[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 26 : Chapter 18 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 พ.ค. 53

Chapter 18

 

 

                พื้นโต๊ะสีขาวสะอาดบริเวณหนึ่งถูกจับจองด้วยนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ เกิดเสียงคุยเอะอะโวยวายตามประสาคนที่รู้จักกันอย่างสนิทสนม หากแต่เสียงที่น่ารำคาญที่ว่าไม่ได้กระทบเข้ากับโสตประสาทของคนหน้าคมที่มีดีกรีเป็นถึงนายแบบดังเลยสักนิด คิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากัน บวกกับริมฝีปากที่เม้มติดกันแน่น เพียงแค่นี้คนที่เดินผ่านไปมาก็อดที่จะมองแล้วสงสัยไม่ได้ว่า นายแบบชื่อดังคนนี้ กำลังมีเรื่องอะไรที่ต้องคิดหนัก

 

                ไอแทคเอาโทรศัพท์กูคืนมานะโว้ย!!” อูยองกระโดดขึ้นโต๊ะก่อนจะตะหวาดเสียงดังพร้อมกับยื่นมือเตรียมคว้าเครื่องมือสื่อสารตัวเองคืน

 

                อะไรวะ แค่นี้ทำไมต้องหวงด้วย กูยืมดูหน่อยเดียวเอง หรือว่าจะมีของดีซ่อนไว้ ตวาดกับเช่นเดียวกัน ก่อนจะลดเสียงลงพร้อมสายตาไม่น่าไว้วางใจในประโยคสุดท้าย

 

                อย่าให้จับได้นะโว้ย หยุดนะไอแทค อูยองกระโดดลงจากโต๊ะพร้อมกับพุ่งตัวไปยังคนที่ถือโทรศัพท์ตนเองไว้ แต่ทว่าช่วงขายาวของคนที่ครอบครองโทรศัพท์อยู่ในขณะนี้ได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปอยู่หลังเพื่อนอีกคนที่กำลังขมวดคิ้วยุ่งเรียบร้อยแล้ว

 

                ไอมินโฮ จับไอแทคไว้ดิ อูยองเอ่ยออกไป ก่อนจะรู้สึกว่าคำพูดตัวเองในตอนนี้ไม่ได้แตกต่างอะไรกับสายลมเลยสักนิด เมื่อคนที่กำลังนิ่งเงียบไม่ได้มีปฏิกิริยารับฟังอย่างที่ควรจะเป็น

 

                อูยองนี้รูปใครวะ หน้าตาน่ารักดี แทคยอนที่กดโทรศัพท์ของคนขี้โวยวายก็ต้องสะดุดเข้ากับรูปของคนน่ารัก

 

                บอกให้เอาคืนมาไงเล่า!!”

 

                ไอแทค อูยอง ถามอะไรหน่อยสิ อยู่ๆคนที่กำลังจะกลายร่างเป็นรูปปั้นหินก็เอ่ยปากพูดออกมา แล้วนั้นก็ส่งผลให้เจ้าของชื่อที่กำลังเอะอะโวยวายต่างเงียบเสียงลง

 

                มีอะไรวะ หน้าตาจริงจังชะมัด แทคยอนเคลื่อนตัวเองออกจากแผ่นหลังมินโฮ ก่อนจะกลับมานั่งยังเก้าอี้ตามเดิม อูยองเองก็เช่นเดียวกัน

 

                มีเรื่องข้องใจ คือ ถ้าเราไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จากเรื่องอย่างว่านี่มันหมายความว่าอะไรวะ คำถามที่ดูเหมือนไม่ได้เรียบเรียงคำพูด ส่งผลให้คนรับฟังที่กำลังทำหน้าระรื่นถึงกับขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่เข้าใจ

 

                มึงจะสื่ออะไรวะ อูยองพูดออกไปก่อนจะจ้องคนเอ่ยคำถาม

 

                พูดไงดี แบบว่ามึงไม่ได้เมา มึงมีสติทุกอย่างดี แต่เมิงมีความต้องการไอเรื่องอย่างว่าจนคุมตัวเองไม่ได้นะ มันเกิดจากอะไร แทคยอนฟังคำถามที่ถูกเรียบเรียงใหม่ก่อนจะยกนิ้วดีดมือตัวเอง

 

                คนที่จะทำให้กูควบคุมตัวเองไม่ได้ต้องเป็นคนที่สวยมาก แล้วเขาสวยเปล่าวะ

 

                ก็สวย เฮ้ย! ไม่ใช่อย่างนั้น ที่กูพูดนะคือมีสติดี กูรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่มันคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เมิงเข้าใจที่กูพูดไหม ย้อนถามออกไปใหม่เมื่อดูเหมือนว่าคนที่กำลังช่วยตอบคำถามอยู่นั้นไม่ได้เข้าใจในเรื่องที่ตัวเองกำลังถาม

 

                ถามให้ควายตอบ ก็ได้คำตอบแบบนี้แหละ อูยองพูดพร้อมกับเหล่หางตาตัวเองมองคนที่นั่งตรงข้าม ซึ่งนั้นก็ชวนหาเรื่องได้เป็นอย่าดี

 

                แน่ใจใช่ไหมว่าตะกี้เมิงเอาปากพูด คนที่โดนหาเรื่องสบตากับอีกฝ่าย แต่ทว่าคนตรงหน้ากับไหวไหล่แบบไม่สนใจ

 

                อืมมม กรณีแบบนี้โดนยาเปล่าวะ อูยองถามออกมาพร้อมกับขมวดคิ้วในคำพูดตัวเอง

 

                โดนยา มินโฮพูดทวนออกมาเบาๆ ก่อนจะเริ่มเรียงลำดับทุกอย่างใหม่ ซึ่งดูเหมือนว่าก็มีความเป็นไปได้สูงแต่ปัญหาก็ติดอยู่ตรงที่.....ใครละเป็นคนทำ

 

                มินโฮ มึงโดนยาหรอวะ!!” แทคยอนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะเอ่ยถามด้วยท่าทางตกใจ อูยองเองก็หันไปมองมินโฮเช่นเดียวกัน

 

                บ้าหรือไง พี่ที่ทำงานถามมา ก็เลยเอามาถามต่อ ความนิ่งเฉยในท่าทางที่แสดงออกไป ดูเหมือนจะช่วยคลายสีหน้าสงสัยของเพื่อนได้พอควร

 

                มินโฮนิ่งคิดเรื่องที่ตัวเองนั้นอาจจะถูกวางยา คิ้วเข้มที่เพิ่งจะผ่อนคลายจากการขมวดเมื่อครู่ก็กับมาผูกเป็นปมแน่นอีกครั้ง คนทีไปด้วยกันวันนั้นก็ดูเหมือนจะมีแต่คนรู้จัก และตัวเองก็ไม่เคยมีปัญหากับผู้ร่วมงานคนไหน..... แต่เมื่อฉุกคิดถึงคำว่าปัญหา ดวงหน้าคมของผู้ชายที่ชื่อ คิม จงฮยอน ก็แล่นเข้ามาในสมองทันที และดูเหมือนว่า วั้นนั้นเขาได้เจอกับจงฮยอน

 

                เฮ้ยๆ มินโฮ เสียงเอ่ยเรียกพร้อมกับรองเท้าหนังที่กระแทกเท้ากับเท้าของตัวเองทำให้มินโฮต้องละทิ้งความคิดเมื่อครู่

 

                ไม่ได้เจอกันนาน ลืมหน้าเราแล้วหรือยัง เสียงที่ได้ยินอยู่ข้างตัวทำให้มินโฮต้องหันไปมอง ใบหน้าสวยของคนตรงหน้ากำลังวาดรอยยิ้มทักทาย

 

                มีอะไรหรือเปล่า คำถามที่ดูห่างเหินทำให้คนที่กำลังคลี่ยิ้มถึงกับมีใบหน้าเจื่อนลง

 

                ดาร่าจะชวนมินโฮไปสร้างความคุ้นเคยเย็นนี้สักหน่อย ดวงตากลมช้อนมองคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงหวาน

 

                ผม เฮ้ย! ทำบ้าอะไรวะ ในขณะที่มินโฮจะเอ่ยปากตอบ รองเท้าหนังที่เคยใช้สะกิดเรียกคู่เดิมก็กระแทกเข้ากลับปลายเท้าอย่างจัง ส่งผลให้คนที่โดนทำร้ายอดไม่ได้ที่จะหันไปถาม

 

                พูดดีๆแทคยอนขยับปากให้มินโฮอ่าน แล้วดูเหมือนความหมายที่บอกนั้นทำให้มินโฮรู้สึกไม่ชอบใจ

 

                โอเคไหมมินโฮ เสียงหวานเอ่ยเรียกอีกครั้ง คนหน้าคมกลอกตาขึ้นกับฟ้าอย่างช่วยไม่ได้

 

                แต่ว่าผ... ริมฝีปากหยักขยับได้เพียงแค่นั้น ใบหน้าสวยของคนที่ยืนอยู่ข้างตัวก็โน้มลงเข้าใกล้ใบหู ก่อนจะกระซิบถ้อยคำออกมาเบาๆ แล้วเลื่อนหน้าตัวเองกลับมาดังเดิม

 

                ก็แค่สร้างความคุ้นเคย แล้วเย็นนี้เจอกัน ดาร่ายกยิ้มหวานก่อนจะโบกมือลา

 

                กระซิบอะไรกันว่ะ แผ่นหลังของหญิงสาวเคลื่อนยังไม่ทันลับตาเสียด้วยซ้ำ คนเป็นเพื่อนที่มองท่าทีอยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะถาม

 

                งานนะ เออ ทีหลังจะเรียกไม่ต้องเอาเท้านำก็ได้ ตอบออกไปก่อนจะเห็นใบหน้ายิ้มแหยของเพื่อน แต่นั้นก็ไม่ถึงเสี้ยววินาทีด้วยซ้ำ คนตรงหน้าก็เอ่ยพูดมาด้วยท่าทีตกใจ

 

                เออ เกือบลืม ที่สะกิดแกนะจะเรียกให้ดูคีย์ แต่ดาร่าโผล่มาเสียก่อน

 

                คีย์หรอ อยู่ตรงไหนล่ะ มินโฮหันซ้ายทีขวาทีก็ไม่พบกับเจ้าของชื่อ

 

                เห็นมองมาทางแกสักพักแล้ว แต่พอดาร่าเข้ามา ก็หายไปเลย เอ้อ แต่วันนี้คีย์ใช้ผ้าพันคอด้วยวะ ปกติหนาวแค่ไหนก็ไม่เคยเห็น

 

                เจอกันตอนเรียนแล้วกัน พูดแค่นั้นมินโฮก็ขยับตัวออกจากเก้าอี้ ปล่อยให้แต่เพื่อนที่นั่งด้วยกันมองตามอย่างงงๆ

 

                ช่วงขายาวพาตัวเองแวะยังร้านขายขนมปัง ก่อนจะกวาดสายตาทั่วทั้งบริเวณแต่ก็ยังไม่พบกับคนที่กำลังหา มินโฮเดินออกมายังบริเวณที่ไม่มีคนผลุกผ่าน ก่อนที่นิ้วมือเรียวจะคว้าเอาโทรศัพท์ในกางเกงขึ้นมากดโทร

 

                (มินโฮ)

 

                อยู่ตรงไหน เอ่ยถามออกไปพร้อมกับหันมอง แล้วนั่นก็ทำให้มินโฮสะดุดเข้ากับแผ่นหลังคุ้นตาที่อยู่ไม่ไกล ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาทันทีก่อนจะหยุดห่างเพียงไม่กี่ก้าว

 

                (เรา.. )

 

                ทานข้าวหรือยัง กรอกคำถามเพิ่มลงไปอีก

 

                (คือ เรา)

 

                แล้วยาที่สั่งให้กินละ กินไปหรือยัง

 

                (ระ เรา) คีย์ยังคงพูดออกมาอยู่แต่กับคำเดิมๆ ก่อนจะรู้สึกว่าปลายสายได้ตัดไปแล้ว ร่างเล็กถอนหายใจเมื่อนึกถึงใบหน้าของอีกฝ่าย...คงจะทำให้มินโฮหงุดหงิดไม่น้อย

 

          ดื้ออีกแล้ว เสียงทุ้มเอ่ยออกไป ร่างเล็กที่กำลังนั่งก้มหน้าสะดุ้งตัวทันที ก่อนจะรีบหันหน้าไปยังที่มาของเสียง

 

-----------------------------------50%


                มินโฮ สบตาได้ได้ไม่ถึงเสี้ยวนาทีเสียด้วยซ้ำ ใบหน้าหวานก็รีบก้มหน้าหลบสายตา มินโฮมองคนตัวเล็กก่อนจะคว้าเอาข้อมือบางให้ออกเดินตามตัวเองมายังโต๊ะหินอ่อนที่อยู่ห่างไม่กี่ก้าว

 

                กินนี่ซะ แล้วจะได้กินยา ดันร่างเล็กให้นั่งลงก่อนจะยื่นถาดขนมปังที่แวะซื้อเมื่อครู่ให้ คีย์รับถาดขนมปังก่อนจะก้มหัวเป็นการขอบคุณ

 

                มินโฮไปเรียนเถอะนะ หลักจากที่ส่งผ่านขนมปังเข้าปากไปหลายครั้ง แต่คนตัวสูงก็ยังไม่ไปไหน ทำให้คีย์เลือกที่จะเอ่ยบอกไป

 

                รอคีย์กินยาก่อนถึงจะไป

 

                เสียเวลารึเปล่า ดวงตารีสบเข้ากับคนที่ยืนมองตัวเองก่อนจะเอ่ยถามออกมา

 

                ก็คงงั้น แต่ตอนนี้อยากเสียเวลาให้คีย์มากกว่า ใบหน้าคมยกยิ้มบาง ก่อนจะส่งมือตัวเองสัมผัสกลุ่มผมเส้นเล็กของคนที่นั่งอยู่

 

                อะเอ่อ

 

                ผ้าพันขอสวยดี มินโฮโน้มตัวลงเข้าไปใกล้คีย์มากขึ้น มือหนาเอื้อมปลดเอาผ้าพันคอสีน้ำตาลออก ร่างเล็กก้มหน้าตัวเองชิดลงกับอก เหมือนกับพยายามปิดซ่อนสิ่งที่คนตัวสูงอยากจะเห็น

 

                อย่าก้มหน้าแบบนั้นสิ มือหนาเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นร่องรอยสีคล้ำหลายจุดบนคอเรียวขาว

 

                จะชดเชยให้ยังไงเนี่ย เสียงทุ้มต่ำพูดออกมาพร้อมกับพันผ้าสีเข้มลงบนคอขอกลับตามเดิม

 

                ดะ เดี๋ยวก็หายแล้ว ใบหน้าแดงก่ำเอียงหลบสายตาคมที่จ้องยังใบหน้าของตน

 

                ไปเที่ยวกัน วันเสาร์นี้ชั้นมีถ่ายแบบที่เกาะเซจู ประโยคที่เอ่ยออกไปทำเอาคนตัวเล็กเผลอสบดวงตาคู่โตของคนตัวสูง รอยยิ้มบางๆที่แต่งแต้มบนใบหน้าหล่อเหลาของมินโฮ ทำเอาคนอ่อนไหวง่ายแทบจะวางท่าทางไม่ถูก แต่กับคนตรงหน้าเองจะรู้รึเปล่า ความอ่อนโยนในแต่ละครั้งที่แสดงออกไป มีผมกระทบต่อความรู้สึกของคีย์มากมายแค่ไหน

 

                ระเรา ไปได้หรอ

 

                ต้องได้สิ อืมม ตะกี้ไปหาที่โต๊ะนี่ มีอะไรหรือเปล่า เสียทุ้มเอ่ยออกไปก่อนจะถามเรื่องที่สงสัย

 

                คือเย็นนี้เรามีธุระ เราคงไม่ได้ทำกับข้าวให้มินโฮในตอนเย็น พอเลิกเรียนแล้ว มินโฮอย่าลืมซื้อข้าวขึ้นไปด้วยนะ คีย์ตอบออกไปด้วยท่าทีกังวล คนตัวโตที่เห็นก็อดจะยิ้มขำไม่ได้ คีย์ก็ยังคงเหมือนเดิม คอยแต่ห่วงคนอื่น แต่เรื่องของตัวเองกับไม่ได้ความ

 

 

------------------------------------------

 

         

          นิ้วมือเรียวกวัดแก่วงปลายปากกาอย่างไม่มีจุดหมาย ดวงตาคมก็เอาแต่ทอดมองผ่านบานหน้าต่าง คนตาหยีที่เห็นพฤติกรรมประหลาดของเพื่อนที่เป็นมาเกือบทั้งวันก็อดจะเป็นห่วงไม่ได้

 

                ท่าทางเหม่อหนักขนาดนี้ คงไม่ต้องนึกถึงจิตใจให้เสียเวลาหรอก คงจะลอยเคว้งไปถึงโลกหน้าแล้วละมั้ง

 

          อนยูที่แอบชำเลืองเพื่อนตัวเองมาเป็นระยะก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา จงฮยอนก็คือจงฮยอนอยู่ดี เอ่ยปากถามยังยากที่จะได้รู้ แล้วถ้ายิ่งนิ่งเฉยทำเป็นไม่สนใจ ก็คงจะไม่ได้รู้อะไรแน่ นิ่งคิดได้แค่นั้น ปากกาที่อยู่ติดมือก็รีบบรรจงข้อความใส่ลงบนกระดาษ ก่อนจะฉีกออกและปั้นเป็นก้อนกลมขว้างใส่คนใจลอย เพียงแค่นั้นคนที่เอาแต่จดจ่อยังก้อนเมฆบนท้องฟ้า ก็หันมายังเจ้าของกระดาษ พร้อมกับมือที่คว้าหยิบเอาเจ้าก้อนกลมมาคลี่ออกดู

 

                มีเรื่องอะไรให้ต้องผูกคิ้วเขาหากันขนาดนั้น ยังไงจบคราบแล้วก็เล่าให้ฟังบ้างล่ะ ถึงยังไงชั้นมันก็เพื่อนแก

 

                เมื่อเนื้อข้อความในกระดาษจบลง จงฮยอนก็หันไปมองยังอนยูที่กำลังทำหน้าไม่สบายใจและพยักหน้าส่งให้ ก่อนจะหันมาจดจ่อยังกลุ่มเมฆก้อนใหม่ที่เพิ่งเคลื่อนตัวเข้ามายังบานกระจกที่ตัวเองทอดมองเมื่อครู่

 

                ในหัวของจงฮยอนตอนนี้มีแต่เรื่องของคนตัวเล็ก ที่มักจะมีรอยยิ้มหวานแต่งแต้มใบหน้าตลอดเวลา หลังจากวันที่เขารู้ว่าคนตัวเล็กนั่นคิดกับเขามากมายแค่ไหนก็ผ่านมาสองวันแล้ว เป็นสองวันที่เขาไม่ได้รับโทรศัพท์จากแทมิน หรือแม้กระทั้งตอบ sms ก่อนนอนเหมือนทุกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าทำแบบนี้แล้วแทมินอาจจะไม่เข้าใจอะไรเลย แต่จะให้พูดกันไปตรงๆ ก็กลับรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกของอีกฝ่าย จะเลี่ยงการพบหน้าแล้วหายไป ก็เป็นสิ่งที่ผิดปกติจนทำให้อีกคนอดคิดมากไม่ได้แน่ เพราะว่าก่อนหน้านี่ก็แทบจะพบหน้ากันทุกวันถ้าไม่ได้ติดว่าเป็นวันหยุด

 

                เหม่อจริงอะไรจริงว่ะ คิม จงฮยอน คนหน้าคมสลัดเรื่องในหัว ก่อนจะหันไปสบตากับคนที่ใช้มือกระชากไหล่ของตัวเอง

 

                ชั้นไม่ได้เหม่อขนาดนั้นสักหน่อย ตอบปัดออกไป แต่คนตาหยีกับระบายและยิ้มขำ

 

                ไม่ได้เหม่อขนาดนั้น แต่เหม่อมากกว่านั้นละสิท่า นี่ขนาดจารย์เดินออกไปแล้ว หมดเวลาเรียนเป็นที่เรียบร้อย แต่ คิม จงฮยอน ก็เอาแต่จับจ้องไปยังโลกกว้างนั่น อนยูทำท่าล้อเลียนโดยการชะเง้อคอยาวและเอาตาไปทาบกับบานกระจกที่ปิดอยู่

 

                พอเลย ชั้นไปหาพี่เอริดีกว่า ว่าพลางรวบสิ่งของที่วางไว้บนโต๊ะลงยังกระเป๋าก่อนจะจับขึ้นพาดบ่าและก้าวเท้ายาวทันที ทำเอาคนเป็นเพื่อนต้องรีบเร่งตามไปด้วย

 

                เห้ย ไหนว่าจะเล่าให้ฟังไง อนยูเดินประกบข้างก่อนจะเริ่มเซ่าซี้เพื่อนตัวดีที่ตั้งหน้าตั้งตาเดิน

 

                เล่าอะไร

 

                อ้าว ก็ไอที่เหม่อๆมาทั้งวันนั้นนะ จงฮยอนหันมาสบตาหยีขอบคนที่เอ่ยถามก่อนจะผูกปมให้กับคิ้วเข้มๆของตัวเอง ท่าทางแบบนั้นทำเอาคนเป็นเพื่อนยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่

 

                เลี้ยงไอติมก่อน

 

               

                จงฮยอนและอนยูเดินตีคู่ออกจากรั้วมหาลัยก่อนจะหยุดแวะยังร้านประจำของจงฮยอน อนยูขยับปากสั่งไอศกรีมทันที ก่อนจะหันไปสะกิดเพื่อนตัวดีที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าแล้วก้มหน้านิ่ง

 

                อะไรของแกวะ คนถูกสะกิดเงยหน้าขึ้นถามก่อนจะมองตามนิ้วมือที่ชี้ออกไป

 

                แกลองดูคนนั้นดิ ใช่คนเดียวกับที่แกเคยมาถามชื่อกับชั้นเปล่า จงฮยอนเพ่งสายตาไกลออกไปยังผู้ชายผิวขาวที่มีใบหน้าติดจะหยิ่ง ก่อนจะตอบเพื่อนออกมา

 

                อืม นั่นแหละ

 

                อืมมม ตอนแรกก็สงสัยเรื่อยคียก็กับดาร่าอยู่ แต่ที่เห็นอยู่ตอนนี้แม่งฟ้องว่าโคตรจริงเลย เป็นเพื่อนกันแท้ๆกับมาแย่งแฟนเพื่อน หน้าตาสวยซะเปล่า จงฮยอนสังเกตคนที่เดินคู่กันมากับคีย์ก็ชักสีหน้างง เมื่อคนที่เห็นกลับไม่ใช่ศัตรูอย่างมินโฮ

 

                แล้วคนสูงๆนั่นใครว่ะ

 

                ก็พี่ชางมินไง พยักหน้ารับทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าจะถามไปทำไมให้เปลืองคำพูด แต่อาจเป็นเพราะความสงสัยที่มีอยู่ในหัวที่นึกว่า คีย์กับมินโฮเป็นแฟนกันละมั้งถึงได้หลุดถามออกมา

 

                ได้แล้วๆ อนยูยื่นไอศกรีมส่งให้จงฮยอนก่อนจะหันกลับไปควักเงินจ่ายตังค์

 

                ต้องไปรับเด็กแกกลับบ้านเปล่าว่ะ กัดไอศรีมเข้าปากก่อนจะเอ่ยถามคนที่มีภาระเลี้ยงต้อย

 

                ไม่ละ ช่วงนี้ถอยหลังก้าวหนึ่งอยู่ ตามใจมากไม่ได้ อนยูพูดพร้อมกับยักคิ้วกวนๆ

 

                หึ พลาดเปล่าวะ ทำเป็นไม่เอาใจเขา ทั้งที่ก็รู้อยู่ว่าตัวเองมีคู่แข่ง ในขณะที่แกกำหลังถอยหลังก้าวหนึ่ง ฝ่ายนั้นอาจจะกำลังก้าวมาเหยียบช่องว่างที่แกถอยออกมา เห้อ~เป็นเพื่อนกับชั้นได้ยังไงเนี่ย

 

                แม่งจริงด้วย ลืมได้ไงวะว่ามีคู่แข็ง จงฮยอนมองท่าทางประหลาดๆที่อนยูกำลังแสดง ก็หลุดหัวเราะขำออกมาเสียดัง ก่อนจะชะงัก เมื่อได้ยินเสียงเอ่ยเรียกชื่อตัวเองอย่างไม่เป็นมิตร

 

                คิม จงฮยอน

 

          ทักทายกูหรอ สงสัยวันนี้ชีวิตกูจะไม่สนุกเสียแล้วสิ จงฮยอนยกมุมปากของตัวเองก่อนจะกวาดตาอย่างไม่สบอารมณ์

 

                ถ้าไม่มีเรื่อง คนอย่างกูก็ไม่เสียเวลาให้เมิงหรอก มินโฮกำมือแน่นในขณะที่กลั่นคำพูดจากปากอย่างชัดถ้อยคำ

 

          น่านสินะนายแบบคิวรัดแบบเมิง ไม่น่าจะสละเวลามาคุยกับกูได้

 

                เข้าเรื่องดีกว่า ของเล่นคราวก่อนของเมิง กูไม่ค่อยจะปลื้มเท่าไหร่ เสียงทุ้มหนักที่เอ่ยออกไปทำให้จงฮยอนรับรู้ถึงอารมณ์ของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี

 

                เอาไว้กูจะหาอะไรที่สนุกกว่าไว้ให้เมิงแล้วกัน ยิ่งรู้ว่ามินโฮกำลังเดือด จงฮยอนก็จงใจที่จะพูดออกไป

 

                ก็ใช่ว่าเมิงจะมีของเล่นสนุกอยู่แต่คนเดียว แม้จะยากเต็มทีกับการควบคุมอารมณ์ แต่ถึงอย่างนั้นมินโฮก็ต้องสะกดกั้นไม่ให้ระเบิดออกมาเสียตอนนี้ ในขณะที่ความโกรธจากการปะทะคำพูดจะรุนแรงไปกว่านี้ เสียงร้องใสกับร่างกายบอบบางของผู้หญิงก็ตรงเข้ามายังกลุ่มคนทั้งสาม

 

                มินโฮ ทำอะไรอยู่เอ่ย มือเรียวเล็กเกาะเข้าที่แขนพร้อมกับเอ่ยถาม

 

                ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก ยังไม่ทันที่ดาร่าจะทำความรู้จักกับผู้ชายสองคนที่ยืนฝั่งตรงข้ามกับมินโฮก็โดนลากออกมาไกลเสียแล้ว ทิ้งให้แต่คนที่เป็นเจ้าของดวงตาหยีเล็กมองตามอย่างข้องใจ

 

                ดาร่ากับมินโฮ คบกับหรอว่ะ ยังไม่ทันที่แผ่นหลังของทั้งสองคนจะเคลื่อนออกไปไหนไกล คำถามก็หลุดออกมาจากปากเสียแล้ว

 

                ถามชั้น

 

                อยู่กันสองคนให้ถามใครล่ะ อนยูมองหน้าจงฮยอนก่อนจะพูดออกมา

 

                ยิ่งอารมณ์ไม่ดี อย่ามากวน

 

                เออไม่กวนแล้ว คนสวยๆนี่น่ากลัวทุกคนเปล่าวะ คีย์แย่งแฟนเพื่อน ส่วนดาร่าก็หาแฟนใหม่ได้โคตรไว ไม่รู้ว่าได้ใช้เวลาทำใจบ้างรึเปล่า แล้วน้องซองมินจะน่ากลัวแบบนี้รึเปล่าเนี่ย คำพูดหลังๆที่เหมือนจะเป็นการพูดบอกตัวเอง แต่ก็มีบางประโยคที่ทำให้จงฮยอนฟังแล้วรู้สึกงงในความสัมพันธ์ของทั้งสองคู่ แต่ถ้าจะมัวเสียเวลามาคิดเรื่องของคนอื่น สู้มาเปลืองสมองกับเรื่องของตัวเองไม่ดีกว่าหรือไง

 

                จงฮยอนแกจะไปไหนว่ะ

 

                หาพี่เอริละมั้ง คนโดนถามตอบออกไปก่อนจะยกข้อมือตัวเองขึ้นเพื่อดูนาฬิกา แล้วนั่นก็ทำให้อนยูส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย

 

                พี่เอริของแก ถ้าตะวันไม่ตกดินจะยอมออกจากบ้านด้วยหรอ

 

                นั่นสิ ถ้างั้นก็หาอะไรฆ่าเวลาเสียดีกว่า อืมมม  ไปหาซองมินกัน จะว่าไปแล้วชั้นยังไม่เคยเห็นเจ้าเด็กที่ชอบทำให้เพื่อนชั้นกลุ้มอกกลุ้มใจเลย คำพูดที่ปุบปับเล่นเอาอนยูแถบจะอ้าปากค้าง

 

                พูดเล่นใช่เปล่าวะจง

 

                ทำไมต้องเล่นด้วยวะ ท่าทางเด็กนั่นจะน่ารักน่าดู ถ้าเจอแล้วถูกใจ ชั้นจะได้จีบซะเลย คำพูดกับท่าทางน่าหมั่นไส้ของจงฮยอนเรียกสีหน้ากับอาการฆาตกรจากอนยูได้เป็นอย่างดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---------PPLight---------

 

ว้าววว จบไปแล้ว 18 ตอน แพรวกำลังผูกเรื่องทั้งหมดอยู่เน้อ ดูๆแล้วละโคตรจะวุ่นวายเลยอะ -*-

กลัวคนอ่านที่รักของข้าพเจ้าจะงงเป็นอย่างมาก ช่วยพยายามทำความเข้าใจด้วยนะจ๊ะ

 

อีกเรื่อง คือว่า ว่า จะเปิดเทอมแล้ว เอ่อ แล้ว แล้วฟิค แหะๆ เอาเป็นว่าจะพยายามหาเวลาต่อฟิคนะ อาจจะหายเป็นระยะๆ(เลว - - *)

 

* โอ้วว~ แต่ถ้ามีคนคิดถึงมากๆไอแพรวก็คงไม่กล้าหายหัวไปนานเท่าไหร่ อิอิ  

 

 

 

                 

 

 

 

         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6610 RK CYP (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 18:29
    เห้ยๆๆๆ พี่อนอย่าพึ่งเข้าใจออมม่าหนูผิด
    #6,610
    0
  2. #6511 south fox (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 15:35
    รู้สึกถึงลางร้ายที่ไม่ค่อยดีเท่าไร....อย่าดราม่ามากนะไม่เอานะ ไม่เอา!!!
    #6,511
    0
  3. #6450 Choip (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:44
    แกรรรรรรรร ชั้นว่ามันต้องเกิดเรื่องแน่เลย
    มินโฮไปกับดาร่า คีย์ไปกับชางมิน
     
    โอ๊ยยยย ไปกันใหญ่แล้ว อย่างงี้ต้องเข้าใจผิดกันแหงเลย
    #6,450
    0
  4. #6371 porn school (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 16:07
    คนสวยนี่น่ากลัวจริงๆ
    #6,371
    0
  5. #6243 Yabbybayyab (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 21:25
    ดาร่าเอ๋ย จะจีบมินโฮตอนนี้ไม่ทันแล้วจร้าา
    พี่มินเค้ามีกุญแจที่มาเปิดประตูเข้าไปในหัวใจพี่มินแล้วววว ฮิ้วววว~
    #6,243
    0
  6. #6216 puppygirl (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 15:19
    ดาร่านิไปไกลๆเลยป่ะ - -^^





    #6,216
    0
  7. #6140 teddy_ >O< (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 16:07
    สงสารแทมิน T_T
    #6,140
    0
  8. #6107 runwithyou SH (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 21:58
    ยัยดาร่าไปไกลๆไปหล่อน
    แกจะทำให้มินคีย์เข้าใจกันผิดนะ
    #6,107
    0
  9. #5947 Hagogi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 08:45
    ไม่ชอบยัยดาร่าเลย ไม่ไกลๆเลยมินคีย์เค้าเกิดมาคู่กันย่ะ
    #5,947
    0
  10. #5879 perfumepassion (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 22:15
    เรื่องนี้เกียดดาร่าอย่างแรงอ่ะ -..-
    #5,879
    0
  11. #5743 gift (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 22:55
    อ๊ากกกก ยัยดาร่า ไม่ดูตาม้าตาเรืออีกแล้วนะ

    จะบ้าไปถึงไหน สนใจแค่ความหล่อ + เงิน + ชื่อเสียง ล่ะสิ

    มินโฮถ้าแกนอกใจคีย์นะ ฉันและสาวกมินคีย์ทั้งหลายจะมาล้างแค้นให้คีย์
    #5,743
    0
  12. #5741 gift (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 22:54
    อ๊ากกกก ยัยดาร่า ไม่ดูตาม้าตาเรืออีกแล้วนะ

    จะบ้าไปถึงไหน สนใจแค่ความหล่อ + เงิน + ชื่อเสียง ล่ะสิ

    มินโฮถ้าแกนอกใจคีย์นะ ฉันและสาวกมินคีย์ทั้งหลายจะมาล้างแค้นให้คีย์
    #5,741
    0
  13. #5704 MINKEY (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 21:46
    เกลียดดาร่าอ่ะร่านไม่เข้าเรื่อง

    มินคีย์ ไฟท์ติ้ง!!!!!
    #5,704
    0
  14. #5650 ar sasa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 09:19
    คาร่า

    ชั้นเกลียดแกมาก

    มินคีย์สู้ๆน่าาาาาาา
    #5,650
    0
  15. #5591 bgts. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 10:16
    เกลียดดาร่าเหลือเกิน



    เมื่อไหรจงจะรู้ใจตัวเองซะที TT
    #5,591
    0
  16. #5571 neyza (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มีนาคม 2555 / 11:08
    เห้อ.... เกลียดดาร่าโครตๆๆๆๆ

    ทำร้ายคีย์ไม่พอยังไปเเย่งมินโฮมาอีก


    มินโฮเเกอย่านอกใจคีย์นะ


    เมื่อไรเฮียจงจะรู้ใจตัวเองสักที ไม่ใช่มารู้ใจตัวเองเเทมินก็มีคนอื่นไป
    #5,571
    0
  17. #5509 lov key (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 00:16
    โอ๊ยยยยยยย หมั่นใส้คู่นี้จริงวุ้ย

    มินโฮ ถ้าพี่นอกใจคีย์เค้าเอาตายแน่!
    #5,509
    0
  18. #5461 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 21:33
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยย..

    มินคีย น่ารัก

    มินโฮอย่านอกใจคีย์น่ะ
    #5,461
    0
  19. #5330 Pop (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 11:54
    งงๆนะ~ งงเหมือนจงโอป้าเลยอ่ะ!!!

    2 คู่นี้มันยังไงกันอ่ะ? ระหว่างดาร่ากับมินโฮกับคีย์กับพี่ชางมิน (?) มันยังไงกันอ่ะ??

    โอ๊ยยยย!!!!! เครียด!!!!!! - -*
    #5,330
    0
  20. วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 23:48
    เกลียดดาร่าอย่างแรง!!!
    ทำร้ายคีย์ไม่พอยังจะมาแย่งมินโฮอีก
    ป.ล.555อนยูระวังจงไว้ให้ดีนะเดี๋ยวมันจะคาบน้องซองมอของเฮียไป><
    #5,281
    0
  21. #5279 แป๊ะยิ้มGGT (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 01:57
    ไม่ชอบดาร่าอย่างแรง !!!!!
    จง ถ้าแกจะเหม่อแบบนั้นนะ แสดงว่าแกมีใจแล้วแหละ
    (อุ้ย... ลืมไปตอนที่แล้วยังด่าเป็ดว่าไม่มีหัวใจอยู่เลย ฮ่าๆๆๆ)

    #5,279
    0
  22. #5244 keybus (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 13:24
    ทีนี้นะ...

    ถ้าดาร่ามาด่าว่าคีย์แย่งมินโฮ

    เดี๋ยวจะทะลุจอไปกระตื๊บดาร่าเลย

    คอยดู!!!!!!!!!!!
    #5,244
    0
  23. #5197 เด็กเรียน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 10:50
    งง ด้วยคน -*-
    #5,197
    0
  24. #5163 Minkey AudiE (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 15:16
    หนู งง มากกกกกกกกกกกกกกก แต่พยายามทำความเข้าใจคะ
    #5,163
    0
  25. #5126 minnylovekeyny (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2554 / 15:07
    อ่า~ ทำไมคีย์ถึงมาอยู่กับชางมินล่ะ
    ชางมิน!! นายจะพาคีย์จังไปทำมิดีมิร้ายรึเปล่าเนี่ยยยยยยยยยยย
    ห้ามทำไรคีย์จังของเค้าน๊า ~ ไม่ยอมจริงด้วย!!!!!
    #5,126
    0