[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 32 : Chapter 24 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ส.ค. 53

Chapter 24

 

 

          รู้ไม่ใช่หรอคีย์ว่ามินโฮต้องทำงานตั้งแต่กี่โมง เสียงเจือปนด้วยความโกรธเคือง บวกเข้ากับสายตาไม่เป็นมิตร ทำเอาคนตัวเล็กที่ต้องเผชิญหน้าไม่กล้าแม้จะเงยหน้าสบตา

 

                อือเสียงตอบรับเอ่ยแผ่วเบาในลำคอ ทำให้คนที่ตั้งคำถามชักสีหน้าไม่พอใจเข้าไปใหญ่

 

                รู้แล้วแต่นายดันโผล่มาตอนเก้าโมงครึ่งเนี่ยนะ

 

                อะ เอ่อ คือเราคีย์พยายามจะหาคำพูดเอ่ยบอก แต่สุดท้ายสิ่งที่หลุดจากปากออกมาก็ทำได้เพียงเท่านี้

 

                นายรู้ไหมว่ามินโฮต้องอดข้าวเช้าเพราะว่าต้องมารอกินข้าวพร้อมนาย

 

                เรา...

 

                เฮอะ นายนี่มันแย่กว่าที่คิดซะอีก คำพูดสุดท้ายที่พูดออกมาราวกับว่าคีย์เป็นต้นเหตุ ทำให้คนตัวบางที่ทำตัวไม่ถูกอยู่แล้ว รู้สึกเครียดเข้าไปอีก

 

                ดวงตาสวยเพ่งมองคนที่ทำเป็นแต่ก้มหน้าด้วยสายตาเย้ยหยัน มือเล็กกอดอกตัวเองเอาไว้แน่น พร้อมกับริมฝีปากที่ยกยิ้มพอใจในภาพที่เห็น

 

                คีย์ มาพอดีเลย ทานข้าวกัน เสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกจากทางด้านหลัง ทำให้เจ้าของชื่อหันไปมอง ก่อนจะรู้สึกถึงความผิดมากกว่าเดิม

 

                แววตาเศร้าๆบนใบหน้าหวานของคีย์ กำลังปรากฏชัดในสายตาของดาร่า แต่จะให้ทำไงได้ ในเมื่อมินโฮเอง ก็คือคนที่ดาร่าต้องการ

 

                อ๊ะ มินโฮหิวแย่เลยสิ ทำงานตั้งแต่เช้านี่นา เสียงใสจีบปากจีบคอพร้อมกับคำเอ่ยถาม

 

                อืม ก็คงงั้นล่ะ มินโฮตอบออกไป คนชวนคุยอย่างดาร่าเลยวาดรอยยิ้มบางส่งให้

 

                คีย์หิวหรือยัง ชั้นหิวจะตายอยู่แล้ว รอนายตั้งนาน มือหนาคว้าเอวคนตัวบางให้เดินตามช่วงขายาวๆของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยปากบ่นคนข้างตัว

 

          มินโฮ เราขอโทษนะ เป็นเพราะเรา มินโฮเลยไม่ได้ทานข้าว เราขอโทษจริงๆนะมินโฮ เสียงพรึมพรำเอ่ยออกมาพร้อมกับดวงตาที่แทบจะเอ่อไปด้วยหยาดน้ำใส อาการจะร้องไห้อยู่รอมร่อทำเอามินโฮตั้งตัวแทบไม่ถูก

 

                คีย์คือชั้นก็แค่บ่น นายเข้าใจไหม ชั้นคงไม่ตายง่ายๆเพราะอดข้าวแค่มื้อเดียวหรอก มินโฮรีบอธิบายออกไป เมื่อเห็นว่าคีย์กำลังตกอยู่ในสภาพไหน ริมฝีปากบางของคนตัวเล็กกำลังเม้มเข้าหากันแน่น ท่าทางชัดเจนแบบนี้ยิ่งทำมินโฮรู้สึกเป็นห่วงเข้าไปใหญ่

 

                มินโฮไม่น่าพาเรามาด้วยเลย เสียงพร่าเลือนที่หลุดจากปากของคีย์ ทำให้มินโฮต้องถอนใจออกมากับการเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย ก่อนจะส่งมือใหญ่เข้าสัมผัสกับเรือนผมนุ่ม

 

                อะ เอ่อ มินโฮจะให้เรากลับเลยก็ได้นะ เราจะได้ไม่ต้องกวนมินโฮ มินโฮจะได้ทำอะไรสบายขึ้น ไม่ต้องกังวลว่าเราจะทำอะไรให้เป็นห่วง เสียงถอนหายใจจากคนตัวสูง ทำให้คีย์รีบเอ่ยปากพูดรัวเร็วออกมา ดวงตาเศร้าหมองที่ยังหลงเหลือประกายจากน้ำตา สบมองดวงตาคมโตของอีกคน

 

                พูดมากอีกแล้วคีย์ ลืมไปเลยว่าชั้นจะส่งนายกลับนะ ถ้าขาดเพลงกระต่ายงี่เง่านายไปชั้นคงหลับไม่ลง น้ำเสียงแกมประชดประชัง หากแต่สายตาที่ส่งมายังคนขี้กังวลแฝงไปด้วยความอบอุ่น มือหนากุมมือเล็กเอาไว้แน่นราวกลับว่ากลัวจะหนีหาย

 

          รอยยิ้มบางยกขึ้นทั้งที่หน่วยน้ำตายังไม่ลบเลือน ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้มินโฮอดไม่ไหวที่จะใช้มือข้างที่ว่างขยี้กลุ่มผมสวยนั่นจนไม่เป็นทรง

 

 

 

                เป็นไงล่ะ คิมคิบอมที่ชั้นบอกนาย ตรงสเป็คนายรึเปล่าซีวอน เสียงใสเอ่ยออกมาในขณะที่ดวงตาคู่สวยไม่ได้ละจากภาพที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

 

                แล้วนิสัยล่ะ คงไม่ได้ยิ่งตามหน้าตาหรอกนะ เพราะเธอก็รู้ว่าชั้นไม่ชอบ รอยยิ้มมุมปากแต่งแต้มใบหน้าคม ก่อนจะมองสบตาคนข้างตัวที่ตอนนี้มีท่าทางไม่สบอารมณ์กับภาพของบุคคลที่ตัวเองเฝ้ามองอยู่

 

                หึ คีย์นะใสซื่อจะตายไป

 

                งั้นก็ยิ่งถูกใจเข้าไปใหญ่เลย ซีวอนวาดยิ้มออกมา พร้อมกับสายตาที่จ้องร่างเล็กที่กล่าวถึงด้วยความสนใจ จนคนที่ยืนอยู่ข้างๆอดจะแขวะออกมาไม่ได้

 

                ระวังเอาไว้เถอะ ถ้าใสซื่อขนาดนี้ กว่าจะมาถึงนาย คงโดนใครๆพากันหลอกจนเปื่อยหมดแล้ว

 

                อิจฉาล่ะสิท่า

 

                ทำไมชั้นต้องอิจฉาคนอย่างมันด้วย!!”  จบคำพูดของซีวอน ดาร่าก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่พอใจยกใหญ่ แล้วนั่นก็ทำให้คนต้องตอบคำถาม วาดรอยยิ้มพลางยักคิ้วเจ้าเล่ห์ส่งกลับไปให้

 

                ก็เพราะว่าเธอเป็นแบบนี้ไง เออนี่ สองคนนั้นนะกินข้าวกันเรียบร้อยแล้ว เธอเข้าไปคุยกับมินโฮสิ ชั้นจะได้ถือโอกาสทำความรู้จักกับคีย์เอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้ 

 

                จบคำพูดของซีวอน ดาร่าก็ทำได้เพียงสะบัดหน้าพลางกระแทกส้นสูงเดินไปยังจุดที่มินโฮกับคีย์อยู่ ก่อนจะหยิบยกเรื่องงานเพื่อดึงมินโฮให้ลุกออกจากโต๊ะไปยังทิศทางทางอื่น

 

                เมื่อสบจังหวะเหมาะ ซีวอนก็ค่อยๆสาวเท้าตัวเองไปหยุดลงข้างโต๊ะของคีย์ที่กำลังมองไปทางนั่นทีทางนี้ที

 

                เอ่อ เก้าอี้ตัวนี้ว่างอยู่หรือเปล่าครับ เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไป คีย์สบตามองคนตัวสูง ที่มีผิวกายขาวสะอาด ก่อนจะมองไปทางมินโฮที่ยืนคุยกับดาร่า

 

                อะ เอ่อ

 

                งั้นผมนั่งด้วยคนนะ ซีวอนพูดขึ้นในขณะที่ได้ทิ้งล่างของคัวเองยังเก้าอี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

                น้องชื่อคีย์สินะ เสียงเอ่ยชื่อตัวเองที่ออกจากปากของซีวอน ทำให้คีย์อดจะมองคนตรงหน้าอย่างสงสัยไม่ได้

 

                ครับ คุณรู้จักผมด้วยหรอ ท่าทางตกใจกับน้ำเสียงซื่อๆทำให้ซีวอนรู้สึกถูกใจร่างบางตรงหน้าเข้าไปใหญ่

 

                พูดซะห่างเหินเชียว เรียกพี่ว่าซีวอนดีกว่า โอเคไหมครับน้องคีย์ ดวงตาหวานได้แต่กระพริบตามองคนตรงหน้าที่วาดรอยยิ้มส่งให้ตัวเองอย่างเป็นมิตร

 

                พะ พี่ซีวอน

 

                อืมแบบนั้นล่ะ ตอนนี้เราสองคนรู้จักกันแล้วนะ

 

                คะ ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุ.. อะเอ่อ พี่ซีวอน ริมฝีปากบางเอ่ยตะกุกตะกักออกมา เพราะยังคงงงกับสถานการณ์ตรงหน้าไม่หาย เจ้าตัวไม่รู้เลยสักนิดว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แล้วทำไมถึงรู้จักชื่อของเขาอีก

 

                น้องคีย์นี่น่ารักจังครับ น่าอิจฉาเจ้ามินโฮจริง

 

                ผมน่าเบื่อจะตาย เสียงเอ่ยเบา กับสีหน้าที่หมองลงทำเอาซีวอนตั้งรับกับอารมณ์ของคนตรงหน้าไม่ถูก

 

                ใครบอกกัน ดูสิน้องคีย์น่ารักขนาดนี้ มินโฮจะเบื่อได้ไงล่ะ ไม่รู้ว่าทำไมซีวอนต้องรีบเอ่ยปากรัวเร็วขนาดนี้ ทั้งที่คีย์ก็เพียงทำหน้ารู้สึกไม่สบายใจ

 

                พี่ซีวอนท่าทางใจดีจังครับ ท่าทางลุกลี้ลุกลนกับสายตาจริงจังที่ส่งมาให้ ทำให้คีย์เห็นว่าซีวอนกำลังเป็นห่วงเขาอยู่

 

                อะ เอ่อ งั้นหรอ แต่คงไม่เท่ามินโฮหรอกมั้ง

 

                มินโฮก็ใจดี แต่ก็ชอบดุ เพราะผมชอบทำตัวงี่เง่า โดนมินโฮดุก็ถูกแล้ว คีย์พูดราวกับเอ่ยกับตัวเองเสียมากกว่า ซีวอนที่ได้ยินก็รู้สึกฉุนมินโฮขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งที่เพียงแค่พูดคุยด้วยกันไม่กี่ประโยค แต่เจ้าตัวก็รู้ว่าตัวเองกำลังหลงคนตรงหน้ามากแค่ไหน ยิ่งดวงตารีที่มีแต่ความใสซื่อ ยิ่งทำให้ซีวอนนึกอยากจะปกป้องดูแล

 

                พี่ซีวอน คิวพี่ถัดจากนี้สองวันไม่ใช่หรอครับ ทันทีที่เจ้าของร่างสูงจบการสนทนากับดาร่า ขายาวๆกับความสงสัยก็มาหยุดลงตรงหน้าของซีวอน

 

                อืม ก็ใช่ แต่พี่อยากมาเที่ยวเล่นนะ นายมีปัญหาอะไรหรือเปล่ามินโฮ ซีวอนตอบคำถามก่อนจะมองคิ้วเข้มที่ขมวดเป็นปมของมินโฮ

               

                ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ ว่าแต่ว่า พี่กับคีย์รู้จักกันด้วยหรอ มินโฮเอ่ยถามออกมาก่อนจะจ้องนิ่งไปยังคนตัวเล็ก

 

                ฮ่าๆ กับคนที่น่ารักๆ ชั้นก็รู้จักหมดและ ยังไงพี่ไปคุยเรื่องงานก่อนดีกว่า แล้วคืนนี้ค่อยเจอกันนะครับน้องคีย์ ว่าจบ ซีวอนก็ลุกยืนเต็มความสูง ก่อนจะยักคิ้วส่งให้ดาร่าและเดินจากไป

 

                มินโฮ เราจะไปกันรึยัง พี่กาอินบอกว่าร้านนี้ปิดเที่ยงตรงนะ เสียงหวานเอ่ยถามออกมา พร้อมกับมือเล็กที่ขว้าเอาช่วงแขนแข็งแรงของคนตัวสูงไว้

 

                นายก็ลุกจากโต๊ะได้แล้ว ชั้นจะไปข้างนอก เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่นั่งนิ่ง ก่อนเจ้าตัวจะโดนลากด้วยแรงของหญิงสาวที่อยู่ข้างตัว

 

                ช่วงขายาวพาตัวเองเดินมาพร้อมกับความคิดในหัว....ซีวอนกับคีย์ไปรู้จักกันตั้งแต่ตอนไหน แล้วไอที่ว่ารู้จักนี่หมายถึงขั้นสนิทหรือไง ถึงได้ใช้คำสรรพนามนำหน้าชื่อและน้ำเสียงแบบนั้นพูดคุยกัน

 

                นี่ๆมินโฮ ร้านถัดจากร้านนี้อีกแค่ร้านเดียวก็จะถึงแล้ว มือเล็กสะกิดเรียกคนที่เอาแต่เดินราวกับหุ่นยนต์ให้หันมาหาตัวเอง  

 

         

          ขอโทษนะครับ ริมฝีปากบางเอ่ยพร้อมกับศีรษะเล็กที่ก้มโค้งให้กับคนที่ตัวเองเดินชน ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินให้ทันคนตรงหน้า

 

                หายไปแล้ว.....

         

          ดวงตารีรีบกวาดตาไปทั่วบริเวณที่มีผู้คนเดินสวนกันไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีวี่แววของคนตัวสูงที่ตัวเองกำลังเดินตามเลยแม้แต่น้อย ร่างเล็กพยายามเร่งจังหวะการเดินให้เร็วมากขึ้น แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม คีย์ไม่เห็นว่ามินโฮเดินไปทางไหน

 

                คนตัวบางยืนนิ่งพร้อมกับหันรีหันขวาไปรอบตัวเอง คีย์ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงไหน ไม่รู้ว่าสถานที่ตรงนี้เรียกว่าอะไร ไม่รู้แม้กระทั่งจะกลับไปยังจุดเริ่มต้นของการเดินได้ด้วยวิธีไหน

 

                เรียวเท้าเล็กเดินเลี่ยงออกมายังสวนสาธารณะที่ไม่ไกลจากจุดที่ตัวเองยืนเมื่อครู่ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงยังชิงช้าที่มีเด็กเล็กๆพากันนั่งก่อกองทรายกันอยู่ข้างๆ ดวงตารีสบมองเมฆบนผืนฟ้า พยายามกลืนน้ำตาตัวเองที่เอ่อออกมาให้กลับเข้าไปยังร่างกาย คีย์ไม่อยากร้องไห้เพราะเรื่องแค่นี้ แต่จะให้ฝืนยังไง ในเมื่อเจ้าตัวกำลังกลัวจนทำอะไรแทบไม่ถูก

 

--------------------------------------------------------50%
               

ต้นไม้อันนี้ฝากพี่กาอิน อันนี้ของมินจี แล้วนี่ ของอูยอง กับแทคยอน ดาร่าซื้อฝาก2คนนั้นด้วยนะ แต่ไม่รู้จะชอบต้นไม้หรือเปล่า มือเล็กชูของที่เพิ่งได้รับจากพนักงานในร้านให้มินโฮดูพร้อมกับสาธยาย

 

                ชอบอยู่แล้วล่ะ ถ้าเธอซื้อ เสียงทุ้มเอ่ยตอบก่อนจะยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงหน้าเพื่อนตัวดีว่าจะเฮ่ร้องดีใจกันขนาดไหน

 

                ฮ่าๆ จริงหรอ พูดงี้ดาร่าดีใจแย่เลย

 

                ดาร่า เธอเห็นคีย์รึเปล่า ได้เดินตามเรามาใช่ไหม มัวแต่วุ่นวายกับความคิดในสมอง พอหลุดออกมาได้คนตัวเล็กที่ว่าก็ไม่ได้อยู่ในบริเวณที่เขาสามารถเห็นตัว

 

                อะ เอ่อ เหมือนจะแวะร้านกรอบรูปนะ เดี๋ยวเราไปนั่งรอที่ร้านไอติมตรงนั้นกัน คีย์ออกมาจะได้เห็นไง ดาร่าโกหกคำโตออกไป ก่อนจะพาทั้งตัวเองและคนตัวสูงไปยังร้านที่เพิ่งเอ่ยถึง

 

                มินโฮรู้จักกับคีย์ได้ไง เมื่อสั่งไอติมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดาร่าที่คิดจะเอ่ยถามคำถามนี้มาหลายครั้งก็ได้โอกาสเหมาะพอดี

 

                บังเอิญนะ มินโฮเอ่ยออกไปสั้นๆ ดวงตาคมยังคงมองเพ่งไปยังร้านที่ดาร่าบอกว่าคีย์อยู่

 

                เอ่อ ในกระทู้คณะมนุษย์หรอ ดาร่าเรียบๆเคียงๆถามออกไป แล้วนั่นก็ทำให้มินโฮระบายยิ้มน้อยๆออกมา

 

          เปล่า ผมกับคีย์เจอกันข้างนอก

 

                ดาร่าแปลกใจมากเลยนะที่เห็นคีย์กับมินโฮมาที่นี่ด้วยกัน ตอนอยู่มหาลัยดาร่าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าทั้งสองคนจะรู้จักกันด้วย หนึ่งในอีกคำถามที่เจ้าตัวต้องการคำตอบถูกส่งออกไป

 

                อย่างนั่นหรอ เอาไว้กลับโซล ผมจะไปป่าวประกาศแล้วกัน มินโฮพูดออกมาด้วยท่าทางขำๆ แล้วนั่นเลยเป็นผลให้ดาร่าต้องเล่นละครตามไปด้วย

 

          ไม่กลัวข่าวเสียๆเรื่องคีย์บ้างหรอ

 

                ก็แค่เรื่องเข้าใจผิด เอ่อ ยังไงขอไปหาคีย์ก่อนนะ ปล่อยให้อยู่คนเดียวนานแล้ว ไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่ ไม่เห็นออกมาสักที

 

 

                คล้อยหลังมินโฮ ริมฝีปากก็ยกยิ้มกว้างเต็มใบหน้า คีย์หายไปชั่วโมงกว่าเข้าไปแล้ว ป่านนี้คงหลงไปไกลจนตามไม่ถูกแล้วล่ะ

 

                ดาร่า เธอกลับโรงแรมถูกใช่ไหม เธอกลับไปก่อนนะ คีย์หายไป ผมจะไปตามหาคีย์ เสียงรัวเร็วกับสีหน้าตื่นตระหนกของคนตัวสูง ทำให้เธอต้องเล่นบทที่ซ้อมเอาไว้อย่างแนบเนียน

 

                คีย์หายไป จะให้ดาร่ากลับโรงแรมหรอ ไม่เอาด้วยหรอก ดาร่าช่วยมินโฮตามหาคีย์ดีกว่า ใบหน้าสวยแสร้งตกใจพลางลุกออกจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าเข้าไปยืนข้างมินโฮ

 

                อ๊ะ โอ๊ย เจ็บจังเลย ออกเดินยังไม่พ้นสามเก้าด้วยซ้ำ ร่างบางก็ลงไปนั่งกับพื้น สีหน้าเจ็บปวด กับมือเล็กที่กุมข้อเท้าตัวเองเอาไว้ ทำให้คนที่หันไปเห็นอย่างมินโฮไม่ต้องเดาอะไรให้ยุ่งยาก

 

                ขอโทษนะมินโฮ แต่เราคงช่วยหาคีย์ไม่ได้แล้วล่ะ มินโฮรีบไปตามหาคีย์เถอะนะ

 

                เอางี้แล้วกัน เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่โรงแรมก่อน แล้วผมค่อยกลับมาหาคีย์ มินโฮในเวลานี้มีแต่ความรู้สึกหนักใจ เป็นห่วงคีย์ก็เป็นห่วง แต่คนตรงหน้าก็อดห่วงไม่ได้เช่นกัน

 

                กินเวลาเกือบชั่วโมงที่มินโฮต้องไปส่งดาร่าและวนกลับมายังที่เดิมอีกครั้ง

 

                ช่วงขายาวพาตัวเองเดินหมุนไปรอบทิศ ก่อนจะพักเหนื่อยด้วยการหาซื้อน้ำดื่ม พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นคนที่กำลังตามหากำลังโดนรุมล้อมด้วยเด็กตัวเล็กๆ มินโฮถอนหายใจอย่างลงอก ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปยังสวนสาธารณะที่อยู่เยื้องจากจุดยืนของตัวเอง

 

.....โชคดีที่คีย์ไม่ได้หายไปไกล.....

 

 

 

          พี่คีย์ๆอย่าร้องไห้นะ มีมงกุฎดอกไม้แล้วต้องไม่ร้องไห้รู้ไหม

 

                ฮือออ ก็พี่กลัวนี่ เสียงสะอื้นเอ่ยออกไปพร้อมกับดวงตาที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำตา มือเล็กของเด็กตรงหน้าเอื้อมเช็ด ก่อนจะเอ่ยคำปลอบโยน

 

                พี่คีย์รออีกเดี๋ยวนะ เดี๋ยวต้องมีคนพาพี่คีย์กลับบ้านแน่ๆ ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ เสียงใสเอ่ยปลอบคนตัวโตกว่า แต่ทว่าเจ้าตัวเองก็ร้องไห้ตามไปด้วย

 

                คีย์ มือหนาสะกิดคนที่กำลังกำมงกุฎดอกไม้เอาไว้แน่น ริมฝีปากเม้มติดกันจนช้ำสีเลือด แต่ที่ทำให้มินโฮรู้สึกแย่มากที่สุดก็คงไม่พ้นน้ำตาของคีย์

 

                คีย์ร้องไห้เพราะเขาอีกแล้ว

 

                ฮึก มะ มินโฮ มินโฮจริงด้วย เมื่อเห็นว่าคนที่เรียกตัวเองคือใคร มือเล็กก็รีบยกปาดน้ำตาตัวเอง ก่อนจะโผเข้ากอดคนตัวสูงเอาไว้แน่น

 

                ไม่ร้องแล้วนะคีย์ เสียงปลอบโยนเอ่ยพร้อมกับมือหนาที่ลูบเรือนผมนุ่มอย่างเบามือ

               

                ฮึก มินโฮ นะ ใจร้ายมากเลย มินโฮทิ้งเรา ฮืออ เรานะโกรธมินโฮ ฮึก มากเลยนะ คีย์ละใบหน้าตัวเองออกจากอกของมินโฮ ก่อนจะเอ่ยพูดทั้งที่เจ้าตัวยังสะอื้นไม่หยุด หยาดน้ำใสจากดวงตาเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

 

                พี่ชายทำไมทิ้งพี่คีย์ พี่คีย์นะร้องไห้จนตาแดงหมดเลยนะ มือเล็กกระตุกเข้ากับกางเกงขายาว มินโฮละสายตาจากคีย์ ก่อนจะเห็นเด็กตัวเล็กกำลังทำหน้าไม่พอใจใส่เขา

 

                พี่ไม่ได้ทิ้งคีย์นะ เสียงทุ้มเอ่ยตอบออกไป ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กตรงหน้า

 

                คีย์กำลังมองเขาด้วยความผิดหวัง

 

                อะ เอ่อ คีย์คงไม่ได้โกรธชั้นอย่างที่บอกจริงๆใช่ไหม มินโฮเอ่ยถามออกไป เพราะถ้าให้ดูจากอาการของคีย์แล้ว คงเป็นอย่างที่เจ้าตัวพูดจริงๆ

 

                มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองอีกครั้ง คีย์ไม่พูดอะไร แต่เลือกที่จะเดินหันหลังให้มินโฮ

 

                10 นาทีเข้าไปแล้ว ที่คีย์ยังคงเอาแต่เดิน มินโฮเองก็ได้แต่เดินตามคนตัวเล็กไม่หยุด แต่บรรยากาศคงจะดีกว่านี้ ถ้าเส้นทางที่ว่า ไม่ปกคลุมไปด้วยความเงียบ

 

                มินโฮ เรานะ ทำอะไรให้มินโฮไม่พอใจหรอ ตั้งแต่ตอนที่มินโฮบอกให้ตามมินโฮมา มินโฮไม่สนใจเราเลย ไม่สนใจจนเราหายไป

 

                คีย์ คือว่าชั้น เอ่อ

 

                3 ชั่วโมง เรารอมินโฮ 3 ชั่วโมง มินโฮรู้รึเปล่า ว่าเรากลัวในที่ที่เราไม่คุ้น กลัวว่าจะโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวมากแค่ไหน หรือที่มินโฮทำแบบนี้ คือการลงโทษที่เราทำให้มินโฮไม่พอใจ เป็นแบบนั้นหรือเปล่ามินโฮคำพูดที่หลุดออกจากปากของคีย์ กำลังทำให้มินโฮรู้สึกผิดจนบอกไม่ถูก เขารู้ รู้ว่าคีย์กลัว รู้ว่าคีย์ขี้กังวลมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังปล่อยเหตุการณ์แบบนี้ให้เกิดขึ้น

 

                ชั้นขอโทษนะคีย์ ชั้นมันงี่เง่าเอง มือหนารั้งคนตัวเล็กที่ห่างเพียงก้าวเดินเข้าหาตัวเอง ก่อนจะกดแผ่นหลังบอบบางให้แนบชิดกับอกแกร่งแน่น

 

                มินโฮเป็นคนผิดใช่ไหม

 

          ใช่คีย์ ชั้นผิดเอง ชั้นผิดที่ปล่อยให้นายหายไป ขอโทษนะคีย์ มินโฮกดคางตัวเองลงกับไหล่เล็ก พร้อมกับที่คำขอโทษซ้ำอีกครั้งเอ่ยออกมา

 

                เราไม่ยกโทษให้มินโฮหรอก

 

                ว่าไงนะคีย์ มินโฮถามออกไปอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

 

                ถ้าเป็นเราทำให้มินโฮโกรธ มินโฮก็คงไม่ยกโทษให้เราง่ายๆ น้ำเสียงราบเรียบที่ออกจากปากของคีย์ในเวลานี้ ทำเอามินโฮรู้สึกถึงลางไม่ดีอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

 

                คีย์ นายรู้ไหมว่าวันนี้ชั้นเดินมาแล้วกี่ชั่วโมง ตามหานายอีกนานเท่าไหร่ แล้วยังต้องมาเดินตามนายอีก

 

                มินโฮผิดเองนะ

 

                คราวนายผิดชั้นจะเอาให้สาสมเลยคอยดู

 

                มินโฮ ฝั่งตรงข้ามมีร้านเค้กด้วย เสียงใสเอ่ยบอกเมื่อสายตามองเห็นป้ายโฆษณาร้านตัวใหญ่

 

                แล้วไงล่ะ

 

                กะ ก็เราอยากกินเค้กนี่ คีย์เอ่ยออกไปในขณะที่ดวงตาก็มองร้านที่เจ้าตัวว่า

 

                นั่นก็เรื่องของนาย เสียงทุ้มแข็งที่เอ่ยออกมา ทำให้คนตัวบางที่เริงร่าได้ไม่นานต้องกลับไปทำหน้าเศร้าซึมอีกครั้ง ดวงตารีสวยละสายตาจากป้ายเค้กตัวโต ก่อนจะทรุดคางตัวเองลงบนบ่ากว้างของสารถีจำเป็น

 

                เมื่ออยู่ๆคนตัวเล็กที่อยู่บนหลังตัวเองเงียบเสียงไป มินโฮเลยผินหน้าไปมองคนที่กำลังเกยคางแน่นิ่งบนบ่า....ใบหน้าหวานกำลังผองลม พลางคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากัน

 

                เป็นอะไรไปอีกเนี่ย

 

                ทำไมมินโฮถึงไม่พูดว่า เราจะไปกินเค้กกัน น้ำเสียงแผ่วเบาหลุดจากเรียวปากของคีย์ ถึงแม้จะเบามากกว่านี้ มินโฮก็คงต้องได้ยิน เมื่อเสียงที่ว่าเอ่ยอยู่ข้างๆหูตัวเอง

 

                โอเค เราสองคนจะไปกินเค้กกัน

 

                จริงๆนะมินโฮ ดวงหน้าหมองแทบจะสลัดทิ้งไปทันที พร้อมกับที่ดวงตายกยิ้มเข้ามาแทนที่

 

                ก่อนอื่นนายต้องลงจากหลังชั้นก่อน จบคำพูดล่างบางก็รีบโดดตัวจากแผ่นหลังกว้างโดยเร็ว เรียวขาเล็กก้าวเดินไม่รอมินโฮด้วยซ้ำ

 

                นี่ๆหยุดเลย

 

          ทำไมหรอ

 

                ส่งมือมานี่ หายไปคราวนี้ชั้นไม่มีแรงเดินหานายแล้ว คีย์รับฟังคำสั่งก่อนจะยื่นมือส่งให้ มินโฮคว้าจับมือเล็กไว้แน่น ก่อนที่เรียวขาทั้งสองคู่จะก้าวเดินไปพร้อมกัน

 

          ภายในร้านตกแต่งน่ารัก บวกเข้ากับสีสันที่หวานจนแสบตา ร้านที่ไม่เหมาะกับตัวเองแม้แต่น้อย ทำให้มินโฮต้องหันมาจ้องคนข้างตัวเขม็ง

 

                มินโฮนั่งโต๊ะสีฟ้าตรงนั้นกันนะ ดูเหมือนว่าคีย์จะสนใจการตกแต่งร้านด้วยโทนสีของลูกกวาดจนมองข้ามมินโฮที่กำลังทำหน้ามุ้ยไปเสียสนิท มือบางกระตุกเอาคนข้างตัวให้ออกเดินตามไปยังโต๊ะสีฟ้าที่อยู่ด้านใน

 

                คีย์ นายไปเอานิสัยแบบนั้นมาจากไหน คำถามเกิดขึ้นทันที เมื่อร่างกายของทั้งสองคนทิ้งตัวลงยังเก้าอี้   

 

                นิสัย

 

          ก็ที่นายให้ชั้นแบกนายถึงจะยกโทษไง นายไปเอามาจากไหน เท่าที่ชั้นจำได้ คีย์ของชั้นไม่รู้จักนิสัยแบบนี้แน่

 

                เรา เอ่อ จำมาจากมินโฮ คีย์เอ่ยตอบก่อนจะก้มหน้านิ่ง มินโฮเคาะนิ้วลงกับโต๊ะเบาๆก่อนจะคว้าหยิบจานเค้กที่เพิ่งนำมาวางบนหน้าคีย์เข้าหาตัวเอง

 

                ไม่ต้องกินเลยเค้กนี่ เสียงทุ้มเอ่ยบอก ก่อนจะลงมือตักเค้กที่คนตัวบางเลือกเข้าปาก

 

                มินโฮ เค้กของเรานะ ดวงตารีมองเค้กที่กำลังโดนคนตัวโตช่วงชิง ก่อนจะเอ่ยปากทวงในความเป็นเจ้าของ แต่ทว่า คนตัวโตกับยกคิ้วเจ้าเล่ห์ใส่

 

                ของชั้น เพราะชั้นจ่าย ถ้าอยากกินละก็…”

 

                ...

 

                กลางร้านนั่นนะ ไปเต้นกระต่ายน้อยให้ดูหน่อยสิ

 

                ทำไมมินโฮชอบให้เราทำเรื่องน่าอาย

 

                แล้วคีย์คิดว่าชั้นไม่อายหรือไงที่ให้นายขี่หลังนะ มินโฮเอ่ยเถียงออกไปก่อนจะตักเค้กเข้าปากเป็นครั้งที่สอง ดวงตาคมมองคนตัวบางที่ตอนนี้กำลังทำตัวลีบเล็กอยู่ตรงหน้าก็อดสงสารไม่ได้ แต่จนแล้วจนรอดเจ้าตัวก็ทำเพียงตีหน้านิ่ง

 

                มินโฮ ขอเรากินเค้กด้วยนะ ใบหน้าน่ารักสบมองคนตัวโตกว่า พร้อมกับน้ำเสียงที่เอ่ยจากริมฝีปากออกมาอย่างแผ่วเบา เพราะเจ้าของเสียงกลัวว่าจะโดนคนตรงหน้าดุ แต่ใครจะไปดุได้ลงล่ะ ในเมื่อปกติคีย์ที่น่ารักเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แถมคราวนี้เจ้าตัวยังตีหน้าซื่อไร้เดียงสาในแบบฉบับตัวเองเพิ่มเข้ามาอีก คิดดูแล้วกันว่ามินโฮจะทนนิ่งเฉยอยู่ได้ยังไง

 

                อ้าปากนายสิ คีย์ที่รับฟังคำสั่งก็ปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย เนื้อเค้กนุ่มที่ส่งตรงจากมินโฮค่อยๆผ่านเข้าปากคีย์อย่างช้าๆ กลิ่นหอมหวานจากเนื้อครีมกับรสชาติอร่อยทำให้คนตัวบางอมยิ้มจนตาหยี

 

          เป็นไง

 

                หวาน หอม แล้วก็นุ่มลิ้น คีย์เอ่ยถึงรสชาติของเค้กที่ยังกลืนไม่หมดปาก

 

          งั้นหรอ แต่ชั้นว่านายยิ่งกว่าเค้กนี่อีกนะ หวานกว่า หอมกว่า แล้วก็นุ่มลิ้นมากกว่า เสียงทุ้มที่เอ่ยหนักทุกถ้อยคำ ทำเอาคนที่กำลังนั่งฟังอย่างคีย์อดจะรู้สึกถึงความร้อนที่รวมตัวกันพุ่งไปยังใบหน้าไม่ได้

 

.....เพียงเสียววินาที ใบหน้าหวานก็แดงก่ำ.....

 

ทำตัวให้มันน่ารักน้อยกว่านี้หน่อย คนดูอย่างชั้นอดใจไม่ไหวแล้วนะ น้ำเสียงแกมดุส่งยื่นไปกับเค้กชิ้นที่สอง คนตัวบางที่ไม่รู้จะทำตัวยังไงเลยได้แต่กระพริบตามองมินโฮปริบๆพลางสองข้างแก้มใสก็ขึ้นสีระเรื่อ

 

เพิ่งบอกไปหยกๆว่าให้ทำตัวน่ารักลดน้อยลงหน่อย ถ้าไม่ติดว่าคืนนี้มีงานต่อล่ะก็.....จะสั่งสอนเสียให้เข็ดเลย ว่าการทำตัวน่ารักเกินกว่าเหตุจะโดนดียังไง

 

 

 

 










------------PPLight-----------

พาร์ทนี้มินคีย์ทั้งพาร์ท เพราะฉะนั้นเเล้วพาร์ทหน้าคงจะเป็นฮยอนมินทั้งพาร์ทเช่นกัน

เเพรวก็ไม่ค่อยมีเรื่องจะพูด - - * เอาเป็นว่ารีดเดอร์คิดถึงเเพรวให้มากๆเเล้วกัน 555+

อืมมมม มีเรื่องฝากบอก

ไอพวกุญเเจที่ห้อยโทรศัพท์กันนะ ระวังไว้ให้ดีเน้อ พวกขโมยมันเยอะ

เเพรวโดนตอนกำลังก้าวขึ้นรถอ่ะ เเม่งเลวมาก มันหยิบเเบบน่าตาเฉยเลย เเต่ยังดีที่เเพรวดึงกลับมาทัน ไม่งั้นประวัติศาสตร์ซ้ำรอย - -

อ่า พวกนี้มันจะเอาเสื้อคลุมไว้ตั้งเเต่เเขนยันมืออะ สังเกตุเอาเเล้วกันนะ ถ้าเจอก็อย่าไปใกล้ ปลอดภัยไว้ก่อน
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6616 RK CYP (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 20:46
    งื้ออออ ออมม่าหนูน่ารัก จะลดได้ยังไงละค้าาาาาา
    #6,616
    0
  2. #6456 Choip (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:11
    ดาร่า หึ หน้าสวยแต่นิสัยเสียจริงๆ ชีวอนก็ชั่งไปร่วมมือด้วย

    น่าปวดหัวจริงๆ เดี๋ยวก็ได้มีเรื่องอีกแน่ๆ จะทำอะไรกันอีก



    มินคีย์นี่ก็หวานกันจริงๆ ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่ามีคนที่ไม่หวังดีอยู่
    #6,456
    0
  3. #6285 Yabbybayyab (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 15:11
    ขอโทษนะคะไรท์เตอร์ ไม่ได้กลับมาอ่านตั้งนาน พอดีไปต่างจังหวัดมันไม่มีเน็ตเล่นง่าา TT
    มินคีย์หวานฝุดๆ >.,< จะละลายแล้วววว
    คีย์น่ารักน่ากด(?)มากเลยอ่า น่ารักๆๆๆๆๆๆ -///- อิจฉามินโฮมากค่ะ 55555
    #6,285
    0
  4. #6239 puppygirl (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 20:29
    หวานอีกล่ะคู่มินคีย์>_<

    คีย์นี่ใสซื่อเกินน่ะ5555
    #6,239
    0
  5. #6147 teddy_ >O< (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 22:11
    โอยยยย

    ซีวอนโผล่มาทำไมไปหาฮยอกแจไก่น้อยเถอะ T[ ]T
    #6,147
    0
  6. #6115 runwithyou SH (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 21:00
    มินโฮใจดี ผมชอบทำตัวงี่เง่า โดนมินโฮดุก็ถูกแล้ว <<< น่ารักมากอ่ะคีย์ TT
    คีย์น่ารักมากจริงๆ ใครๆก็รักคีย์ทั้งนั้น
    ถ้ายัยดาร่ามันไม่ใส่ร้ายคีย์นะ =_=
    #6,115
    0
  7. #5952 Hagogi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 08:57
    ฉึก เอามีดแทงดาร่าแม่ง
    คีย์น่ารักกก
    #5,952
    0
  8. #5885 perfumepassion (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 18:29
    เอิบบบ เอาดาร่าไปเก็บที แง่ม เด่วกัดเลย << อีนี้เป็นหมา5555
    #5,885
    0
  9. #5823 W3nO (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 09:47
    จับดาร่าไปปล่อยทะเลที
    เห็นละหงุดหงิด ชอบใส่ร้ายคีย์
    #5,823
    0
  10. #5710 MINKEY (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 23:34
    น่าร๊ากกกกกกกกก

    ไรเตอร์เอาดาร่าไปไกลๆจากมินคีย์หน่อยนะ
    #5,710
    0
  11. #5626 yokyok (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 13:07
     คีย์น่ารักจัง ~
    แต่ไรเตอร์เอาดาร่าไปเก็บทีนะ U.U
    #5,626
    0
  12. #5514 lov key (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 00:33

    คีย์น่ารักจังเลยอยากจะกระโดดเข้าไปแย่งคีย์แล้วล่ะ


    หึหึหึ

    #5,514
    0
  13. #5468 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 19:41
    ให้มันได้อย่างนี้ดิ

    มินคีย์
    #5,468
    0
  14. #5402 Shinee☆Café (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 01:02
    หวานกันอีกแล้ววววมินคีย์เอ้ยย
    เค้าเขินจนแก้มจะระเบิดแล้วนะเนี่ย >///////<
    #5,402
    0
  15. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 00:37
    อ๊ากกกก!!!
    เขินแทนคีย์><
    มินโฮอ่าาาอย่าลงโทษคีย์บ่อยนะ>//<
    #5,357
    0
  16. #5336 Pop (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 14:31
    คีย์นี่จะน่ารักเกินไปแล้วนะ!!!!!!!

    เค้าเป็นมินโฮก็คงจะคิดแบบนั้นเหมือนกันแหละ!!

    5555 (ล้อเล่นนะ~)
    #5,336
    0
  17. #5293 แป๊ะยิ้มGGT (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 01:15
     คู่นี้หวานยิ่งกว่าเค้กซะอีก
    แบ่งความหวานไปให้ อิ เป็ด หน่อย
    มันจะได้ดูแลแทมดีๆ 
    #5,293
    0
  18. #5251 keybus (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 23:28
    อ๊าย~~~

    อยากโดนแทนคีย์อ่ะ

    วิดวิ๊ววว~~

    (เจ๊แกมาอีกแล้ว)
    #5,251
    0
  19. #5204 เด็กเรียน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 20:05
    อรั๊ย ! >///< น่ารักอ่ะ
    #5,204
    0
  20. #5176 Minkey AudiE (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 14:56
    เขินนะ แต่งเรื่องซะหวานเชียววว Like It !!!!! MINKEY BEST COUPLE
    #5,176
    0
  21. #5136 minnylovekeyny (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กันยายน 2554 / 19:38
    อ๊ายยยยยย >////////<
    โดนดี คือ อะไร เราใสซื่ออ่า ไม่เข้าใจ~
    อิอิ
    #5,136
    0
  22. #4989 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 21:28
    อิจฉามินโฮจริงจริ๊ง
    #4,989
    0
  23. #4822 MiNKeY >>_ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2554 / 22:05
    หวานเหลือเกินนน มินคีย์เนียะ ><

    แต่คีย์ค่อนข้างขี้งอนน่ะค่ะ เอะอะก้ร้องไห้

    แต่น่ารักจิงๆอ่ะ มินโฮก้ทำเปนปากแข็งไปไรไปเหอะ :P

    อ่าๆๆๆ มินคีย์ทั้งพาร์ท ฮยอนมินทั้งพาร์ท เจ๋ง >
    #4,822
    0
  24. #4813 K.K.fang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 23:11
    มินคีย์หวานมากเลยอ่ะ
    #4,813
    0
  25. #4710 ~LOVE TOMO KAEW& SHINEE~ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 23:02
    สนุกมากเลยคะมินคีย์หวานมากกกกเลยคะ>₩<
    #4,710
    0