[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 30 : Chapter 22 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 ก.ค. 53

Chapter 22

 

          เสียงหวานร้องฮัมตามเพลงที่บรรเลงออกมาจากเครื่องเล่น Mp3 ของตัวเองอย่างสบายอารมณ์ แต่แล้วไม่กี่นาทีต่อมา ท่าทางที่ผ่อนคลายเมื่อครู่ก็ต้องแปรเปลี่ยนไป เมื่อดวงตาคู่สวยของเจ้าตัวพบเห็นร่างเล็กที่มีใบหน้าหวานกำลังยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของนายแบบที่ตัวเองต้องถ่ายคู่ด้วย

               

                มากันครบสักที ว่าแต่ว่าคนน่ารักข้างหลังนายเนี่ยใครกัน ไม่คิดจะแนะนำให้รู้จักหน่อยหรอ เสียงทักทายจากพี่กาอิน ทำให้ดาร่ารีบยัดเครื่องเล่นเพลงลงในกระเป๋า แล้วสาวเท้ามายืนข้างๆหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังยิ้มให้คนที่มีท่าทางเงอะๆงะๆ

 

                นี่คีย์ครับพี่กาอิน คีย์คนนี้ชื่อพี่กาอิน พี่เขาดูแลงานนี้ แล้วคนนั้นก็ดาร่า เธอเรียนที่เดียวกับเรา คีย์เคยเห็นหรือเปล่า มินโฮผายมือออกไปเป็นการแนะนำ คีย์ก้มหัวให้กับพี่กาอิน ก่อนจะยืนนิ่งเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนวาดรอยยิ้มข้างๆกับพี่สาวตัวเล็กนั่นคือใคร

 

                รู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า คีย์กับดาร่าเนี่ย เมื่อเห็นแววตาที่คีย์ส่งให้กับดาร่า กาอินก็เลยอดที่จะถามด้วยความสงสัยออกมาไม่ได้

 

                ฮ่า ฮ่าๆ ดาร่ารู้จักเขาผ่านกระทู้ดังๆที่คณะน่ะคะ ส่วนคีย์คงเคยเห็นดาร่าตอนไปร่วมการแสดงละครเวทีของมหาลัยมั้งค่ะ ยังไงก็ยินดีที่รู้จักแล้วกัน ว่าแต่มินโฮ รู้จักกับคีย์ได้ไงกันล่ะ ไม่ได้อยู่คณะเดียวกันสักหน่อย ดาร่าปั้นยิ้มส่งให้กับคีย์ที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าหลบสายตาตัวเองอยู่ ก่อนจะหันไปเอ่ยถามคนตัวสูง

 

                บังเอิญ ริมฝีปากหยักเอ่ยออกมาเพียงแค่นั้น ทำให้คนถามอย่างดาร่าต้องเอียงคอให้คนตรงหน้าเห็นว่าตัวเองสงสัยมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการที่เห็นมือหนาของคนตัวสูงกำลังลูบผมของคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มหน้าลงไปกระซิบเอ่ยถามอะไรบางอย่าง แล้วคีย์ก็ส่ายหน้าตัวเองออกมาเบาๆ

 

                นี่ก็ดึกมาแล้ว อะนี่กุญแจมารับกันให้ไว อย่าลืมนะ ว่ามีนัดกันตอนตีห้า เสียงของกาอินเอ่ยขัดขึ้น ทำให้ทั้งเหล่าทีมงานและนายแบบนางแบบต่างต้องหันไปมอง ก่อนจะรีบพากันไปรับเอากุญแจห้องที่หญิงสาวร่างเล็กกำลังแจกจ่าย

 

          หลังจากที่มินโฮรับเอากุญแจมาไว้ในมือเป็นที่เรียบร้อย ก็พาคนตัวเล็กเดินมายังห้องข้องตัวเอง แต่ระหว่างทางก็อดจะถามคำถามที่เคยถามไปเมื่อครู่ออกมาไม่ได้

 

                ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า แล้วคำตอบก็ได้รับการส่ายหน้าออกมาเหมือนเดิม 

 

                เมื่อมาถึงห้องพักคีย์ก็นั่งนิ่งลงกับเตียงเดี่ยวที่อยู่ติดกับบานกระจกใส ในหัวยังมีแต่ภาพของดาร่าวิ่งวนเต็มไปหมด รู้สึกไม่สบายใจ และกังวล นี่คงเป็นสิ่งที่กำลังอัดแน่นอยู่ในความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ ถ้าหากคีย์รู้ก่อนหน้านี้ว่าในการทำงานของมินโฮมีดาร่าเป็นนางแบบคู่ เจ้าตัวคงจะปฏิเสธในการมาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ตอนนี้อะไรๆก็สายไปเสียแล้ว ยังไงเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับดาร่าอย่างช่วยไม่ได้ แล้วตัวเองควรจะทำตัวยังไงดี ทำตัวเหมือนคนเพิ่งเคยรู้จักกันแบบที่ดาร่าพูดไว้นะหรอ แล้วจำเป็นหรือเปล่าที่ต้องแสร้งยิ้มแบบที่ดาร่ายิ้มให้เขาเมื่อครู่ และท่าทุกอย่างต้องทำแบบในความคิดนั่นจริงๆ คิบอมจะทำอย่างไรล่ะ นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาเลยสักนิด

 

                คีย์!!” เสียงเรียกดังพร้อมกับแรงกระตุกที่แขนทำให้คีย์สะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปสบตาคมที่มองเขาอยู่ตอนนี้

 

                มีอะไรหรือเปล่า ชั้นเรียกนายตั้งหลายครั้งแล้ว

 

                เปล่า ไม่มีอะไร มินโฮมีอะไรหรอ คีย์ปฏิเสธออกไป ก่อนจะเอ่ยถามถึงสาเหตุที่คนตัวโตเรียกเขา

               

                ไปอาบน้ำ แล้วจะได้มานอน

 

                มินโฮอาบก่อนเราสิ เสร็จแล้วจะได้รีบนอน พรุ่งนี้ต้องทำงาน เดี๋ยวเราจะเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ให้ ริมฝีปากบางขยับบอก ก่อนจะเริ่มลากกระเป๋ามาเปิดเอาเสื้อผ้าที่ผับไว้เรียบร้อยออกมา

 

                อืม เอางั้นก็ได้ พูดจบคนตัวโตก็ลงมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก คีย์ที่นั่งอยู่ข้างๆรีบยกมือตัวเองขึ้นปิดตาตัวเองแน่นทันที ก่อนจะรีบเอ่ยบอกคนที่กำลังทำอะไรไม่รู้จักอายอย่างรวดเร็ว

 

                มินโฮเข้าไปถอดในห้องน้ำสิ มือหนาที่กำลังจะปลดกระดุมเม็ดที่อยู่กลางอกออก ก็ต้องชะงักมือตัวเองเอาไว้เมื่อได้ยินเสียงคนตัวเล็กพูดบอก

 

                ทำไมต้องในห้องน้ำด้วยล่ะ ถอดตรงนี้แล้วค่อยเข้าไปไม่ได้หรือไง ดวงตาคมมองคนที่เอามือทาบกับหน้าตัวเองเอาไว้ก็ต้องยิ้มขำออกมา

 

                อะ เอ่อ เราว่ามินโฮถอดในห้องน้ำดีกว่า คีย์รีบพูดตอบกลับไปทันที มินโฮจ้องคนตัวเล็กนิ่ง ก่อนจะเห็นว่าใบหูของคีย์กำลังแดงเรื่อไปหมด ริมฝีปากหนายกยิ้มชอบใจก่อนจะยื่นหน้าตัวเองเข้าไปใกล้ใบหูแดงเถือกนั่น

 

                คีย์ อาบน้ำด้วยกันไหม

                ไม่เอานะ มือที่วางทาบกับหน้าถูกเลื่อนหลุดลงทันที พร้อมกับที่ดวงตากลมปะทะกับสายตาเจ้าเล่ของคนตัวสูง

 

                คีย์ อาบน้ำด้วยกันนะ ชั้นอยากอาบน้ำกับคีย์ น้ำเสียงเว้าวอนที่ต่างจากเคยได้ยินทำให้คนตัวเล็กเหมือนจะเตลิดไปยกใหญ่ ร่างบางถอยขยับหนีดวงหน้าคมที่กำลังเลื่อนเข้าหาตัวเองจนกระทั้งแผ่นหลังชิดกับหัวเตียง

 

                นายหมดทางนี้แล้ว ว่าไงจะอาบด้วยกันดีๆไหม มินโฮจุดรอยยิ้มเย้าแหย่ไม่ต่างอะไรกับสิ่งที่ตัวเองเอ่ยออกมา ถึงตอนนี้แล้วดูเหมือนว่าคีย์จะรู้สึกกลัวคนตรงหน้าขึ้นมาจนมือไม้เริ่มสั่นไปหมด

 

                มะมินโฮอย่าเข้ามานะ ริมฝีปากบางขยับบอกคนตรงหน้าพร้อมกับมือเล็กที่เท้าแผ่นอกของมินโฮเอาไว้ เพื่อไม่ให้คนตัวสูงเข้าใกล้ตัวเองมากกว่า

 

                เฮ้ย!! นี่นายกลัวจริงๆหรอ เมื่อคว้ามือเล็กของคีย์ที่ใช้ยันตัวเองไว้ มินโฮก็สังเกตได้ถึงแรงสั่นจากปลายนิ้ว ดวงตาคมเอ่ยถามพร้อมกับมองคนตัวบางที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าหนี

 

                กะ ก็มินโฮทำให้เรากลัว คีย์พูดออกมาโดยไม่ยอมสบตากับคู่สนทนา แล้วนั่นก็ทำให้มินโฮรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสีย

 

                มือหนาช้อนหน้าคนตัวเล็กให้มองสบตากับเขา แล้วนั่นก็ทำให้มินโฮรู้ว่าคีย์กำลังตื่นกลัวเขามากแค่ไหน 

 

                นายจะไม่ร้องไห้ใช่ไหม เสียงแข็งๆที่ตั้งคำถามออกมาทำให้คีย์รีบส่ายหน้ารัวเร็ว

 

                ดีมาก คีย์ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า เดี๋ยวชั้นจัดการไอพวกนี้ต่อเอง....เข้าใจที่พูดนะคีย์ มินโฮเอ่ยออกไปแล้วนั่นก็ได้รับสายตาที่มีทีท่าว่าห่วงข้าวของที่ตนเองยังเก็บไม่เรียบร้อยให้ได้เห็น มินโฮเลยจำต้องพูดย้ำออกไป พร้อมกับสายตาที่บ่งบอกว่า เขาสามารถจัดการเจ้าของพวกนี้ได้จริงๆ

 

                ทันทีที่ร่างบางหายเข้าไปในห้องน้ำตามคำสั่งของคนตัวสูง มินโฮก็เริ่มจัดการกับเสื้อผ้าทั้งหมดอย่างคล่องแคล่ว เพราะปกติเวลาอยู่คอนโดเขาก็เคยจัดการเรื่องพวกนี้อยู่หลายครั้ง

 

                ผ่านไปไม่กี่นาที กระเป๋าทั้งสองใบก็ถูกขนย้ายสัมภาระออกจนหมด มินโฮเดินตรงไปยังตู้เย็นขนาดเล็กที่โรงแรมมีไว้ให้กับผู้พัก ก่อนจะเปิดหยิบเอาน้ำอัดลมกระป๋องมาเปิดดื่ม แล้วในขณะที่เจ้าตัวกวาดสายตาสำรวจดูความเรียบร้อยของห้องพัก เจ้าเตียงสองเตียงที่ถูกแยกออกจากกันด้วยโต๊ะหนังสือที่มีโคมไฟวางอยู่บนโต๊ะก็สะดุดกึกเข้ากับสายตาคม

 

                มินโฮมองภาพตรงหน้าก่อนจะเก็บน้ำอัดลมที่เหลือเกือบครึ่งกระป๋องไว้ที่เดิม ขายาวๆพาตัวเองมายังเจ้าสิ่งกีดขวาง ก่อนจะใช้แรงลากมันออกไปยังอีกทาง เมื่อโต๊ะหนังสือถูกเคลื่อนย้ายไปยังที่ใหม่เป็นที่เรียบร้อย คนตัวโตก็เริ่มออกแรงอีกครั้ง โดยการดันเตียงสองเตียงให้เข้ามาประกบกัน เมื่อทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ มินโฮก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นน้อยๆเป็นอันว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกพอใจ

 

                คนตัวบางที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็ต้องเอียงคอมองภาพตรงหน้าอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าเตียงที่เคยแยกกันอยู่เมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นวางอยู่ชิดกัน

               

                เช็ดผมให้แห้งด้วยล่ะ ดวงตาหวานที่ทอดมองเตียงเมื่อครู่หันมามองคนตัวสูงราวกับจะตั้งคำถามอะไรสักอย่างออกมา แล้วนั่นก็ทำให้มินโฮรีบพูดจาตัดบทออกไป ก่อนจะวางผ้าขนหนูลงบนศีรษะของคีย์ แล้วตัวเองก็สาวเท้าหายเข้าไปในห้องน้ำ

 

                ผ้าผืนเล็กที่ปิดหัวตัวเองอยู่ ทำให้คีย์ต้องหยิบออกมาไว้ในมือ เรียวขาเล็กพาตัวเองมานั่งแปะอยู่ตรงปลายเตียงก่อนจะใช้ผ้าที่มินโฮให้มาเช็ดผมที่เปียกหมาดให้แห้ง

 

                ผ่านไปราว 10 นาที ร่างบางก็ทิ้งตัวลงบนผ้าปูสีขาวสะอาด ขยับเนื้อตัวให้เข้าที่เข้าทางอยู่2-3ที ก็สามารถพาตัวเองเข้าสู่ห่วงนิทราได้

 

                มินโฮที่เดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กได้หลับไปแล้ว ก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย ว่าทำไมคนตัวบางนี่ถึงหลับได้ง่ายขนาดนี้ ทั้งที่ตอนนี้ตัวเองก็อยู่แปลกที่แปลกทาง  

 

                นายหลับจริงหรือเปล่าคีย์ มินโฮถามออกไป แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาคือความว่างเปล่า คนตัวโตขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะนั่งลงยังทิศทางที่คนตัวบางหันหน้าเข้าหา

 

                คีย์ นายแกล้งหลับหรือเปล่า มินโฮลองเอ่ยเรียกอีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็ยังเป็นเช่นเดิม

 

          ลมหายใจจากคนตัวโตถอนออกมาเบาๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนที่นอนตัวเอง ร่างหนาหมุนพลิกตัวไปมาหลายตลบ และสุดท้ายก็หันมานอนเงยหน้ากรอกตากับเพดานสีขาวสะอาด จะมีสักกี่คนกันที่จะรู้ ว่าเวลาอยู่แปลกที่มินโฮมักจะนอนไม่หลับ

 

                ดวงตาคมมองตัวเลขดิจิตอลของนาฬิกาตั้งโต๊ะ ก็ต้องถอนหายใจออกมา

 

                ห้าทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว แต่ตาเจ้ากรรมยังไม่มีทีท่าจะหลับได้ง่ายๆเสียเลย

 

                เสียงยวบยาบข้างตัวรวมกับเสียงถอนหายใจออกมาหลายครั้ง ทำให้คนที่เพิ่งหลับได้ไม่นานต้องเปิดเปลือกตามองคนตัวโตที่กำลังกลอกตาอยู่บนฟ้า แล้วกำลังใช้มือขีดเขียนอะไรสักอย่างเล่นด้วยท่าทีงงๆ

 

                มินโฮ นอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้มีงานไม่ใช่หรอ ริมฝีปากบางขยับปากบอกก่อนจะพลิกตัวหันหนีไปอีกทาง และทำท่าจะหลับตาลงอีกครั้ง

 

                มินโฮที่ได้ยินเสียงของคีย์เอ่ยออกมา ก็หยุดมือที่กำลังลากเป็นตัวอักษรเรื่อยเปื่อย และรีบหันตัวเองไปยังที่มาของเสียง แต่ดูเหมือนว่ามินโฮจะช้าไปนิด คีย์หันหลังให้กับเขาและดูเหมือนว่าจะหลับไปแล้ว

 

                มินโฮมองแผ่นหลังบางของคนตรงหน้า ก่อนจะดึงเข้ามากอดไว้จนชิดกับอก กลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำยังชัดเจนบนร่างกายของอีกคน แล้วนั่นก็ทำให้มินโฮเผลอซุกหน้าตัวเองลงบริเวณซอกคอขาว ก่อนจะสูดลมหวานๆนั่นจนชุ่มปอด

 

                อืออออ เสียงครางฮือในลำคอที่ดูเหมือนกำลังรำคาญ ทำให้มินโฮอยากแกล้งคนหลับง่ายเข้าไปใหญ่ มือหนาสอดเข้าไปยังเสื้อตัวบางก่อนจะลูบสัมผัสผิวเนื้อเนียนอย่างมันมือ จนคนที่เป็นเจ้าของร่างกายสะดุ้งเฮือกด้วยความด้วยตกใจ

 

                ทำอะไร คีย์เอ่ยถามทั้งที่ตัวยังเกร็งไปหมด คนถูกถามถอนมือออกจากเสื้อคนตัวเล็ก ก่อนจะหันมากรอกตาตัวเองมองเพดานเหมือนเดิม

 

                คีย์ ชั้นนอนไม่หลับ เสียงทุ้มพูดออกไปตามความจริง คีย์พลิกตัวหันกลับมา ก็เห็นว่ามินโฮกำลังเป็นอย่างที่เจ้าตัวพูด

 

-----------------------------------------------------------------50%




          “นายสาย 20 นาที เสียงแหวของหญิงสาวดังขึ้นทันที เมื่อดวงหน้าคมของคนที่ตัวเองกำลังรอหยุดอยู่ตรงหน้า

 

                ไปกันเถอะพี่เอริ จงฮยอนคว้ามืออีกคนก่อนจะเอ่ยบอก หญิงสาวทำหน้างงๆก่อนจะมองใบหน้าคมนั่นอย่างสงสัย

 

                นายแปลกแฮะ

 

                ผมปกติดี จงฮยอนตอบออกไปสั้นๆ ก่อนจะออกเดิน แล้วกิริยาแบบนี้ทำให้คนที่สงสัยยิ่งรู้สึกอยากรู้มากกว่าเดิม ว่าคนข้างตัวกำลังเป็นอะไรกันแน่

 

                หยุดเดินก่อนจงฮยอน แล้วมานี่เลยจะได้ไม่เกะกะคนอื่นเขา หญิงสาวกระตุกเสื้อคนข้างตัว ก่อนจะบอกให้เดินตามตัวเองมายังในทิศที่ไม่ขวางการจราจรทางเท้า แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปากถามคนที่มีท่าทางแปลกๆ สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับเด็กหนุ่มน่าตาน่ารักที่ยืนตัวลีบเล็กอยู่หลังจงฮยอน

 

                อะไรนะ มือบางดึงอีกคนเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบเอ่ยถามถึงบุคคลที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย

 

                ช่างเถอะ ถ้อยคำสั้นๆพร้อมกับเสียงถอนหายใจตอนที่จงฮยอนหันไปมองเด็กทางด้านหลัง ทำให้หญิงสาวเข้าใจทันทีว่าแท้จริงแล้วมันต้องมีอะไรมากกว่านั้น และนี่อาจจะเป็นสาเหตุของใบหน้าเหนื่อยใจที่จงฮยอนกำลังเป็นอยู่

 

                นี่ ชื่ออะไรหรอ หญิงสาวตัดสินใจหันไปถามอีกคนที่ยืนนิ่งมองเขากับจงฮยอนอยู่ แต่ก็ได้รับคำตอบเป็นการทำหน้าตาเลิกลัก หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะถูกจงฮยอนดึงแขนแล้วส่งสายตาดุๆใส่

               

                พี่เอริ

 

                ปล่อยก่อนสิจงฮยอน นี่ เรานะ ชื่ออะไร เอริสะบัดแขนออกจากมือหนาที่บีบเขาเอาไว้แน่น ก่อนจะหันมายืนจ้องหน้าเด็กผู้ชายร่างบาง

 

                ผมชื่อแทมิน ลี แทมิน เสียงใสตอบออกไปก่อนจะสบดวงตาของอีกคน หญิงสาวที่พอรู้ว่าร่างเล็กตรงหน้าคือใครก็เปิดปากเปิดตากว้างออกมา จนคนข้างตัวอย่างจงฮยอนต้องกระตุกแขนเสื้อเพื่อเรียกสติ

 

                อะ เอ่อ พี่ชื่อเอรินะ ยินดีที่รู้จักน้องแทมิน คิก น้องน่ารักกว่าที่พี่คิดไว้อีกแนะ ริมฝีปากบางที่เจือด้วยลิปสติกสีสวยฉีกยิ้มกว้างส่งให้คนตรงหน้า ก่อนที่มือเรียวทั้งสองจะเอื้อมแตะผิวแก้มนุ่มนิ่มของอีกคน

 

                เฮ้ยๆ พี่ทำอะไรนะ จงฮยอนดันมือของเอริออกพร้อมกับปรายตามองหญิงสาวดุๆ

 

                จงฮยอน ชั้นชอบไอเด็กนี่ว่ะ น่ารักชะมัด ท่าทางหัวเสียของจงฮยอนในตอนนี้ ไม่ได้ทำให้เอริกลัวแม้แต่น้อย แถมเจ้าตัวยังตระหวัดมือกอดรอบคอจงฮยอนมากระซิบกระซาบชมเด็กน่าหวานด้วยความถูกใจเสียยกใหญ่

 

                พี่หยุดลิงก่อนได้ไหม จงฮยอนว่าพลางดึงแขนเล็กนั่นออกจากคอ และออกแรงลากไปให้ไกลจากจุดที่แทมินอยู่

 

                อะไรเนี่ยจงฮยอน ปล่อยได้แล้ว มือเล็กสะบัดออกพร้อมกับจ้องคนอายุน้อยกว่าที่ตอนนี้มีสีหน้าสารพัดปัญหารุมเร้าอยู่

 

                พี่เอริ คือผมอยากให้แทมินเลิกยุ่งกับผม เพราะฉะนั้นพี่ต้องช่วยเข้าใจหรือเปล่า เมื่อคำพูดถูกจบลง จงฮยอนก็จ้องตากับอีกฝ่ายเพื่อรอรับคำตอบที่ต้องการ แต่กลายเป็นว่าคำตอบกับเปลี่ยนเป็นคำถามส่งกลับคืน

 

                นายจะทิ้งเด็กน่ารักนั่นจริงๆหรอ ปลายนิ้วชี้จิ้มลงกลางอก ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะหันกลับไปมองร่างเล็กที่ตอนนี้ยืนทำหน้าเหนื่อยๆอยู่ไม่ไกลมากนัก

 

                ใช่ จริงๆแล้วผมกับแทมินไม่ควรจะรู้จักกันด้วยซ้ำ

 

                จะทิ้ง เท่ากับ ไม่ต้องการ หญิงสาวเอ่ยออกมาเบาๆ แล้วนั่นก็ทำให้จงฮยอนพยักหน้ารับพร้อมกับถอนหายใจออกมา

 

                งืมมม เด็กนั่นอายุน้อยกว่านาย แสดงว่าต้องเด็กกว่านายเข้าไปอีก อะนี่มันสเปคชั้นนี่นา นี่จงฮยอน ถ้านายทิ้ง ชั้นจะขอ ได้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ เพราะนายไม่ต้องการเด็กคนนั้นแล้วนี่โนะ เอริทำท่าคุ่นคิดก่อนจะพูดสิ่งที่ทำให้จงฮยอนกุมขมับตัวเอง เมื่อเรื่องดูมันจะยุ่งยากเข้าไปใหญ่

 

                นี่พี่เอริ พี่คบกับผมอยู่นะ

 

                แล้วไงจงฮยอน นายคิดว่าพี่ไม่รู้หรอ ว่านายคบผู้หญิงพร้อมกันมากกว่าหนึ่งคน แบบนี้ก็เหมาะสมแล้วไง เวลาที่นายไปเดตกับคนอื่น พี่ก็จะได้ไปเดตกับคนอื่นด้วยน้ำเสียงที่ดูประชดประชังทำให้จงฮยอนต้องถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะยื่นขอเสนอให้คนตรงหน้าใหม่

 

                โอเคพี่ ผมให้พี่มีคนอื่นได้ แต่คนนั้นต้องไม่ใช่แทมิน

 

                เหตุผล ถ้ามันฟังไม่ขึ้นชั้นจะถือซะว่าไม่ได้ยินที่นายพูดเมื่อกี้

 

                ฟังขึ้นแน่ ผมไม่อยากคบกับเขาเพราะว่าผมเป็นคนแบบนี้ไง คำพูดที่เอ่ยออกมา หากเป็นคนอื่นอาจจะต้องยกมือขึ้นเกาหัว แต่กับเอริที่เข้าใจทุกอย่างเลยได้แต่กลอกตาขึ้นฟ้า

 

                จงฮยอนไม่ใช่คนที่จะเอาหัวใจตัวเองไปแลกกับหัวใจของใคร ซึ่งนั่นก็เหมือนกับเอริไม่มีผิด เขารู้ว่าคนประเภทนี้ไม่ควรได้ความรัก หากจะคบก็เพราะต่างฝ่ายต่างถูกใจกัน อยากแค่จะลองสนุกโดยไม่มีเรื่องของหัวใจเข้าไปปะปนให้เกิดความรู้สึกที่ต้องผูกมัดกันและกันไว้

 

                สงสารแทมินจัง ดวงตาหวานที่ประกายสดใสเปลี่ยนมาเป็นเหงาๆเมื่อหันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนลูบแขนตัวเองเพราะอากาศที่เริ่มเย็นมากขึ้น

 

                ...

 

                นายควรรับผิดชอบไม่ใช่หรือไงเมื่ออีกฝ่ายเงียบ เอริก็เอ่ยคำพูดออกมาอีก ก่อนจะเห็นแววตาแปลกๆของอีกคนที่กำลังมองอย่างสงสัย

               

                รับผิดชอบ

 

                ก็นายทำให้เขารักนาย

 

                จงฮยอนนิ่งเงียบกับคำที่เอริพูดออกมา ก่อนยกเท้าขึ้นเตะดินเตะฝุ่นและสุดท้ายคือการกระแทกเท้าลงกับพื้นจนเกิดเสียง  ท่าทางแบบนี้ทำให้หญิงสาวได้แต่มองคนข้างตัวอย่างปลงๆ

 

                พี่ว่าผมควรทำไงดี รับรักเด็กนั่นนะหรอ เมื่อสติดูจะกลับเข้ามา ดวงหน้าคมก็หันไปสบตากับอีกคนแล้วเอ่ยถามออกมา

 

                ยากแฮะ พอมาคิดว่าเป็นตัวเองจะต้องทำไง แต่พี่รู้สาเหตุนะว่าจุดไหนคือสิ่งที่เรียกว่ายากนะ เอริยกยิ้มมุมปากตัวเอง ก่อนจะสังเกตว่าจงฮยอนอยากรู้ในสิ่งที่เขาพูดมากแค่ไหน

 

                เป็นเพราะเราไม่เคยไว้ใจใครขนาดยกหัวใจให้ดูแล เรากลัวที่จะสูญเสีย กลัวว่าให้ไปแล้วตอนสุดท้ายจะไม่ได้กลับคืนมา

 

                อ่า นั่นสิ แต่อย่างน้อยการทำแบบนี้ ทำให้เราไม่เคยอกหัก จงฮยอนพูดออกมาให้คล้ายกับเป็นเรื่องตลก และทั้งสองคนก็หันมายกยิ้มให้คนที่มีนิสัยแบบเดียวกับตัวเอง

 

                ลองนะจงฮยอน...ลองคบกับแทมินดู

 

                ....

 

                แค่ดูก็รู้ ว่าในตาของเด็กนั่นมีแต่นาย เมื่อเห็นว่าจงฮยอนเงียบ เอริก็เอ่ยประโยคใหม่ออกมา พร้อมกับที่มือเรียวตีกระทบเบาๆบนไหล่กว้างของจงฮยอน

 

                ผมกลัวทำเขาผิดหวัง เขากล้าฝากใจไว้กับผม กล้าที่จะเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากลับผมได้ แต่ผมไม่เคยคิดที่จะต้องทำอะไรให้ใครมากขนาดนี้เลย

 

                ผิดหวัง ไม่ชอบคำนี้เลยแฮะ ไม่ว่าจะเป็นเราที่สร้างให้คนอื่น หรือคนอื่นมาสร้างให้กับเรา จงฮยอนแค่พี่คิดก็เหนื่อยแล้วล่ะ หญิ่งสาวเอ่ยออกไปพร้อมกับสีหน้าวิตกกังวลที่คนข้างตัวเป็นผู้สร้างขึ้น

 

                พี่ว่าแทมินจะทนได้นานแค่ไหน จะตามผมแบบนี้ได้แค่ไหน ถ้าคบกันจริงๆ แทมินไม่ต้องมานั่งเสียใจเพราะผมมากกว่าที่เป็นอยู่หรอ แล้วที่ผ่านมา แทมินไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวตนจริงๆผมเป็นไง

 

                เกลียดแกว่ะจงฮยอน

 

                อ้าว ทำไมพี่พูดกับผมแบบนี้ล่ะ พี่ต้องช่วยผมคิดสิถึงจะถูก

 

                แกมันบ้า ปรึกษาเรื่องหัวใจกับคนที่รักใครไม่เป็นแบบชั้น

 

                ว่าแล้วทั้งจงฮยอนและเอริต่างก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยกันทั้งคู่ ดวงตาของทั้งสองคนหันไปยังทิศทางที่ร่างของแทมินยืนอยู่

 

                อย่างกับเด็กหลงทางรอผู้ปกครองมารับไม่มีผิด

 

                ความคิดที่ผุดขึ้นในหัวทำให้เอริระบายยิ้มออกมาเพราะนึกขำ

 

                จงฮยอน ไปส่งแทมินกลับบ้านเถอะ อากาศเย็นมากแล้ว แล้วตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย

 

                อืม เสร็จแล้วจะกลับมาหานะ

 

                ไม่ต้องหรอก นายเอาเวลามานั่งกินเหล้าเป็นเพื่อนชั้น ไปคิดทบทวนว่าจะเอาไงกับชีวิตตัวเองดีกว่า เอ่อ แล้วก็ไม่ต้องถอนหายใจอีกแล้วนะ บรรยากาศตรงนี้มันอึดอัดจนไม่มีที่จะหายใจอยู่แล้ว

 

               

                ดวงตากลมมองหญิงสาวที่กำลังจุ๊บมือโบกลาจงฮยอนที่กำลังเดินมาทางที่ตัวเองยืนอยู่ แทมินยกหน้าให้เงยรับกับท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเมฆสีเข้ม ก่อนจะกระพริบตาตัวเองย้ำๆเพื่อไล่หยาดน้ำใสที่เกราะอยู่พราวตา

 

                แค่ดูก็รู้ว่าทั้งจงฮยอนและเอริสนิทสนมกันมากแค่ไหน

 

                รอยยิ้มที่หันมายิ้มให้กันอย่างไม่ตั้งใจ และแววตาที่เหมือนจะสื่อความหมายอะไรให้กันสักอย่างนั่นอีก

 

                แค่ภาพนั้นย้ำเข้ามาในความคิดอีกครั้ง ทั้งสมองและหัวใจก็แทบจะหยุดนิ่งไม่ทำงาน

         

          กลับบ้านนายกัน เดี๋ยวพี่จะเดินไปส่ง

 

                ผมกลับเองได้ฮะ พี่อยู่กับพี่เอริต่อก็ได้ รอยยิ้มบางปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่เท้าเล็กๆจะพาคนที่เป็นเจ้าของให้หันไปยังทิศทางที่ตัวเองใช้กลับบ้าน

 

                พี่ไปส่งนายดีกว่า

 

                ยังไม่ทันที่แทมินจะก้าวเท้าไปไกลจากจุดยืน จงฮยอนก็เดินตีคู่มาอยู่ข้างๆ ดวงหน้าคมมองคนหน้าหวานที่มองตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกยิ้มมีเสน่ห์ขึ้นประดับหน้า

 

               

                ก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าแทมินจะอดทนกับตัวตนจริงๆของผมได้แค่ไหน

 

          แล้วถ้าหาก คนตัวเล็กทำได้ขึ้นมาล่ะ

 

                จงฮยอน นายควรให้อะไรเป็นรางวัลเขาดี

 

 

                อะ เอ่อ

 

          หืมม ทำไมล่ะ ปกติเวลาเราเดินกลับบ้านด้วยกัน พี่กับนายก็จับมือกันแบบนี้ไม่ใช่หรอ มือหนาที่ยื่นเข้าไปเกาะกุมมือเล็กเอาไว้ ทำให้แทมินรู้สึกประหลาดใจอย่างช่วยไม่ได้ และความคิดที่ทำให้รู้สึกจุกแน่นก็ปะทะออกมาเป็นตัวอักษรที่ลอยเคว้งอยู่บนใบหน้าของคนที่ยกยิ้มพราย

 

                พี่เล่นกับความรู้สึกของผมอีกแล้ว

 

                อุ่นขึ้นรึเปล่าแทมิน เสียงนุ่มเอ่ยถามออกไป ก่อนจะได้รับคำตอบจากคนตัวบางเป็นรอยยิ้มพร้อมกับศีรษะเล็กที่พยักตอบเบาๆ

 

                รอยยิ้ม

 

                ความอบอุ่น

 

          คำพูดจาที่เหมือนเป็นห่วงเป็นใย

 

                ของแบบนี้ ไม่ว่าจะใคร พี่ก็สามารถหยิบยื่นให้โดยไม่คิดอะไรสินะครับ

 









               




-----------------------PPLight-------------------------



กรีดร้องกับทีเซอร์สุดเท่ โฮ๊ะๆ

รอกันอีกนิดนึง ชายนี่ก็จะกลับมาให้เห็นกันเเล้วเน้อ

อย่าลืมขอพรให้มินโฮหายไวๆล่ะ  ^ ^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6614 RK CYP (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 20:23
    โอ้ยย มินคีย์นั้ลล้ากกก แต่พี่มินดูแลออมม่าหนูจากนางมารด้วยนะคะๆๆๆ เฮียคะ เอาจริงๆนะ หนูสงสารแตมิ TT
    #6,614
    0
  2. #6454 Choip (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:59
    ชเวนี่นายน่าสงสารจริงๆ เลยนะ 5555555
    นอนไม่หลับแถมคีย์ยังชิงหลับก่อนอีกก

    คิมจงแค่ลองเปิดใจแล้วให้โอกาสน้องง
    #6,454
    0
  3. #6264 Yabbybayyab (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 14:42
    มินโฮจะทำอะไรคีย์กุนยะ ><
    #6,264
    0
  4. #6237 puppygirl (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 19:40
    มินโฮจะทำไรคีย์55555

    จงกับเเทมจะเป็นไงต่อล่ะเนี่ย
    #6,237
    0
  5. #6145 teddy_ >O< (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 21:50
    เฮ้อ

    ถ้าไม่ได้พี่เอริ

    แกจะคิดได้มั้ยหะเป็ดจง
    #6,145
    0
  6. #6113 runwithyou SH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 20:50
    มินโฮ แกนอนไม่หลับแล้วปลุกคีย์เหรอ
    จะให้คีย์ทำอะไร ย๊ะ
    #6,113
    0
  7. #5950 Hagogi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 08:54
    มินโฮนอนไม่หลับ
    แล้วคีย์จะช่วยยังไงอ่ะ >////<
    #5,950
    0
  8. #5883 perfumepassion (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 18:08
    เป็ดยอมรับเห็ดแทมซะทีสิ!!!!

    มินคีย้>/////<
    #5,883
    0
  9. #5821 W3nO (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 09:40
    กบนอนไม่หลับแล้วปลุกคีย์ทำไม
    เข้าจะทำไรกัน
    จงเปิดใจให้เห็ดหน่อย
    #5,821
    0
  10. #5791 neyza (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 20:36
    คีย์ชั้นนอนไม่หลับ เเล้วเค้าจะทำอะไรกันดี (กรีดร้อง)


    เมื่อไรฮยอนมินเค้าจะสมหวังกันซักที


    สงสารเเทมมากๆเลย อิเป็ดเมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองซักที
    #5,791
    0
  11. #5708 MINKEY (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 22:50
    เอริใจดีอ่ะ รักเอริที่เปิดทางให้เป็ดกะเห็ด^^
    #5,708
    0
  12. #5624 yokyok (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 12:55
     เอริใจดีมาก >< ช่วยทำให้เป็ดมันรู้ใจตัวเองเร็วๆได้ไหมคะ ?
    #5,624
    0
  13. #5512 lov key (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 00:25
    คีย์ ชั้นนอนไม่หลับ

    กรี๊ดดดดดดดด อยากจะกรีดร้อง><
    #5,512
    0
  14. #5465 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 21:54
    มินโฮ อ่า

    ชอบแกล้งคีย์

    #5,465
    0
  15. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 01:26
    มินคีย์หลังๆมานี่จิ้นตลอดดด
    สงสารแทมอ่าาาทิชชู่จะหมดบ้านแล้วไรเตอร์T^T
    #5,355
    0
  16. #5334 Pop (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 13:39
    ชอบคู่ มินคีย์ อ่าาา~ พวกแกทำฉันจิ้นอกแล้วนะ!!!!!! -*-

    ส่วน จงกับแทม ก็ลำบากใจชะมัดอ่ะ!!!!!!! -*-
    #5,334
    0
  17. #5311 เล็ก (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 00:39
    ไรเตอร์ ไรเตอร์ ไรเตอร์

    เค้าโหวตให้เเล้วนะ



    ไรเตอร์เชื่อเค้าเหอะน๊า ๆๆๆ

    จงฮยอน นายน่ารักมาก ๆ

    #5,311
    0
  18. #5287 แป๊ะยิ้มGGT (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 18:17
     ดาร่าอีกแล้ว  แกนะแก จะมาทำไม
    แทมมิน สู้ๆ สงสารแทมจัง 

    #5,287
    0
  19. #5248 keybus (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 14:04
    ไหนบอกว่าจะให้แทมินเลิกชอบ

    ยิ่งทำอย่างนี้

    มันก็ยิ่งชอบโว๊ยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #5,248
    0
  20. #5202 เด็กเรียน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 19:33
    นอนไม่หลับ ทำอะไรดีล่ะ -,.- ??
    #5,202
    0
  21. #5174 Minkey AudiE (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 13:52
    แกล้งคีย์อีกแล้วนะมินโฮ  นายนอนไม่หลับแล้วไปแกล้งคนอื่นมันใช่เรื่องไม่เนี่ยยยย... ห๊า!!!
    #5,174
    0
  22. #5134 minnylovekeyny (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2554 / 17:36

    งานเข้าคีย์จังแล้วไง
    มินโฮนายห้ามปล่อยให้คีย์ดูคนเดียว ต้องดูแลคีย์ตลอดเวลาด้วย
    อย่าให้ดาร่ามาทำอะไรคีย์เด็ดขาด
    ไม่งั้น เราจะยุให้ชางมินมาแย่งคีย์จังจริงๆด้วย

    #5,134
    0
  23. #4983 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 00:09
     โฮดูแลคีย์ให้ดีดีนะ
    อย่าให้ดาร่ามาทำร้ายคีย์ล่ะ
    #4,983
    0
  24. #4942 BurnMe2PM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 23:06
    มินโอกะคีย์หวานกันอีกแล้วววววววววว
    #4,942
    0
  25. #4850 [+Bl2aND^NamE~ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2554 / 21:11
    หวานกันมั่ก มินโฮก็นัวเนียคีย์ไม่ขาดตอนเลย อ่านแล้วอิ่มเอิมใจ
    #4,850
    0