[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 17 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    13 ธ.ค. 56

 

 

Chapter 12

 

 

 

ไปเถอะพี่เทียร่า น้ำเสียงราบเรียบของจงฮยอนเอ่ยออกไป แต่หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของชื่อยังคงไม่เข้าใจความหมาย รอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีสด

แป๊ปนึงนะ เดี๋ยวจงฮยอนช่วยถ่ายรูปพี่กับมินโฮให้หน่อยสิ น้ำเสียงอ้อนของหญิงสาวที่ส่งให้กับจงฮยอนกับทำให้เจ้าของชื่อขมวดคิ้วเข้มพร้อมกับดวงตาแข็งกร้าวถูกฉายออกมาอย่างชัดเจน

หึ ทำไมล่ะจงฮยอน ก็แค่คนที่นายเดต อยากจะถ่ายรูปกับชั้น เสียงทุ้มที่เอ่ยออกไปดูเหมือนจะแสดงว่าตนนั้นเป็นฝ่ายที่อยู่เหนือกว่า ทำให้จงฮยอนได้แต่จ้องคนตัวสูงตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอใจ สองมือที่อยู่ข้างลำตัวตอนนี้กำลังบีบเกร็งเข้าหากัน

เทียร่าเห็นจงฮยอนที่เป็นแบบนี้ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เพราะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นจงฮยอนเป็นแบบนี้ เขารู้ดีว่าจงฮยอนเป็นคนใจร้อน ขี้หงุดหงิด แต่สิ่งที่หญิงสาวไม่รู้ คือ ทั้งคู่เคยมีเรื่องไม่ลงรอยกัน

ช่วยถ่ายรูปให้พี่หน่อยนะ มือเรียวยื่นกล้องให้กับเด็กหนุ่มผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังมินโฮ แต่ดูเหมือนเด็กหนุ่มตรงหน้าจะลังเลอยู่ไม่น้อย หญิงสาวเลยตัดสินใจยัดกล้องลงกับมือของร่างตรงหน้าอย่างช่วยไม่ได้

ดวงตาเรียวหันไปสบตากับมินโฮที่ไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆ ก่อนจะกระชับกล้องขึ้นในท่าที่เตรียมพร้อม ดวงหน้าคมสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหลากสีกับใบหน้าที่คีย์คุ้นเคยถูกฉายขึ้นบนจอ นิ้วมือเรียวกดชัตเตอร์ออกไป แล้วส่งตัวกล้องคืนให้กับผู้เป็นเจ้าของ

ขอบใจมากนะจ๊ะ เป็นเด็กดีล่ะ รอยยิ้มสวยถ่ายทอดออกไปพร้อมกับฝ่ามือบางที่ลูบผมเส้นเล็กของคีย์เบาๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เทียร่าพูดออกไปแบบนั้นทั้งๆที่คนตรงหน้าอายุก็ไม่น่าจะต่างจากคนที่ตัวเองกำลังเดตด้วยเสียด้วยซ้ำ อาจจะเป็นเพราะแววตาที่ไร้เดียงสากับท่าทางกล้าๆ กลัวนั่นที่ทำให้หญิงสาวนึกเอ็นดู

อีก 3 วันที่เราจะเดทกัน พี่เป็นคนจบมันเอง นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายที่คีย์ได้ยินจากคนแปลกหน้าที่เอ่ยกับหญิงสาว ก่อนที่ร่างเล็กจะรีบสาวเท้าตามมินโฮที่ตอนนี้เดินไกลออกไปแล้ว

มือหนาบีบเกร็งเข้าหากันจนเล็บคมจิกลงกับผิวเนื้อ แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดอุณหภูมิความร้อนที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ได้เลย

คิม จงฮยอน ผู้ชายที่หักอกพี่ของเขา ผู้ชายที่ทำให้พี่ของเขาร้องไห้เจียนตาย ยิ่งนึกถึงก็มีแต่ทำให้โมโหมากขึ้น ทั้งๆที่เรื่องเก่ายังคงติดอยู่ในหัวของมินโฮ เสียงร้องระงมกับใบหน้าอิดโรยของคนที่เป็นพี่ไม่ได้เลือนหายจากความทรงจำไปแม้แต่น้อย ทั้งๆที่ก็ผ่านมากว่าสามปีแล้ว

 

แล้วก็ดูเหมือนจะเป็นสามปีที่มินโฮไม่ได้เห็นหน้าพี่สาวอีกเลย

 

เรื่องราวระหว่าง ชเว มินโฮ กับ คิม จงฮยอน แค่เรื่องนี้ก็มากเกินพอที่จะทำให้ทั้งสองคนไม่อยากเผชิญหน้ากัน แต่ดูเหมือน จงฮยอน จะสร้างเรื่องไม่รู้จบ...

 

นั่นเด็กมึงงั้นหรอ

ดูแลคนของมึงให้ดีแล้วกัน

 

คำพูดสั้นๆ เพียงแค่สองประโยค ที่อ่านได้จากปากของจงฮยอนเมื่อครู่ที่ผ่านมายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของมินโฮ

 

คีย์สำคัญกับเขาแค่ไหน

มากพอที่จะปกป้องหรือเปล่า

 

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปหาร่างบางที่ไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรเลย

คีย์ ทันทีที่มินโฮหันหลังกลับมา ก็ไม่ได้เจอคนตัวเล็กที่มักจะเดินตามเขาตลอด

 

หายไปไหน

 

ดวงตาคมกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณนั้นแต่ก็ไม่พบคนที่ตัวเองกำลังตามหา ขายาวของคนตัวสูงไม่รอช้ารีบสาวเท้ากลับไปบริเวณจุดต่างๆ ทันที

มินโฮมองซ้ายทีขวาทีตรงหน้าบ้านขนมหวานที่เดินออกมาได้สักพักใหญ่ แต่ก็ไม่พบคนที่ตัวเองตามหา

ความรู้สึกเป็นห่วงดูเหมือนกำลังชัดเจนขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าคีย์ไม่เคยมาสวนสนุก

ช่วงขายาววิ่งไปในที่ต่างๆที่ตัวเองเดินผ่านมาเมื่อครู่อยู่หลายรอบ จนมาสะดุดเข้ากับแผ่นหลังที่คุ้นตา

ชั้นเป็นห่วงนาย แต่ดูนายสิ เสียงพูดบางเบาดูเหมือนจะพูดกับตัวเองเสียมากกว่า มินโฮหอบหายใจด้วยความเหนื่อยจากการวิ่ง ดวงตาคมจับจ้องไปยังคนกลุ่มหนึ่ง

รอยยิ้มของคนตัวสูงกับมือหนาที่วางทาบบนลาดไหล่เล็กของร่างบาง ภาพตรงหน้าที่กำลังฉายอยู่ ดูเหมือนจะขัดใจมินโฮเสียเหลือเกิน

จะอ่อยกันอีกนานมั้ย!!” เสียงทุ้มที่ตะโกนออกไปทำให้คนทั้งกลุ่มตรงหน้าหันมามองที่มินโฮเป็นตาเดียว

ร่างเล็กที่ได้ยินเสียงคุ้นหูก็จำได้ดีว่าเสียงนั่นเป็นของ มินโฮ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นท่ามกลางธารน้ำใสที่ไหลออกมาจากดวงตา

มินโฮมองคีย์ที่กำลังวิ่งตรงมาทางตัวเอง ก่อนมือเล็กจะโอบรอบกลางลำตัวแน่น

ฮืออออ มินโฮ ฮึก เราหามินโฮไม่เจอ ใบหน้าเล็กซุกลงกับแผ่นอกกว้าง เสียงสะอื้นปะปนความชื้นที่ไหลซึมผ่านเนื้อผ้าทำให้มินโฮทำอะไรไม่ถูก

 

คีย์กำลังร้องไห้

 

คนตัวสูงพาร่างเล็กมานั่งยังเก้าอี้ม้าหินที่จัดไว้บริเวณนั้น คีย์ยังคงร้องไห้ไม่หยุด มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาออกหลายครั้งจนดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

หยุดร้องได้แล้วน่า มินโฮไม่รู้ว่าจะจัดการกับคีย์ยังไง เลยได้แต่ออกคำสั่ง หวังเพียงให้ดวงตาคู่สวยนั้นไม่มีน้ำตาไหลออกมา

เรากลัว

ชั้นก็อยู่นี่แล้วไง จะกลัวอะไร มินโอพูดออกไปในขณะที่มีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองเขากับคีย์ที่ร้องไห้ไม่หยุด มือหนากระชับปีกสแนปแบ็คให้ต่ำลงมากขึ้น

มินโฮ อย่าทิ้งเรานะ น้ำเสียงเหนื่อยล้า กับดวงตาแดงก่ำที่จ้องมองร่างสูงอย่างอ้อนวอน ทำให้มินโฮเบือนหน้าหนีคนตัวเล็กกว่าตรงหน้า

น้ำตาที่เขายอมแพ้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มาเจอกับคำพูดร้องขอจากเรียวปากสวยนั่นทำให้จิตใจเขาวุ่นวายไปใหญ่

มินโฮลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวเดินออกไป ร่างเล็กรีบสาวเท้าตามคนตัวสูงเพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อครู่ขึ้นอีก

 

คีย์กลัวจริงๆ

กลัวว่ามินโฮจะเดินหนีหายไป

 

มินโฮเห็นอาการลุกลี้ลุกลนที่คีย์พยายามก้าวตามเขาให้ทัน ความเห็นใจจากคนตัวสูงก็ปรากฏขึ้น มินโฮไม่ได้เดินเร็วเหมือนก่อน หากแต่รออีกร่างให้ก้าวตามเขาทัน

คีย์ดูเหมืนเด็กมากจริงๆ ดวงตากลมจับจ้องสิ่งของทุกอย่างด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ต้องคอยก้าวให้ทันมินโฮ เพราะกลัวว่าตนจะหลงทางอีก

... มือหนาของร่างสูงที่ยื่นส่งมาทางคีย์ ดวงตาหวานได้แต่จ้องมอง

ยื่นมาสิ จะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะหลง มือเล็กยื่นออกไปอย่างกล้าๆ กลัว   กินเวลาหลายวินาทีทีเดียวกว่าจะสัมผัสถึงมือของอีกฝ่าย

มืออุ่นนั่นกระชับมือเล็กอย่างเบามือ ความรู้สึกก่อนที่พ่อและแม่จะเสียชีวิตแล่นเข้ามาในอกคนตัวเล็ก มือคู่นี้แต่ก่อนมีชายหญิงคู่หนึ่งที่จะคอยให้ความอบอุ่น และทะนุถนอมมือบางคู่นี้ด้วยความรัก ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้รับความอบอุ่นแบบนั้น แต่ตอนนี้มีมือของคนอีกคนที่กำลังประคองมือของเขาอยู่ แม้จะไม่ได้อบอุ่นมากมาย แต่ก็ทำให้หัวใจที่แห้งผากไปแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่ได้รับมาก่อน

เดินมาได้สักพักมินโฮก็รู้สีกถึงน้ำหนักมือของคนข้างตัวที่บีบมือเขาแน่นขึ้น ดวงตาคมหันไปมองร่างเล็กข้างตัว

นายร้องไห้อีกแล้ว น้ำเสียงอ่อนใจดังซ้อนเข้ามาในความคิดของคีย์ มือข้างที่ว่างถูกยกขึ้นปาดน้ำตาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากบางยกยิ้มให้คนตัวสูง

มือของมินโฮอุ่นดี มินโฮไม่เข้าใจคำตอบของคีย์มากเท่าไหร่ แต่ก็สังเกตความเศร้าที่กำลังฉายชัดอยู่ที่ใบหน้าได้

 

คงมีอีกหลายเรื่องที่เราไม่เคยรู้

 

มินโฮและคีย์เดินวนรอบสวนสนุก มินโฮแอบสังเกตคีย์ตลอดเวลาโดยที่คีย์นั้นดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเอาเสียเลย และการที่เขาได้เฝ้ามองคีย์ในครั้งนี้หลายสิ่งหลายอย่างทำให้มินโฮมองคีย์ต่างออกไป

ใบหน้าที่สวยหยิ่งนั้นทำให้ภายนอกคนๆ นี้ดูเหมือนคนที่มีความมั่นใจในตัวเอง และดูดื้อรั้น แต่แท้จริงแล้วบุคลิกท่าทางของคีย์ มันสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง

ยิ่งมองลึกเข้าไปในดวงตาเรียว ก็จะสังเกตได้ถึงความไม่มั่นใจ ความอ่อนแอที่ฟ้องนิสัยของคนเป็นเจ้าของ

 

มินโฮ ชิงช้านี่สูงมากเลย เสียงเอ่ยด้วยความตื่นเต้นของคนที่อยู่ข้างตัวทำให้มินโฮหันไปมอง

ชิงช้าสวรรค์ตรงหน้าดูเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับมินโฮ แต่กับคนตัวเล็กที่ไม่เคยเห็นนั่นทำให้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพิเศษไม่น้อย

ขึ้นไปกัน มือหนาฉุดมือเล็กให้เดินตามตัว แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเสียอย่างนั้น เมื่อร่างเล็กได้ฝืนตัวเองไว้

มินโฮไปเถอะ เราจะรอตรงนี้ คีย์ยิ้มเจื่อนๆส่งให้กับมินโฮ คนตัวสูงได้แต่มองด้วยความไม่เข้าใจ ก็ในเมื่อดูตื่นเต้นเสียขนาดนั้น เขาก็อุตส่าห์ใจดีจะพาไปเล่น แล้วทำไมถึงได้ปฏิเสธ

ลองดู นายเองไม่เคยเล่นนี้ มินโฮออกแรงดึงคีย์มากขึ้น แล้วนั่นก็ทำให้คีย์ต้องก้าวไปตามมินโฮ

มินโฮพาคีย์เข้าไปในตัวเครื่องเล่น เพียงเสี้ยววินาที กระเช้าก็ถูกส่งให้หมุนขึ้นไป

อยู่บนนี้นายไม่หลงหรอกนะ คนตัวสูงเอ่ยออกไปเมื่อมือของคีย์ยังคงจับเขาอยู่ แต่ดูเหมือนมือเล็กนั่นจะบีบเกร็งมือของเขามากขึ้นกว่าตอนอยู่บนพื้นข้างล่างเสียอีก

คีย์ ใบหน้าซีดขาวที่ก้มนิ่งตั้งแต่ตอนขึ้นมาบนกระเช้าเงยขึ้นสบตาคนตัวสูง

นายเป็นอะไร

มะ มินโฮ เราไม่ชอบความสูง เรากลัว ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ก่อนจะก้มหน้าชิดกับอกของตัวเองอีกครั้ง ความรู้สึกที่อยู่เหนือจากพื้นดินมากขึ้นเรื่อยๆ คีย์เริ่มรู้สึกถึงอาการปวดหนึบที่สมอง 

นี่ๆ เงยหน้าขึ้นมาหน่อยสิ มินโฮพยายายเอ่ยเรียกแต่กลับได้รับคำตอบเป็นการส่ายศีรษะไปมา

มือหนาบีบกระชับมือเล็กของคีย์เป็นการแฝงความหมายไปในตัวว่าตอนนี้คีย์ไม่ได้อยู่คนเดียว แต่ยังมีเขาที่ยังอยู่ข้างๆในตอนนี้

สัมผัสจากมือที่มินโฮส่งไปเหมือนกับว่าคีย์จะเข้าใจความหมาย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความตัวเงยขึ้นสบตามินโฮอีกครั้ง

ข้างล่างนะสวยมากเลยนะ ท้องฟ้าถ้ามองจากตรงนี้ นายจะรู้สึกว่าสัมผัสมันได้

คีย์ตั้งใจฟังที่มินโฮพูดก่อนจะเอียงหน้าก้มมองลงมายังพื้นดิน แต่ก็ทำได้เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น มือเล็กของคีย์ก็สั่นเทาไปหมด รวมถึงอาการหน้ามืดชวนอาเจียน

เริ่มก่อตัวขึ้น มินโฮเห็นทุกปฏิกิริยาของคีย์ก็คิดไม่ถึงว่าคีย์จะกลัวความสูงขนาดนี้ แต่จะให้ลงตอนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ได้เสียแล้ว

นายเพิ่งมาสวนสนุกครั้งแรกจริงๆ หรอ มินโฮชวนคีย์คุยเรื่องต่างๆ เพื่อจะได้ลืมภาพเมื่อครู่

เราเพิ่งเคยมา

แล้วที่นี่เป็นไง นายชอบหรือเปล่า เมื่อถามมาถึงตรงนี้ดูเหมือนว่าสีหน้าของคีย์จะดีขึ้นจากเมื่อครู่ ทำให้มินโฮเองก็รู้สึกเบาใจมากขึ้นด้วย

ชอบ เราชอบที่นี่ ทุกอย่างเหมือนความฝัน

ที่สวนสนุกนะ พอตอนใกล้ค่ำจะมีขบวนพาเหรด

เหมือนเคยได้ยิน แต่ไม่เคยเห็นหรอก เรานี่บ้านนอกจังเลยนะ มินโฮคุยกับเราคงจะเบื่อน่าดู คีย์ตอบออกมาก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ ส่งให้มินโฮ ในความรู้สึกของคีย์แล้วเขาไม่เคยเข้าใจมินโฮเลย

นั่นสินายมันน่าเบื่อกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก แถมนายยังประหลาดจนชั้นแทบจะไม่คิดว่าเราสองคนจะอายุเท่ากัน นายไม่รู้จักกระทั่ง ชเว มินโฮ ทั้งๆที่อยู่ในช่วงวัยรุ่น นายไม่เคยมาสวนสนุก แถมนายยังร้องไห้ตอนหลงทางทั้งที่ปีหน้าก็จะเรียนจบ นายเป็นห่วงกระทั่งคนที่ทำร้ายนาย แถมนายยังโง่กระทั่งไม่รู้จากการมีเซ็กส์ 

... คำพูดของมินโฮถูกต้องทุกอย่าง

ทั้งหมดนี่เป็นความจริงหรอคีย์ น้ำเสียงของมินโฮที่เอ่ยออกมาตอนนี้กลับแผ่วเบาผิดจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

เราเป็นแบบที่มินโฮพูด เราไม่ค่อยรู้อะไรมากนักหรอก เราเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่โซลได้ไม่นาน ตอนที่อยู่กับคุณน้าก็ไม่เคยได้ไปไหน เราเลยไม่ค่อยถูกกับการออกมาข้างนอก ยิ่งที่ๆ ไม่คุ้น มันก็น่ากลัวพอจะทำให้เรากลั้นน้ำตาไม่อยู่ มินโฮเราขอโทษนะที่มินโฮต้องมารู้จักกับคนน่าเบื่อแบบเรา

นายมันประหลาด...แต่ก็น่าสนใจ

...

คบกับชั้น

หมายถึง เป็นแฟนกับมินโฮ คีย์แปลคำว่า คบกับชั้น ของมินโฮอย่างไม่เชื่อหูของตัวเอง คนแบบมินโฮนะหรอจะมาคบกับคนน่าเบื่อแบบเขา

ใช่ ต่อจากนี้นายเป็นแฟนชั้น มินโฮพูดย้ำออกไปก่อนจะสบตาของคีย์ คนตัวสูงไม่รู้ว่าตัวเองนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ อะไรทำให้พูดโพล่งออกมา

 

เป็นเพราะความประหลาดจริงๆ นะหรอที่ทำให้มินโฮอยากจะคบกับคีย์

 

มินโฮกับคีย์เดินลงมาจากชิงช้าแล้ว มือหนาของมินโฮยังคงกุมมือเล็กของคีย์

แวะร้านฟาสต์ฟู้ดหาอะไรทานก่อนท่าจะดี คำชวนของมินโฮ ทำให้คีย์พยักหน้าออกมาเพราะตั้งแต่เมื่อคืนคีย์ก็ยังไม่ได้กินอะไร

มินโฮพาคีย์เข้ามาในร้านก่อนจะเลือกหาที่นั่งที่อยู่มุมในสุด คีย์มองซ้ายทีขวาทีในขณะที่มินโฮออกไปสั่งอาหาร

ท้องฟ้าที่สดใสตอนนี้เริ่มมีสีส้มปนแดงเข้ามาผสมเสียแล้ว ร่างบางถอนหายใจออกมาหลังจากที่ละสายตาจากท้องฟ้ากว้างนั่น

มินโฮเดินกลับมาพร้อมกับถาดอาหารในมือ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับคีย์

ลำบากใจรึไง ที่ต้องคบกับชั้น มินโฮเอ่ยถาม เพราะตั้งแต่ที่เขาขอคีย์คบ คีย์ก็มีท่าทางลำบากใจ

มินโฮจะคบกับเราจริงๆ นะหรอ น้ำเสียงที่เอ่ยถามออกมามีทั้งความไม่มั่นใจและความประหลาดใจ

ใช่ หรือว่านายมีแฟนอยู่แล้ว มินโฮแทบจะลืมคิดเรื่องนี้ไปซะได้ บางทีท่าทางต่างๆ ที่เห็น อาจจะเป็นเพราะคีย์มีแฟนอยู่แล้ว

เราไม่มีแฟนหรอก คำตอบของคีย์ทำให้มินโฮนึกไม่ถึง

หน้าตาดี แถมยังป๊อปขนาดนี้ แต่กลับไม่มีแฟน หรือเพราะว่าเลือกได้ เลยเรื่องมากซะอย่างนั้น

งั้นก็ดีแล้ว ชั้นจะได้ไม่ต้องมาเป็นชู้ของนาย

 

คบกับมินโฮ จะไปกันได้จริงๆ หรอ นิสัยของมินโฮ การกระทำทุกอย่าง มันดูน่าสับสนจนแยกไม่ออก บางครั้งก็อบอุ่น บางครั้งก็พึ่งพาได้ แต่บางครั้งก็ทำอะไรที่คาดไม่ถึง แล้วคนที่ทั้งโง่และซื่อบื้อแบบเรา จะตามมินโฮทันรึเปล่า

คงจะน่าเบื่อสำหรับมินโฮน่าดู

ที่มาคบกับคนอย่างเรา

คีย์คิดออกมาก็จะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนมินโฮจะสังเกตเห็นความลำบากใจจากคนตรงหน้า

รีบๆกินซะ เดี๋ยวจะพาไปดูขบวนพาเหรดคำพูดของมินโฮ ทำให้คีย์นึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

 เขาได้มาสวนสนุก แล้วยังจะได้ดูขบวนพาเหรด...ทั้งหมดนี่ก็เพราะมินโฮ

 

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้วมินโฮก็พาคีย์ออกมาจากร้าน ท้องฟ้ามีสีเข้มขึ้นจากเดิมอย่างชัดเจน ส่งผลให้เกิดแสงไฟหลากสีจากบริเวณจุดต่างๆ

ไม่นานเสียงกลอง และเครื่องดนตรีอีกหลากหลายชนิดที่ถูกบรรเลงอย่างคึกครื้นก็ดังขึ้น ผู้คนทั่วบริเวณต่างให้ความสนใจไม่น้อย เด็กเล็กๆ พากันชี้ไม้ชี้มือพร้อมเสียงหัวเราะ คีย์มองภาพที่สวยงามเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่สองขาเล็กจะก้าวเดินเพื่อเปลี่ยนทิศทางให้สามารถมองเห็นภาพขบวนพาเหรดที่กำลังจะมาถึงได้ชัดขึ้น

มินโฮเดินตามคีย์ก่อนจะมาหยุดใต้ต้นไม้ใหญ่ คนตัวเล็กตรงหน้ากำลังระบายยิ้มกว้างจนคนที่แอบมองอย่างมินโฮถึงกับยิ้มตาม

มินโฮไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกแบบไหนกับคีย์กันแน่ จะเรียกว่ารักนั่นก็คงจะยังห่างไกล ตอนนี้มินโฮเองก็แค่...สนใจ เพราะคีย์เป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้เขามีความรู้สึกแปลกๆ ที่แทบจะอธิบายให้ตัวเองฟังไม่ได้ต่อหลายครั้ง

มินโฮดูชุดที่พวกเขาใส่สิ แรงกระตุกที่มือกับน้ำเสียงตื่นเต้นทำให้มินโฮมองตาม ภาพตัวการ์ตูนหลากหลายที่เคยพบเห็นในจอทีวี กำลังแสดงท่าทางมีความสุข ประกอบกับเสียงดนตรีที่ดูครึกครื้นด้วยแล้ว สามารถสร้างความสนใจให้เด็กเป็นอย่างดี มินโฮละสายตาจากภาพตรงหน้าก่อนจะหันมามองคนข้างตัว มือเล็กข้างที่เป็นอิสระข้างหนึ่งของคีย์ลูบแขนของตัวเองเบาๆ แล้วเปลี่ยนมาเป็นกอดรัดตัวเอง

 

 กระแสลมหนาวยังคงพัดผ่านมาเรื่อยๆ

สวมไว้ เดี๋ยวจะไม่สบาย เสื้อโค้ทตัวหนาถูกทาบลงกับไหล่ของคีย์ ร่างบางก้มหัวเป็นการขอบคุณก่อนจะหันไปสนใจการแสดงต่างๆ จากเหล่าตัวการ์ตูนต่อ

ไม่กี่นาทีต่อมาการแสดงก็จบลง คีย์ปรบมือให้กับเหล่าตัวการ์ตูนที่กำลังก้มโค้งแสดงความขอบคุณให้กับผู้ชมด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะทำการแจกสิ่งของให้กับผู้ชม ลูกโป่ง ดอกไม้ แล้วในตอนนั้นเองที่ผู้ชายรูปร่างสูงในชุดของเจ้าชายจากการแสดงเมื่อครู่กำลังเดินตรงเข้ามาหาคีย์

นี่สำหรับคุณ ร่างสูงในชุดเจ้าชายยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดให้กับคีย์พร้อมกับยัดสิ่งของบางอย่างลงในมือเล็ก คีย์ยิ้มให้ก่อนจะก้มหัวขอบคุณ แล้วในทันทีที่ชายเมื่อครู่เดินจากไป คีย์ก็ต้องสบเข้ากับดวงตาคมที่เดาไม่ถูกของมินโฮ

เอามานี่!!” มินโฮฉวยดอกกุหลายจากมือคีย์ก่อนจะโยนมันลงถังขยะ 

กระดาษนั่นด้วยมือเล็กส่งยื่นกระดาษที่ตัวเองยังไม่ได้ดูให้กับคนออกคำสั่งก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาร่างสูง

มินโฮอ่านเนื้อหาในกระดาษผ่านๆก็พอจะรู้ว่าคนที่ให้ต้องการจะจีบคีย์ มือหนาฉีกกระดาษทิ้งก่อนจะจับมือคีย์เดินออกมา

มินโฮช้าๆ ก็ได้ คีย์ที่รู้สึกว่ามินโฮเดินเร็วจนก้าวตามแทบไม่ทันก็เอ่ยออกมา แล้วนั่นก็ทำให้มินโฮเดินช้าลง

 

ความเงียบเริ่มครอบงำทั้งคนทั้งคู่  มินโฮทนกับอาการอึดอัดไม่ไหวเลยเป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศไปเสียเอง

คีย์ยังติดค้างชั้นอยู่

ติดค้าง ทวนคำพูดออกไปก่อนจะมองคนตัวสูง

ไม่มีใครเขาเรียกการเอาปากเฉียดกันแบบที่นายทำว่าจูบหรอกนะ มินโฮเดินไปพูดไปจนกระทั่งมาถึงที่รถโดยมีคีย์เดินอยู่ข้างๆ

เราติดค้างเรื่องจูบกับมินโฮหรอคีย์เบิกตากว้างพร้อมกับชี้หนาตัวเองอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่มินโฮพูด

ใช่ เพราะฉะนั้นนายต้องจูบชั้น

จูบกับมินโฮ ร่างบางถึงกับเครียดขึ้นมาทันที กว่าที่เขาจะกลั้นใจจูบมินโฮไปเมื่อตอนกลางวันได้ก็แทบแย่อยู่แล้ว แล้วนี่มินโฮต้องการมากกว่าจูบแบบที่คีย์เคยทำ คีย์ที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับคนสูงตรงหน้า ก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อมินโฮเอ่ยคำพูดใหม่ออกมา

 

5 นาที

 







------------PPLight------------

ใครที่เพิ่งเข้ามาอ่าน หรือรีดคนไหนมาอ่านซ้ำ

ถ้าเห็นคำผิด ขาด เกิน รบกวนบอกไรเตอร์ด้วยเน้ออออ

ปล้ำบลิง ส่งจูบให้ทุกคน  -3-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6604 RK CYP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 17:03
    5 นาทีระวังออมม่าหนูด้วยค่าาาาาาาาาา
    #6,604
    0
  2. #6504 south fox (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 00:06
    จาก 5 นาทีจะเปลี่ยนเป็น 1 ชม.เลยรึเปล่ามินโฮ ร้ายนะเนี่ย -3-
    #6,504
    0
  3. #6443 Choip (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:41
    เป็นแฟนกันแบบงงๆ นี่แกคิดอะไรอยู่นะชเวมินโฮ

    5555555555 แต่ก็น่ารักดี



    นี่หึงคีย์ละสิถึงได้เอาดอกไม่ทิ้งแบบนั้น

    ละก็จูบห้านาทีนั่นด้วย
    #6,443
    0
  4. #6233 Yabbybayyab (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 18:03
    กบหวั่นไหวกับม่าแล้วอะดิ ขอม่าเปนแฟน แล้วก็หึงม่าด้วย -..-
    จูบห้านาที โอ้วแม่เจ้า!!!! -////////
    #6,233
    0
  5. #6134 teddy_ >O< (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 15:45
    5 นาที!!!!!!!

    ขาดใจตายก่อนละม้างงง =/////=
    #6,134
    0
  6. #6102 runwithyou SH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 20:55
    โหววววว
    5 นาที ตายก่อนเถอะมินโฮ คีย์ไม่ได้อึดอย่างแกนะเว้ย
    แล้วนี่ขอคบคีย์เพราะคีย์แปลกจริงๆอ่ะเหรอ ห๊ะ
    #6,102
    0
  7. #5874 perfumepassion (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 21:15
    ฮ้าาาา หลากหลายอารมมากตอนนี้ มินโฮดูแลคีย์ดีๆน้า
    #5,874
    0
  8. #5815 W3nO (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 00:00
    จูบเสร็จคีย์คงสลบ
    อิเป็ดแกนิ bad boy จริงๆ
    จะจองล้างจองผลาญมิโนไปถึงไหน
    #5,815
    0
  9. #5695 MINKEY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 21:56
    5นาที เหนื่อยตายพอดี โย่ง
    #5,695
    0
  10. #5661 S<3NE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 11:16
    โท๊ะ!!



    5นาทีเนี่ยนะ นานไปป่ะมินโย่งเอ๊ยยยยยยย~
    #5,661
    0
  11. #5645 มิ้น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2555 / 12:43
    5 นาที



    แบบนี้ม่าก็สลบพอดีเลยดิ
    #5,645
    0
  12. #5618 ปังคีย์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 13:04

    มินโฮห่วงอ่ะ
    ให้จูบ 5 นาทีออมม่าไม่ขาดใจตายก่อนหรอ

    #5,618
    0
  13. #5585 bgts. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 09:58
    โอ้วว ห้านาทีเลยหรอ -0-!!!
    #5,585
    0
  14. #5564 neyza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 13:43
    minkey เป็นเเฟนกันเเล้ว

    มินโฮจะให้คีย์จูบ 5 นาที ไม่ให้หายใจกันเลยรึไง
    #5,564
    0
  15. #5505 lov key (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 23:55
    มินโฮมันกวนอ่ะ


    ไรเนี้ยยย จะจูบเขาก็บอกอย่ามาอ้างเถอะ!
    #5,505
    0
  16. #5455 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 20:16
    โอ่วววววววววว ม่ายยยย

    มินโฮ เล่นแรงอ่ะ

    5 นาที ใจสั่นพอดีล่ะน่ะ
    #5,455
    0
  17. #5423 mk91 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 01:22
    5นาทีสลบค่า

    ขาดอากาศจะหายใจ แต่ถ้าเป็นฉากแบบนี้หนูชอบอ่ะ

    มินคีย์น่ารัก
    #5,423
    0
  18. #5374 Sung Yong Kyung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 22:58
    คีย์น่าเอ็นดูจริงๆ

    มินโฮต้องดูแลนะ

    #5,374
    0
  19. #5235 keybus (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 00:05
    คีย์ไม่ทำเดี๋ยงเจ๊ทำเองต่อให้ 10 นาทีเลย

    (ยุ่ง:มินโฮ)

    ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย T[]T
    #5,235
    0
  20. วันที่ 29 กันยายน 2554 / 03:17

    อ๊ายยๆๆๆ
    เขิลๆๆๆ
    มินโฮบ้า~!>,<

    #5,187
    0
  21. #5178 เด็กเรียน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 19:10
    น้อยไปนะ 5 นาที เนี่ย 55555 >o
    #5,178
    0
  22. #5154 Minkey AudiE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 13:50
    แหมๆๆ   ชอบคีย์ใช่มั๊ย แกล้งจังนะ จูบตั้ง 5 นาทีแหนะ  คีย์ของฉันนะ
    #5,154
    0
  23. #5116 minnylovekeyny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2554 / 12:14

    5 นาทีคงไม่พอแล้วมั้ง มินโฮ~ อิอิ

    #5,116
    0
  24. #4966 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2554 / 19:58
     5นาทีเลยหรอ
    #4,966
    0
  25. #4926 BurnMe2PM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 20:20
    ไรเตอร์ใจร้ายยยยยย แต่....เว้นให้จิ้นต่อกันแบบนี้ไปไกลสิคะ!!
    #4,926
    0