[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 21 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    14 ธ.ค. 56

 

 

Chapter 16

 

Minho: Talk

 

 

 

ผมกระพริบตาตัวเองถี่กันหลายครั้งเพื่อไล่แสงตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นนั่งให้แผ่นหลังตั้งฉากกับหัวเตียง ความรู้สึกมึนที่หัวทำให้ผมใช้นิ้วมือกดเข้าที่ขมับของตัวเองทั้งสองข้าง พอเริ่มรู้สึกดีขึ้นหน่อยก็หันไปมองคนตัวเล็กที่นอนนิ่งอยู่ข้างตัว เรียวปากบางบวมจนเผยอขึ้นบวกกับล่องรอยแดงช้ำเป็นจ้ำตัดกับผิวเนื้อขาวที่ลอดพ้นการบดบังจากผ้านวมผืนหนา ภาพเหล่านั้นสามารถบอกเล่าเรื่องราวอันเลวร้ายของเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี

 

 ถึงจะชอบแกล้งก็จริงแต่ก็ไม่เคยคิดที่จะทำร้าย

 

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะพาร่างของตัวเองเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ระหว่างที่น้ำอุ่นไหลผ่านผิวหนังก็อดที่จะคิดถึงคีย์ไม่ได้ เสียงร้องไห้และน้ำตาที่ผมสร้างขึ้นเมื่อคืนยังชัดเจนอยู่เลย

เช็ดเนื้อตัวที่เปียกปอนจนแห้งสนิทและไม่ลืมที่จะเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างไว้เผื่อคนตัวเล็ก ผมเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับหาเสื้อผ้าใส่ ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงที่เตียงที่มีร่างเล็กของคีย์กำลังนอนอยู่ ผมจ้องดวงหน้าหวานที่ดูซีดเซียวนั่นอยู่นานก่อนจะเห็นเปลือกตาบางเริ่มขยับเล็กน้อยและในไม่ช้าดวงตากลมก็เบิกกว้างขึ้น คีย์จ้องหน้าผมได้ไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำก็รีบก้มหน้าหลบสายตา สองมือเล็กกระชับผ้าเข้ากับเนื้อตัวมากขึ้นและพยายามถอยห่างจากผม ผมรู้ว่าคีย์กำลังกลัว...แต่ผมไม่อยากให้คีย์ร้องไห้ ผมไม่ชอบน้ำตาของคีย์

คีย์ชั้นขอโทษ ดูเหมือนสิ่งที่ผมพูดได้จะมีเพียงคำนี้คำเดียว

เรารู้ว่ามินโฮไม่ชอบเรา ฮึก ตะแต่ ทำกับเราขนาดนี้มันเกินไปไหล่ของคีย์สั่นเทาไปหมด มือเล็กๆ นั่นก็คอยปาดน้ำตาที่กำลังร่วงหล่น ผมมันเลวมากจริงๆ แต่คีย์กับตอกกลับผมมาแค่ว่า ทำแบบนี้มันเกินไป

ด่ามาสิคีย์ จะตบจะตีจะทำอะไรก็ได้ ถ้ามันจะช่วยให้นายไม่ร้องได้ ผมเอ่ยบอกไป คีย์เงยหน้าขึ้นมองผมก่อนที่หัวเล็กๆ จะส่ายไปมาเป็นการปฏิเสธ

ฮึก เราไม่รู้จะด่ายังไง ระ เราเคยตีมินโฮ มันเจ็บเราไม่อยากตีมินโฮอีก แววตาของคีย์ตอนพูดถึงผมฉายความเสียใจในสิ่งที่เคยทำ แล้วจะให้ผมทำอย่างไรกับคนตรงหน้านี่ดี

ขอโทษจริงๆ เรื่องเมื่อคืนชั้นไม่ได้ตั้งใจ แต่นายช่วยหยุดร้องไห้ได้ไหม ผมจ้องหน้าคีย์และพูดออกไป มือขาวของคีย์รีบยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่กำลังไหล ก่อนจะถอยตัวเองลงไปจากเตียงพร้อมกับผ้านวมผืนใหญ่ ตอนนี้คีย์กำลังนั่งหันหลังชนกับเตียงไหล่เล็กนั่นยังคงสั่นไม่หยุด

ระเราขอโทษที่ทำให้มินโฮรำคาญ แต่น้ำตาเราไม่หยุดไหลสักที คีย์หันหลังพูดกับผม แล้วคำพูดนั่นทำให้ผมรู้สึกว่าผิดมากกว่าเดิมอีก ผมลุกออกจากเตียงก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆ คีย์ ดวงตากลมหันมาจ้องมองผม ก่อนที่มือเล็กจะยกขึ้นปาดน้ำตาผมก็คว้าเอาไว้ก่อน

ร้องไห้จนตาแดงหมดแล้วเห็นไหม ผมใช้มือตัวเองเกลี่ยน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าอย่างเบามือที่สุด ทั้งขอบตาและปลายจมูกแดงก่ำเป็นสีเดียวกัน

ชั้นไม่ได้รำคาญที่เห็นคีย์ร้องไห้ แต่ชั้นไม่ชอบน้ำตาคีย์ ชั้นไม่อยากเห็นคีย์ร้องไห้ แต่จะกี่ทีๆคีย์ก็ร้องไห้เพราะชั้น เรื่องเมื่อคืนนี้อย่างที่บอก ชั้นไม่ได้ตั้งใจ แต่มันควบคุมไม่ได้จริงๆ รู้ตัวอีกทีก็ทำคีย์ร้องไห้อีกแล้ว ชั้นรู้ว่าชั้นเล.. ผมยังไม่ทันได้พูดประโยคสุดท้าย มือเล็กนั่นก็ยกขึ้นมาปิดปากผมเอาไว้เสียก่อน ทำให้ผมต้องหันมาจับจ้องแววตาคู่สวยที่ตอนนี้กำลังสะท้อนภาพของผมพร้อมกับหยาดน้ำใสที่เอ่อล้นขอบตา

อย่าพูดแบบนั้น มินโฮขอโทษเราแล้ว มินโฮไม่ใช่คนที่แย่ขนาดนั้นหรอก ไม่แปลกใช่ไหมที่ผมจะดึงคนตัวเล็กที่เนื้อตัวกำลังสั่นเทาเข้ามาโอบกอดไว้ เอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยคำขอโทษซ้ำไปซ้ำมา ผมรู้ดีว่าอ้อมกอดที่ผมหยิบยื่นให้คงไม่สามารถชะล้างความรู้สึกเจ็บปวดข้างในจิตใจหรือจะสามารถทุเลาความเจ็บปวดทางร่างกายได้ แต่อย่างน้อยสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็เพื่อจะให้คนตัวเล็กได้รับรู้ว่า สิ่งที่ผมทำลงไปนั้นใช่ว่าผมจะไม่รู้สึกยินดียินร้ายกับมัน ผมยังมีความรู้สึกละอายใจต่อสิ่งที่ทำลงไปเมื่อคืน

คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดผมตอนนี้กำลังซบหน้าลงกับอกของผม ความรู้สึกเปียกชื้นที่ผิวทำให้ผมรู้ว่าคีย์ไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้จริงๆ คีย์ในตอนนี้เปราะบางราวกับแก้วใสที่ร้าวไปทั้งใบ แค่เพียงแตะสัมผัสเบาๆก็สามารถทำให้แก้วที่มีรอยร้าวลึกพังทลายลงอย่างง่ายดาย ผมใช้มือลูบปลอบที่ผมเส้นเล็กอย่างแผ่วเบาที่สุด เสียงสะอื้นที่หลุดจากเรียวปากไม่ไกลจากหูของผมกำลังดังชัดเจนอยู่ข้างในหัวใจ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนมีความรู้สึกอ่อนไหวง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้อยากร้องไห้เพราะความรู้สึกสงสารคนในอ้อมกอดนี่ ทั้งที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรแต่กลับต้องมาเป็นที่รองรับอารมณ์ให้ผม ยิ่งนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายวันมานี้ ผมแกล้งคีย์ไปสารพัด อาหารที่คีย์ทำผมก็บอกว่ารสชาติไม่ได้เรื่อง คีย์ก็บอกแต่ว่า เราขอโทษเราจะทำให้ใหม่ ทำซ้ำแล้วซ้ำอีก จนตัวแดงเพราะอยู่หน้าไฟหลายชั่วโมง แต่ก็ไม่เคยพูดว่าอะไรผมสักคำ ซ้ำแล้วยังกลับถามผมอีกว่า มินโฮพอทานได้รึเปล่า ใช่คีย์ไม่เคยโกรธผม ไม่เคยโวยวายใส่ ไม่เคยบ่นสักคำ สิ่งที่ผมได้ยินจากปากคีย์เป็นประจำ คือ เราขอโทษ เราไม่รู้ เราพยายามทำแล้ว แล้วก็คอยแต่จะก้มหน้าหลบตาเพราะกลัวว่าผมจะพูดอะไร

ผมประคองใบหน้าเล็กขึ้นมาสบตากับผม ยิ่งระยะห่างลดน้อยมากเท่าไหร่ ความชัดเจนจากดวงตาคู่สวยที่ประกายความปวดร้าวก็ยิ่งฉายชัดมากเท่านั้น

ไปอาบน้ำชั้นรองน้ำเอาไว้ให้ ลุกไหวนะ ผมถามคนตัวเล็กที่กำลังนิ่งเงียบหากแต่ดวงตาของผมและคีย์กำลังประสานกันอยู่

เราไม่รู้ แต่เรารู้สึกเจ็บเนื้อตัวไปหมด คีย์คงจะเจ็บมาก เพราะขนาดตัวผมเองยังรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวขนาดนี้เลย

มินโฮจะทำอะไร ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อผมดึงผ้าผืนใหญ่ที่คีย์ใช้คลุมตัวเองอยู่ให้หลุดออกก่อนจะโยนผ้าขึ้นไปไว้กับเตียง ผมไม่ตอบอะไรคีย์แต่ช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นและตรงไปยังห้องน้ำ ว่างร่างของคีย์ลงในอ่างที่มีน้ำเปิดรออยู่แล้ว ก่อนจะหยิบขวดสบู่เหลวออกมา

เราทำเองได้มินโฮออกไปเถอะ คีย์ก้มหน้าหลบสายตา นั่นอาจเป็นเพราะความเขินอายในสิ่งที่ผมกำลังจะทำ ผมมองเนื้อตัวเปล่าเปลือยของคีย์ที่มีแต่รอยแดงช้ำอยู่ทั่วทั้งพื้นผิว ยิ่งช่วงลำคอก็ยิ่งดูสะดุดตา

ถ้ามันไม่หายแล้วมีคนมาว่า ก็บอกไปเลยว่าชั้นทำ ผมพูดออกไป เพราะผมเริ่มมั่นใจจากการที่ผมอยู่กับคีย์มาหลายวันก่อนแล้วว่าคีย์ไม่ได้มีนิสัยแบบที่หลายๆคนคิด

บอกไม่ได้หรอก

ทำไมจะไม่ได้ ก็ชั้นบอกอยู่นี่ไง

เดี๋ยวคนอื่นเขาจะมองมินโฮว่าไม่ดี ถึงขนาดนี้ยังจะมาปกป้องอะไรผมอีก คำพูดของคีย์ทำให้ผมต้องย้อนถามกลับ

แล้วตัวนายเองล่ะ จะทำยังไง ยืนให้ใครต่อใครว่าแบบนั้นนะหรอ

เราไม่เป็นไรหรอก เราชินแล้ว คำพูดที่ดูเรียบเฉยของคีย์ทำให้ผมอดนึกสงสัยไม่ได้ว่าที่ผ่านมาใช้ชีวิตอยู่อย่างไร

ในเมื่อความเจ็บปวดที่ชั้นสร้างมันถอนคืนไม่ได้ ก็ให้ชั้นรับผิดชอบนายบ้างก็ยังดีคีย์มองหน้าผมก่อนจะก้มหน้านิ่ง ผมบีบสบู่ออกมาที่มือก่อนจะฟอกลงบนเนื้อตัวของคีย์ อยากจะรู้ว่าคีย์นั้นคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยถาม ผ่านไปได้สักพักผมก็พาคีย์ออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดคลุมสีขาว พาร่างเล็กที่ยังนิ่งเงียบไปนั่งที่โซฟา

สบายตัวขึ้นบ้างหรือเปล่า

อืม ขอบคุณมินโฮ คีย์เอ่ยออกมาเสียงเบา ผมหยิบผ้าผืนเล็กที่คีย์ถืออยู่ในมือวางลงบนศีรษะและออกแรงขยี้เบาๆ ให้เส้นผมที่ชุ่มน้ำนั่นแห้งลงบ้าง

มินโฮ ทะทำไมเราถึงเจ็บแบบนี้ เวลาเดินก็ไม่สะดวกเลย คีย์กระตุกแขนเสื้อผมเบาๆ ก่อนจะมองที่ตาผม แล้วจะให้ผมอธิบายกับคนตัวเล็กนี่ว่าอย่างไรดีล่ะ

เอ่อ ก็เวลาที่มีอะไรกันมันก็เป็นแบบนี้ล่ะ ผมพูดบอกไป แต่พอสังเกตสีหน้าของคีย์ก็ดูเหมือนว่ายังมีสิ่งที่ค้างคาใจ แล้วในไม่ช้าคำถามใหม่ก็หลุดออกมา เป็นคำถามที่ทำให้ผมต้องเบิกตาที่โตอยู่แล้วให้โตกว่าเดิม

ทำไมตอนที่มีอะไรครั้งแรก เราไม่เห็นเจ็บแบบนี้เลย แทบจะไม่เชื่อหูตัวเองเสียด้วยซ้ำ สัมผัสจากเมื่อคืนนี้ผมค่อนข้างมั่นใจ ไม่ใช่สิ ผมมั่นใจมากเลยต่างหากว่าผมเป็นคนแรกที่รุกล้ำเข้าไปในตัวของคีย์ แต่พอเจอคำถามแบบนี้เข้าทำให้ผมถึงกับต้องกุมขมับ.....มีอะไรที่ผมเข้าใจผิดอย่างนั้นหรอ

ปกติแล้วคนตัวเล็กนี่จะเอาแต่ก้มหน้านิ่งแต่คราวนี้กลับไม่ละสายตาจากผมเลยสักนิด ดูจากสีหน้าแล้วคงกำลังรอคำตอบจากผมอยู่...แล้วผมควรจะพูดอะไร

มินโฮ คีย์เอ่ยเรียกผมเมื่อเห็นว่าผมนิ่งเงียบอยู่นาน

ชั้นไม่รู้ ผมตอบออกไปตามความจริง แต่คีย์กับขมวดคิ้วยุ่ง

ทำไมมินโฮจะไม่รู้

ถ้าคีย์อยากได้คำตอบก็ต้องไปถามคนที่มีอะไรกับคีย์คนแรก ผมเบือนหน้าหนีจากคีย์แต่นั่นก็ทำได้ไม่นานนัก เมื่อคนตัวเล็กข้างๆ ยื่นมือมาจับที่ข้อมือผมให้หันไปหาตัวเองอีก

แล้วทำไมไม่ตอบเราล่ะ

หมายความว่าไงกันแน่คีย์ ผมจ้องลึกลงไปในตาของคีย์จนเห็นภาพของตัวเองสะท้อนกลับออกมา

ก็เรามีอะไรกับมินโฮคนแรก คีย์ตอบก่อนจะเสหน้ามองไปทางอื่นอย่างอายๆ ทำให้ผมต้องคิดต่อไปเอง มีอะไรกันครั้งแรกก็เมื่อคืนไม่ใช่หรือไง แล้วก่อนหน้านี้เคยมีอะไรด้วยกันเสียที่ไหน หรือว่า...จะหมายถึงเมื่อตอนนั้น

คีย์หมายถึงครั้งแรกที่คีย์มาห้องชั้นรึเปล่า ผมได้รับคำตอบจากคีย์เป็นการพยักหน้าน้อยๆ ดวงตากลมนั่นยังไม่ได้คลายความสงสัยลงเลย

คิดว่าเรา 2 คนมีอะไรกันจริงๆ นะหรอ ผมถามย้ำกลับไป แต่ดูจากสีหน้าแล้วคนตัวเล็กนี่คงคิดว่าเป็นเรื่องจริง

มินโฮพูดเหมือนเรากำลังเข้าใจอะไรผิด

อืม วันนั้นเราไม่ได้มีอะไรกัน ผมพูดพร้อมกับยีผมเส้นเล็กที่ยังเปียกหมาดบนหัวคีย์เบาๆ คีย์มองผมแล้วก็หรุบตาต่ำลง ผมรู้ว่าคีย์กำลังว่าตัวเองอยู่ในใจที่โดนผมหลอกซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเชื่อผม

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าของคีย์ที่กองอยู่กับพื้นขึ้นมา เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนี้คงไม่สามารถใช้การได้อีกแล้ว ผมเอาเสื้อผ้าที่อยู่ในมือทั้งหมดใส่ลงในตะกร้าก่อนจะเดินไปรื้อหาเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ ซึ่งแน่ล่ะผมไม่มีเสื้อที่คีย์ใส่แล้วพอดีตัว ผมเลยเลือกหยิบตัวที่ผมคิดว่าเล็กที่สุดออกมาแล้วเดินกลับไปหาคีย์ที่นั่งอยู่

แล้วจะใส่เองได้รึเปล่า กว่าจะนึกขึ้นได้ก็ตอนที่เสื้อผ้าส่งไปถึงมือของคนตัวเล็กตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว

เราไม่รู้ คีย์มองเสื้อผ้าในมือก่อนจะตอบพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ

 

งั้นก็เอาเสื้อคลุมออกเดี๋ยวใส่ให้ ผมพูดพร้อมกับนั่งลงที่ว่างข้างคีย์

มินโฮ น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจนั่นทำให้ผมยิ้มขำออกมา จะอายอะไรอีกล่ะ ก็ในเมื่อตอนอาบน้ำก็เห็นจนทุกซอกทุกมุมแล้ว

จะช่วยใส่เสื้อผ้าให้

ตะแต่มันน่าอายนะ คีย์พูดออกมาพร้อมกับกอดเสื้อผ้าเข้ากับอกแน่น

ไม่ต้องอายหรอกน่า ทรวดทรงนายเป็นอย่างไร ใต้ร่มผ้านั่นขาวแค่ไหน ชั้นก็รู้หมดแหละ ถึงตรงนี้ดูเหมือนเสื้อผ้าที่กำแน่นในอกจะยับจนเป็นรอยไปแล้ว

มินโฮแกล้งเราอีกแล้ว แก้มบางของคีย์ขึ้นสีแดงระเรื่อ เห็นแบบนี้แล้วก็ยิ่งอยากแกล้งเข้าไปอีก แต่ดูเหมือนถ้าพูดมากกว่านี้มีหวังต้องมาคอยนั่งปลอบคนตัวเล็กที่ร้องไห้ง่ายแน่ๆ

หิวข้าวหรือยัง ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นนี่ แต่จะว่าไปแล้ว ก็ไม่เคยเห็นคีย์มากินข้าวที่ศูนย์อาหารตอนกลางวันเลยค่อนข้างจะสังเกตตรงนี้ง่ายนิดหน่อยเพราะศูนย์อาหารของคณะคีย์และเขานั้นใช้ศูนย์เดียวกัน

เราไม่ได้มากินข้าวที่ศูนย์อาหารหรอก

ถ้างั้นก็ไม่เคยกินข้าวกลางวันนะสิ ผมถามออกไปคีย์มีสีหน้าไม่สู้ดีครู่หนึ่งก่อนเอ่ยตอบผม

เพิ่งไม่กินมาพักหนึ่งเอง

ไม่น่าละตัวถึงได้มีอยู่แค่นี้ ตอนเย็นนั่งกินข้าวด้วยกันก็กินแค่นิดเดียว ผมยอมรับว่าตอนนี้กำลังมองคีย์ด้วยสายตาที่ดุๆ แต่มันก็น่าให้ดุจริงๆนั่นแหละ โตจนป่านนี้แล้วไม่รู้รึไงว่ามื้ออาหารแต่ละมื้อสำคัญแค่ไหน

เรา...

รอเดี๋ยวแล้วกันจะลงไปหาซื้อข้าวขึ้นมาให้ ผมพูดสวนคีย์ออกไป ก่อนจะเดินออกจากห้อง

ผมใช้เวลาไม่มากนักก็มาถึงร้านกับข้าวที่อยู่ห่างกับคอนโดไม่กี่เมตร ป้าคนขายที่เห็นผมกำลังเดินใกล้เข้ามาก็ยิ้มทักผมเหมือนทุกครั้งที่เจอ ผมเอ่ยสั่งอาหารไปสองกล่อง ก่อนจะเดินมานั่งรอที่โต๊ะ พอไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องคิด คนตัวเล็กที่นั่งรอผมอยู่บนห้องก็วิ่งเข้ามาในสมองอีกแล้ว คีย์ซื่อกว่าที่ผมคิดไว้เป็นไหนๆ ไม่รู้ว่าคนที่บ้านเคยพาออกจากบ้านหรือไม่ก็สอนการใช้ชีวิตข้างนอกบ้างรึเปล่า แต่จะว่าไปแล้ว พ่อแม่ก็ไม่มีนี่นา แต่มันก็มีเรื่องอีกเรื่องที่คิดไม่ออกสักที ทั้งที่ก็ออกจะน่ารัก จะให้ทำอะไรก็ไม่เคยขัดใจสักอย่าง ทำไมถึงได้มีคนไม่ชอบมากมายขนาดนี้นะ

ข้าวที่สั่งได้แล้ว หน้าตาเคร่งเครียดเชียว เดี๋ยวก็หมดหล่อเอาหรอก ผมหันมองป้าที่ส่งกล่องข้าวให้ผมก่อนจะยกยิ้มบางๆ และยื่นเงินให้

เดินกลับเข้าคอนโดก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นที่อยู่ ถัดมาไม่กี่นาทีผมก็มาถึงห้องตัวเองเรียบร้อยแล้ว กวาดตาไปรอบห้องก็ไม่เห็นคนตัวเล็กขี้แยอยู่ เลยอดไม่ได้ที่จะเรียกหา แต่ก่อนที่เสียงจะหลุดจากปากไปก็เห็นคนขี้แยเข้าพอดี

คีย์ ใครใช้ให้นายทำ ตอนนี้คีย์อยู่ในชุดที่ผมเคยยื่นให้ และกำลังยืนหันหลังให้กับผมอยู่ในครัว เสียงของเซรามิกที่กระทบกันจนเกิดเสียงนั่นทำให้ผมรู้ทันทีว่าคีย์กำลังทำอะไร

ก็เมื่อวานเราไม่ได้ล้าง เสียงเล็กๆ ตอบกลับผมออกมาเหมือนตัวเองกำลังผิด ผมวางถุงที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คีย์มากขึ้น รวบสองมือเล็กที่เปื้อนฟองสีขาวเต็มทั้งสองมือไว้ในมือข้างเดียว และใช้มือข้างที่ว่างเปิดน้ำจากก๊อก ส่งมือเล็กเข้าไปยังน้ำที่ไหลออกมา ไม่นานฟองสีขาวที่เต็มอยู่ในมือก็ไหลผ่านไปกับน้ำ

นั่งรอที่โต๊ะเฉยๆ เนี่ยแหละ ผมจับคีย์วางลงกับเก้าอี้ที่อยู่ไม่ห่างตัวนักก่อนจะหยิบข้าวกล่องที่ซื้อมาเทใส่จาน

เราทำชักช้าหรอ ในขณะที่ผมกำลังเปิดข้าวกล่องที่สองเสียของคีย์ก็ถามออกมา

ไม่ใช่อย่างนั่นหรอก แล้วนี่ใส่เสื้อผ้าได้ด้วยหรอ

อืม ก็ลำบากอยู่เหมือนกัน

บอกว่าจะช่วยใส่ให้ก็ไม่เอา ผมสบตาคนตัวเล็กก่อนจะวางข้าวลงตรงหน้า

กินเข้าไปให้หมดแล้วจะได้กินยา คีย์มองหน้าผมก่อนจะยู่ปากตัวเอง ท่าทางแบบนี้ผมเองก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

เราไม่กินยานะ เสียงพูดที่เคยอ่อนๆ ตอนนี้ดูเหมือนจะชัดเจนกว่าทุกที ท่าทางที่แสดงออกมานั่นเป็นเพราะไม่อยากที่จะกินยาอย่างนั้นหรอ

ต้องกิน

แต่เราไม่ชอบยา

ไม่มีใครเขาชอบหรอกแต่มันจำเป็นที่ต้องกิน ผมสบตากับคีย์พร้อมกับพูดให้ชัดทุกถ้อยคำ คีย์ก้มหน้าก่อนจะค่อยๆตักข้าวเข้าปากตัวเอง

ความเงียบดูเหมือนจะเข้าปกคลุมระหว่างผมกับคีย์เข้าเสียแล้ว ผมสังเกตใบหน้าหวานนั่นก็รู้สึกได้ว่าเริ่มมีสีเลือดขึ้นมาพอให้เห็นไม่ได้ซีดเซียวเหมือนทีแรก และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

ผ่านไปได้สักพักอาหารก็หมดลงผมยื่นยาให้กับคีย์ก่อนจะหยิบจานของตัวเองและคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามไปล้าง หันกลับมาอีกทีคีย์ก็หายจากเก้าอี้ไปแล้ว ส่วนยาที่ผมยื่นให้ก็ถูกวางไว้ที่โต๊ะ อดจะยิ้มขำออกมาไม่ได้ เพราะนึกไม่ถึงว่าคีย์เองก็ดื้อเป็นเหมือนกัน

ผมเทน้ำใส่จนเต็มแก้วก่อนจะหยิบยาที่วางทิ้งไว้เดินออกมาจากครัว มองไปทางโซฟาก็เห็นคีย์นั่งเงียบๆ อยู่ สีหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง

คิดอะไร ผมแตะมือตัวเองลงที่ไหล่ คีย์สะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าผม

คิดเรื่องของมินโฮ คีย์ตอบออกมาก่อนจะเสหน้ามองไปยังระเบียงที่เปิดประตูทิ้งเอาไว้

มีอะไรอย่างนั้นหรอ ผมถามออกไปก่อนจะนั่งลงข้างๆ กับคีย์ ดวงตารีนั่นหันมาสบสายตากับผมครู่หนึ่งตามด้วยเสียงถอนหายใจออกมา

คิดเรื่องชั้นมันน่าหนักใจขนาดนั้นเลยหรอ อดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นท่าทางของคีย์

ก็เราไม่เคยเข้าใจมินโฮเลย เราไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไร แม้กระทั้งมือไม้ก็ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนดี เวลาที่มินโฮยืนอยู่เราก็ไม่รู้ว่าเราควรจะยืนตรงไหน คีย์พูดออกมาก่อนจะก้มหน้าลงไปอีก ผมวางของที่อยู่ในมือลงกับโต๊ะด้านหน้า ก่อนจะเชยคางของคนตัวเล็กขึ้นสบตากับผม

คีย์เป็นแบบที่คีย์เป็นนะดีแล้ว ไม่ต้องสนใจชั้นหรอก

แต่เราดูน่าเกะกะมากเลยนะ ทำอะไรก็ชักช้า เป็นแบบนี้ก็จะมีแต่ทำให้มินโฮรำคาญ เสียงคีย์เบาลงในประโยคสุดท้ายพร้อมกับสายตาที่หรุบต่ำลง ผมจ้องคนขี้กังวลที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือตัวเองเข้าไปใกล้ ปัดเส้นผมที่ลงมาปรกตาทัดเข้ากับหลังใบหู ดวงตากลมเงยขึ้นสบตาผม ยกยิ้มให้คนตัวเล็กนี่บางๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากตัวเองลงกับหน้าผากเนียนที่อยู่ตรงหน้า

ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก นี่กินเข้าไปซะจะได้หายเจ็บ ผมยื่นยาส่งให้คนหน้าแดงจัดที่นั่งข้างตัว คีย์ผลักมือผมออกเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าออกมา

เราไม่กิน

ไม่กี่เม็ดเอง กลืนลงคอแค่เดี๋ยวเดียว ผมพยายามพูดให้ดีที่สุดพร้อมกับยื่นยาเข้าไปใกล้คีย์อีกครั้ง

แต่ว่ามินโฮ เราไม่อยากกินจริงๆนะสองมือเล็กเขย่าเบาๆ ที่แขนของผม แววตาที่คีย์ส่งให้ก็ดูอ้อนวอนเสียเหลือเกิน ก็อยากเห็นใจอยู่หรอกนะ

มีให้เลือกอีกอย่าง ถ้าคีย์ไม่อยากกินยา คีย์จ้องหน้าผมอย่างรอคำตอบ แล้วนั่นก็ทำให้ผมยกยิ้มที่มุมปาก

ถอดกางเกงแล้วให้ชั้นทายาให้ จะเลือกแบบไหนดีล่ะ แก้มใสที่ยังไม่ได้คลายความแดงจากเมื่อครู่ในตอนนี้ยิ่งแดงจัดเข้าไปใหญ่

มินโฮนะรู้ว่าเราโง่ ก็เลยชอบแกล้งเรา คีย์สบตาผมก่อนจะพูดออกมา ไม่ใช้แต่หน้าอย่างเดียวที่แดง ตาก็เหมือนจะแดงตามกันไปด้วย ผมเริ่มสังเกตเห็นประกายของน้ำที่ปริ่มอยู่ในดวงตาเรียวคู่นั้นก็แทบใจหาย นี่ผมจะทำคีย์ร้องไห้อีกแล้วหรอเนี่ย

ไม่เอาน่า ชั้นไม่เคยว่าคีย์ว่าโง่เลยนะ คีย์ต่างหากที่คิดมากไปเอง ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้พูดอะไรรัวเร็วไปหมดแบบนี้....หรือจะเป็นเพราะน้ำตา

ผมคงจะแพ้น้ำตาคีย์จริงๆ แล้วดูเหมือนจะมากขึ้นทุกวันด้วยซ้ำ

ถึงไม่พูดเราก็รู้ แต่เราไม่อยากให้คนที่แกล้งเราเป็นมินโฮ คีย์พูดออกมาเหมือนกำลังตัดพ้อผมอยู่

ต่อไปชั้นจะพูดจาให้ระวังมากกว่านี้ จะนึกถึงความรู้สึกของคีย์ก่อน ผมพูดออกไปก่อนจะยื่นมือไปกุมมือเล็กๆ นั่นไว้

เราขอมินโฮมากเกินไปหรือเปล่า ดวงตาที่หันมาสบกับผมมีแต่ความกังวลแฝงอยู่อย่างชัดเจน

ไม่หรอก ที่จริงแล้วชั้นต้องดูแลคีย์ให้มากกว่านี้ อย่าลืมสิว่าคีย์เป็นแฟนของชั้น ดูเหมือนว่าผมคงจะโชคดีล่ะมั้งที่ได้คนน่ารักแถมยังนิสัยดีขนาดนี้มาเป็นแฟน แต่กับคีย์แล้วคงจะแย่หน่อยล่ะ ในตอนนี้ผมไม่สนหรอกว่าคีย์อยากจะมีแฟนชื่อ ชเว มินโฮ หรือเปล่า เพราะถึงยังไงผมก็จะไม่ปล่อยคีย์ให้กับคนอื่นแน่

 












------------PPLight------------

ใครที่เพิ่งเข้ามาอ่าน หรือรีดคนไหนมาอ่านซ้ำ

ถ้าเห็นคำผิด ขาด เกิน รบกวนบอกไรเตอร์ด้วยเน้ออออ

ปล้ำบลิง ส่งจูบให้ทุกคน  -3-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6666 Teamp. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 22:29
    ฟินสุด ยอมใจ>.<
    #6,666
    0
  2. #6608 RK CYP (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 18:02
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฟินนนนนนนนน ออมม่าหนูน่ารักอ่าาาาาาาาาาาาา 
    #6,608
    0
  3. #6508 south fox (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 00:56
    คือน่ารักมากคู่นี้ บทจะอ่อนโยนก็ทำได้นิจ๊ะทำบ่อยๆ นะกำลังฟินมากเลยอ๊ายยย>_<
    #6,508
    0
  4. #6448 Choip (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:11
    งื้ออ  ไรเตอร์ไม่ไหวแล้วนะอ๊าก

    อ่านไปเขินไปจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว



    ทำไมคีย์บอมน่ารักขนาดนี้นะ
    #6,448
    0
  5. #6241 Yabbybayyab (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 21:08
    มินคีย์หวานโคตรๆๆๆๆๆๆ ><
    มินโฮดูแลคีย์ดีนะๆ คีย์ยิ่งบอบบางอยุ่ -3-
    ตอนนี้อ่านแล้วยิ้มอะ จิกหมอนด้วย วรั้ยยๆๆ
    #6,241
    0
  6. #6138 teddy_ >O< (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 16:18
    อ่านตอนนี้แล้วตายมาก Y//////Y
    #6,138
    0
  7. #6106 runwithyou SH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 21:52
    โฮกกกกกกกกกกกกกกก
    มินคีย์น่ารักมาก มินโฮใส่ใจดูแลคีย์ให้มากๆนะ
    คีย์บอบบางจะตาย
    #6,106
    0
  8. #6018 m_snw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 15:08
    มินคีย์หวานเว่อร์อะ ไรเตอร์แต่งเก่งมากๆเลย>
    #6,018
    0
  9. #5877 perfumepassion (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 21:52
    มาแบบนี้อีกแล้วววว
    น่ารักอีกแล้วววววว
    #5,877
    0
  10. #5858 romeo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 23:28
    น่ารักดีนะคู่นี่ เขิน อิอิ
    #5,858
    0
  11. #5844 tam (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2555 / 23:31
    มินคีย์ช่างน่ารักแท้เหลา>//< แต่เขาชอบฮยอนมินมากกว่านะ-.,-
    #5,844
    0
  12. #5818 W3nO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 00:13

    คู่นี้น่ารักจัง
    มินโฮ ทำดีๆกับคีย์มากๆนะ
    สงสารคีย์ทุกตอนที่อ่านมาเลย

    #5,818
    0
  13. #5771 molie (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 21:13
    มินโฮโรแมนติกมากก

    คีย์เริ่มพูดบ้างแล้ว

    ชอบคู่นี้จัง
    #5,771
    0
  14. #5740 gift (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 22:53
    แหมๆจะหวานกันไปไหน

    มดขึ้นแล้วนะคร๊า

    ชอบจังประโยคเนี่ย''จะยอมกินยาดีๆ หรือ จะถอดกางเกงให้ฉันทายาให้''

    มินโฮเพลาๆลงบ้างแกล้งคีย์อยู่นั้นแหละ

    คีย์จ้านู๋เป็นกิ้งก้าหรอ รู้สึกว่าจะเปลื่ยนสีบ่อยนะ
    #5,740
    0
  15. #5699 MINKEY (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 12:48
    ม่าอย่าร้องไห้สิ
    #5,699
    0
  16. #5568 neyza (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 14:35

    โอ๋ คีย์จ๋าอย่าร้องไห้เลยนะ


    มินโฮเเกอย่าปล่อยคีย์ให้ใครไปล่ะ

    #5,568
    0
  17. #5508 lov key (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 00:12

    คีย์จ๋าอย่าร้องไห้บ่อยสิTT

    ว๊ากกกกกกกกกก

    มินคีย์ สุโค่ยยยย

    #5,508
    0
  18. #5459 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 20:41
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    น่ารักเกินไปแล้วอ่ะ

    อุ๊ย... เขิลลลลลลลลลลล
    #5,459
    0
  19. #5399 Shinee☆Café (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 18:42
    กรี๊ดกร๊าดมากมายก่ายกอง คีย์น่ารักไปแล้วนะ แอร้ -//////-
    เห็นแล้วอยากกอดแน่นๆเลยอ่ะ > <
    มินโฮไม่ตกหลุมรักคีย์ก็เย็นชาเกินไปแล้วว
    ได้ไปแล้วก็ดูแลดีๆนะ ไม่งั้นรีดเดอร์จะยึดคีย์คืน T^T 
    #5,399
    0
  20. #5361 ♥'love taemnie Snw :) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 19:34
    อ่า ตกลงมินโฮ....กับคีย๋อ่อ

    คีย์อ่อนไหวมากกกก
    #5,361
    0
  21. #5328 pop (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 11:09
    อ่าาา!~ ทั้งอิจฉาและก็สงสารออมม่าเลยอ่าา~

    จงโอป้า!!!!!!! แกร้ายเกินไปแล้วนะ!!!!!!!

    มินโฮโอป้าก็ชอบแกล้งออมม่าจังเลยนะ!!!! ชิส์!!!!

    #5,328
    0
  22. วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 03:02
    แอร๊ยยยย><
    แอบอิจฉาคีย์เบาๆ
    #5,274
    0
  23. #5239 keybus (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 00:36
    ปลุกความเป็นเชวในตัวคุณ!!!!!

    สุภาพบุรุษตัวจริง
    #5,239
    0
  24. #5182 เด็กเรียน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 20:55
    แหมๆ นึกว่ามินโฮจะป้อนยาคีย์ซะแล้วล่ะ อ่ะคุ อ่ะคุ >o
    #5,182
    0
  25. #5158 Minkey AudiE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 14:23
    ไรเตอร์แต่งเก่งมากเลย อย่าลืมทำเป็นหนังสือขายละเดียวจะจองไว้สักเล่ม
    #5,158
    0