[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 36 : Chapter 28 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    23 ต.ค. 60

Chapter 28

 

 

                อาการโรคหัวใจในระยะนี้ดูเหมือนจะขยันกำเริบเป็นพิเศษ คีย์พยายามหายใจเข้าลึกๆเพื่อผ่อนคลายความตรึงเครียดของตัวเอง แต่จนแล้วจนรอดไออาการโรคหัวใจที่เต้นโครมครามก็ไม่มีทีท่าจะหยุดลงเสียที

 

                ดวงตารีเผลอสบดวงตาดำสนิทของคนตรงหน้าทีไร จำต้องหลบสายตาเสียทุกครั้ง แล้วไออาการประหม่าจนตัวเกร็งนี่เองที่ทำให้คนตัวโตแกล้งไม่เลิก

 

                คิม คิบอม แก้มแดงแจ๋ เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมา เล่นเอาเจ้าของชื่อรีบก้มหน้าก้มตาเสียยกใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นก็หนีไม่พ้นกล้ามเนื้อแขนแข็งแรงที่กอดรัดตัวเองไม่ให้เขยิบหนีไปไหนได้

 

                มะมินโฮ ง่วงหรือยัง คนเอ่ยถามสบตาเจ้าของชื่อเพียงวินาทีเดียวก็ต้องเบนสายตาหนี มินโฮหัวเราะในลำคอก่อนจะตอบคำถามออกไป

 

                ชั้นยังไม่ง่วง

 

                แล้ว เอ่อ แล้ว เราจะจ้องหน้ากันต่อไปแบบนี้หรอ ริมฝีปากบางเอ่ยถามออกมาแผ่วเบา

 

                อืม จนกว่าชั้นจะหลับ คีย์สบมองดวงตากลมโต พร้อมกับแก้มใสที่พองลมจนเต็มแก้ม ก่อนจะตามมาติดๆด้วยภาพของคิ้วที่กำลังขมวดเข้าหากัน

 

                ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลยนะ ชั้นเครียดยิ่งกว่านายซะอีก มินโฮเอ่ยท้วงออกมา เมื่อเห็นว่าคีย์กำลังแสดงสีหน้าหนักใจ

 

                มินโฮก็เครียดหรอ

 

                ก็ใช่นะสิ เพราะนายนั่นแหละคีย์เสียงทุ้มเอ่ยบอกชัดเจน คีย์กระพริบตาปริบๆก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมา

 

                เรานะหรอ

 

                หน้าแบบนี้ นิสัยแบบนี้ ตัวก็แค่นี้ แต่ให้ตายเถอะ นายมันแสบชะมัด

 

                ไม่เห็นเข้าใจเลยร่างบางเอ่ยพร้อมกับคิ้วน้อยๆที่ขมวดด้วยความไม่เข้าใจ

 

                ให้ตายเถอะ เกลียดชะมัด ไอหน้าตาซื่อๆไร้เดียงสาแบบนี้เนี่ย

 

                มินโฮ เกลียดเราหรอ คำพูดที่หลุดจากปากของมินโฮ ดูเหมือนคีย์จะไม่เข้าใจเลยสักนิด ดวงตารีช้อนมองอีกคนด้วยแววตาเศร้าๆ ภาพคนตัวเล็กที่กำลังปั้นสีหน้างอง้ำทำเอามินโฮหายใจหายคอติดขัดไปหมด

 

                เฮ้อออ เอาหน้ามามองชัดๆสิ หืมม แฟนใครเนี่ย น่ารักขนาดนี้ ใครจะไปเกลียดลง มือหนาประคองใบหน้าสวยขึ้นมาสบตา พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ทำให้คนฟังอมยิ้มจนแก้มแทบปริ มินโฮย่นจมูกตัวเองใส่คนตรงหน้า ก่อนจะส่งมือเข้าไปคลึงแก้มขาวๆด้วยความหมั่นไส้ และรีบฉวยโอกาสฝังปลายจมูกคมลงบนแก้มนุ่นๆนั่น

 

                มะ มินโฮคนตัวเล็กเอ่ยเรียกคนตรงหน้าด้วยความตกใจ ก่อนจะโดนจับให้พลิกตัวหันไปอีกด้าน คีย์พยายามจะเอี้ยวหน้าหันมามองคนตัวโตกว่า แต่สุดท้ายก็ได้แต่นอนนิ่งๆเพราะคำสั่งที่ดังอยู่ด้านหลัง

 

                หันหน้าไปทางนู้นแล้วห้ามหันกลับมาอีกนะ

 

                ทำไม...  คีย์เอ่ยปากจะถามเหตุผล แต่ดันโดนคนข้างหลังสวมกอดเข้าเสียก่อน ริมฝีปากบางเลยจำต้องหยุดคำพูดไว้เท่านั้น

 

                ก็เห็นหน้านายแล้วมันอดไม่ไหวนะสิมินโฮพึมพำออกมา ก่อนจะกอดรัดคนในอ้อมแขนแน่นเข้าไปอีก

 

                ...

 

                แก้มแดงๆ ปากแดงๆ ตาแป๋วๆ ให้ตายเถอะ นายทำชั้นตื่นเต้นไปหมด นี่ขนาดว่ายังไม่รวมไอเนื้อตัวนุ่มนิ่ม กับกลิ่นหอมๆของนายนะ ยิ่งพูดชั้นก็ยิ่งเครียดแฮะ นายนี่ร้ายกาจชะมัดเลยคีย์ มินโฮระบายอยู่ข้างใบหูบางของคีย์ คนฟังที่นิ่งเงียบและตกอยู่ในอ้อมกอดมาเกือบ 2 นาทีเต็ม ขยับตัวไปมา ก่อนจะสามารถผลิกตัวหันมาเผชิญหน้ากับมินโฮที่กำลังมีสีหน้าหน้าปลงตกได้

 

                นายผิดกติกา คิบอม ชั้นบอกว่าห้าม...

 

                จูบมั้ย

               

                หา!” มินโฮร้องเสียงหลงทันควัน เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิดแน่ๆ กับคำพูดของคีย์ที่หลุดถามเขาเมื่อกี้

 

                เรา....ให้มินโฮจูบได้นะ คีย์เว้นช่วงคำพูดเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง ก่อนจะตัดสินใจพูดเรื่องจูบอีกครั้ง แววตาใสๆที่ยังติดกังวลกับคำพูดของตัวเองทำเอาคนฟังอย่างมินโฮไม่รู้จะทำตัวยังไง

 

                ยั่วกันหรอคีย์

 

                เราหมายถึง ก็แค่จูบ คงไม่เป็นไร ท่าทางใสซื่อแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวนี่แหละ ที่ทำเอามินโฮเครียดจนแทบกุมขมับ

 

                ชั้นไม่มีทางหยุดแค่จูบเฉยๆแน่ มินโฮบอกไปตามความจริง คีย์สบตาคนตรงหน้าพร้อมกับเรียวคิ้วที่ย่นเข้าหากัน

 

                ทำไมล่ะ ก็ปกติมินโฮ..

 

                มันไม่ปกติเพราะชั้นค้างๆคาๆตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว อุตส่าห์ปล่อยนายแล้วนะ แต่นายดันมายั่วนี่สิ

 

                คือ เราเปล่า

 

                ชั้นไม่ช่วยตัวเองเป็นครั้งที่สองแน่ๆ งานนี้นายผิดเองนะคีย์ ร่างบางที่ยังงงๆไม่หาย ได้แต่เบิกตากว้าง เมื่อจู่ๆมินโฮก็กดริมฝีปากตัวเองลงบนกลีบปางบาง

 

                ความรุนแรงจากรสจูบดูก็รู้ว่ามินโฮเก็บกดมากแค่ไหน คีย์พยายามยันมือตัวเองกับหน้าอกแข็งแรงเพื่อให้คนตัวสูงนั้นหยุดการกระทำ

 

มินโฮที่รับรู้ถึงแรงต้านจากฝ่ามือเล็กๆใต้ร่าง ก็จำต้องถอนเรียวปากออก

 

แฮ่ก มิน..โฮ เรา หาย แฮ่ก...ใจ ไม่ทัน คีย์หอบออกมา ริมฝีปากสีสดบวมเจ่อด้วยฤทธิ์ของคนตัวสูง เห็นแบบนี้มินโฮก็แทบอยากจะย้ำรสจูบลึกซึ้งลงไปอีกครั้ง แต่มันติดตรงที่คนตรงหน้ากำลังหอบแฮ่กๆอยู่นี่สิ

 

คีย์

 

... ร่างเล็กหันตามเสียงเรียก ดวงตารีสวยมองคนตัวสูงที่จ้องตัวเองอยู่ก่อนแล้ว

 

คืนนี้ชั้น..

 

ดวงตาคมฉายภาพใบหน้าหวานสวยไม่แพ้ผู้หญิงของคนตรงหน้า ก่อนจะโน้มตัวเองให้ใกล้ชิดกับอีกคนมากขึ้น

 

ใกล้

 

ใกล้เสียจน...รับรู้ถึงไออุ่นร้อนของลมหายใจ

 

ริมฝีปากหนาดูดดึงกลีบปากร่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนจากคนตัวสูงทำเอาคนตัวเล็กสั่นไหวไปทั้งตัว

 

                ริมฝีปากหนาย้ำชิมความหวานจากเรียวปากสีระเรื่ออีกครั้ง

 

                เนิ่นนาน....

 

                ลิ้นร้อนชื้นสอดไล้โพลงปากเล็ก ความหอมหวาน และการชักนำด้วยความอ่อนโยน ตราตรึงความรู้สึกดีๆของผู้สร้างและผู้รับอย่างไม่มีวันลบเลือน

 

                ทุกตารางความคิดของมินโฮ ดูเหมือนจะโดนคีย์ครอบครองไปหมดเสียแล้ว

 

 

 

                มือหนาลอดสัมผัสใต้เสื้อยืดตัวบาง ปลายนิ้วร้อน แตะผิวกายนวลเนียนด้วยความหลงใหล

 

 

                ความสุขที่กำลังได้รับจำต้องหยุดชะงัก

 

เมื่อรับรู้ว่าอีกคน...แปลกไป

 

 

                เรียวปากหนาถอนรสจูบอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมมองใบหน้าสวยที่มีประกายตาสับสนฉายชัด

 

                เป็นอะไรรึเปล่า สีหน้าและท่าทางของคีย์ ทำให้มินโฮอดห่วงไม่ได้

 

                ถึง เอ่อ จะผ่านครั้งแรกมาแล้ว ตะ แต่ว่าคีย์ละล่ำละลักพูดเรื่องน่าอายออกมา ดวงหน้าหวานที่ขึ้นสีอยู่แล้ว ดูจะชัดมากขึ้นไปอีก

 

                หืมมมินโฮครางถามในลำคอ ดวงตาคมพยายามสบตาคนตัวเล็กที่เอาแต่หลบสายตา

 

                เรา คือ ว่าเรา...

 

                ว่ามาสิ อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่นแหละ น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถาม พร้อมกับที่ปลายนิ้วเรียวไล้แก้มคนตัวเล็กเล่น

 

                เราอาย แล้วก็ตื่นเต้นมากด้วย แล้ว เราก็ไม่รู้ว่าต้องทำตัวแบบไหน คีย์สารภาพออกมาตามตรง ในหัวตอนนี้แทบจะหนักอึ้งไปหมด กังวลไปสารพัดอย่าง

 

                ....

 

                มินโฮคงไม่เข้าใจที่เราพูด เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่จ้องหน้าตัวเองด้วยท่าทีเฉยๆ คนตัวเล็กเลยได้แต่ถอนหายใจลากยาวออกมา

 

                มินโฮยกยิ้มมุมปากบางๆโดยไม่ให้อีกคนเห็น ก่อนจะจับมือเล็กมากุมเอาไว้

 

                นี่...รู้สึกมั้ย เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไป เมื่อมือของคีย์วางทาบลงยังตำแหน่งหัวใจของตัวเอง

               

                มือเล็กที่ทาบลงไปสัมผัสได้ถึงอัตราความเร็วที่มากเกินจำเป็น

 

                ดวงตารีเงยมองใบหน้าคมที่กำลังมองตัวเองด้วยท่าทางนิ่งๆ

 

                หัวใจของมินโฮ...เต้นแรงมากเลยริมฝีปากบางหลุดคำพูดออกมา ก่อนจะวาดรอยยิ้มเล็กๆประดับใบหน้า เพราะเจ้าตัวคิดไม่ถึงว่า มินโฮจะมีอาการไม่ต่างจากตัวเอง

 

                ชั้นเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กับนายหรอกคีย์  มินโฮกระซิบข้างใบหู ก่อนจะเลื่อนปลายจมูกมายังแก้ม ริมฝีปากแตะสัมผัสจนเกิดเสียง

 

                คนตัวเล็กที่ยังเรียกสติตัวเองไม่ได้ดูเหมือนจะเสียโอกาสให้คนเจ้าเล่ห์อย่างมินโฮจนตัวเองตามไม่ทันเสียแล้ว

 

                มินโฮ อย่าดึงแบบนั้น มือเล็กพยายามรั้งเสื้อตัวเองที่กำลังถูกคนตัวสูงวุ่นวายไม่เลิก

 

                งั้นคีย์ถอดเองสิ

 

                มินโฮคำพูดของคนตัวสูงเล่นเอาคนตัวเล็กหน้าแดงก่ำ อาการใจเต้นโครมครามทำให้คีย์ก้มหน้าหงุดไม่กล้าสบมองแววตาที่เป็นประกายจากคนตรงหน้า

 

                อายหรอ

 

                กะ ก็ใช่นะสิ

 

                เอาน่า ยังไงชั้นก็เคยเห็นหมดแล้ว

 

                แต่ว่า... มันไม่เหมือนกันนี่

 

                คิดซะว่านี่คือครั้งแรกของเรา

 

                ...

 

                ชั้นก็แค่...อยากลบภาพเลวร้ายในหัวนาย

 

                ปลายคางมลถูกปรับให้อยู่ในองศาที่พอเหมาะ ริมฝีปากหนาประกบริมฝีปากบางจนแนบสนิท ดวงตารีปิดเปลือกตาลง ยอมรับสัมผัสจากคนตัวสูงที่กำลังชักนำ

 

                ความละเมียดละไมค่อยเปลี่ยนเป็นความร้อนอย่างไม่เร่งรีบ มินโฮถอนริมฝีปากให้คนตัวเล็กได้หายใจ ก่อนจะจรดปลายจมูกลงยังเรียวคอขาว กลีบปากหนาสร้างรอยสีจางบนเนื้อผิว

 

 

 

                ขาวขึ้นรึเปล่าคีย์ ทันทีที่มือหนาดึงเสื้อยืดตัวหลวมให้หลุดพ้นจากร่างบางได้ เสียงเอ่ยถามก็หลุดออกมาให้คนตัวเล็กได้เขินอายเล่น

 

                ห้ามมองนะมินโฮ มือไม้ที่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ก็เลื่อนประกบตาคนตัวสูงเอาไว้แน่น มินโฮยกยิ้มขำกับเสียงเล็กๆที่เอ่ยสั่งตัวเอง

 

                ทำไมล่ะ นายสวยจะตาย คนตัวสูงยังเอ่ยแซวไม่เลิก คีย์ที่เลือดพลุ่งสูงดูเหมือนจะตัวแดงไปทั้งตัวเพราะความอาย

 

 

 

                ถึงจะมีอะไรกันแล้ว

 

 

                แต่ความรู้สึกตอนนี้มันต่างจากครั้งแรกมากจริงๆ

 

 

 

 

                ดวงตาคมที่เฝ้าแต่สำรวจสีหน้าตัวเอง

 

                คำพูดคำจาที่มีแต่จะสร้างความเขินอาย

 

                สัมผัสรุ่มร่ามที่ทำให้ร่างกายร้อนวูบไปทั้งเนื้อทั้งตัว

 

                ....อ๊ะ...เสียงครางแรกที่หลุดจากเรียวปากบางทำเอาคนตัวสูงยกยิ้มพอใจ เรียวลิ้นสาละวนกับยอดอกสีหวานอีกครั้ง ก่อนจะสร้างร่องรอยสีแดงไว้ทั่วทั้งพื้นผิวที่เคยผ่านการสัมผัส

 

                นั่นแหละที่อยากได้ยิน ขอดังกว่านี้ได้มั้ย ลมหายใจหอบถี่ที่เปล่าลดอยู่ข้างหู ทำเอาคนตัวเล็กชาวูบไปทั้งตัว มือบางยกขึ้นหมายจะปิดปากตัวเองเอาไว้ แต่คนไวกว่าอย่างมินโฮก็รวบมือเล็กๆนั่นเอาไว้ทัน

 

                ก็บอกแล้วไงว่าอยากได้ยิน มินโฮย้ำคำพูดออกไป คีย์เม้มริมฝีปากเข้าหากัน ก่อนจะส่ายหัวเป็นเชิงปฎิเสธ

 

                อ๊ะ!!”  นิ้วมือเรียวที่ลากผ่านเนื้อผ้าสัมผัสกับแกนกายจนเต็มมือ เล่นเอาร่างบางผวาหลุดเสียงร้องออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

                ไหนว่าจะไม่ร้องไง ชั้นไม่ได้ห้ามนะ

 

                ก็มินโฮ งืออ.. คะ ขี้โกง คนตัวเล็กว่าพลางขยับตัวหนี แต่ยังไม่ทันจะได้เคลื่อนตัวไปไหน คนตัวสูงก็ใช้มือยันไหล่เอาไว้ไม่ให้ขยับเสียแล้ว

 

                มะ มินโฮ คีย์เอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าทันที เมื่อรู้ว่ามือเรียวๆนั่นกำลังไล่สะเปะสะปะอยู่กับกางเกงนอนที่สวมอยู่

 

                ก็มันเกะกะมินโฮว่าพลางชูกางเกงเนื้อนิ่มสีครีมที่ถอดออกจากคนตัวเล็กด้วยสีหน้านิ่งๆ คีย์พ่นลมหายใจออกมาเพราะไม่สามารถทำอะไรได้สักอย่าง

 

                คนตัวสูงหัวเราะขำกับท่าทางปลงตกของร่างเล็ก ริมฝีปากบางที่เบะเข้าหากันนั้นมองดูยังไงก็น่ารักในสายตาของมินโฮ

 

                เอาแต่ใจตัวเองคีย์พึมพรำออกมาพร้อมกับสบตาอีกคน เสียงหัวเราะหยุดลงในทันที พร้อมกับที่เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไป เพราะคิดว่าตัวเองอาจจะฟังผิด

 

                ว่าอะไรนะคีย์

 

                คีย์พยายามสู้สายตาคมของมินโฮ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก และใช้มือเกี่ยวรอบคอคนตัวสูงให้โน้มเข้ามาหาตัวเอง ริมฝีปากบางกดหนักยังช่วงคอเรียว ก่อนจะดูดเน้นหวังให้เกิดรอยแบบที่คนตัวสูงเคยทำ 

 

                ใบหน้าหวานละออกห่าง ดวงตารีมองผลงานที่ตัวเองทำก็ได้แต่ถอนหายใจยาวๆออกมา

 

                ทำได้แค่รอยจางๆเอง มินโฮกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ คิดไม่ถึงว่าคีย์จะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้

 

                นายเล่นอะไรคีย์ มินโฮเค้นเสียงถามพร้อมกับดวงตาคมที่คาดหวังกับคำตอบ

 

                กะ ก็ ก็...ขอโทษ คือเรา ขอโทษ

 

                เหตุผล ถ้าไม่เข้าท่าละก็ รอยแบบนี้ชั้นจะเอาให้ไม่เหลือที่วางบนตัวนายเลยคอยดู เสียงทุ้มที่เอ่ยพร้อมกับนิ้วมือที่ชี้ยังตำแหน่งรอยจางๆบนคอทำเอาคนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความกลัว คีย์ละล้ำละลักอยู่นาน กว่าจะกล้าบอกออกไปได้

 

                คือ เรา เอ่อ แค่อยากให้มินโฮรู้บ้าง ว่าตอนมีรอยแบบนี้อยู่ มันรู้สึกแบบไหน

 

                แก้แค้นคราวนั้นหรอคีย์น้ำเสียงเอ่ยถามดูเหมือนไม่ใส่ใจเท่าไหร่ แต่ดวงตาคมยังจับจ้องใบหน้าหวานไม่เลิก

 

                กะ ก็มินโฮชอบเอาแต่ใจ

 

                อ้ออ งี้สินะ งั้นชั้นอนุญาตให้คิสได้อีก 5 ครั้ง

 

                5 ครั้งคีย์ทวนถามออกมาด้วยแววตาติดสงสัย มินโฮกระตุกยิ้มพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีจัด

 

                เพราะว่าคืนนี้ชั้นจะเอาแต่ใจทั้งคืน







---------------------------------------------------------------------------50%



 

                 ทฤษฎีที่ว่าด้วยเรื่องของความรัก มันลึกลับซ้อนแค่ไหนไม่มีใครให้คำนิยามออกมาได้ แต่ถ้าคุณอยากที่เรียนรู้ คุณต้องเริ่มจากการเปิดใจ

 

                ดวงตาคมมองข้อความตัวหนังสือไม่กี่ประโยค ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ จงฮยอนไม่เคยสนใจหนังสือประเภทนี้ แต่ตอนนี้เขากลับถือมันอยู่ในมือ ข้อความจากปกหลังที่ตัวเองอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบแต่ก็ไม่เข้าใจความหมายของมัน ทำให้จงฮยอนขมวดคิ้วหนัก

               

                โจทย์เลขยาวเหยียด ยังเข้าใจง่ายกว่าข้อความไม่กี่ประโยคตรงหน้าเป็นไหนๆ เพราะอย่างน้อยทฤษฎีบทและนิยามของมัน ก็พอทำให้รับรู้ได้บ้าง ว่าเขาจะเริ่มหาคำตอบด้วยวิธีการใด แต่กับความรักนี่สิ....

 

                อะไรคือสิ่งที่เรียกว่า เปิดใจ

 

                อะไรกัน เดี๋ยวนี้ คิม จงฮยอนที่ชั้นรู้จักอ่านหนังสือแบบนี้ด้วยหรอ เสียงนุ่มทุ้มข้างตัวทำให้จงฮยอนหลุดจากความคิดตัวเอง และหันไปมองที่มาของตนเสียง

 

                อนยู แกซื้อไปอ่านสิ จงฮยอนยื่นหนังสือส่งให้ อนยูรับมาด้วยท่าทีงงๆ

 

                ชั้นไม่อ่านหนังสือไร้สาระแบบนี้หรอกน่า ทำหน้าเอียนกับรูปภาพที่ใช้เป็นปกหนังสือ ก่อนจะนำกลับไปวางบนชั้นตามเดิม

 

                ทำไมถึงคิดว่าความรักเป็นเรื่องไร้สาระล่ะ จงฮยอนตั้งคำถามออกมา อนยูมองตาของเพื่อนก่อนจะส่ายหัวปฏิเสธ

 

                ชั้นหมายถึงหนังสือมันไร้สาระ ไม่ได้เกี่ยวกับความรักสักหน่อย

 

                ช่างมันเถอะ เพราะยังไง ทั้งหนังสือและความรัก มันก็ไร้สาระไม่ต่างกัน จงฮยอนพูดออกมาก่อนจะพยักหน้ากับคำพูดของตัวเอง คล้ายจะยืนยันว่า สิ่งที่พูดไปนะถูกต้องแล้ว

 

                แล้วอะไรที่ทำให้แกคิดว่าความรักเป็นเรื่องไร้สาระล่ะ อนยูถามย้อนกลับไป ก่อนจะเห็นแววตาขบขันที่ประกายอยู่ในดวงตาสีนิลตรงหน้า

 

                เพราะมันไม่มีอยู่จริง จงฮยอนยกยิ้มมุมปาก

 

                ใครบอกแกว่ามันไม่มีจริง

 

                ไม่รู้ดิ ก็ไม่เคยเห็นนี่หว่า คำพูดของจงฮยอนเรียกฝ่ามือหนักๆจากคนข้างตัวได้เป็นอย่างดี ใบหน้าคมเบะปากออกมา

 

                แล้วแกเคยเห็นแทมินไม่ล่ะ

               

                เกี่ยวอะไรกับแทมินด้วยว่ะ จงฮยอนยู่ปาก ก่อนจะคว้าหยิบหนังสือเล่มอื่นบนชั้นมาเปิดผ่านๆ

 

                ถ้าแกเคยเห็นแทมิน ก็เท่ากับว่าความรักมันมีจริง

 

                ทำไมต้องแทมิน

 

                ก็เพราะโจทย์มันถามว่า ความรักของจงฮยอนคืออะไรนะสิ คำตอบเลยต้องเป็นแทมิน

 

                ไม่เห็นจะมีบทนิยามไหนเลย ที่คำตอบของชั้นต้องเป็นแทมิน

 

                ใครว่าไม่มี บทนิยาม มันก็ระบุไว้แล้วนี่ คราวใดเมื่อจงฮยอนต้องมอบหัวใจให้ใครสักคน คนๆนั้นคือแทมิน เรื่องของนายทำไมนายไม่รู้เนี่ย  คิม จงฮยอน โง่ชะมัด  อนยูเอ่ยออกมาด้วยท่าทีหัวเสีย จงฮยอนเองก็หัวเสียไม่แพ้กัน

 

                บทนิยามอะไรของแกวะ มั่วชะมัด

 

                จะมั่วได้ไง ในเมื่อเงื่อนไขก็บอกมาอยู่แล้ว ว่าคนๆนั้นต้องเป็นคนที่จริงใจกับจงฮยอน ต้องเป็นคนที่ยอมทุกอย่างเพื่อจงฮยอน และเงื่อนไขที่สำคัญที่สุด ต้องเป็นคนที่รักจงฮยอนอย่างจริงใจ เห็นมั้ย คำตอบมันชัดเจนแค่ไหนว่าเป็นแทมิน

 

                ... จงฮยอนถอนหายใจออกมา

 

                แกโกรธที่ชั้นพูดความจริงงั้นหรอ เสียงเค้นถามทำให้จงฮยอนส่ายหัวออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังเคาเตอร์เพื่อชำระค่าหนังสือเพลง

 

                รอกันด้วยสิว่ะ

 

 

                2 วันแล้วสินะที่ไม่ได้เห็นใบหน้าน่ารักนั่น ไม่ได้เห็นรอยยิ้มปรุงแต่งที่มีเพื่อเขา

 

                ก็เคยคิดเหมือนกันว่าถ้าไม่เห็นแล้วจะรู้สึกยังไง...แล้วตอนนี้ ก็ได้รับคำตอบแล้ว

 

                ก็แค่รู้สึกแปลก...แปลกเพราะยังไม่ชิน

 

                ไม่มีความคิดอะไรที่เกินเลยไปกว่านั้น

 

 

                ผู้หญิงของนาย เดี๋ยวนี้เลิกไปหมดแล้วหรอ อนยูถามก่อนจะยื่นเหล้าที่ชงเรียบร้อยแล้วให้กับคนที่นั่งใช้สายตาเหม่อลอย

 

                เปล่านิ ชั้นก็ยังเจอกับพี่เอริอยู่เรื่อยๆ จงฮยอนตอบออกไป ก่อนจะสบตาอนยูด้วยความสงสัย

 

                ชั้นหมายถึง พวกที่มีวันหมดอายุนะจงฮยอนพยักหน้าเข้าใจในคำถาม คิดๆดูแล้ว นอกจากพี่เอริที่ยังเจอกัน....แต่กับคนอื่น

 

                เหมือนว่าไม่ได้ติดต่อกับใครมาสักพักแล้ว

 

                คนพวกนั้นเลิกไปหมดแล้วหรอ  

 

                ...

               

                จงฮยอนรู้รึเปล่า ว่าตัวเองมาที่แบบนี้น้อยลง แต่กลับเข้าเรียนมากขึ้นอนยูพูดพร้อมกวาดสายตาตัวเองไปรอบๆ

 

                ...

 

                จำได้มั้ยว่าตัวเองสูบบุหรี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

 

                ...

 

                แทมิน ทำนายเปลี่ยนไปเยอะนะ

 

                สำหรับเขา จงฮยอนเป็นเหมือนครอบครัว เป็นพื่อนคนสนิทที่คบหากันตั้งแต่เด็ก นิสัยใจคอจงฮยอนเป็นอย่างไร ทำไมอนยูถึงไม่รู้ และก็เพราะว่ารู้จักกันมากเกินไป เขาถึงรู้ว่าทั้งหมดที่เปลี่ยนไป เกิดขึ้นเพราะใคร แต่กลับคนที่ปิดกลั้นความรู้สึกจนเชยชินแบบจงฮยอน อาจคิดว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปได้

 

ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน แต่สำหรับจงฮยอน ถ้าปล่อยให้เจ้าตัวคิดไปเอง ก็ไม่รู้ว่าจะพบคำตอบได้เมื่อไหร่ บางทีคนแบบนี้ก็น่าสงสารเหมือนกัน.....

 

 

คนที่ไม่เข้าใจหัวใจตัวเอง

 

 

                คิม จงฮยอน เสียงเอ่ยเรียกจากทางด้านหลัง ทำให้จงฮยอนหันไปมอง หญิงสาวรูปร่างเพรียวบาง ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่เขาด้วยท่าทางไม่พอใจ ก่อนจะสาวเท้ามายืนอยู่ตรงหน้า

 

                เฮ้ จงฮยอน นั่นผู้หญิงของนายหรอ อนยูเอ่ยถามเสียงเบา จงฮยอนส่ายหน้าปฏิเสธออกมา

 

                ชั้นมีเรื่องที่ต้องพูดกับนาย น้ำเสียงและสีหน้าของคนตรงหน้าทำให้จงฮยอนผายมือออกเพื่อเชิญอีกคนให้นั่งลง อนยูที่นั่งอยู่ก่อนแล้วมองคนทั้งคู่ก่อนจะลุกออกมา เพื่อให้ทั้งสองคนพูดคุยกันได้อย่างสะดวก

 

                ถึงไม่ได้สนทนากันมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังจำได้ดีว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

 

                ไม่ได้คุยกันตั้งนาน ไม่คิดว่าจะจำผมได้

 

                คิม จงฮยอน นายทำอะไรน้องชายชั้น คำพูดเปิดประเด็นทำให้จงฮยอนเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะได้ยินอีกคนเอ่ยชัดในลายละเอียดของเรื่องที่พูดถึงมากขึ้น

 

                ลี แทมิน เขาเป็นน้องชายชั้น นายทำอะไรเขา

 

                “…”

 

                ทำไมต้องเป็นแทมิน  จงฮยอนนายเล่นอะไรของนาย  แทมินไม่ใช่คนประเภทเดียวกับนาย ทำไมต้องทำกับเขาแบบนั้น นายรู้มั้ยจงฮยอน นายมันแย่เกินกว่าจะเป็นคน

 

                พี่พูดแบบนี้หมายความว่าไง แทมินเป็นอะไรเสียงที่ตะเบ็งออกมาไม่ได้แพ้อีกฝ่ายเลยสักนิด ดวงตาคมจ้องลึกไปในดวงตาอีกคนอย่างต้องการคำตอบ

 

                คนไม่มีหัวใจแบบนาย คิดห่วงคนอื่นก็เป็นงั้นหรอน้ำเสียงเย็นชาที่หลุดจากกลีบปากสวย ดูก็รู้ว่าเจ้าของคำพูดจงใจให้อีกฝ่ายรู้สถานะตัวเอง

 

                เจสสิก้า!!”

 

                อย่าทำให้แทมินต้องเจ็บไปมากกว่านี้ คำพูดทิ้งท้ายของเจสสิก้าก่อนเดินจากไป ทำให้จงฮยอนรู้ว่า ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับแทมินแน่ๆ

 

                แต่อะไรกันล่ะ ที่เกิดขึ้น

 

                จะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า กับ 2 วันที่เขาไม่ได้เจอแทมิน

 

                จงฮยอนทบทวนคำพูดของเจสสิก้าทั้งหมด ก่อนจะรีบกดโทรหาแทมิน...ไม่มีเสียงสัญญาณตอบรับด้วยซ้ำ จงฮยอนกดย้ำอีกหลายรอบ แต่ก็เหมือนเดิม ความใจร้อนที่ห่างหายไปนานของเจ้าตัวกลับมาทักทายอีกครั้ง

 

                เคล้ง!!”

 

                ทำบ้าอะไรว่ะ จงฮยอน!” อนยูที่เดินสวนกับเจสสิก้าเข้ามา ถึงกับต้องตวาดเสียงดัง เมื่อเห็นโทรศัพท์ที่แตกกระเด็นด้วยแรงของคนตรงหน้า

 

                อนยูเอากุญแจรถมา

 

                เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ เมื่อเห็นสีหน้าร้อนรนของจงฮยอน อนยูก็รีบเอ่ยถาม พร้อมกับมือที่คว้าหากุญแจรถให้

 

                ไม่รู้ แต่ชั้นจะไปหาแทมิน

 

                เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ ทันทีที่กุญแจรถตกถึงมือ จงฮยอนก็ออกจากร้านทันที ทิ้งไว้แต่อนยูที่กำลังทำสีหน้าสับสนไปหมด

 

                อ๊า ว่าแต่คุณจะกลับบ้านไงล่ะ ท่าทางรีบร้อนขนาดนั้น เพื่อนคุณคงไม่กลับมารับคุณหรอกนะ เสียงระยะประชิดตัวทำที่อยู่ด้านหลัง ทำให้อนยูถอนหายใจหนักๆออกมา เมื่อจำได้ว่าเสียงที่คุ้นเคยนั่นเป็นของใคร

 

                พี่มีธุระอะไร อนยูถามออกไปทั้งที่ไม่สบมองอีกคน

 

                อนยู พี่ไปส่งนายนะ

 

                ผมกลับเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้ใครไปส่งหรอก  อนยูตอบกลับทันควัน พร้อมกับเดินออกมาจากบริเวณที่ยืนอยู่ แต่ทว่ามือหนาของอีกคนกลับรั้งตัวไว้ไม่ให้เดินหนีไปไหนได้

 

                อนยู

 

                พี่อีจุน พี่ไม่เข้าใจที่ผมพูดใช่มั้ย งั้นผมจะพูดอีกคะ ค เสียงขาดห้วงไปแค่นั้น เมื่ออีจุนใช้นิ้วกดลงยังกลีบปากอิ่ม

               

                นายชอบหักหน้าพี่อยู่เรื่อยดวงตาคมสบมองอีกฝ่ายแกมบังคับ ก่อนจะฉุดยังข้อมือขาวให้เดินตามออกมายังนอกร้าน

 

                อีจุนต้องใช้แรงมากพอตัวกว่าจะลากอนยูมาถึงรถตัวเองได้ แล้วต้องใช้แรงมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเพื่อให้คนตัวขาวเข้าไปนั่งอยู่ในตัวรถได้สำเร็จ

 

                พี่กำลังทำให้ผมอึดอัดอนยูอมลมจนแก้มพอง ดวงตาหยีเล็กมองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ อีจุนที่เห็นท่าทางไม่เต็มใจของอีกฝ่ายก็ทำตัวเองรู้สึกแย่ไปด้วย

 

                ก็พี่บอกแล้วไงว่าจะไปส่ง

 

                ผมเองก็บอกพี่เหมือนกัน ว่าผมกลับเองได้ อนยูสวนกลับทันที

 

                นายไม่เคยฟังที่พี่พูดเลย

 

                แล้วพี่เคยฟังคำพูดของผมบ้างมั้ย ดีแต่บังคับคนอื่น เอ่ยทับอีกครั้ง ถึงตอนนี้อีจุนแทบปั้นหน้าไม่ถูก ได้แต่กลอกตาตัวเองไปมา ก่อนจะสตาร์ทรถ

 

                เสียงเพลงที่เปิดคลอตลอดทางดูเหมือนจะช่วยให้อนยูรู้สึกเย็นใจขึ้นมาบ้าง แต่เพียงครู่เดียวก็ต้องหันมาถลึงตากับสารถีข้างตัวที่ตอนนี้เลี้ยงรถแยกไปยังถนนอีกเส้น ที่ไม่ใช่ทางไปบ้านของเค้า

 

                พี่อีจุน พี่จะพาผมไปไหน

 

                กลับบ้านช้าสักชั่วโมง ไม่เป็นไรหรอกมั้ง อีจุนยิ้มแหยส่งให้เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอนยูไม่สนุกกับสิ่งที่เขากำลังทำเลยสักนิด

 

                หยุดทำตัวงี่เง่าแบบนี้สักทีเถอะ พี่ก็รู้ว่ามันไม่ได้อะไรขึ้นมา

 

                นายใช้คำพูดกับพี่แรงไปหรือเปล่าอนยู อีจุนปรามอีกคน แต่ดูเหมือนอารมณ์ร้อนที่คุกกรุ่นในตัวอนยูไม่ได้ลดน้อยลงสักนิด

 

                พี่กำลังทำให้ผมเกลี.. ถ้อยคำถูกกลืนด้วยเรียวปากอีกคน อนยูเบิกตากว้าง พร้อมกับใช้มือผลักอีกคนออกจนสุดแรง

 

                พี่ขอโทษ พี่แค่กลัว ว่านายจะพูดคำนั้น

 

                ...

 

                รอยยิ้มจากนาย พี่ไม่มีโอกาสได้รับมันอีกแล้วใช่มั้ย

 

                พี่หักหลังผมเอง

 

                อนยู

 

                ถ้าถึงเมื่อไหร่ ก็ปลุกผมด้วยแล้วกันอนยูหลับตาลง พยายามไม่คิดอะไรให้มากมาย อยากให้เรื่องราวหน้าหนักใจแบบที่เผชิญอยู่จบลงเสียที

 

                ถ้าซองมินเขาไม่ได้เลือกนาย ถึงตอนนั้น ขอพี่เป็นคนแรกได้มั้ยที่นายพิจาณา











--------------------------------PPLight----------------------------

 เห็นคอมเม้นท์ที่บอก ว่า "รอ" เเล้วรู้สึกผิดตัวโตๆเลย อ่านคำนี้เเล้วรู้สึกตัวเองเป็นคนสำคัญ 555+ (มันยังมีหน้ามาหัวเราะอีก -*-)

เเพรวหายไปนาน เเถมกลับมาก็ไม่ค่อยมีอะไร ณ จุดนี้อาจโดนเเฟนฟิคทั้งด่าทั้งสาปเเช่ง ง่า อย่าทำกับเเพรวเเบบนี้เลย - - *

เห็นจากคอมเม้นท์เเล้ว เหมือนต้องการให้เเพรวจัดเอ็นซีเต็มรูปเเบบ
เเต่เเพรวคิดไว้ตั้งเเต่เเรกว่าจะให้มันจบเเค่นี้อ่ะ รีดเดอร์จะว่าอะไรมั้ย?

กด 1 เเค่นี้เเหละกำลังดี ไม่มากเกินไป
กด 2 จัดมาซะดีๆ (อันนี้รีดเดอร์เริ่มหื่น - - )

ถ้ามีคนอยากให้เเต่งของมินคีย์ต่อค่อนค้างเยอะ  เเพรวก็จะเเต่งต่อ เเต่เอ็นซีเป็นอะไรที่เเพรวรู้สึกว่าโคตรยากลำบากในการเขียนมากๆ

เเชปนี้มีจินจุนโผล่มาด้วยเเหละ มาเเบบไม่ตั้งใจด้วยนะ เเพรวเเค่รู้สึกอยากให้มันเป็นเเบบนี้เเหละ เเล้วก็เลยเขียนมาเลยซะงั้น 555+ (มันจะบอกว่า มันไม่คิดปรึกษาใครเลย -  -)







ปล้ำบลิง ฟิคของผมมันอินดี้(ฮยองเค้าว่างั้นล่ะ - - * )
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6620 RK CYP (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 21:46
    มินคีย์ทำตัวหนูแตก -//////////////////////-
    เจสน่ารักนะ พอเป็นแบบนี้อ่ะ 
    เฮียกัลับไปหาแตมิเลยนะ
    พี่อน................อีจุนมาจากหนายยยยยยยยย
    #6,620
    0
  2. #6460 Choip (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:44
    มินคีย์มินคีย์มินคีย์ เขินไม่หยุดแล้วสิ -////////-



    คำตอบของจงฮยอนคือแทมิน ใช่ รู้ใจตัวเองสักทีสิคิมจง
    #6,460
    0
  3. #6287 Yabbybayyab (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 15:48
    อยากจะระเบิดตัวตายกับมินคีย์ >////////< บึ้ม!!!!
    เป็นอะไรที่แบบ #%}{%^<_~%^#{)฿&/:&2฿(-.?[^*!!! มากอ่ะ อธิบายไม่ถูก
    ละมุนสุดๆ ชอบง่าาาาาา ชอบ ชอบบบ ชอบบบบบบบบ
    #6,287
    0
  4. #6248 puppygirl (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 22:49
    เจสนี่จริงๆก็รักน้องตัวเองนะเนี่ย

    มินคีย์หวานตลอดล่ะ
    #6,248
    0
  5. #6151 teddy_ >O< (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 22:58
    ถ้ามินโฮจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้
    #6,151
    0
  6. #6116 runwithyou SH (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 21:20
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยย
    จะคลั่งตายกะมินคีย์
    เดี๋ยวนี้มินโฮชอบหยอกคีย์อ่ะ
    น่ารัก ><
    #6,116
    0
  7. #5955 Hagogi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 09:04
    มินคีย์หวานไม่เกรงใจคนอ่านเลย (จิงๆก็ไม่ต้องเกรงใจหรอก เราปากไม่ตรงกับใจน่ะ)
    เรียลสุดๆๆอ่ะคู่นี้ รักมากมายเลย
    #5,955
    0
  8. #5904 ตาด้า (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 12:30
    อนยู =[]=!!! โดนซะแหล่ววว
    #5,904
    0
  9. #5889 perfumepassion (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 18:49
    รู้สึกดีที่ไม่มีดาร่ามาขัดจังหว่ะ ฮิฮิ
    #5,889
    0
  10. #5774 molie (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 13:28
    แทมินแกอยู่หนายยยยยยยยยยยยยย

    เจสก็รักน้องเหมือนกันนะเนี่ย
    #5,774
    0
  11. #5754 gift (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 00:36
    มินคีย์ไม่ต้องเกร่งใจ รีดเดอร์รออยู่

    จงเริ่มไปไม่ถูกแล้วสิแทมไม่มาหา

    #5,754
    0
  12. #5714 MINKEY (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 00:27
    เป็ดเพิ่งมารีบเนอะ ทั้งๆที่น่าจะทำแบบนี้ตั้งนานอ่ะ

    อยากให้หู้เคะอ่ะ 55
    #5,714
    0
  13. #5630 yokyok (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 14:13
     เฮียอน .. อยู่กับซองมินก็เมะดีนะ
    แต่อีจุนโผล่มาปุ๊ป เฮียเคะทันที 55555

    แทมิน.. ความพยายามไม่เคยสูญเปล่าหรอกนะ
    ไม่ได้สิ่งที่ต้องการในท้ายที่สุด..แต่สุดท้าย สิ่งที่ได้มาระหว่างทางมันอาจจะมากกว่าิ่สิ่งที่เราพยายามเพื่อให้ได้มาก็ได้นะ
    #5,630
    0
  14. #5472 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 20:13
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

    คีย์แน่มากอ่ะ

    ชอบบบบบบบบบบ มาก
    #5,472
    0
  15. #5404 Shinee☆Café (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 02:46
    ฮิฮะ คีย์น่ารักเกินมนุษย์ไปแล้ว แอร้
    น่ารักมากเลยค่ะลูกแม่ -///////-
    อิโอไม่หื่นก็ให้มันรู้ไปสิ เอ้าา!

    โห๊ะๆ อิจงเริ่มอยู่ไม่เป็นเมื่อแทมินหายไปแล้วสินะ
    ว่าแต่..แทมินหายไปไหน? แทมินเป็นอะไร?
    อย่าทำร้ายแทมินนักสิไรเตอร์ T^T

    กรี๊ดดดดดดด! จุน-อนมาแล้วววววว!
    อิจุนเคยทำอะไรให้พี่อนเกลียดละเนี่ย?
    เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆจริงเชียว อั๊ยยยย!
    #5,404
    0
  16. #5341 Pop (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 08:18
    อ่าาาา~ อนยูโอป้าของเราโดนเข้าแล้วไง~ - -*
    #5,341
    0
  17. #5272 minnylovekeyny (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 18:36

    มินคีย์ อีส เรียล!! จะหวานไปไหน
    แต่ก็ชอบค่ะ เพราะเมนคู่นี้อยู่แล้ว อิอิ

    ส่วนจงๆ นายเป็นคนประเภทไหนกันแน่เนี่ย
    ทำไมถึงยังดื้อด้านแบบนี้ ไม่สงสารแทมๆบ้างรึไง

    ส่วนเฮียอนนี้ก็ โฮะๆๆๆๆ^O^

    #5,272
    0
  18. #5255 keybus (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2554 / 00:12
    เจส...เธอมาแนวไหนอีกเนี่ย

    แต่จุนมาแล้วโว๊ยยยยยย!!!

    (จะดีใจทำเพื่อ...?)
    #5,255
    0
  19. #5210 เด็กเรียน (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2554 / 16:52
    อนยูเจอโจทย์เก่ารึไงเว้ะ -*-
    #5,210
    0
  20. #5075 ~LOVE TOMO KAEW& SHINEE~ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 กันยายน 2554 / 11:27
    มินคีย์หวานมากแล้วแทมินเป็นอะไรอ่ะ
    #5,075
    0
  21. #5010 *-* (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2554 / 18:31
    แทมินเปนไรอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #5,010
    0
  22. #5000 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2554 / 21:44
     อ๊ากกกมินคีย์
    พวกนายทำฉันคลั่ง
    #5,000
    0
  23. #4955 BurnMe2PM (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2554 / 22:57
    แทมินเป็นไรอ๊ะเปล่าอ่ะ

    อิจฉาไรเตอร์จัง ได้เจอศิลปินด้วย เรายังไม่เคยเห็นตัวจริงๆซักครั้งเลย เศร้าT^T
    #4,955
    0
  24. #4831 MiNKeY >>_ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2554 / 22:21
    ความรุสึกเหมือนมันคือฟิคคนะเรื่องกันอ่า

    เรื่องนึงฟิคดราม่า อีกเรื่องฟิคเอ็นซี ><

    มินคีย์ค้างมินคีย์อย่างแรงสูง
    #4,831
    0
  25. #4830 MiNKeY >>_ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2554 / 22:19
    มินคีย์ทำให้เรารุสึก (?) น่ารักจิงจัง >>
    #4,830
    0