว่ามีคอมเม้นท์เพิ่มขึ้น ดีใจน้ำตานอง 5555+ ตอนเเรกที่ขี้เกียจๆจะต่อ เเต่คอมเม้นท์นี่ช่วยได้เยอะเลย เอาเป็นว่าทุกคนอย่าเพิ่งลืมฟิคเรื่องนี้ล่ะกัน จะหาเวลามาต่อ
รู้สึกตัวเองพูดไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่ ปล่อยเเพรวไปเถอะ อาเมนนน - -





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6631 RK CYP (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 20:17
    ฮยอนมินคือแบบ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย
    เอาใจออมม่าหนูนะ555555 ทำตัวดีๆ 
    #6,631
    0
  2. #6471 Choip (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:16
    บทคีย์จะเอาแต่ใจบางละแหละ ชเวมินโฮนายซวยแล้วไงละ 55555
    #6,471
    0
  3. #6295 Yabbybayyab (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 22:09
    มินโฮดูแลคีย์ดีๆนะ ถ้าเราเป็นคีย์นะคงจะด่านายไม่ยั้ง =_=
    แต่คีย์เป็นคนที่ยอมคนอื่นนี่เนอะ ยอมมากไปมันไม่ดีนะ T^T
    โวยวายใส่มินโฮบ้างก็ดี จะได้รู้อะไรขึ้นมาบ้าง -^-
    #6,295
    0
  4. #6185 KiM (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 02:38
    จงคือต้องเจอแทมินโหมดนี้นะทำน้องเสียใจไว้เยอะอ่ะแก
    นี่อยากให้คีย์เหวี่ยงใส่มินโฮมันเยอะๆเลย ยอมมันมาเยอะแล้ว
    แล้วก็อย่าไปบังคับคีย์อีกนะมินโฮ ถนอมคีย์เยอะๆๆๆๆ
    #6,185
    0
  5. #6028 มินคีย์หวาน (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 15:27
    โอยยยยยยยย .....

    พาร์ทนี้ฟินแหลกนะจ้ะ

    ฮยอนมินน่ารักจุงเบยยย จงมันยอมแทมินทุกอย่างเลยหรอ

    อิจฉาเบาเบา 55 แทมินแต่งตัวอะไร จงมันหวงนะหนู 555



    มินโฮมันยังบังคับคีย์ไม่เลิกช้ะ 5555

    แต่คีย์น่ารักจัง คนป่วยขี้อ้อน เหวี่ยง เอาแต่ใจ

    ทำกับมันเยอะๆเลยนะคีย์ มินโฮมันกำลังยอม 5555
    #6,028
    0
  6. #5962 Hagogi (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 09:56
    ว้าวมินโฮได้เรื่องเลย
    คีย์ไม่สบายแล้วออกฤทธิ์ใหญ่แล้ว 555
    #5,962
    0
  7. #5784 molie (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 16:15
    อ๊อดเว่อร์ชั่นเอ๋อคงตกใจน่าดู

    ม่ากำลังแผลงฤทธิ์ อีกหน่อยอ๊อดคงต้องหงอยซะล่ะมั้ง
    #5,784
    0
  8. #5726 MINKEY (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 12:14
    ช็อคม่าอ่ะO.o
    #5,726
    0
  9. #5640 yokyok (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 15:01
     เจอคิมคีย์เวอร์ชั่นนี้ อึ้งอ่ะดิ่มินโฮ อุวะฮะฮ่า
    รีดเดอร์สะใจ - -*

    ไรเตอร์ไฟตติ้ง !
    #5,640
    0
  10. #5606 bgts. (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 16:50
    โอ้ย ดีใจคีย์เริ่มเหวี่ยงแล้ว -/-

    #5,606
    0
  11. #5549 sesang (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 23:43
    ดูเหมือนน้องคีย์จะเริ่มรู้จักวีนใส่แฟนบ้างอะไรบ้างแล้วเนาะ.. ถึงคราวมินโฮจะต้องเอาใจใส่ และ ตามใจน้องคีย์บ้างหล่ะ
    #5,549
    0
  12. #5526 prakyejee (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:09
    มาปล่อยฟิคลงแบบเงียบๆเลยนะ
    คีย์เหวี่ยงบ้างอะไรบ้างแบบนี้แหละ ดี
    อย่าไปยอมอิหมีมัน ได้ใจ
    หมีดูแลคีย์ดีๆนะ
    #5,526
    0
  13. #5493 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 23:20
     คีย์ไม่อยากไปโรงบาล
    ขนาดนั้นเลยหรอ

    #5,493
    0
  14. #5489 nerifar (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 21:32
    เอร๊ยยยยยยคีย์เหวี่ยงทีมินโฮเงียบเลย>[]< ไม่เคยเจอล่ะเสะแก55555

    แต่คีย์ดูท่าจะเป็นหนักมากเลยนะTT แอบพาไปหาเถอะมิโน
    #5,489
    0
  15. #5484 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 23:30
    5555555555555555.

    อยากให้คีย์ไม่สบาย

    ทุกวันเลยมินโฮจะได้ไม่กล้า

    #5,484
    0
  16. #5466 uาJLwรียวริคุ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 19:04
    คนอะไรโวยวายยังน่ารัก

    ไม่เหมือนเราโวยวายแล้วน่าถีบ 5555555555
    #5,466
    0
  17. #5429 p0p (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 9 มกราคม 2555 / 14:13
    ชอบคีย์โวยวาย ><

    ให้มินโฮอึ้งๆบ้าง

    555555



    กลับมาต่อเร็วๆน้าค้ะ
    #5,429
    0
  18. #5418 minnylovekeyny (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 22:08
    คีย์ขึ้นเสียงใส่มินโฮ โอ๊ว~ ช่างเป็นสิ่งที่น่ามหัศจรรย์จริงๆๆ
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ แอบกลัวแทนมินโฮนะเนี่ย
    แต่ชอบอ่ะ เพราะปรกติคีย์จะงีบและก้มหน้ามากกว่าโวยวาย  ^^
    #5,418
    0
  19. #5407 Shinee☆Café (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 04:50
    อ้าว คีย์โวยเป็นด้วยเหรอ?
    โอวววว คีย์โหมดดาร์กกำลังจะมาสินะ
    อ๊ายยยย แอบถูกใจเล็กน้อยนะ จริงๆ > <''
    ให้อิโฮมันเจอซะมั่ง ชอบตะคอกคีย์ดีนัก
    แถมเป็นต้นเหตุของอาการป่วยซะด้วย
    เจอคีย์โวยบ้างละสะใจคนอ่านดีนักแล 55555555'

    ฮยอนมินหวานกันแล้วววว กรี๊ดๆๆๆ > <''
    เป็นช่วงเวลาของฮยอนมินที่รอคอยสินะ
    *ฉลอง*
    สงสารแทมมามากมาย..ถึงตอนนี้สงสารอิจงบ้างละ - -^
    แบบ..เจอแทมดาร์กโหมดเข้าให้กว่าจะกลับมาอ้อนเหมือนเดิมนี่..
    คางเหลืองแน่ๆอะ 5555555
    แต่ก็สมน้ำหน้าอยากทำให้เสียใจนี่เนอะ
    หวังว่าต่อไปจะหวานแหววกันจนมดไต่นะไรเตอร์ ฮี่ๆๆๆ ^^




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 ธันวาคม 2554 / 04:55
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 14 ธันวาคม 2554 / 04:57
    #5,407
    0
  20. #5398 @o^^ @e^^ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 01:33
    คีย์โวยวายในรอบกีปีหละนี่?
    แอร๊ยยย ดีใจ คีย์โวยวายใส่โฮแล้ว>< (อินี่เพ้อ)
    ไรเตอร์หายไปคลุกอยู่กับน้องน้ำตั้ง4เดือนแหนะ 555
    แต่ก็คิดถึงเหมือนเดิม ไม่สิคิดถึงมากกว่าเดิมอีก>"<
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว น่ารักจีจีเลอ;]

    รักไรเตอร์ตัวเท่าฟ้า จุ๊บๆ;"PP
    #5,398
    0
  21. #5397 love my key (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 09:19
    นึกว่าไรเตอร์หายไปกับน้องน้ำซะแล้ว

    น้องคีย์ทำยังกะคนแพ้ท้องเลย55555+
    #5,397
    0
  22. #5396 mmmamai (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 09:11
     คีย์โวยวายแล้ว -0-

    มินโฮ ทำให้คีย์หายด้วยนะ

    ฮยอนมิีนนน น่ารัก -///-

    น้องแทมร้ายเพราะมีพี่คอยสั่งป่าวเนี่ย - -+
    #5,396
    0
  23. #5394 Jealous-m (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 12:15
    ไรเตอร์ ขอฉากหวานๆมินคีย์ต่อน้ะ > <
    #5,394
    0
  24. #5393 prakyejee (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 01:01
     รอเคยเธอมาแสนนาน
    พาร์ทนี้คีย์ดุโฮด้วย ฮ่าๆๆ
    เอาเลย จัดอีกนะ แพรว เอามินโฮมันงงไปเลยว่าคีย์เปลี่ยนไป อิอิ
    ตอนหน้า ขอฉากหวานๆ ตอนดูแลกันนะ
    ปล มันจะไม่มีอุปสรรคความรักของทั้งคู่แล้วใช่ไหม
    ปลสอง น้ำลดแล้วใช่ไหม แต่งต่อเลยน้า รออ่านจ้า คริๆ
    #5,393
    0
  25. #5392 mirumo_o (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 23:31
    ชื่นช่ำหัวใจไปกับคู่ฮยอนมินแล้ว คราวนี้มาถึง มินคีย์ต่อท้ายมาด้วย><
    คีย์ยังน่าเอ็นดูเหมือนเดิมเลย เหมือนแมวตัวน้อยๆ ถึงจะไม่ขี้อ้อนแต่ก็น่ารักน่าทะนุถนอมอ่า^^
    แต่คีย์เราเป็นไข้ซะแล้วสิ ' ^ ' ทำไงดีล่ะที่นี้มินโฮ...โดนคีย์เหวี่ยงใส่ด้วย
    อารมณ์คนป่วยนี่ก็เหวี่ยงได้ใช่มั้ย?? ' - ' (55555)
    มินโฮ!!! หุบปากห้ามพูดนะ เพราะคีย์เค้าจะกลับบ้าน!!(5555555555)
    #5,392
    0