[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 28 : Chapter 20 : Taemin Talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 มิ.ย. 53

Chapter 20

 

Taemin Talk

 

 

                ผมก้มหน้าก้มตาเดินอย่างไร้จุดหมาย พยายามที่สุดในตอนนี้คือการลืมหน้าของพี่จงฮยอน และเด็กผู้ชายเมื่อครู่ หึ แน่ละ...ยิ่งพยายาม ก็ยิ่งจำได้ขึ้นใจ

 

                นึกถึงหลายวันมานี้ที่พี่จงฮยอนไม่ยอมรับโทรศัพท์ของผม แถมข้อความที่จะได้รับก่อนนอนอยู่ๆก็ไม่มีให้เห็น แต่จะว่าไปเมื่อไม่นานมานี้ พี่จงฮยอนก็พูดจาเหมือนจะผลักไสผม

 

                ถ้าเอาทุกอย่างมารวมเข้าด้วยกัน ลี แทมิน จะดูเป็นคนที่โง่งี่เง่าแค่ไหนกันนะ

 

                ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บไปหมด ผมคิดมาตลอด ว่าผมเดินมาได้ครึ่งทางแล้ว แต่ทุกอย่างมันก็เป็นเพียงแค่ความคิดของผมอยู่ฝ่ายเดียว จริงๆแล้ว พี่จงฮยอนคงยังไม่ทันจะได้เริ่มนับหนึ่งเลยด้วยซ้ำ  

 

                ความคิดแย่ๆยังไม่ทันก้าวออกสมอง เรื่องใหม่ก็วิ่งเข้ามา เรื่องลูกบาสที่พี่จงฮยอนเคยพูดถึง คนๆนั้น มันคือตัวเขาไม่ใช่หรือไง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่จนไม่สามารถสาธยายเป็นคำพูดออกมาได้ แล้วอะไรต่อมิอะไรที่ทำไป สุดท้ายแล้วเคยมีความหมายในสายตาของผู้รับบ้างหรือเปล่า.....

 

          ตุ้บ!!

 

                เพราะมัวแต่เหม่อลอยกับความคิดของตัวเองมากเกินไป คนที่ไร้สติอย่างผมโดนแรงกระแทกเข้าหน่อยก็ล่วงลงไปกองกับพื้นเสียง่ายๆ

 

                ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตลกชะมัด ทำไมผมถึงไม่รีบลุกๆออกจากตรงนี้สักที

 

          แทมิน นายไม่เห็นหรอ ว่าสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องที่นายอยู่นะ ไม่อายมั่งหรือไง

 

                ลุกเร็วเข้า เสียงทุ้มลึกที่เอ่ยเรียกจากด้านหลัง ทำให้ผมที่กำลังแค่นยิ้มกับตัวเองต้องเม้มปากแน่น โทนเสียงที่จำได้ขึ้นใจ และชอบที่จะฟัง แต่ตอนนี้ไม่พร้อมที่จะฟังเลยสักนิด

 

                ผมรีบขยับเนื้อตัวให้ลุกขึ้นยืนโดยไม่หันไปมองข้างหลังแม้แต่น้อย ก่อนจะเริ่มจังหวะการเดินในฝีเท้าอย่างรีบเร่ง ตอนนี้ผมไม่พร้อมเลยที่จะเผชิญหน้ากับพี่ ผมอ่อนแอเกินไปจริงๆ ถ้าได้ยินคำพูดจากพี่ที่ผมรู้สึกต่อต้านขึ้นมา สงสัยคนร้องไห้ยากอย่างผมคงต้องปล่อยโฮออกมาแน่ๆ   

 

                นี่ ทำไมต้องเดินหนีกันด้วย แรงฉุดที่ต้นแขนในตอนนี้ทำให้ผมต้องหยุดเท้าตัวเองลง

 

                ....หนีไม่พ้นแล้วล่ะแทมิน....

 

          แรงฉุดที่ทำให้ผมต้องหันไปสบตากับคนเป็นเจ้าของมือไม่ได้

 

 

                สถานที่เดียวกัน

 

                บรรยากาศแบบเดียวกัน

 

                ช่วงเวลาเดียวกัน

 

                ดวงตาพี่สะท้อนภาพของผม

 

                ดวงตาผมเองก็สะท้อนภาพของพี่

 

                ทั้งๆที่ตอนนี้

 

                เราต่างมีกันอยู่ในสายตา

 

ทำไมถึงไม่รู้สึกอบอุ่นขึ้นบ้างเลย

 

ผมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างหาคำตอบ ผมสีทองไล่เลเยอร์ของสีพลิ้วไหวตามลมเบาๆ ดวงตาสีนิลที่สะท้อนใบหน้าผมในตอนนี้ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมา

 

เวลาผ่านไปราวเกือบหน้าทีเต็มที่ผมและพี่จงฮยอนประสานสายตากัน

 

พี่คงกำลังเดาความรู้สึกจากแววตาของผม ซึ่งมันก็เดาได้ง่ายเต็มที  ส่วนผมเองก็คาดเดาสายตาของพี่ แต่มันช่างกลับกัน ผมเดาอะไรจากแววตาแบบนั้นไม่ได้เลย

 

เราต่างรู้สึกอึดอัดใจกันทั้งสองฝ่าย....การทำแบบนี้ไม่รู้สึกดีสักนิด

 

ไม่พูดไม่จา เงียบเฉย ทั้งที่ข้างในใจไม่ได้เป็นแบบนั้น

 

 

                พี่จงฮยอนนี่เอง ยิ้ม แบบที่เคยยิ้ม พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นตัวเองมากที่สุด ทั้งที่ทุกอย่างก็ควรเป็นแบบนี้ แต่ทำไมการเป็นตัวเองในตอนนี้ถึงรู้สึกว่ามันแย่เสียเหลือเกิน ทุกอย่างมันดูฝืนความรู้สึกไปเสียหมด

 

 

                ทำไมยังไม่กลับบ้านอีกหรอ เมื่อคำพูดของผมหลุดออกไปจากปาก พี่จงฮยอนก็ถามคำถามออกมา ผมเห็นว่าพี่จงฮยอนกำลังวางตัวไม่ถูก พี่คงตั้งรับกับผมไม่ทัน ก็แน่ละ แทมินในตอนนี้ปกติดีเสียที่ไหน สมองปั่นป่วนไปด้วยความคิดฟุ้งซ่าน ไหนจะหัวใจที่บีบแน่นจะรู้สึกปวดหนึบ

 

                ผมกำลังจะกลับบ้านแล้วละครับ

 

                แต่บ้านแทมินไม่ได้อยู่ทางนี้นี่ คิ้วคมๆของพี่จงฮยอนขมวดเข้าหากัน ผมชอบนะท่าทางที่นึกสงสัยของพี่ แล้วยิ่งเป็นเรื่องของผมด้วยแล้ว ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าพี่เองก็สนใจในเรื่องของผม

 

                ผมย้ายมาอยู่กับแม่แล้วละฮะ ก็เลยต้องใช้เส้นทางนี้

 

                อืม พี่จงฮยอนพยักหน้าให้กับผม แล้วก็ต่างเงียบกันไปทั้งคู่ ผมไม่รู้ว่าพี่จงฮยอนคิดอะไรอยู่ในใจ แต่ความคิดของผมในตอนนี้ตีรวนไปหมด ผมหันหน้าไปมองพี่จงฮยอนอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองเส้นทางตรงหน้า

 

                ถ้าปัดความรู้สึกเคลือบแคลงใจออกไปแล้ว ผมก็คงจะยิ้มได้เหมือนทุกครั้งที่อยู่กับพี่จงฮยอน.....แต่แย่หน่อยล่ะ เรื่องแบบนี้มันง่ายเสียที่ไหน

 

                เอ่อ วันนี้แทมินดูเงียบๆนะ มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า ผมแทบจะหยุดหายใจไปชั่วขณะกับคำพูดของพี่จงฮยอน น่าตลกจริงๆ ที่คนสร้างความรู้สึกเป็นคนเอ่ยถามออกมา

 

                ฮะ ผมคิดเรื่องลูกบาสทีไรก็รู้สึกไม่สบายใจทุกที ผมยิ้ม ยิ้มที่ทำให้คนมองต้องหลบสายตาออกไป

 

                รอยยิ้มเศร้าๆ

 

                ...

 

                ก็ลูกบาสที่พี่จงฮยอนเป็นคนเล่าให้ฟังไงครับ พี่รู้ไหม ผมไม่อยากเป็นคนๆนั้นเลย เก็บไม่อยู่เสียแล้วกับดวงตาที่แสดงความตัดพ้อที่ส่งไปเมื่อครู่ แทมิน นายมันอ่อนแอจริงๆ

 

                ถ้าไม่อยากเป็น ก็หยุดขว้างลูกบาสใส่กำแพงซะ แล้วลองหันไปเล่นบาสกับคนที่อยากเล่นกับนาย เพียงแค่นั้น ลูกบาสที่สะท้อนกลับมาหาตัวเอง ก็จะถูกโอบกอดเอาไว้ด้วยมือของผู้เล่นคนใหม่

 

                พี่ว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรอฮะ พี่จงฮยอนหันมามองหน้าผมก่อนจะยกหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้ถูกฉาบด้วยสีส้มอ่อนๆ ใบหน้าคมนั่นไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ

 

                พี่จงฮยอนเอาเปรียบผม....

 

                พี่รู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

 

                พี่รู้ว่าผมกำลังเศร้าแค่ไหน

 

          แต่ผมกลับไม่รู้ความรู้สึกพี่สักอย่าง

 

          แทมินเป็นคนที่ยิ้มแล้วโลกจะสว่างขึ้นทันตาเลยรู้ไหม แววตานี่ก็ด้วย มันวิเศษมากเลยนะ ทุกๆอย่างที่รวมมาเป็นแทมิน สมบูรณ์แบบที่สุด น้ำเสียงนุ่มหู กับสัมผัสอ่อนโยนจากมือใหญ่ที่ประคองใบหน้าผมในตอนนี้ ประเมินค่าไม่ได้จริงๆว่ารู้สึกดีแค่ไหน

 

                แต่ความรู้สึกดีๆที่ว่ากลับต้องปะปนด้วยความทุกข์ใจที่แน่นเต็มอก

 

                ผมน่ารักใช่ไหมฮะ พี่บอกกับผมบ่อยๆ พยายามที่สุดที่จะวาดรอยยิ้มให้เต็มดวงหน้า แต่ยิ้มครั้งนี้ไม่ได้ยิ้มออกมาพร้อมกับตา เพราะดวงตาของผมเองก็กำลังทำหน้าที่ของมันอยู่

 

                หน้าที่ระบายความรู้สึกที่คับแน่นในใจ

 

                ผมชอบนะที่พูดแบบนั้นกับผม ผมชอบจริงๆ

 

          แทมินน่ารัก ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฟังแต่คำๆนี้ พี่รู้รึเปล่าว่าผมนะมีคำที่อยากได้ยินมากกว่านี้อีกนะ

 

                คำว่าพี่รักผมไง พูดออกไปแล้ว ระบายไปแล้ว ระบายไปพร้อมกับน้ำตาที่เต็มอยู่ใบหน้า พี่จงฮยอนกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่กัน ยิ้มเหยียดๆให้ หรือกำลังหัวเราะเยาะคนโง่เง่าที่ชอบเพ้อไปคนเดียว บางทีพี่อาจกำลังสมเพทผมอยู่ก็ได้ ฮึก พี่ทำหน้าแบบไหนกันครับ ผมไม่เห็นหน้าพี่เลย ผมเห็นแต่ม่านน้ำตาของตัวเอง

 

                แทมิน

 

                ฮึก ผม ไม่รู้สิ ผมไม่รู้ว่าสมควรจะพูดอะไรได้อีก เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเรียกชื่อในตอนนี้ ทำให้ผมยิ่งอยากจะร้องไห้ให้หนักเข้าไป

 

                ผู้คนที่สวนผ่านไปมาในตอนนี้ คงกำลังมองผมเป็นตัวตลกแน่ๆ มีอย่างที่ไหนเป็นผู้ชาย สารภาพรักกับผู้ชายด้วยกัน แถมยังต้องมาร้องไห้อีก

 

                เลอะหมดแล้ว แทมินจำได้ไม่ใช่หรอ พี่ชอบแทมินที่มีแต่รอยยิ้ม  นิ้วเรียวเคลื่อนแตะที่ใบหน้าอย่างเบามือ ไล่เกลี่ยยาดน้ำใสๆ พร้อมกับคำพูดจาที่อ่อนโยน

 

                ยิ้มทั้งๆที่ร้องไห้ น่าเกลียดจะตาย พี่จงฮยอนเหมือนไม่ได้ฟังคำพูดของผม แต่กลับออกแรงลากผมให้เดินไปนั่งยังเก้าอี้มุมเงียบๆ ที่ติดกับพุ่มไม้เพียงไม่กี่ก้าวเดิน

 

 

                หลังจากที่คำพูดสุดท้ายของผมจบลงไป พี่จงฮยอนกับผมก็ได้แต่นั่งเงียบกันเกือบชั่วโมง ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มคำพูดไหนออกไป พี่จงฮยอนเองก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไรออกมา แต่จากท่าทางที่ผมสังเกตได้ คือ ความกดดัน

 

แววตาของพี่จงฮยอนจับนิ่งอยู่กับที่ ส่วนคิ้วได้รูปก็ขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด บางทีแค่นั้นอาจยังไม่ชัดเจนมากพอ เพราะยังมีเสียงถอนหายใจออกมาเป็นระยะ

 

                ผมเลิกมองเสี้ยวด้านหน้าของคนข้างตัว ก่อนจะหันมองผู้คนที่เดินสวนไปมา มีคู่รักหลายคู่ เดินโอบกอดกันด้วยรอยยิ้ม หรือไม่ก็ประสานมือกันไว้ด้วยกัน

 

                ภาพทุกภาพดูอบอุ่นและสวยงาม

 

                มันเป็นเรื่องปกติของคนที่รักกันเดินเคียงข้างกัน

 

                แล้วผมกับพี่จงฮยอนเวลาที่เดินเคียงข้างกันเป็นแบบไหนล่ะ

         

          จะว่าไป อาจพิลึกๆก็ได้ เพราะเราไม่ได้รักกัน

 

                มีเพียงผมที่รักอยู่ฝ่ายเดียว

 

 

                หนักใจน่าดูเลยสิฮะ ผมหันหน้าไปยังทิศทางเดียวกับพี่จงฮยอน เอ่ยพูดคำออกมาเพียงเบาๆ แต่แค่นี้ก็ชัดพอสำหรับรอบข้างที่เงียบสนิท

 

                ก็นะ

 

                พี่คงต้องหนักใจมากกว่านี้อีกแน่เลยผมเลือกแล้ว ใช่เลือกไปแล้ว ว่าพี่จงฮยอนคือคนที่ใช่ แล้วอยู่จะให้มาตัดใจ...ทำได้ที่ไหนกัน

 

                งั้นหรอ

 

                ฮะ พี่รู้รึเปล่าว่า ลี แทมิน เป็นคนดื้อมากแค่ไหน

 

                ไม่รู้สิ พี่ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวนายเลย

 

                ...

 

                แล้วนายก็ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับพี่เช่นกัน เอ่อ พี่หมายถึง เรื่องของความคิดนะ

 

                งั้นหรอครับ แล้วจะเรียนตอนนี้ได้หรือเปล่า

 

                ...

 

                ความคิดของพี่นะฮะ ผมอยากจะเรียน

 

                ค่าเรียนของแทมินคือความเจ็บปวดนะ แล้วมันก็ไม่สนุกเลยสักนิด

 

                ผมจะจ่ายเท่าที่ผมจ่ายได้แล้วกัน ตกลงไหมฮะคำพูดที่หลุดจากปากออกไป บางทีอาจดูคล้ายคำพูดเล่นๆ แต่สำหรับผมแล้ว มันคือการตัดสินใจ

 

                ตัดสินใจไปแล้ว...ว่า จะรักต่อไป

 

                ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นแบบไหน แต่ถ้าให้หยุดความรู้สึกเอาไว้ตอนนี้ คงไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น

 

                พอเหอะ แทมินนะยิ้มกว้างๆแบบเมื่อก่อนนะ ดีที่สุดแล้ว

 

                ยิ้มบ่อยจนเริ่มเบื่อแล้วละครับ อยากลองเปลี่ยนมาร้องไห้บ้าง

 

                หึ ไม่ใช่เรื่องเล่นนะแทมิน พี่กับนายไปกันไม่ได้หรอก ยังไงก็ไม่มีทางไปด้วยกันได้

 

                ยังไม่ลองเลยนิครับ รู้ได้ไงว่าไม่มีทาง

 

                จุดจบที่เห็นตั้งแต่ยังไม่เริ่มสตาร์ท จะเสียเวลาไปเพื่ออะไร

 

                พี่พูดแบบนี้ ผมก็ล้มทั้งยืนนะสิครับ

 

                โลกความคิดของพี่มันสูง แล้วก็แคบเกินไป เก็บแทมินมาไว้ในนี้ไม่ได้หรอก เพราะแบบนี้พี่เลยไม่คิดจะคบกับแทมินไง

 

                เข้าใจอยากจังฮะ

 

                ไม่จำเป็นต้องทำความเข้าใจหรอก แทมินก็เป็นแบบที่แทมินเป็น พี่เองก็จะเป็นตัวของพี่ ถ้าเจอกัน ทักทายกันบ้างก็โอเค แต่ถ้ามากกว่านี้ ต่อจากนี้คงไม่มีอีกแล้ว

 

                พี่จงฮยอนฮะ เด็กผู้ชายที่ชื่อแทมิน เป็นคนดื้อนะครับ

 

                ก็เลิกดื้อซะสิ

 

                พี่บอกเองนะ ว่าแทมินเป็นแบบที่แทมินเป็นนะดีแล้ว เพราะฉะนั้นจะให้คนดื้อมาเลิกดื้อเนี่ย มันคงจะยากมากเลยละฮะ ผมกำลังยิ้มไปพร้อมกับคำพูด แต่หัวใจมันไม่ได้ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย คำปฎิเสธที่แฝงไว้ในคำพูดแต่ละครั้ง มันทำให้ผมเจ็บมากจริงๆ แต่ถึงแบบนั้นแล้วก็ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมถึงอยากจะสัมผัสกับความเจ็บปวด

 

                แทมิน พี่ขอโทษนะ คำพูดที่หนักแน่นและเหมือนจะเน้นทุกถ้อยคำ ทำให้ผมต้องหันไปมองพี่จงฮยอน

 

                คือ พี่ เห้อ ให้ตายเถอะ เกิดมายังไม่เคยรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปได้ขนาดนี้เลย

 

                เอ่อ ทำไมหรอฮะ ผมไม่ค่อยเข้าใจ ผมมองพี่จงฮยอนที่ตอนนี้กำลังเป่าลมออกจากปาก ใบหน้าแหงนรับกับท้องฟ้า ดวงตาคมนั่นก็ปิดสนิท

 

                แทมินชอบพี่ เพราะคงเห็นแต่ด้านที่ดี แล้วรู้รึเปล่า ว่านั้นมันก็แค่สิ่งที่พี่สร้างมันขึ้นมา

 

                ...

 

                แล้วสิ่งที่ไม่ใช่ธรรมชาติของเรา มันก็อยู่กับเราได้ไม่นานนักหรอก แทมินนะรู้จักพี่แค่เปลือกที่พี่สร้างขึ้น แก่นแท้ข้างในนะ มันเละเทะจนตัวพี่เองยังไม่สามารถจัดระเบียบให้กับมันได้เลย

 

                พี่จงฮยอนนี่น่าสนใจดีนะฮะ

 

                แทมินหยุดความคิดที่จะตามพี่เถอะ ยิ่งแทมินตาม พี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่ผิด

 

                ผมก็คงต้องผิดเหมือนกัน เพราะไม่ทำตามความต้องการของใจตัวเอง แบบนี้ก็เสมอภาคดีนะครับ พี่ผิด ผมก็ผิด

 

                ดื้อจริงๆด้วยสิ

 

                ฮ่า ฮ่า ก็คงเป็นแบบนั้นละครับ  บรรยากาศตอนนี้ระหว่างพี่จงฮยอนกับตัวผม บอกไม่ถูกจริงๆว่ามันเป็นแบบไหน แต่ต่อจากนี้ผมต้องเข้มแข็งมากขึ้น เพราะผมเลือกเองที่จะเป็นฝ่ายตาม

 

                พี่คงห้ามไม่ได้แล้วละ ก็ลองดูแล้วกันว่าทำได้แค่ไหน ส่วนตัวพี่เอง คงต้องกลับไปเป็นจงฮยอนในแบบที่เคยเป็น

 

                พี่จงฮยอนฮะ ผมขอถามคำถามสักข้อ

 

                ว่ามาสิ

 

                พี่ มีแฟนหรือยัง ผมจ้องดวงตาสีนิลอย่างหาคำตอบ พร้อมกับจังหวะการเต้นหัวใจที่เรียกว่าถี่รัว

 

          ถามออกไปแล้ว

 

                อืมมม หัวใจพี่ พี่ดูแลมันเอง แล้วคำตอบของพี่จงฮยอนก็ทำให้ผมโล่งใจไปเปราะใหญ่ อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปแย่งชิงกับคนอื่น เพราะถ้าหากพี่จงฮยอนบอกว่ามีแฟนแล้ว ผมก็คงทำได้แค่ยืนมองพี่อยู่ห่างๆ มันไม่ใช่เรื่องถนัดนักหรอกถ้าจะให้ผมต้องแย่งความรักของใคร

 

                แล้วเจ้าเด็กหน้าตาน่ารักคล้ายกับกระต่ายนั่น ผมคงไม่ต้องเก็บมาคิดให้วุ่นวายอีกแล้ว ถึงแม้พี่จงฮยอนจะไม่เอ่ยคำพูดระหว่างความสัมพันธ์ให้ผมได้รับรู้ก็ตาม ผมก็จะคิดซะว่า หัวใจพี่จงฮยอน พี่ดูแลด้วยตัวของพี่เอง

                         










--------PPLight-------

ตอนหน้าจะมาไวถ้ากำลังใจดี 555+










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6612 RK CYP (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 20:10
    สู้เขานะแตมิ
    #6,612
    0
  2. #6513 south fox (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 15:48
    แทมินจัดว่าเด็ดอยู่น่ะเนี่ย555+ ดื้อเงียบสินะ เป็ดแกก็ยอมอ่อนลงให้หน่อยสิ ใจแข็งเหลือเกิน -*-
    #6,513
    0
  3. #6452 Choip (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:18
    ในเมื่อน้องดื้อขนาดนี้แล้ว ก็ยอมๆ ไปเถอะคิมจงง
    ต่อให้แกพูดยังไงไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
    #6,452
    0
  4. #6218 puppygirl (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 16:04
    เเทมดื้อจริงเเหะ5555
    จงพูดขนาดนั้นยังทนรักต่อไปได้ 
    สุดยอดมากแทม5555

    #6,218
    0
  5. #6142 teddy_ >O< (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 16:35
    น้ำตาไหล

    เศร้าาาาา
    #6,142
    0
  6. #6109 runwithyou SH (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 22:06
    ทำไมอิจงทำอย่างงี้ สงสารแทมินมากเหอะ
    แทมินต้องเอาคืนมันนะ
    #6,109
    0
  7. #5880 perfumepassion (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 17:21
    น้องแทมสู้ๆ >< เชียน้องสุดใจ
    #5,880
    0
  8. #5859 romeo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 23:33
    แทมินสู้ๆนะ

    จงกลับตัวเหอะ
    #5,859
    0
  9. #5847 tam (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2555 / 01:20
    แทมสวดยอด!!!!!!!!!!!!



    ต่อไปนี้จะเอาแทมเป็นเยี่ยงอย่าง-w-
    #5,847
    0
  10. #5819 W3nO (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 09:25
    แทมินเราเข้าใจนะว่านักไปแล้วก็อยากทำให้ดีที่สุด
    เห็นใจแทมิน อิเป็ดก็ทำดีๆได้แล้ว เสียไปจะรู้สึก ชิ
    #5,819
    0
  11. #5746 gift (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 06:02
    แทมินฉันรู้ว่านายจะต้องทำได้

    ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าความพยายาม และความอดทนของนายมีมากแค่ไหน

    จงฮยอง นายคงจะไม่รู้สินะว่า สิ่งที่นายทำอยู่มันมไม่ได้ทำร้ายแค่แทมิน แค่มันก็ทำร้ายตัวของนายเองด้วยเช่นกัน
    #5,746
    0
  12. #5706 MINKEY (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 22:17
    เห็ดเจ็บมั้ย ที่ต้องเห็นแบบนั้นอ่ะ
    #5,706
    0
  13. #5672 neyza (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 21:09
    TT^TT สงสารเเทมินอ่ะ


    อ่านไปอ่านมาน้ำตาจะไหล

    อิจงโหดร้าย
    #5,672
    0
  14. #5622 yokyok (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 12:47
    ไรเตอร์ ขอโทษค่ะเพิ่งมาเม้น TT
    ก่อนหน้านี้อ่านในโทรศัพท์มันเม้นไม่ได้อ่ะค่ะ เดี๋ยวจะกลับไปเม้นให้ทุกตอนก่อนหน้านี้เลยนะคะ
    ต้องขอโทษจริงๆค่ะ U.U

    เรื่องนี้น่ารักมากๆเลยค่ะ ชอบแทมินที่เป็นแบบนี้มากๆ
    แต่ เป็ดจงเนี่ยแอบใจร้ายอ่ะ
    คิมคีย์ แบบนี้แปลกๆแต่ก็ชอบค่ะ >< ไม่คิดว่าพอคีย์เงี่ยบๆมันจะน่ารักขนาดนี้
    มินโฮ น่ารักไม่รู้จะอธิบายยังไง -..-

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ จะเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ : )
    #5,622
    0
  15. #5593 bgts. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 10:26
    อิจงใจร้ายมากเลย สงสารแทมิน
    #5,593
    0
  16. #5463 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 21:40
    อยากเตะ

    เฮียจง มาก
    #5,463
    0
  17. #5400 Shinee☆Café (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 23:38
    ร้ายไปนะอิจง T T
    แทมเอ้ยยยย แค่เริ่มต้นจะรักก็ดูท่าจะเจ็บหนักซะแล้วว
    เอาเถอะ เดี๋ยวอิจงมันก็ต้องใจอ่อนนั่นล่ะ เนอะ! ^^
    #5,400
    0
  18. #5332 Pop (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 12:44
    อ่าาา~ ยิ่งสงสารแทมเลยอ่าา~

    จงโอป้า!!!! แกใจร้ายเกินไปแล้วนะ!!!!!

    ชอบจังค่ะ!~ ไรเตอร์เขียนได้เยี่ยมมากอ่าา~ >
    #5,332
    0
  19. #5309 เล็ก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 22:51
    ไรเตอร์ข๋ าา า ' เค้าโหวตให้ไรเตอร์เเล้วน๊า าา

    ไม่เชื่อก็ตามใจ (น้อยใจเป็นนะ)



    ไรเตอร์จะมาอ่านของเราหรือป่าวน๊า

    ต้องขอโทษด้วยน๊าา า า ที่อ่านเเล้วไม่ได้เม้นน่ะ

    เพราะมันอินไม่ค่อยมาก เเต่อินตอนนี้สุด ๆ

    เเทมินเด็กน้อย 5555.
    #5,309
    0
  20. #5285 แป๊ะยิ้มGGT (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 02:24
     แทม เข้มแข็งไว้นะ สู้ๆ
    เป็ด แกบอกหัวใจแกดูแลเองได้ แน่ใจนะ ?
    ไม่ใช่ไม่มีหัวใจให้ดูแล เพราะแกมันคนไม่มีหัวใจ !!!!!!

    #5,285
    0
  21. วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 00:20

    แอร๊ยยยยย><
    แทมินบอกความรู้สึกไปแล้วอ่ะ
    เขินแทนๆ~! จงรับความรู้สึกแทมด้วยเห๊ออออ(วบพส.)

    #5,283
    0
  22. #5246 keybus (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 13:44
    แทมิน!!!!!!

    เลิกตามจงซักทีเถอะ

    มันน่าสงสาร
    #5,246
    0
  23. #5199 เด็กเรียน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 11:17
    เป็ดนี่ก็ยอมรับซะทีสิว่ารักน้องเห็ดเข้าแล้วน่ะ ผลักไสกันอยู่ได้ -,.-
    #5,199
    0
  24. #5172 Minkey AudiE (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 13:12
    ดื้อเยอะๆๆๆ เลยนะ แทมิน....จงฮยอนจะได้หันมาหาเราไง 555555+
    #5,172
    0
  25. #5132 minnylovekeyny (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กันยายน 2554 / 16:31

    แทมๆๆ สู้ๆๆๆๆๆๆ เราเชียร์นายอยุ่น๊า
    ไรเตรอ์ด้วยด้วย สู้ๆๆๆๆๆๆ ^^

    #5,132
    0