[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 29 : Chapter 21 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 ก.ค. 53

Chapter 21

 

 

          มินโฮ ริมฝีปากบางเอ่ยขยับเรียกคนตรงหน้าก่อนจะหันไปมองรุ่นพี่ตัวเองที่ตอนนี้จ้องมินโฮราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

                ลำบากนายมาก จนดูแลไม่ได้ นายก็ปล่อยคีย์ซะ เสียงทุ้มเอ่ยชัดทุกถ้อยคำในขณะที่สายตาก็ไม่ระจากหน้าของมินโฮแม้แต่น้อย

 

                ผมดูแลคีย์ได้ มินโฮเอ่ยคำพูดออกมา ก่อนจะคว้าคนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่ถูกให้ไปยืนอยู่ข้างตัวเอง

 

                ถ้าการดูแลของนายมันทำให้คีย์เป็นแบบนี้ นายหยุดซะเถอะ คำพูดที่หลุกจากปากของชางมินไม่ได้เข้าหูของมินโฮอีกแล้ว มือหนาดึงรั้งข้อมือเล็กให้ก้าวตามเขาออกจากร้าน

 

                ดาร่ารีบรับเสื้อผ้าจากพนักงานของร้าน ก่อนจะเร่งฝีเท้ามายังร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก็พบเข้ากับมินโฮที่กำลังเดินออกมาพอดี ด่าร่าเร่งจังหวะการเดินมากขึ้นจนมายืนขวางร่างสูงเอาไว้ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อมินโฮเดินผ่านโดยไม่ได้สนใจการมีตัวตนของเขา

 

                มินโฮจะไปไหน เสียงหวานใสตะโกนเรียกร่างสองร่าง ก่อนจะได้รับคำตอบที่ทำให้รู้สึกหัวเสียออกมา

 

                ผมมีธุระ คำตอบสั้นๆที่ดาร่าได้รับ ทำให้คนตัวบางจิกเล็บลงกับมือตัวเองแน่น รองเท้าส้นสูงกระแทกหนักๆลงกับฟุตบาธ ทั้งๆที่ก็ดูเหมือนทุกอย่างกำลังจะไปได้ดี แต่สุดท้ายก็จบลงเพราะคนๆคนเดิม คิม คิบอม  

 

               

 

 

               

                มินโฮจัดการยัดร่างของคีย์และตัวเองลงกับรถโดยสาร ก่อนจะเอ่ยบอกจุดหมายปลายทางให้คนขับได้รับรู้

 

                เวลาผ่านไปกว่า 10 นาทีเต็ม ที่ภายในรถมีแต่ความเงียบเข้าปกคลุม มือของมินโฮยังไม่ได้ปล่อยข้อมือของคีย์ให้เป็นอิสระ คนตัวเล็กที่นั่งเงียบได้แต่เม้มปากเข้าหากันแน่น บริเวณที่มินโฮฝังมือเอาไว้ รู้สึกเจ็บราวกับกระดูกข้อมือแยกออกจากกัน

 

                มินโฮ เราเจ็บ ปล่อยเราได้ไหม ระยะเวลาที่ผ่านไปไม่ได้ช่วยผ่อนแรงกดจากฝ่ามือให้ทุเลาลงได้เลย จนคนตัวเล็กเริ่มรู้สึกทนไม่ไหวต้องเป็นคนร้องขอออกมา

 

                มินโฮที่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา เมื่อได้ยินดังนั้นก็ผลักข้อมือบางส่งคืนเจ้าของ ก่อนจะเห็นว่าคีย์รีบเอามืออีกข้างมาประคองมือตัวเองเอาไว้

 

                ใช่ว่าไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเอยคำขอโทษออกไป แต่ช่วงเวลาที่สมองรวนเรแบบนี้ ทำให้คนทำผิดไม่อยากจะเอ่ยคำพูดอะไรออกมาสักคำ

 

                ลมหายใจถูกถอนออกมาหนักๆ เรียวคิ้วคมขมวดมุ่น ในหัวมินโฮตอนนี้มีแต่คำพูดของผู้ชายตัวสูงอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด แล้วแต่ละคำถามที่มีคำตอบของคีย์แทรกอยู่ก็ทำให้รู้สึกจุกแน่นไปที่อกอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

                รถจอดสนิทลงที่หน้าคอนโดของมินโฮ ร่างสองร่างเคลื่อนตัวออกจากรถด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน แล้วไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งมินโฮและคีย์ก็มาหยุดอยู่ภายในห้อง

 

                บรรยากาศรอบตัวที่นิ่งสนิท ทำให้คีย์รู้สึกกดดันมากกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว ดวงตารีเผลอสบเข้ากับดวงตาคมๆที่จ้องตัวเองอยู่ก่อนแล้ว จำต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาที่เดาอารมณ์ของคนเป็นเจ้าของได้ยาก เวลาแบบนี้คงปฏิเสธความรู้สึกไม่ได้จริงๆ ว่าตัวเองกลัวคนตรงหน้ามากขนาดไหน   

 

                ความคิดหนักๆที่กำลังแล่นในสมองถูกปลดคลายด้วยสัมผัสเบา ที่ออกแรงดันตัวเองไปยังโซฟาตรงหน้า ก่อนจะกดเข้าที่หัวไหล่เป็นเชิงให้คีย์นั่งลง

 

  เมื่อคีย์นั่งลงกับโซฟาเป็นที่เรียบร้อย คนตัวสูงเองก็ทิ้งตัวลงที่นั่งข้างๆ

 

ความเงียบรอบตัวราวกับสามารถเปลี่ยนอากาศให้เป็นกลุ่มควันสีมืดมัว ทำให้คนที่อดทนกับความกดดันไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายปริปากพูดออกมา

 

                มินโฮโกรธเราใช่ไหม เราขอโทษนะ

 

                ...คำถามที่เอ่ยออกไปไม่ได้รับซึ่งคำตอบ สามารถสร้างความกดดันเจ้าของคำพูดได้เป็นอย่างดี

 

                ฮึก เราขอโทษนะมินโฮ ระ เราขอโทษ อย่า กะ เกลียดเราเลยนะ สุดท้ายแล้วสิ่งที่อดกลั้นไว้ก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

หยดน้ำใสไหลออกมาอย่างไม่คาดสาย ข้อมือเล็กยกขึ้นปาดเอาน้ำตาออกอยู่หลายครั้ง สิ่งที่กังวลใจมากที่สุด คงหนีไม่พ้นความรู้สึกของมินโฮ คีย์อยากรู้ว่ามินโฮคิดอะไร อยากรู้ว่าโกรธเขามากแค่ไหน แล้วเขาควรจะทำอย่างไร หรือบางทีมินโฮอาจจะเกลียดเขาแล้ว สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

 

อย่าทำเป็นแค่ร้องไห้ได้ไหมคีย์  คำพูดราบเรียบที่หลุดจากปากของมินโฮ ทำให้คนตัวบางพยายามฝืนเจ้าก้อนกลมที่เต็มแน่นในลำคอให้หายลงไป แต่มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เพราะความรู้สึกจุกแน่นที่อกยังไม่ได้ลดล้างไปไหน

 

ฮึก มะ มินโฮ อึดอัด เราทำ ไม่ได้ อึก ระ เรา ฮือ~” เจ้าก้อนกลมที่จุกแน่น ทำให้คีย์แทบจะเอ่ยคำพูดออกมาไม่รู้เรื่อง สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็ดูเป็นสิ่งที่ผิดพลาดไปเสียหมด คนตัวเล็กเลยทำได้แค่เพียงปล่อยน้ำตาละลอกใหม่ออกมา

 

ไม่อยากจะร้องอีกแล้ว แต่ก็เก็บไว้ไม่อยู่ สุดท้ายแล้ว คิม คิบอม ก็ทำเป็นแต่ร้องไห้

 

ดวงตารีสวยเปรอะไปด้วยน้ำใสๆ มินโฮกลอกตาตัวเองกับฝ้าเพดาน ก่อนจะคว้าร่างเล็กๆเข้ามากอดเอาไว้แน่น มือหนาค่อยบรรจงลูบเรือนผมนุ่มอย่างปลอบประโลม ภาวะอารมณ์ในตอนนี้ มินโฮถนัดที่จะนั่งใช้ความคิดเงียบๆเสียมากกว่า แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อคนตรงหน้าขึ้นชื่อว่า แฟน

 

แล้วคีย์เองก็ไม่เหมือนกับใคร คอยแต่ห่วงความรู้สึกของคนอื่น ส่วนตัวเองล่ะ จะเป็นแบบไหนก็ชั่ง ขอให้คนอื่นสบายใจไว้ก่อนก็พอ

 

มินโฮรู้สึกโกรธอยู่บ้างก็จริง แต่ไอขนาดขั้นเกลียด คงเป็นไปได้อยาก

 

ฮึก มะ มินโฮ อย่าเกลียดเราเลยนะ ระ เราขอโทษ ฮึก นะ มินโฮ ปลายคางมนที่เกยไว้ที่ไหล่ ทำให้ถ้อยคำพูดที่ปะปนกับเสียงสะอื้นไหลเข้าโสตประสาทของคนตัวสูงชัดทุกประโยค

 

มินโฮดันคนตัวเล็กออกจากอก น้ำใสๆยังคลออยู่เต็มหน่วยตา มือหนายกขขึ้นสูงก่อนจะใช้นิ้วเกลี่ยไล่เอาหยดน้ำออกจากใบหน้าหวาน

 

เฮ้อ~ เห็นแบบนี้แล้วเกลียดชะมัด เกลียดตัวเอง ให้ตายเถอะ ดวงตาคมจ้องมองคนตรงหน้าที่นั่งนิ่ง ก่อนจะเอ่ยถ่อยคำใหม่ออกไป

 

ชั้นมันแย่เหมือนที่นายคนนั้นพูดไม่มีผิด ดูสิ ทำคีย์ร้องไห้อีกแล้ว

 

มินโฮไม่ได้แย่ ระ เราจะไม่ร้องแล้ว

 

ก็ร้องไปแล้วไม่ใช่รึไง

 

ระ เราขอโทษ คีย์เอ่ยคำขอโทษออกพร้อมกับก้มหน้าคอแทบชิดอก

 

เจ้าบ้านั่นพูดไม่คิดซะเลย อยากจะได้คืนก็มาขอกันแบบนี้มีที่ไหน

 

มินโฮ ชางมินเป็นรุ่นพี่นะ คำพูดจาที่ดูเหมือนการเตือนให้มินโฮรับรู้ว่าตัวเองกำลังใช้คำที่ไม่สุภาพ ทำให้คนตัวสูงรู้สึกหงุดหงิดจนเผลอพูดจาที่นึกไม่ถึงว่าคนอย่างตัวเองจะเอ่ยออกมา

 

ชิ ใช่สิ มันนะดีอย่างนู้น ดีอย่างนี้ ดีไปหมดแหละ ชั้นนี่สิ ดีได้ครึ่งมันก็ยังไม่ได้ ไม่รู้จะมีความดีได้เศษเสี้ยวของมันรึเปล่า

 

มินโฮ

 

ทำไมละ ชั้นพูดอะไรผิดหรือไง ทุกคำพูดชั้น คีย์เองไม่ใช่หรอ ที่ยืนยันว่ามันคือความจริง รู้รึเปล่าว่าชั้นรู้สึกแบบไหนบ้าง

 

ระ เรา

 

ขอโทษหรอ ไม่ต้องหรอก ก็มันเป็นเรื่องจริงทั้งหมดนี่ จะมาขอโทษทำไม จริงๆแล้วนายอยากกลับไปหามันใช่ไหมละ มันนะดีไปเสียหมด อยากกลับไปหามันใช่ไหม อยากกลับไปหามันใช่ไหมคีย์!!” อารมณ์ที่คลั่งค้างค่อยไล่ออกมาจากความรู้สึก คนตัวเล็กรู้สึกชาวาบไปทั้งตัวเมื่อต้องเผชิญกับอารมณ์โกรธของมินโฮ

 

เป็นมินโฮเองหรือเปล่า ที่อยากจะให้เราไป

 

ว่าอะไรนะคีย์ ฝ่ามือหนายกใบหน้าของคนที่ก้มหน้านิ่งให้มาสบตากับตัวเอง

 

คนที่ทำเป็นแต่ร้องไห้นะ คงน่ารำคาญมากเลย มินโฮคงต้องอดทนกับเราน่าดู บางที ถ้าเราออกจากชีวิตของมินโฮไป มินโฮคง....อือออ คำพูดที่ยังไม่ทันจบประโยคดี ถูกกลืนหายไปด้วยริมฝีปากหยักที่กดแน่นลงบนเรียวปากอิ่ม มินโฮดูดดึงริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง ก่อนที่มือหนาจะกดรั้งท้ายทอยเอาไว้แน่น ลิ้นร้อนชื้นส่งผ่านเข้าเรียวปากบางอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะเริ่มควานสัมผัสลิ้นเล็กของอีกคน ลิ้นหนาเกี่ยวตระหวัดเรียวลิ้นที่นิ่งชาราวกับจะดึงรั้งให้มาเป็นของตัวเอง สัมผัสวาบหวานที่ถ่ายทอดในครั้งนี้ เป็นตัวช่วยกระบวนความคิดทั้งหมดให้มีความชัดเจนมากขึ้น ว่าตัวของมินโฮต้องการคีย์มากแค่ไหน

 

มินโฮคืนความเป็นอิสระให้กับคีย์ ก่อนจะกดรั้งคนตรงหน้าเข้าสู่แผ่นอกกว้าง หัวใจที่เต้นถี่รัวของตัวเองในตอนนี้ คงบอกได้เป็นอย่างดีว่าความรู้สึกที่มีให้กับคีย์มันมากกว่าเมื่อก่อนแค่ไหน ดวงหน้าคมก้มต่ำจนเรียวปากคลอเคลียกับใบหูที่แดงระเรื่อ ก่อนจะพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาเบาๆ แต่ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ

 

ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น อย่าพูดแบบนี้อีกรู้ไหม ต่อให้มีคนคิดจะแย่งไป หรือ ตัวนายอยากจะไปจากชั้นมากแค่ไหน ชั้นก็จะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด

 



----------------------------------------------------------------50%




                ความคิดมากมายที่เกิดจากความรู้สึกหลากหลายอย่าง ได้ถ่ายทอดออกมาเป็นลายลักอักษรลงในสมุดไดอารี่ของตัวเอง

                ร่างบางถอนหายใจออกมาเป็นระยะ ในขณะที่เรียวนิ้วก็ขยับขีดเขียนตัวหนังสือออกมาเรื่อยๆ

                 

                แค่ไม่กี่คำพูดของจงฮยอนเมื่อวันก่อน....กลับสามารถทำลายทุกอย่างที่หวังไว้พังลงอย่างไม่เป็นท่า

 

          คิดออกมาได้แค่นั้น ริมฝีปากบางก็กระตุกยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง

 

                ถึงจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตอนนี้ทั้งเหนื่อยและท้อมากมายแค่ไหน รู้ว่าตัวเองในตอนนี้ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร นอกเสียจากนั่งจมปลักกับคำพูดที่ดังก้องอยู่ในหัวราวกับมีคนมากดรีเพลซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

                ยิ่งคิดก็มีแต่ยิ่งรู้สึกท้อ....

 

                ประโยคที่ตีคู่มากับเสียงสะท้อนชัดขึ้นมาในหัวอีกรอบ แทมินสะบัดหัวตัวเองพรืดใหญ่ ก่อนจะรีบเรียกสติตัวเอง และลงมือขีดเขียนตัวหนังสือตัวโตลงบนไดอารี่เล่มบาง

 

                แทมิน นายเลือกแล้วที่จะรักพี่จงฮยอนต่อ ถ้าเรื่องแค่นี้ยังท้อ ต่อไปข้างหน้านายจะทนได้ไงเล่า!! เพราะฉะนั้น ต่อจากวินาทีนี้เป็นต้นไป  นายควรจะยิ้ม ยิ้มรับกับทุกสิ่ง พยายามแบบที่ตัวนายถนัด แทมินสู้ๆ นายทำได้อยู่แล้ว นายทำได้ทุกอย่าง

 

                ตัวหนังสือไม่กี่ตัวอักษรที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้กำลังใจตัวเอง ทำให้แทมินยิ้มกว้างออกมาได้ในที่สุด ดวงตากลมไล่อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดจนลึก และปล่อยออกมาอย่างช้าๆ สร้างความรู้สึกผ่อนคลายให้กับตัวเองคงเป็นการเริ่มต้นที่ดีที่สุด คิดได้แบบนั้น ร่างบางก็ทำติดต่อกันอยู่หลายหน จนรู้สึกได้ถึงพลังงานที่เพิ่มมากขึ้นในร่างกาย

 

 

               

                ดีฮะพี่จงฮยอน กำลังจะไปไหนหรอครับ  เสียงใสที่ฟังคุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อตนจากทางด้านหลัง ทำให้คนที่ถูกเรียกต้องหันไปสบตากับร่างบางที่ตอนนี้กำลังจุดรอยยิ้มกว้างจนเต็มใบหน้า

 

                จงฮยอนที่เห็นความร่าเริงของแทมินในตอนนี้ ก็อดจะคิดออกมาไม่ได้ว่า เรื่องที่พูดกันไปเมื่อวานได้เข้าถึงความรู้สึกของอีกคนบ้างหรือเปล่า

 

                มีอะไรหรอแทมิน เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปราวกับจะเอ่ยถามว่าคนตัวบางมีธุระอะไรกับตัวเขา แล้วนั่นก็ทำให้แทมินต้องก้มหน้าเพื่อกลืนน้ำตาของตัวเองเอาไว้ แต่กิริยาแบบนั้นก็เกิดขึ้นเพียงแค่เสี้ยววินาที แทมินเงยหน้าสบดวงตาคมพร้อมกับวาดรอยยิ้มขึ้นใหม่

 

          ผมอยากไปเที่ยวกับพี่ฮะ เราไปเที่ยวด้วยกันนะ มือบางคว้าแขนจงฮยอนเข้ามากอดเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยบอกจุดประสงค์ให้คนตรงหน้ารับรู้

 

                เรื่องเมื่อวา..

               

          ไปเที่ยวๆ ไปนะพี่จงฮยอน เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะพูดอะไรออกมา แทมินก็รีบระล่ำละลักเอ่ยออกไปในทันที ถึงตอนนี้แล้วจงฮยอนเองก็งงไม่น้อย

 

                แค่คำพูดเพียงหนึ่งวัน สามารถเปลี่ยนอะไรๆได้มากมายขนาดนี้เลยหรอ

 

                จงฮยอนมองคนตัวเล็กที่เกาะแขนตัวเองไว้แน่น ก่อนจะนึกย้อนถึงเมื่อก่อน ที่ผ่านมา แทมินไม่เคยทำตัวแบบนี้ให้เขาเห็นเลยสักครั้ง ในหัวจงฮยอนยังคงมีแต่ภาพคนตัวบางที่มีรอยยิ้มหวานประดับบนหน้ากับท่าทางเหนียมอายในเวลาที่เจอกับเขา

 

          พี่ไม่ว่างไปกับแทมินหรอกนะ จงฮยอนเอ่ยออกไปเป็นเชิงปฏิเสธ แต่ถึงอย่างนั้นแทมินก็ยังเกาะแขนเขาเอาไว้

 

                ทำไมล่ะครับ ปกติพี่ก็มีเวลาให้ผมตลอดไม่ใช่หรอฮะ เสียงใสๆข้างตัวเอ่ยออกมาราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติอย่างที่เจ้าตัวพูดเอาไว้ แต่ทว่าความเป็นจริงในตอนนี้คือ ทุกสิ่งอย่างได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว

 

                แทมิน ดวงตาคมปรายตาดุให้คนตัวเล็กเห็น แต่ดูเหมือนแทมินจะไม่สนใจมันแม้แต่น้อย คนตัวบางยังคงสบตากลับไปด้วยรอยยิ้ม

 

                พี่จงฮยอนจะไปไหน ให้ผมไปด้วยคนนะฮะ

 

                หึ พี่จะไปเดต นายอยากจะตามไปดูด้วยรึเปล่าล่ะ  เมื่อเห็นว่าแทมินยังดื้อรั้น จงฮยอนเลยจำต้องพูดในสิ่งที่เรียกว่า เชือดนิ่มๆ ให้คนตัวเล็กฟัง และดูเหมือว่าคำพูดที่เอ่ยไปจะได้รับผลตอบกลับไม่น้อย เพราะจงฮยอนสังเกตเห็นสีหน้าตกใจของแทมินได้ชัดเจน

 

                เดต! อะ เอ่อ ไปสิครับ ผมอยากจะอยู่ข้างๆพี่จงฮยอนนี่

 

                เสียงใสกับรอยยิ้มที่ปั้นออกมาดูเหมือนจะตบตาจงฮยอนไม่ได้อีกแล้ว คงเป็นเพราะคำพูดที่ว่า เดต คำเดียว ที่ทำเอาคนตัวบางแทบจะเรียกสติตัวเองกลับมาไม่ทัน

 

                ทุกอย่างมันรวดเร็วจนเกินไป วันก่อนเพิ่งจะได้รับฟังคำพูดที่ยิ่งฟังก็มีแต่จะทำให้หัวใจแทบจะฉีกออกมา และถัดจากนั้นได้เพียงวันเดียว ผู้ชายที่ตัวเองคิดว่าเป็นคนที่ใช่ที่สุดก็สร้างคำพูดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจตัวเองอีกครั้ง

 

                เรื่องเก่ายังรีซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในหัวไม่ทันจืดจาง คำพูดใหม่ ที่เอ่ยออกมาราวกับไม่สนใจความรู้สึกของคนอีกคนก็วิ่งแล่นเข้าไปเพิ่มอีกจนได้

 

                ท่าทีการแสดงออก

 

คำพูดจาที่ชัดถ้อยคำ

 

แววตาที่มองต่างจากที่เคยมอง

 

สัมผัสอ่อนโยนที่ไม่หยิบยื่นมาให้

 

 

พี่จงฮยอนที่คิดว่าตัวเองรู้จักเป็นอย่างดี ทำไมถึงได้แตกต่างออกไปราวกับคนละคน

 

หรือแท้จริงแล้ว.......

 

 

 ผมไม่เคยรู้จักพี่อย่างที่พี่เคยบอกมาก่อนเลย

 

 

นิ้วมือที่เชื่อมเข้าหากันอยู่ทำให้จงฮยอนรับรู้ถึงความรู้สึกที่ผ่านจากแรงบีบที่มือได้เป็นอย่างดี

 

ในความคิดของคนข้างตัวในตอนนี้ คงจะกดดันตัวเองจนแทบแย่ไปหมด และยิ่งต้องมายิ้มทั้งที่ไม่ได้อยากจะยิ้มด้วยแล้ว....คงต้องใช้ความอดทนมากพอตัว

 

จงฮยอนเอี้ยวหน้ามองคนที่กระชับมือตัวเองเอาไว้แน่น ก่อนจะะลอบถอนหายใจออกมา

 

......ตัวตนที่แทมินเห็นในวันนี้ และต่อจากนี้ อาจจะทำให้เจ้าตัวล้มเลิกความตั้งใจทั้งหมดก็เป็นได้......

 

ถึงตอนนั้นแล้ว จงฮยอนก็แอบที่จะคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากไม่ได้เห็นรอยยิ้มจากคนตัวบางนี่อีกต่อไป ตัวเขาเองจะรู้สึกแบบไหนกัน

 

 


















-----------------------PPLight-----------------------



หายหน้าหายตาราวกับหายสาบสูญ? -- *

สงกะสัยว่าฟิคไอเเพรวคงถูกลืมเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว โอ้เครียดฮะ

ว่าด้วยเรื่องดีๆกันดีกว่า ชายนี่กลับมาเเล้ว   ^ ^

หลังจากเห็นภาพเเทมินผมยาว กรี๊ดดดดดดเเตกเลยทีเดียว งามไปไหนเนี่ย หุหุ

หกห่อของตาโฮก็ใช่ย่อย อิอิ เเต่ เเต่ ผมเฮีย (ละไว้ในฐานที่เข้าใจนะเออ - -)





















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6613 RK CYP (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 20:16
    เข้าใจกันให้ได้นะมินคีย์ แตมิสู้เขานะ
    #6,613
    0
  2. #6514 south fox (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 15:54
    มินคีย์คือเขิน แต่จงแทมนี่เจ็บปวด โฮฮฮฮฮฮ!!!!T^T ดราม่ามันกลับมาอีกแล้วง่ะ
    #6,514
    0
  3. #6453 Choip (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:35
    จะไม่ให้ไปไหนอีกแล้ว ฮืออออ เขินไม่ทนละนะ
    มินโฮรักคีย์มากมายขนาดนี้ รับรู้เถอะนะคีย์

    พี่จงแกนึกถึงใจน้องบ้างก็ดีนะเว้ย
    ถ้าสักวันน้องหายไปจะเป็นแกที่เสียใจ
    #6,453
    0
  4. #6263 Yabbybayyab (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 14:32
    มินโฮดูแลคีย์ให้ดีๆนะ อ่อนโยนกับคีย์ให้มากๆ
    อีจงจะเลวไปละนะแกน่ะ สงสารแทมม TT
    #6,263
    0
  5. #6222 puppygirl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 16:42
    ยังรู้สึกแปลกๆกับคาเเรกเตอร์ขิงคีย์อยู่เลยเหะ สงสัยปกติคีย์ต้องเเบบเหวี่ยงๆหรือปล่าว เเต่ก็แปลกดีเหมือนกัน5555
    เเทมนายปั้นหน้ายิ้มได้สุดยอดจริงๆ
    #6,222
    0
  6. #6143 teddy_ >O< (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 16:43
    ทำไมจงฮยอนเลือดเย็นอย่างนี้ล่ะ!!!!!!
    #6,143
    0
  7. #6110 runwithyou SH (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 22:12
    มินโฮต้องทำอย่างที่บอกนะ
    จะไม่ยอมยกคีย์ให้ใคร ไม่ให้คีย์ไปไหนอ่ะ

    อิจงก็ยังไม่เลิกนะ -.- สงสารแทมินบ้างเถอะ
    #6,110
    0
  8. #5949 Hagogi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 08:51
    ดีมากมินโฮ พูดแล้วห้ามคืนคำนะ ดูแลคีย์ดีๆด้วยล่ะ
    #5,949
    0
  9. #5882 perfumepassion (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 17:46
    เอิ่มมม ไม่รู้จะพูดไงดีแฮะ-0-
    #5,882
    0
  10. #5835 MinKey only^^ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 22:35
    อิ๊เป็ด!!แล้วแกจะรู้สึกถ้าไม่มีแทมๆอยู่ อิ๊กบ!อีกคนอย่าใช้แต่อารมณ์ได้มั๊ยเมนชั้นยิ่งบอบบางอยู่
    #5,835
    0
  11. #5820 W3nO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 09:31

    เป็ดอ่ะทำไม่นายเป็นคนแบบนี้
    ไม่สงสารเห็ดน้อยมั้งเลย
    โอ๊ย ทำไมมันเศร้าแบบนี้

    #5,820
    0
  12. #5790 neyza (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 18:49
    มิโนอย่าลืมสัญญานะที่ว่าจะดูเเลออมม่าให้ดีกว่าเดิม
    #5,790
    0
  13. #5745 gift (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 06:02
    มินโอ ถ้านายตัดสินใจเลือกว่าจะรักแล้ว จงดูแลความรักนั้นให้ดีที่สุด

    คีย์ ถ้านายเลือกแล้วว่าจะรัก นายจะต้องอดทนเพื่อควานรักนั้นเช่นกัน
    #5,745
    0
  14. #5707 MINKEY (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 22:31
    เป็ดพูดงี้ได้ไงอ่ะ เห็ดอุส่าห์ทำใจแล้วนะพูดอย่างนี้อ่ะมันเสียความรู้สึกของอีกคนนะ
    #5,707
    0
  15. #5656 yimm; (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 15:36
    มินโฮอย่าทำคีย์ร้องไห้สิเดี๋ยวร้องตาม(เกี่ยว?)

    แต่มินคีย์น่ารักมากมากเลยอ้ะ ..... *0*
    #5,656
    0
  16. #5623 yokyok (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 12:52
     สงสารแทม TT'
    ต้องทนมองคนที่รักไปกับคนอื่น จะเสียใจขนาดไหนนะ ?
    #5,623
    0
  17. #5511 lov key (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 00:23
    กรี๊ดร้อง

    มินโฮฮฮฮฮฮฮฮว!

    อย่าปล่อยคีย์ไปนะ
    #5,511
    0
  18. #5464 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 21:46
    อ๊ากกกกกกกกกกกก

    อยากเตะก้านคอเฮียจริงๆ เลย
    #5,464
    0
  19. #5401 Shinee☆Café (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 00:01
     ถ้าอิเป็ดจะเลวขนาดนี้อะนะ T^T
    ย้ากกกกกกกกกก!! แกอย่ามาเสียใจทีหลังนะ
    แม่จะเหยียบซ้ำให้น่วมเลย ชิชะ!!
    #5,401
    0
  20. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 01:08
    สงสารแทมอ่าT^Tเหมาะกับเพลงยิ้มทั้งน้ำตากันเลยทีเดียว
    ป.ล.จิ้นมิคีย์ต่อจากฉากนั้น><
    #5,354
    0
  21. #5333 pop (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 13:07
    อ่าาาาา!~ ลุ้นตัวโก้งเลยนะเนี่ย!!!!!!!!

    ฟิคเรื่องนี้ทำให้เครียดจริงๆ!!!! - -*

    มันจะสนุกเกินไปแล้วนะ!!!!! ^^~
    #5,333
    0
  22. #5310 เล็ก (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 23:09
    ทำไมจงฮยอนทำเเบบนี้ล่ะ

    เสียใจเเทนว่ะไรเตอร์ Tt'



    ไรเตอร์ เค้าไม่ลืมโหวตนะ

    โหวตเเล้วนะค๊า า าา

    ไรเตอร์สู้ ๆๆๆๆๆ
    #5,310
    0
  23. #5286 แป๊ะยิ้มGGT (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 17:39
     มินโฮ นายดูแลคีย์ ดีๆนะ 
    ห้ามให้ใครแย่งไปเด็ดขาดละ !
    เป็ด แกอย่าใจแข็งนักเลย
    ถ้าวันไหนแกไม่เห็นแทมแกจะรู้สึก ชิชิ 
    #5,286
    0
  24. #5247 keybus (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 13:53
    มินโฮรักจริง อะไรจริง

    ว่าก็ว่าเหอะ...คีย์ร้องไห้บ่อยมาก

    แทมินอึดจริงๆ
    #5,247
    0
  25. #5201 เด็กเรียน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 19:03
    จงใจร้ายอ่า -[]-
    #5,201
    0