[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 23 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    14 ธ.ค. 56

 

Chapter 17

 

 

 

เสียงพูดคุยจอแจผสมปนเปกับเสียงหัวเราะของเด็กๆในสถานสงเคราะห์ รอยยิ้มที่มาจากความจริงใจและแววตาที่ทอประกายความสดใสสามารถบอกถึงความสุขได้เป็นอย่างดี จงฮยอนมองเด็กตัวเล็กที่วิ่งวนรอบตัวเขาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่

พี่ชายมาเล่นด้วยกันไหมครับ มือเล็กสะกิดเข้าที่แขน ใบหน้าที่กำลังเปื้อนรอยยิ้มเอ่ยชวนให้จงฮยอนเล่นกับเขา

พี่ไม่เล่นหรอก จงฮยอนวางมือทาบลงกับหัวทุยของเด็กตรงหน้า ริมฝีปากที่กำลังคลี่ยิ้มหุบลงแทบจะทันที

พี่นั่งอยู่แบบนี้ไม่เหงาหรอ เสียงเล็กๆ เอ่ยขึ้นถาม ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าของคนตัวใหญ่กว่าด้วยความสงสัย

ไม่หรอก เห็นพวกน้องเล่นกันหัวเราะกันพี่ก็หายเหงาแล้ว จงฮยอนเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เด็กตัวเล็กขี้สงสัยหันหน้าไปยังเวทีที่กำลังวุ่นวายก่อนจะหันกลับมาหาจงฮยอนอีกครั้ง

ทำไมพี่สาวคนนั้นถึงทิ้งพี่ไว้ตรงนี้ละ ดวงตาคมมองไกลไปยังเวทีที่กำลังวุ่นวาย

ไม่ได้ทิ้งสักหน่อย เขาแค่ให้พี่รอเขาตรงนี้ จงฮยอนหัวเราะออกมาเมื่อเจ้าตัวเล็กตรงหน้าคิดว่าแทมินเป็นผู้หญิง ก่อนจะอธิบายให้คนขี้สงสัยฟังว่าตัวเขาไม่ได้ถูกทิ้ง

ไม่นานเวทีก็เตรียมพร้อมสำหรับการแสดง เด็กๆทั่วทั้งบริเวณที่พากันเล่นซนไปตามประสาก็หยุดทุกสิ่งทุกอย่างลง และพากันจับกลุ่มเข้าไปใกล้ยังหน้าเวทีที่ตอนนี้มีเหล่านักศึกษากำลังระบายยิ้มกว้างยืนเรียงกัน

จงฮยอนเองในตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะมาสถานที่แห่งนี้ แต่พอเจอแววตากับน้ำเสียงที่ดูเหมือนอยากจะให้เขามาให้ได้ของแทมินก็อดที่จะใจอ่อนคล้อยตามคนน่ารักไม่ได้

หลังจากที่จบการแนะนำตัวเองกับเหล่าเด็กๆตรงหน้า เสียงดนตรีบรรเลงกับถ้อยคำที่ผู้บรรยายเรื่องบอกเล่าผ่านไมค์ในตอนนี้สามารถสะกดทุกสายตาของเจ้าตัวเล็กทั่วบริเวณให้หันมายังจุดเดียวกัน

 

ครืด ครืด~” ในขณะที่การแสดงกำลังลื่นไหลไปด้วยดี เสียงสั่นเครือจากโทรศัพท์เครื่องบางที่อยู่ในกระเป๋าเป้บนตักของจงฮยอน ดวงตาคมละสายตาจากเวทีก่อนจะมาเปิดกระเป๋าออกดู นิ้วมือเรียวล้วงเข้าไปยังด้านในก่อนจะหยิบตัวต้นเหตุที่ทำให้กระเป๋าถูกเปิดออกขึ้นมา ไฟหน้าจอกระพริบไปตามจังหวะของการสั่นสะเทือน จงฮยอนเพ่งสายตาตัวเองกับตัวหนังสือตัวเล็กที่บ่งบอกชื่อของคนปลายสาย เมื่อรู้ว่าคือใครก็มองหาเจ้าของเครื่องโทรศัพท์ แต่เจ้าตัวเล็กผู้เป็นเจ้าของกำลังวุ่นวายอยู่บนเวที จะเอาไปให้เห็นที่คงไม่สะดวก จะรับสายก็ดูเป็นการเสียมารยาท จงฮยอนนิ่งคิดก่อนจะเก็บเครื่องมือสื่อสารลงในกระเป๋าตามเดิม

โอ๊ย!” ในขณะที่ยัดโทรศัพท์ลงกับกระเป๋าก็ต้องรีบดึงมือของตัวเองกลับเมื่อรู้สึกถึงความคมของอะไรสักอย่างที่เฉียดกับหลังมือ มองรอยสีขาวเป็นแนวยาวที่เป็นรอยถลอก แล้วนั่นก็ทำให้อดอยากรู้ไม่ได้ว่าสาเหตุของรอยถลอกมันเกิดขึ้นจากอะไร จงฮยอนรูดซิปของกระเป๋าให้กว้างออกมากขึ้น สิ่งที่อยู่ด้านในคือกระเป๋าเครื่องเขียนกับสมุดอีกหนึ่งเล่มวางอยู่คู่กันและก็มีของชิ้นเล็กอีกหลายอย่างแต่ของเล็กๆที่ว่าดูแล้วไม่น่าจะทำให้เกิดรอยกับผิวได้ มือหนาหยิบสมุดขึ้นมาดูก่อนจะเห็นว่าหน้าปกของสมุดเล่มนี้ทำมาจากพลาสติก จงฮยอนยกยิ้มพอใจที่เจ้าตัวต้นเหตุเจอ ไล่เปิดแผ่นกระดาษบางที่อยู่ด้านในอ่านเนื้อหาที่เห็นผ่านตาก็พอจะรู้ว่าสมุดเล่มนี้เป็นไดอารี่ของคนเป็นเจ้าของ จงฮยอนรู้ดีว่าการอ่านไดอารี่โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ แต่เมื่อสายตามาสะดุดเข้ากับชื่อของตัวเองบนหน้ากระดาษ มารยาทที่ควรพึงกระทำเขาคงต้องของล่ะไว้ก่อน

ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ที่จงฮยอนกับแทมินได้พบกันทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในไดอารี่จนหมดสิ้น และยังมีตัวหนังสืออีกมากมายที่คนเป็นเจ้าของบอกเล่ารายละเอียดของความรู้สึกที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงเวลา จงฮยอนรู้ว่าแทมินชอบเขาและค่อนข้างที่จะมากเสียด้วย แต่ดูเหมือนว่าเขาคงจะเล่นสนุกมาไกลเกินไป ความชอบของแทมินที่มีต่อเขาได้แปรเปลี่ยนไปเป็นความรักเสียแล้ว  

 

ผมเคยได้ยินเรื่องราวความรักผ่านทั้งละครทีวี หนังสือบทความ หรือจากคนใกล้ตัว ก่อนจะมาเจอกับพี่จงฮยอน ผมรู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกและไม่เคยสามารถคุมจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองได้เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ ผมจำทุกอย่างทุกถ้อยคำที่พี่เคยพูดกับผมได้ทั้งหมด ผมรู้ว่าพี่กับผมเราสองคนมีหลายอย่างที่แตกต่างกัน พี่ชอบรสชาติขมๆของดาร์กช็อกโกแลต ผมชอบรสชาติหวานๆ และเนื้อครีมเลี่ยนๆ ที่พี่ไม่ชอบ แต่มันจะไปยากอะไรถ้าผมจะเริ่มหัดกินดาร์กช็อกโกแลตที่พี่ชอบตั้งแต่ตอนนี้ ถึงแม้มันจะยากสักหน่อยที่จะยอมรับในรสขมๆ ที่ติดปลายลิ้นตั้งแต่คำแรกที่เริ่มกิน แต่ถ้าผมเริ่มชินกับมันผมก็จะสามารถกินดาร์กช็อกโกแลตด้วยรอยยิ้มได้ ผมหวังว่าพี่กับผมจะได้ไปที่ร้านนั้นอีกครั้ง แล้วแทมินคนนี้จะกินดาร์กช็อกโกแลตเป็นเพื่อนพี่เอง

 

น้ำส้มที่พี่เคยยอดจากตู้ กระป๋องน้ำในตอนนั้นผมยังเก็บรักษาไว้อย่างดี ก็นั่นมันจูบครั้งแรกของผมนี่ แม้จะเป็นจูบทางอ้อมก็เถอะ พี่จะรู้หรือเปล่าว่าการที่พี่ชอบน้ำส้มคั้นสดมันทำให้ผมถอนหายใจออกมาเป็นร้อยรอบแล้ว ผมไม่ชอบน้ำส้มเลยสักนิด เพราะผมเป็นโรคประหลาดๆ กับเจ้านี้ แค่น้ำส้มมันแตะถูกปลายลิ้นผมก็ต้องใช้ฟันกัดดุนมันไปทั้งวันจนลิ้นแทบจะขาดออกจากกัน น้ำส้มนี่น่ากลัวจริงๆ เลย แต่ถ้าจะให้ผมคั้นน้ำส้มก็พอไหวอยู่นะแม้มันจะแสบๆ คันๆ มือก็เถอะแต่แค่นี้แทมิน

สบายมาก ถ้าได้แลกกับรอยยิ้มของพี่จงฮยอน

 

ผมกับพี่เราสองคนจูบกันจริงๆ น่ะหรอ ผมไม่รู้ว่าพี่จูบผมด้วยความรู้สึกแบบไหน แต่ถ้าเป็นผมถ้าต้องจูบใครสักคน คนๆ นั้นคงต้องเป็นคนที่ผมรัก แล้วพี่จงฮยอนคิดแบบนั้นกับผมหรือเปล่า ในขณะที่ผมตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะกระเด้งออกจากอก แต่พี่กับยกยิ้มได้แบบสบาย ที่พี่จูบผมเป็นเพราะแค่อยากจะจูบ หรือมีความหมายมากกว่านั้น ผมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่จะรักผมเหมือนที่ผมรักพี่ เพราะผมยังไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากของพี่เลย

 

พี่สาวของผมบอกให้ผมเลิกยุ่งกับพี่ แต่ผมมาไกลเกินกว่าจะย้อนกลับไปแล้ว ความรู้สึกผมที่มีต่อพี่ทุกอย่างมันมีเหตุผมและชัดเจน เหลือก็แต่ความรู้สึกของพี่ที่ผมไม่เคยรับรู้เลย

 

ลี แทมิน รัก คนที่ชื่อ คิม จงฮยอน แต่ คิม จงฮยอนที่ว่า รู้สึกอย่างไรกับ ลี แทมินคนนี้ ผมอยากจะถามกับพี่ตรงๆแบบนี้ แต่ผมกลัวคำตอบที่ออกมาจากปากของพี่เหลือเกิน กลัวความรู้สึกที่สวนทางกัน เพราะฉะนั้นแล้วผมควรที่จะไม่พูดอะไรออกมาก่อน ปล่อยให้วันเวลาค่อยๆ ผ่านไปในแต่ละวันแบบที่เป็นอยู่ในตอนนี้จะดีกว่าไหม ได้รักพี่จงฮยอน ได้เห็นรอยยิ้มของพี่ที่กำลังส่งให้ผม ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ดีมากแล้วไม่ใช่หรือไง

 

จงฮยอนปิดไดอารี่ของแทมินลงเพราะไม่กล้าที่จะอ่านต่อ ก่อนจะเก็บยัดลงกระเป๋าตามเดิม ดวงตาคมถูกปิดลงเบาๆ ความรู้สึกของคนตัวเล็กที่ถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือยังวิ่งวนอยู่ในสมองของจงฮยอนตอนนี้

 

ลี แทมิน รัก คนที่ชื่อ คิม จงฮยอน

 

คิ้วเข้มๆขมวดยุ่งเข้าหากันก่อนจะลืมตาตัวเอง คำว่ารักจงฮยอนไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือความรู้สึกแบบไหน มันอาจจะตายจากหัวใจไปพร้อมกับแม่ของเขาที่ลาโลกไปแล้วก็ได้ และมันคงไม่เลวร้ายไปกว่านี้ถ้าแม่ของเขาไม่ได้จากเขาไปกว่าสิบปี ระยะเวลาอันยาวนานที่ไม่เคยได้สัมผัสความหมายของคำว่ารักหรืออาจจะเป็นเพราะตัวของเขาเองที่ปิดกลั้นเอาไว้ ทำให้ความรู้สึกรักที่คนทุกคนควรจะมีแปรเปลี่ยนไปเป็นความด้านชา แต่ความด้านชาที่ตัวเองเป็นผู้สร้างเหมือนกำลังถูกทะลายลงด้วยเจ้าของไดอารี่เล่มเล็กเล่มนี้ ความนึกคิดที่ปกติจะใช้สมองในการประเมิน แต่ตอนนี้จงฮยอนเลือกที่จะใช้หัวใจประเมินความรู้สึกของแทมินที่หยิบยื่นให้แก่เขา แทมินจดจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับจงฮยอน การทำแบบนี้เรียกว่าใส่ใจ คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เข้ากับคนอีกคนได้แม้กระทั่งสูญเสียการเป็นตัวเองแบบที่แทมินกำลังทำ มันทำให้เขารู้ว่าเขามีอิทธิพลกับแทมินมากแค่ไหน ไหนจะความรู้สึกห่วงใยที่มีให้อีกล่ะ

 

นี่เขาทำร้ายแทมินไปมากแค่ไหนแล้ว...

 

ปล่อยให้คนหนึ่งคนต้องคิดกังวลอย่างมีความหวัง ลืมไปแล้วรึไงว่าแทมินไม่ได้เหมือนใครต่อใครที่ผ่านเข้ามา คิมจงฮยอนกุมขมับที่ปวดหนึบพร้อมกับถอนหายใจออกมา

 

การแสดงบนเวทีจบลงพร้อมกับเสียงปรบมือและรอยยิ้มของเด็กๆทั่วทั้งสถานสงเคราะห์ เหล่านักแสดงไม่ต่ำกว่าสิบชีวิตโค้งรับด้วยรอยยิ้มเมื่อทุกอย่างผ่านไปด้วยดี แทมินเอ่ยลาทั้งเพื่อนและรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มก่อนจะขอตัวออกมา

เรียวขายาวพาร่างกายเดินไปยังที่เก้าอี้ตัวมุมสุด ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่เส้นผมสีบลอนด์เด่นนั่นก็ยิ่งทอประกายชัดเจน

พี่จงฮยอนฮะ มือเล็กเกาะกุมที่ไหล่ก่อนจะเอ่ยเรียกคนหน้าคมที่กำลังก้มหน้านิ่ง

แทมิน จงฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตากับแทมิน ดวงหน้าหวานของคนตัวเล็กยกยิ้มกว้างประดับใบหน้า

ผมทำให้พี่เซ็งแน่เลย ขอโทษนะฮะที่ขอให้พี่มา

ไม่หรอกน่า อืม เมื่อกี้แม่ของแทมินโทรมา จงฮยอนบอกพร้อมกับส่งกระเป๋าคืนให้กับคนที่เป็นเจ้าของ 

จริงหรอฮะ น้ำเสียงและท่าทางของแทมินแสดงออกถึงความดีใจ

จงฮยอนพยักหน้าให้ก่อนจะออกเดิน

คนที่ถูกปล่อยให้เดินรั้งท้ายคว้าหยิบเอาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นออกดู แล้วก็พบกับเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย ซึ่งนั้นก็เป็นแม่ของเขาอย่างที่จงฮยอนได้บอกเอาไว้ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างที่เดินนำอยู่ ดวงตากลมมองไกลออกไปก่อนจะเห็นว่าตรงหน้ามีร้านสัตว์เลี้ยงตั้งอยู่ มือเรียวเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าตามเดิมก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าให้เข้าใกล้คนที่กำลังเดินนำ

พี่จงฮยอนเราแวะร้านขายสัตว์เลี้ยงข้างหน้ากัน เสียงใสเอ่ยบอกคนที่เดินนำเพียงไม่กี่ก้าวเดิน เพียงแค่นั้นคนถูกเอ่ยเรียกก็ชะงักฝีเท้าของตัวเองลงและหันไปมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เดินมาหยุดอยู่ทางด้านซ้ายมือแล้ว ดวงตากลมโตจับจ้องไปยังด้านหน้าส่งผลให้อีกคนต้องมองตาม

 

ร้านขายสัตว์เลี้ยง

 

เอ่อพี่...

แวะแปปเดียวเองนะฮะ แทมินเอ่ยก่อนจะดึงมือของจงฮยอนให้ตรงไปยังร้านที่ตั้งอยู่ข้างหน้า แต่ทว่าร่างของคนที่ถูกดึงเหมือนกำลังขืนตัวเองเอาไว้

มีอะไรหรือเปล่าฮะ คนตัวเล็กเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ

พี่แพ้ขนสัตว์นะ จงฮยอนตอบออกไป ดวงตากลมที่กำลังจ้องประสานอยู่มีความรู้สึกผิดหวังเพียงครู่เดียวก็เปลี่ยนเป็นความสดใสพร้อมกับริมฝีปากบางที่วาดยิ้มขึ้น

งั้นเราไปหาอะไรทานกันดีกว่า พี่คงยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหมฮะ

จงฮยอนและแทมินเดินเรียบมาตามถนนก่อนจะแวะเข้าไปยังร้านเล็กๆข้างทาง เอ่ยสั่งอาหารออกไปก่อนจะนั่งนิ่งเงียบทั้งคู่ ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าอย่างใช้ความคิด เพราะความรู้สึกที่เรียกว่าสวนทางกันมันจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขากำลังพยายามเข้าใกล้คนๆ นี้ให้มากขึ้น

 

ยิ่งพยายามเข้าใกล้.....ก็ยิ่งดูว่าจะไกลห่าง

 

แทมินพี่มีอะไรอยากถาม นายจะตอบคำถามของพี่มั้ย เสียงทุ้มเอ่ยออกไป คนตัวเล็กที่กำลังตกอยู่ในห่วงแห่งความคิดเงยหน้าสบตากับคนที่เอ่ยเรียก ก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ

ถ้าคนที่นายรักไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิด นายจะทำอย่างไร แทมินนิ่งฟังคำถามจากจงฮยอน ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

ประมาณไหนละครับ

อืม~ ประมาณว่าสิ่งที่นายเห็นกับตัวตนที่เขาเป็นมันแตกต่างกันนะ อย่างนายเห็นเขาดูเป็นคนดี แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ดีอย่างที่นายคิด เมื่อคำถามจบลง นิ้วเรียวก็เคาะกับโต๊ะอย่างใช้ความคิด

โว้ววว ยากจังฮะ แต่ถ้าในเมื่อเขาเป็นคนที่ผมรัก ผมก็ต้องพยายามเข้าใจเขา แทมินพยักหน้ากับความคิดของตัวเอง ดวงตาคมของคนที่ตั้งคำถามมองท่าทางที่ดูจริงจังของร่างเล็กตรงหน้าก่อนจะยกยิ้มมุมปากเบาๆ แล้วตั้งคำถามใหม่

แทมินคิดว่าการจะเข้าใจใครสักคนมันง่ายขนาดนั้นหรอ

ก็ เอ่อ ผมก็ไม่รู้สิฮะ แต่ถ้าค่อยๆ เรียนรู้และทำความเข้าใจไปทีละนิด ระยะของความห่างไกลก็คงจะถูกร่นให้แคบลงได้ แม้จะยังหลงเหลือช่องวางที่ยังเข้าไปไม่ถึง แต่ผมเชื่อว่าสักวันหนึ่ง ช่องว่างที่ว่าจะต้องถูกเติมจนเต็ม”

แต่ถ้าคนนั้นเขาไม่เปิดโอกาสให้นายเข้าไปล่ะ

ถ้าเพื่อคนที่ผมรัก ผมก็จะทำจนกว่าจะถึงที่สุด ดวงตากลมสบตากับคนตั้งคำถามอย่างจริงจัง กลายเป็นจงฮยอนที่ต้องเบือนหน้าหลบสายตา

ถ้าจะรักใครก็ต้องรักให้เป็น ไม่ใช่ว่าหัวใจมีเท่าไหร่ก็ยกให้เขาเสียทั้งหมด ควรรู้จักเพื่อใจไว้ให้ตัวเองบ้าง เพราะถ้าพลาดมาแล้ว คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือตัวเราเอง

พี่จงฮยอนกำลังทำให้ผมกลัวความรักนะครับ ดวงตาหวานที่มักจะทอประกายแต่ความสดใสให้กับคนตรงหน้า หากแต่ตอนนี้ดวงตาคู่สวยที่ว่ากำลังเปลี่ยนเป็นแววตาที่วูบไหว

พี่ก็อยากให้นายกลัวนั่นแหละ พูดออกไปตามที่ใจคิด ริมฝีปากบางจากร่างเล็กตรงหน้าเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยคำพูดต่อมา

แต่คนที่กลัวความรักคือคนที่โง่เขลา

งั้นคนที่กล้าเผชิญหน้ากับความรักก็คือคนที่ชาญฉลาดงั้นสิ

ผมคิดว่าเป็นแบบนั้น

มันอยู่ที่กรณีต่างหาก อาจจะมีคนสักคนที่ทุ่มเทให้ความรักอย่างถึงที่สุด แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจความรู้สึกที่ว่าจะมีค่าอะไร สุดท้ายแล้วก็เหมือนกับการอัดลูกบาสเข้ากับกำแพง ยิ่งทุ่มแรงไปเท่าไหร่ ตอนที่ลูกบาสสะท้อนกลับมา ก็จะนำพาความเจ็บปวดกลับมามากเท่านั้น แล้วแบบนี้คนที่เผชิญหน้ากับความรักยังเป็นคนที่ชาญฉลาดอยู่ไหม

พี่จงฮยอน

ที่พี่พูดทั้งหมดมีความหมายนะแทมิน จงฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะสนใจอาหารที่ถูกยกมาวางตรงหน้าได้สักพักแล้ว ดวงตาคมยังคงหันไปมองร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นพักๆ ในใจของจงฮยอนตอนนี้หวังให้คำพูดที่ได้เอ่ยออกไปทั้งหมดทำให้แทมินคิดอะไรได้บ้าง อย่างน้อยๆ ก็อยากจะให้รู้จักคำว่าเพื่อใจ

  จงฮยอนไม่กล้าที่จะบอกอะไรกับแทมินในตอนนี้ เพราะมันคงรวดเร็วและกระชั้นชิดจนเกินไป กลัวว่าคนตัวเล็กตรงหน้าอาจจะตั้งรับไม่ทัน ทางที่ดีที่สุดที่

จงฮยอนคิดได้ในตอนนี้คือค่อยๆถ่อยห่างออกมา หรือไม่อย่างนั้น...

 

ต่อจากนี้เราสองคนก็ไม่ควรพบกันอีก

 

มือเรียวบีบจับแก้วใสยกขึ้นแตะริมฝีปาก กลิ่นไอเย็นจากน้ำแข็งภายในแก้วแตะเข้าที่ปลายจมูกเบาบาง ก่อนจะค่อยๆยกแก้วให้สูงขึ้นซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันที่น้ำไหลเข้าไปในโพรงปาก การกระทำของแทมินดูเชื่องช้าทุกอย่าง คงเป็นเพราะในหัวมีแต่คำพูดของคนหน้าคมตรงหน้าเข้ามารบกวน

ไม่กี่นาทีต่อมาใบหน้าหวานที่เหมือนตกอยู่ในห้วงของความคิดตลอดเวลา ก็สละทุกอย่างลง เรียวคิ้วเล็กที่ขมวดจนยุ่งก็กลับมายังตำแหน่งที่สมควรจะอยู่ ริมฝีปากบางกับดวงตาคู่สวยยกยิ้มออกมาอย่างที่สมควรจะเป็น ต่อหน้าจงฮยอนแล้วคนตัวเล็กตรงหน้าคิดว่า สิ่งที่ทำให้เจ้าตัวดูดีที่สุดคงจะเป็นรอยยิ้ม

พี่จงฮยอนที่นี่มีน้ำส้มคั้นสดด้วยฮะ เสียงใสเอ่ยพร้อมกับชี้มือไปยังรายการเครื่องดื่มที่ฝาผนัง

นั่นสินะ แทมินจะกินเป็นเพื่อนพี่หรือเปล่า

อะเอ่อ เอาแบบนั้นก็ได้ฮะ เรียวปากที่คลี่ยิ้มเริ่มเจือจางลง จงฮยอนมองร่างเล็กก่อนจะส่ายหัวออกมา

พี่ว่าเปลี่ยนมาเป็นโกโก้ปั่นดีกว่าไหม

โกโก้ก็อร่อยดีนะฮะ ดวงตากลมเบิกกว้าง น้ำเสียงและท่าทางดูสดใสขึ้นมาทันที

 

แทมินเป็นคนที่อ่านง่ายจนน่าขำ

 

ในไม่ช้าโกโก้สองแก้วก็ถูกยกวางตรงหน้า ใบหน้าหวานยิ้มร่าก่อนจะเริ่มคนน้ำปั่นในแก้วด้วยหลอดยาว

แทมินละจากแก้วน้ำในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งตรงข้าม ดวงตาหวานสบเข้ากับดวงตาคมสวยของจงฮยอน คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งผิวแก้ว ใบหน้าหวานก้มต่ำลงกับแก้วโกโก้อีกครั้ง

 

ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เห็นภาพตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาดำขลับของพี่จงฮยอนก็ไม่เคยชินเสียที

 

แทมินเป็นรุ่นน้องที่น่ารักมากเลยนะ หลังจากที่นิ่งเงียบกันอยู่นานจงฮยอนก็เอ่ยปากพูดออกมา

ขอบคุณฮะ ระบายยิ้มบางด้วยท่าทางเขินอายแบบที่จงฮยอนมักเห็นบ่อยๆ

คนที่อยู่มหาลัยฮันกุกในตอนนั้น ท่าทางจะชอบแทมินมากเลย

เอ่อ คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกฮะ แทมินเริ่มไม่เข้าใจกับสิ่งที่จงฮยอนพูดออกมา แต่ถึงอย่างนั่นก็ไม่ได้พูดอะไร

ต้องชอบแทมินมากอยู่แล้วละ ไม่อย่างนั้นจะลงทุนมาดักถึงหน้ามหาลัยทำไม

อะ เอ่อ ผม..

พี่ว่าเราไม่น่าจะปล่อยคนนั้นให้หลุดมือนะ ท่าทางจะหายากเอาการเลยละ จงฮยอนระบายยิ้มบางกับคำพูด แต่คนที่กำลังรับฟังแทบจะหายใจติดขัด

 

คำพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร เหมือนกับกำลังยัดเหยียดผมให้กับคนอื่น

แล้วที่ผ่านมาผมกับพี่อยู่ในสถานะไหน...

 

ผม... อย่างกับมีลูกกลมๆ อัดแน่นเต็มลำคอ จุกจนแทบจะพูดอะไรไม่ออก

แทมินเห็นด้วยกับคำพูดพี่ใช่ไหม

พี่จงฮยอนทำไมพูดแบบนั้น พยายามกล้ำกลืนไอก้อนกลมๆ ที่ว่าก่อนจะเอ่ยถามออกมา ในหัวของแทมินตอนนี้รู้สึกสับสนไปหมด

ก็พี่คิดแบบนั้นนี่นา แล้วแทมินจะปล่อยให้คนที่หายากแบบนั้นจากไปหรอ ราวกับทุกสิ่งเป็นเรื่องตลกน่าขบขัน ร่างบางยกยิ้มเจื่อนก่อนจะคว้าแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม

 

บีบจับแก้วในมือจนแน่น คำพูดที่เพิ่งจบไปวิ่งรัวย้อนกลับเข้ามาในความคิด

 

หายาก  แล้วคนแบบพี่จงฮยอนไม่หายากยิ่งกว่าหรือไง ตอนนี้ผมอยากรู้ความคิดของพี่ว่าพี่กำลังคิดะไรอยู่ แล้วความรักที่ผมแสดงออกไปให้พี่เห็นมันยังชัดเจนไม่มากพอ จะต้องให้ผมบอกว่ารักพี่ พี่ถึงจะเข้าใจใช่ไหม แล้วผมจะกล้าพูดไปได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งที่พี่ทำตอนนี้คือกำลังผลักไสผมให้คนอื่น

 







------------PPLight------------

ใครที่เพิ่งเข้ามาอ่าน หรือรีดคนไหนมาอ่านซ้ำ

ถ้าเห็นคำผิด ขาด เกิน รบกวนบอกไรเตอร์ด้วยเน้ออออ

ปล้ำบลิง ส่งจูบให้ทุกคน  -3-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6609 RK CYP (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 18:23
    ถ้าจะตัดมันก็คงไม่ตัดง่ายขนาดนั้นหรอกพี่ -3-
    #6,609
    0
  2. #6510 south fox (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 15:28
    ก็บอกว่าอย่าทำร้ายแทม T^T เป็ดกลับไปคิดดีๆ อีกรอบเถอะนะ ยังไม่พร้อมเห็นน้ำตาตอนนี้...
    #6,510
    0
  3. #6449 Choip (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:20
    คิมจงแกู้แล้วใช่มั้ยละทีนี้ -3-
    ดูสิน้องทุ่มเทให้แกมากขนาดไหน เปิดใจหน่อยสิ
    #6,449
    0
  4. #6242 Yabbybayyab (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 21:13
    จงแกจะใจร้ายกับน้องแทมไปแล้วนะ =^=
    สงสารน้องแทมมมมมTT
    #6,242
    0
  5. #6214 puppygirl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 14:01
    จงนายจะเสียใจทีหลังถ้าเเทมไปรักคนอื่นเเทน!!
    #6,214
    0
  6. #6139 teddy_ >O< (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 16:27
    จงฮยอนเลือดเย็นจริงๆด้วย
    #6,139
    0
  7. #5932 bmwbmx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 23:37
    อิเป็ดขอให้แกเสียใจเพราะน้องแทมสักตอนนึงเหอะ
    #5,932
    0
  8. #5878 perfumepassion (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 22:09
    เป็ด แกมัน....
    #5,878
    0
  9. #5846 tam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2555 / 23:58
    จ่งจ๊ง หึ!! แล้วจะเสียน้ำตา



    -w-+++++
    #5,846
    0
  10. #5834 MinKey only^^ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 06:45
    ไม่นะ!อิ๊จงแกทำร้ายน้องแทมไม่ได้นะชั้นจะข้าแกอิ๊เป็ดบ้า!!!
    #5,834
    0
  11. #5742 gift (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 22:54
    แทมมี่นู๋ต้องสู้ๆนะ

    เป็ดทำร้ายจิตใจสุดๆเลยรู้มั้ย

    น้องบอกแล้วไงว่า ''เข้าใจ'' ฉลาดน้อยจริงๆ
    #5,742
    0
  12. #5701 MINKEY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 21:04
    อิเป็ดเลวววววววววววววว

    ผลักไสเห็ดทำไมอ่ะ ความรักที่เห็ดให้ยังไม่พออีกหรอ
    #5,701
    0
  13. #5590 bgts. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 10:13
    โอ้ยสงสารแทม ปวดตับมาก TT
    #5,590
    0
  14. #5570 neyza (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2555 / 10:32

    เฮียใจร้าย เฮียผลักไสเเทมินทำไม


    เฮียมันก็เเค่คนไม่มีหัวใจรักใครไม่เป็น


    สงสารเเทมิน TT^TT

    #5,570
    0
  15. #5460 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 21:25
    แทมิน น่าสงสาร

    เฮียจง ใจร้าย
    #5,460
    0
  16. #5329 pop (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 11:33
    อ่าาา! สงสารแทมอ่ะ!!!!!

    ทำไมถึงทำกันอย่างนี้ล่ะไอคุณจงโอป้า!!!!!!! ชิส์!!!!!!
    #5,329
    0
  17. #5278 แป๊ะยิ้มGGT (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 01:33
     เป็ด แกมันยิ่งกว่าคนไม่มีหัวใจซะอีกนะ !!!!
    #5,278
    0
  18. วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 00:38
    ใช่!คนแบบจงอ่ะหายาก
    แทบพลิกแผ่นดินหาเลยหล่ะ(เว่อร์-*-)
    แทมินอุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อนาย
    แต่ทำไมนายทำแบบนี้อ่าจงฮยอนT^T
    #5,277
    0
  19. #5241 keybus (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 13:05
    ใช่!!!

    คนอย่างจงน่ะหายาก

    แต่...หาไม่เจอน่ะดีที่สุด!!!!!!!!
    #5,241
    0
  20. #5183 เด็กเรียน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 21:37
    LOVE PAIN T^T
    #5,183
    0
  21. #5160 Minkey AudiE (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 14:29
    โอยยยยย  จะเกิดอารายยยยยขึ้น ล้วนๆๆๆ เป็ดจะทำอะไร จะทิ้งหรอ ล้วนๆๆ
    #5,160
    0
  22. #5123 minnylovekeyny (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2554 / 14:40
    จงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    นายจะทำแบบนั้นกับแทมๆไม่ได้นะ
    นายต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่เดี๋ยวนี้
    จงรักแทมๆเดี๋ยวนี้!!!!!!!
    #5,123
    0
  23. #5008 *-* (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2554 / 17:31
    เป็ด..อย่าทำแบบนั้นสิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #5,008
    0
  24. #4937 BurnMe2PM (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 22:20
    จงฮยอนใจร้าย กะเเล้วเชียวว่าต้องมีซีนให้น้ำตาแตก

    แงๆๆๆๆ ผ้าเช็ดหน้าอยู่ไหนนนนนนนนนนน!~
    #4,937
    0
  25. #4844 [+Bl2aND^NamE~ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2554 / 19:27
    เอายังไงกันแน่ ตกลงจะรักหรือไม่รัก ?
    #4,844
    0