[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 14 : [SPECIAL VALENTINE] SF : MY HEART ( Minho x Key ) 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ก.พ. 53

 

[SPECIAL VALENTINE]   SF : MY HEART 3

 

Couple:  Minho x Key

 

By : PPLight

 

 

 

 

       รู้สึกเดี๋ยวนี้แกมาโรงเรียนเช้านะ เสียงใสที่ดังขึ้นจากข้างหลัง ทำให้คนที่กำลังนั่งกินขนมอย่างมีความสุขต้องหยุดชะงักลง ดวงตาสวยสบเข้ากับดวงตากลมของอีกฝ่ายที่วันนี้ดูแปลกไปกว่าทุกวัน

 

                แทมิน หน้าแกดูเบื่อโลกมากอะ คีย์เอ่ยถามเมื่อเห็นใบหน้างอง้ำของแทมินที่หาดูอยากเสียเหลือเกิน ก็ปกติแล้วคนตัวเล็กตรงหน้าจะเวลาไหนๆก็ยิ้มสดใสเสมอ

 

                ใช่ ชั้นเบื่อโลก เบื่อๆๆ แทมินพูดออกมาก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆกับคีย์

 

                ไหนเล่าให้เราฟังมั่งสิ ว่าเบื่ออะไร ไม่รอให้สงสัยอะไรไปมากกว่านี้คีย์ก็จัดการเอ่ยถามทันที

 

                ก็ไอหน้าเป็ดนั่นนะดิ วันก่อนนะยังมาตามจีบชั้นอยู่เลย ดูมาวันนี้สิ ชั้นเห็นมันไล่ตามจีบเด็กโรงเรียนฝั่งตรงข้ามอยู่หน้าโรงเรียนแนะ น้ำเสียงหงุดหงิดกับใบหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์ของแทมินทำให้คีย์หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะโดนสายตาขวางๆของแทมินเล่นงาน แต่ถึงอย่างนั้นคีย์ก็ยังแกล้งเอ่ยถามออกไป

 

          หึงหรอ ไหนว่าไม่ชอบจงฮยอนไง เสียงล้อเลียนกับใบหน้าสงสัยทำเอาแทมินถึงกับรีบหาข้อแก้ตัวพัลวัน

 

                ไม่ใช่นะ เราไม่ได้ชอบไอเป็ดบ้านั่น

 

                อืมมมม แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยละ คำถามคีย์ทำเอาร่างบางรีบยกมือขึ้นปิดหน้า ก่อนจะรีบเปลี่ยนบทสนทนา

 

                ช่างเถอะน่า ว่าแต่คีย์เถอะเดี๋ยวนี้เอาแฟนไปทิ้งไหนแล้ว

 

                เด็กข้างบ้านไม่ใช่แฟน จะให้พูดกี่รอบเนี่ย คีย์ตอบออกไปอย่างเช่นทุกวัน

 

                น่านสินะชั้นลืมไป แต่ขอล้อหน่อยเถอะ อีกหน่อยจะไม่ได้ล้อแล้ว เพราะเด็กข้างบ้านแกคงคบกับเด็กม.4 ถึงตอนนั้นนะ แกจะเสียใจ

 

                อะไรแทมิน หมายความว่าไง คีย์ถามขึ้นทันทีที่แทมินพูดจบ แววตาสงสัยปนแปลกใจสะท้อนออกจากดวงตาคู่สวยชัดเจน

 

                จะอะไรเล่า ก็เด็กที่ชื่อซองมินนั่นไงล่ะ ตามมินโฮต้อยๆมาตั้งนานแล้ว เห็นพวกรุ่นน้องที่ชั้นรู้จักบอกว่า เด็กนั่นจะขอคุยกับมินโฮเย็นนี้นี่ สงสัยก็คงไม่พ้นสารภาพรักหรอก ร่างบางได้แต่นิ่งเงียบ ความรู้สึกแปลกๆ กำลังแล่นเข้ามาสู่สมอง

 

 

 

                มินโฮจะมีแฟนงั้นหรอ 

 

 

 

                ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นอย่างใช้ความคิด เพราะดูเหมือนว่าที่ผ่านมา ตัวเองไม่เคยจะรู้อะไรเลย ทั้งๆที่มินโฮกับคีย์ก็เจอกันแทบจะทุกวัน ทำไมมินโฮไม่เคยพูดให้ฟังบ้างเลยละ หรือว่าเขาไม่สำคัญ เรื่องแบบนี้เลยไม่จำเป็นต้องคุยด้วย

 

 

 

                ตลอดเวลาเรียนทั้งวันคีย์แทบจะไม่รู้เรื่องเลย เพียงแต่ทนรอเวลาให้หมดคาบสุดท้ายเพียงเท่านั้น

 

                ร่างบางเก็บข้าวของรวดเร็วกว่าทุกวัน ขาเรียวยาวพาตัวเองไปทางหลังโรงยิมทันที

 

                สถานที่ ที่เหมาะแก่การสารภาพรักที่สุด คีย์มองรอบๆตัวที่ตอนนี้ถูกโอบอ้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ และดอกไม้นานาพันธุ์ ผู้คนค่อนข้างบางตา

 

 

                นี่เรากำลังทำอะไรกันนะ

 

 

                เกิดคำถามเล็กๆขึ้นในหัวใจของคีย์ ไม่รู้กระทั่งว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม รู้สึกสับสนไปหมดตั้งแต่ได้ยินเรื่องของเด็กที่ชื่อซองมิน หรือบางที อาจจะแค่มาดูเด็กข้างบ้านที่กำลังจะมีแฟน จะได้เอากลับไปล้อที่บ้าน แต่ก็ดูเหมือนไม่ใช่  ร่างบางคิดหาคำตอบให้ตัวเองว่าทำไมจะต้องมาที่นี้ แต่ก็ดูเหมือนจะหาคำตอบไม่ได้สักที

 

 

 

          ดวงตากลมมองไปรอบๆอีกครั้งก่อนจะเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตาถูกโอบจากทางด้านหน้าด้วยคนที่ตัวเล็กกว่า

 

                มินโฮ เสียงเรียกชื่อคนตัวสูงเอ่อออกกมาจากปากคีย์อย่างแผ่วเบา

 

                ภาพที่เห็นตรงหน้าเหมือนกับจะยืนยันทุกสิ่งทุกอย่างได้เป็นอย่างดี แต่สิ่งที่ดูจะยืนยันไม่ได้ตอนนี้คงเป็นหัวใจที่เหมือนจะหยุดนิ่งเอาเสียเฉยๆของร่างบาง

 

                คีย์มาทำอะไรที่นี่ ดวงตาดูเลื่อนลอยของคนตัวเล็กหันไปตามแรงกระทบจากฝ่ามือหนาที่วางทาบอยู่บนบ่าของตัวเอง

 

                เป็นอะไรรึเปล่า น้ำเสียงห่วงใยเอ่ยถาม เมื่อเห็นดวงหน้าของคนที่เคยสดใสดูซีดเซียวเหมือนคนไม่สบาย

 

          .... คำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ ทำให้คนตัวสูงไม่รู้จะทำยังไง ก่อนจะหันตามสายตาว่างเปล่าไปทิศทางเดียวกับที่คนตัวเล็กละสายตามา

 

                เอ่อ นั่นคนที่มาโรงเรียนพร้อมคีย์บ่อยๆนี่ อนยูเอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาที่ยังคงจดจ้องไปยังภาพตรงหน้า ด้วยความสูงและรูปร่างที่ดูสะดุดตาทำให้อนยูจำได้ดี

 

                อืม ไปกันเถอะอนยู เดี๋ยวมินโฮเห็นว่าเรามาแอบดูมันจะน่าเกลียด ยิ้มให้กับคนตรงหน้า แต่ดูเหมือนจะเป็นยิ้มที่ฝืนเกินทน

 

                ฝ่ามือหนาจับมือเล็กขึ้นมาก่อนจะบีบมือนั้นเบาๆ และพาออกจากบริเวณที่ใช้ยืนเมื่อครู่

 

 

 

 

 

 

               

 

 

 

               

                พี่มินโฮ ขอบคุณนะฮะ เสียงหวานเอ่ยออกมาพลางคลายออมกอดจากคนตัวสูงตรงหน้า ที่ยอมให้เขากอดตามคำขอ

 

                อืม แค่นี้เอง ดวงตาคมสบตากับคนตัวเล็กกว่าที่ตอนนี้มีน้ำใสไหลออกมา

 

                ผมอิจฉาพี่คีย์จังเลย คนตัวเล็กฝืนรอยยิ้มขึ้นบนหน้าทั้งที่น้ำตายังคงเอ่อล้นขอบตา

 

          ซองมินไม่เอาน่า เลิกร้องไห้นะ น้ำเสียงอบอุ่นกับมือหนาที่เช็ดน้ำตาให้ ทำให้คนตัวเล็กนั้นร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก

 

                ฮึกๆ ก็ผมชอบพี่นี่ฮะ ฮือออ~”   มินโฮถอนหายใจออกมาก่อนจะย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน

 

          นายร้องไห้แบบนี้แล้วพี่จะทำยังไงดีล่ะ ซองมินมองหน้าคนตัวสูงที่ดูเหมือนกำลังลำบากใจก่อนจะรีบยกมือตัวเองขึ้นปาดน้ำตา

 

                ไม่ร้องแล้วฮะ ผมจะไม่ร้องแล้ว จบคำพูดของคนตัวเล็กมือหนาก็ยกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกมา

 

                พี่มินโฮ โชคดีนะครับ ขอให้พี่คีย์กับพี่รักกันมากๆ เสียงหวานที่ตามไล่หลังคนตัวสูง ทำให้มินโฮถึงกับถอนหายใจออกมา ก็ตอนนี้ดูเหมือนอะไรๆยิ่งห่างไกลมากกว่าเดิมไปทุกที

 

 

 

          รักกันมากๆอย่างนั้นหรอ

 

 

 

                2 วันแล้วที่เขาไม่ได้มาโรงเรียนพร้อมกับคีย์ แล้วตั้งแต่วันนั้นในช่วงพักกลางวันคีย์ก็จะกินข้าวกับอนยูตลอด ตกเย็นก็ไม่ค่อยได้เจอหน้า ไปหาที่บ้านก็บอกว่าทำงาน

 

               

 

                สายไปแล้วใช่ไหม

 

 

 

                จะต้องสูญเสียคีย์ไปอย่างงั้นหรอ

 

 

 

 

                ยังไม่ทันที่ความแค่คิดทั้งหมดจะถูกกลืนเข้าไป ดวงตาคมก็สบเข้ากับร่างเล็กที่คุ้นตา

 

                ความรู้สึกถูกจ้องมองทำให้คีย์เงยหน้าจากขนมที่กำลังกิน

 

                มินโฮมองดวงตาเฉยชาที่คีย์ส่งให้ก็แทบหายใจไม่ออก และที่แย่ยิ่งกว่านั้น คนข้างๆที่นั่งอยู่ตรงข้ามคีย์ คือ อนยู

 

                ร่างบางไม่แม้แต่จะทักเขาเสียด้วยซ้ำ และที่ทำให้มินโฮรู้ว่าคีย์เห็นตนก็คงจะเป็นแววตาเฉยชาที่ส่งให้เมื่อครู่

 

 

 

          ทำไมละ แค่คำทักทายสักคำให้กันไม่ได้หรือไง

 

 

 

                มินโฮคนนี้ไม่เหลือความมีตัวตนในสายตาคีย์แล้วหรอ

 

 

         

                ร่างสูงออกเดินจากบริเวณนั้นทันที  ปกติจากเดิมที่เดินเร็วอยู่แล้ว กลับรู้สึกว่าเร็วกว่าทุกวัน

มือหนาไขกุญแจรถจักรยานของตัวเอง ก่อนที่ดวงตาคมจะหันไปเห็นจักรยานสีชมพูคุ้นตาที่จอดอยู่ถัดไป ภาพแววตาเฉยชาของคีย์ปรากฏขึ้นในมโนภาพอีกครั้ง

 

 

 

 

 

               

 

 

 

               

 

                คีย์ขนมไม่อร่อยหรือไง เสียงทุ้มหนาเอ่ยถามคนที่นั่งเขี่ยของกินไปมา ใบหน้าหวานยังคงหม่นหมองเหมือนเดิม

 

                อนยูเราเป็นแฟนกันนะ

 

                คีย์

 

                เป็นแฟนกับเรานะอนยู ดวงตากลมสบเข้ากับดวงตาตื่นๆที่เหมือนมึนงงของอนยู ตามด้วยเสียงถอนหายใจของคนตรงหน้า

 

                ก็อยากดีใจอยู่หรอกนะ...ถ้าคีย์รักเรา เสียงเหนื่อยๆออกจากปากของคนตัวสูงก่อนจะระบายยิ้มบางๆออกมา

 

                ทะทำไมพูดงั้นละ คีย์ชอบอนยูนะ ชอบมากด้วย เสียงรัวเร็วออกจากริมฝีปากบาง อนยูยังคงระบายยิ้มบางเช่นเดิมแต่ศรีษะกับส่ายไปมาเบาๆ

 

                คีย์อาจจะชอบเรา แต่คีย์ไม่ได้รักเรา คนตัวเล็กนิ่งฟังคำตอบของคนตัวสูงที่เหมือนจะเน้นคำพูดถูกคำ

 

                ตอนนี้เราอาจจะแค่ชอบ แต่พอเป็นแฟนกันเดี๋ยวก็รักกัน

 

                นายนี่เด็กจริงๆ คำพูดที่ว่าตัวเองว่า เด็ก ดูเหมือนคีย์จะไม่ชอบเอาเสียเลย ก่อนหน้านี้จะมีก็แค่มินโฮเพียงคนเดียวที่ชอบว่าเขา

 

                ทำไมต้องพูดว่าคีย์เด็ก คีย์โตแล้ว เสียงพึมพรำพร้อมกับใบหน้าที่ดูเหมือนไม่พอใจฉายชัดจนคนที่เอ่ยว่าถึงกับยิ้มขำ

 

                นายนะเด็ก ถ้าโตแล้วทำไมถึงไม่รู้ว่าชอบกับรักมันต่างกัน คำถามของอนยูทำเอาคีย์นึกสงสัย แล้วเอ่ยปากเถียงคนตรงหน้าออกไป

 

                ทำไมจะไม่รู้ รักก็สำคัญกว่าคำว่าชอบไงคีย์ตอบอย่างมั่นใจ แต่คนตรงหน้ากับหัวเราะด้วยสายตา

 

                แล้วจะเลือกสิ่งที่ชอบหรือสิ่งที่รักล่ะ

 

                ก็ต้องเลือกสิ่งที่รักสิ อนยูจะถามอะไรคีย์เนี่ย

 

                ฮ่า ฮ่า ฮ่า เห็นไหมล่ะใครก็ต้องเลือกสิ่งที่รัก แล้วทำไมคีย์ถึงมาขอเราเป็นแฟนล่ะ อนยูหัวเราะเสียงใสดวงตาอบอุ่นมองคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู

 

                ก็เราชอบอนยูนี่ เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

 

                ใช่คีย์ชอบเรามันอาจเป็นอย่างนั้นคำพูดของอนยูทำให้คีย์ส่งสายตาปริบๆมองคนตรงหน้าที่จ้องมองตนเช่นกัน

 

                อีกหน่อยเราก็จะรักอนยู ร่างบางพูดออกมา ก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความแน่วแน่

 

                วันนั้นมาไม่ถึงหรอก

 

                หมายความว่าไง

 

                คีย์รักเด็กคนนั้น คำพูดของอนยูเหมือนจะกระตุ้นหัวใจของคีย์ที่เต้นเป็นปกติให้รัวเร็วขึ้น จนคนที่เป็นเจ้าของถึงกับรู้สึกแปลกใจกับก้อนเนื้อที่อยู่ในอกของตัวเอง

 

          ทะ ทำไมละ เราไม่ได้รักมินโฮนะ คีย์ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพราะไม่เคยมีใครพูดกับเขาตรงๆแบบนี้ แล้วเจ้าตัวก็ดูเหมือนจะไม่มั่นใจในตัวเองในสิ่งที่กำลังปฎิเสธออกไป

 

                ก็ไม่รู้จะพูดกับคีย์ยังไง แต่เราดูก็รู้ว่าคีย์นะรักเด็กคนนั้น แล้วเด็กคนนั้นก็รักคีย์มาก คีย์ลองให้เวลากับใจตัวเองดูบ้างนะ ถามมันดูบ้าง ลองลบเส้นที่กลั้นความรู้สึกของตัวเองออก

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

-ตกกลางคืน-

 

 

                คำพูดของอนยูเมื่อตอนเย็นคีย์ยังคงคิดวนไปวนมาอยู่หลายรอบ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ออกมากดหาเพื่อนสนิท

 

          ฮัลโหล แทมิน นี่คีย์เองนะ

         

          ฮืมมม มีไรหรอคีย์ เสียงใสตอบออกมาตามสาย คีย์สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะกลั้นใจถามออกไป

 

                เรารักมินโฮ...

 

                อะ รู้ตัวแล้วหรอเพื่อนรัก เสียงแทมินแทรกขึ้นมาทันทีทั้งๆที่คีย์ยังพูดไม่จบประโยคเสียด้วยซ้ำ คีย์ตั้งใจจะถามแทมินว่า เรารักมินโฮอย่างงั้นหรอ แต่ปลายสายก็แทรกมาเสียก่อน คำว่ารู้ตัวแล้วของแทมิน มันเหมือนกับว่ากำลังตอกย้ำว่าเขานั้นรักมินโฮ รักทั้งๆที่ไม่รู้ตัว

 

                พรุ่งนี้วาเลนไทน์แล้ว อย่าลืมไปสารภาพรักซะนะ แทมินที่เห็นว่าคีย์นิ่งเงียบไปก็เอ่ยพูดออกมา

 

                แทมิน ทำไมถึงคิดว่าเรารักเด็กข้างบ้านนั่น คีย์เอ่ยถามออกไปอย่างชัดถ้อยคำ เหมือนกับที่ผ่านมาไม่เคยรู้อะไร ไม่รู้แม้กระทั่งหัวใจของตัวเอง

 

                อ้าว!! ทำไมมาถามเราแบบนั้นละ

 

                เราไม่รู้ ไม่รู้อะไรสักอย่าง สับสนไปหมดแล้วเนี่ย วันนี้อนยูบอกว่าเรารักมินโฮ เราก็ยังงงอยู่เลย ว่าไปรักเด็กข้างบ้านนั่นตอนไหน แกรู้รึเปล่าแทมิน แกรู้อะไรบอกเรามั่งได้ไหม น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปรัวเร็วจนคนปลายสายแทบจะจับใจความไม่ได้

 

                อาจเป็นเพราะใจมันอยู่ใกล้กันมากเกินไป แกเลยไม่รู้ตัว เพราะว่าอยู่ข้างๆตลอด ก็เลยไม่เห็นความสำคัญ คำพูดของแทมินสะดุดหัวใจคีย์เข้าอย่างจัง ไม่รู้ว่าตัวเองรักมินโฮ ไม่รู้เพราะสาเหตุนี้ใช่ไหม ใกล้เกินไป ได้รับมามากเกินไป หลายๆอย่างที่มินโฮมอบให้ ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ คำปลอบโยนเวลาที่เสียใจ หรือแม้แต่ความห่วงใย ได้รับมันจนชิน....จนไม่เคยเห็นความสำคัญ

 

 

          ภาพของคนตัวเล็กที่โอบกอดมินโฮฉายชัดขึ้นในสมองอีกครั้ง ภาพนี้ยังคงติดตาของคีย์ มันคงเป็นเพราะความรู้สึกแปลกๆในหัวใจที่เกิดขึ้น ณ วินาทีนั้น  คีย์จึงไม่สามารถลบภาพนี้ออกไปจากหัวได้เลย

 

 

 

                ความรู้สึกแปลกๆตอนนั้นที่ไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้กับเข้าใจเป็นอย่างดี

 

 

 

 

 

                ความรู้สึกของการสูญเสียคนที่รัก...

 

 

 

                ชะ ชั้น มันโง่มากเลยแทมิน ฮึก ชั้นมันงี่เง่า แค่ใจตัวเองก็ไม่รู้ หยาดน้ำใสไหลรื้นเต็มใบหน้าของคีย์ น้ำเสียงสะอื้นจากการร้องไห้ถ่ายทอดไปถึงปลายสาย จนคนที่ได้ยินอดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

 

                แต่ตอนนี้แกก็รู้แล้วนี่ อย่าร้องไห้นะคีย์ แทมินพูดด้วยความใจเย็นพลางบอกให้คีย์ไม่ต้องร้องไห้ แต่ดูเหมือนปลายสายจะร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก

 

                แทมิน ฮึก ฮือๆ มันสายไปแล้ว มะ มินโฮมีแฟนแล้ว

 

                ซองมิน แทมินพูดออกมาเบาๆ แต่โทรศัพท์ที่อยู่ติดกับหูของคีย์ ทำให้ร่างบางได้ยินอย่างชัดเจน

 

                นิ้วมือเรียวกดปิดโทรศัพท์พร้อมกับเสียงสะอื้นปะปนกับน้ำตาที่กำลังไหลออกมาเป็นสาย มือบางคว้าตุ๊กตาตัวใหญ่เข้าสู่อ้อมกอด

 

 

 

          ตุ๊กตาที่มินโฮซื้อให้วันเกิด

 

 

 

                ตุ๊กตาหมีสีชมพูตัวนี้แต่ก่อนมันก็แค่ตุ๊กตาตัวหนึ่ง ไม่เคยรู้สึกว่าสำคัญ เพราะจะมองกี่ทีๆก็ยังอยู่ที่เดิมเสมอ ยังคงนอนเป็นเพื่อนกันทุกคืน ยิ้มยังไงก็ยังยิ้มอยู่แบบนั้น ไม่ต่างอะไรกับมินโฮเลยสักนิด ไม่ว่าจะตอนไหนก็มีรอยยิ้มให้กับเขาเสมอ เส้นบางๆที่ขีดกั้นความรู้สึกเอาไว้  สิ่งที่มินโฮหยิบยื่นให้มากเท่าไหร่ คีย์ก็ไม่เคยเห็นความสำคัญ กว่าจะรู้สึกตัว...ก็สายไปเสียแล้ว

 

 

               

 

                ร่างบางนอนหลับไปทั้งน้ำตา มือบางยังคงกอดตุ๊กตาตัวโปรดไว้แน่นเหมือนกับว่าถ้าปล่อยออกเมื่อไหร่ ก็จะไม่สามารถกลับสู่อ้อมกอดเขาได้อีกแล้ว

 

 

 

 

--------------------------------------------

               

 

 

               

 

                คีย์ทำไมสภาพแกเป็นแบบนี้ละ มือบางจับไหล่เพื่อนของตัวเอง ดวงตากลมมองใบหน้าที่ดูอิดโรยของคีย์ ใบหน้าหวานที่สดใสตลอดเวลา บัดนี้ซีดเซียวจนแทบไม่เห็นเลือดฝาด

 

                แทมิน ฮึกๆ คีย์คว้าคนตัวเล็กเข้ากอดพร้อมกับเสียงสะอื้นดังจนคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองเป็นตาเดียว

 

          ใจเย็นๆคุยกันก่อน มือเล็กลูบผมคีย์เบาๆเป็นการปลอบโยนก่อนจะพาร่างทั้งตัวเองและเพื่อนไปนั่งในที่ๆคนไม่พลุกพล่าน

 

                แทมิน เรารักมินโฮ ดวงตาแดงก่ำที่ดูเหมือนจะร้องไห้มาตั้งแต่เมื่อคืนกำลังสบตากับแทมิน

 

                มินโฮก็รักคีย์

 

                ไม่ ไม่ มินโฮทิ้งเราแล้ว ศีรษะเล็กส่ายไปมาเพื่อย้ำคำพูดที่เพิ่งออกไปให้ชัดเจนมากกว่าเดิม

 

                มินโฮไม่ทิ้งคีย์หรอก เชื่อเรานะคีย์ คำพูดปลอบโยนของแทมินไม่ได้ช่วยอะไรแม้แต่น้อย เมื่อภาพของซองมินและมินโฮที่กอดกันยังคงชัดเจนในความรู้สึกของคีย์

 

                มินโฮกับซองมิน…”

 

                คีย์ถามมินโฮดูแล้วหรอ มือบางยกขึ้นปิดปากของคีย์ ก่อนจะเอ่ยคำถาม คีย์ส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบให้กับแทมิน

 

                เห็นไหมคีย์อาจคิดมากไป แทมินบอกออกมา แต่คีย์ยังคงมีความรู้สึกกังวลอยู่ทั้งใจ

 

 

กอดกันแบบนั้นเพราะว่ารับรักกันแล้วใช่ไหม

 

 

                แทมิน มินโฮจะรอเราหรออยู่หรอ เราทั้งโง่ ทั้งงี่เง่า ไม่เคยรู้อะไรเลยสักอย่าง เสียงเอ่ยเบาที่ตอกย้ำตัวเองในทุกคำพูด ทำให้คีย์ก้มหน้านิ่งอย่างรู้สึกผิด

 

                พี่คีย์ พี่แทมิน ดีครับ เสียงใสที่เอ่ยเรียกชื่อของคนทั้งสอง ทำให้ทั้งแทมิน และคีย์หันไปมองต้นเสียงอย่างช้าๆ

 

                ร่างเล็กๆกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้างคุ้นตาแทมินเป็นอย่างดี

 

                ดี ซองมิน แทมินเอ่ยทักทายรุ่นน้อง ในขณะที่คีย์จับจ้องดอกไม้ช่อใหญ่ในมือของอีกฝ่ายนิ่ง มือบางของแทมินบีบกับมือของคีย์เบาๆ

 

                พี่คีย์ พี่ไม่สบายหรือเปล่า ซองมินเอ่ยถามในขณะที่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ คีย์ถอยออกห่างร่างเล็กนั่นทันที จนซองมินได้แต่มองอย่างสงสัย

 

                พี่เกลียดผมหรอฮะ ผมก็แค่จะมาอวยพรพี่กับมินโฮให้รักกันนานๆ สิ้นเสียงของซองมินทั้งคีย์และแทมินต่างก็สบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหู

 

                หมายความว่าไงนะซองมิน แทมินเอ่ยถาม

 

                วันนี้วาเลนไทน์ ผมจะมาอวดพรให้พี่มินโฮกับพี่คีย์รักกันนานๆ ซองมินเอ่ยพร้อมกับส่งยืนดอกไม้สีสดให้กับคีย์

 

                ดวงตากลมมองจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความมึนงง สิ่งที่ซองมินกำลังทำอยู่ตอนนี้หมายความว่ายังไงกัน

 

 

 

                อวยพรให้พี่มินโฮกับพี่คีย์รักกันนานๆ

 

 

               

                รับนี่ไว้ด้วยนะฮะ ถ้าพี่คีย์ทิ้งพี่มินโฮเมื่อไหร่ผมจะมาขโมยไปจริงๆด้วย มือบางรับดอกไม้ช่อโตจากคนที่ยื่นให้พร้อมกับเอ่ยขอบคุณออกไป












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6440 Choip (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:30
    คีย์นะคีย์ กว่าจะรู้ใจตัวเองก็ทำให้เหนื่อยไปตามๆ กัน

    เฮ้ออออ ยังไม่ทันถามมินโฮเลย คิดเอาเองหมดเลย
    #6,440
    0
  2. #6008 MIND&KEY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:54
    คีย์รู้ใจตัวเองเสียทีนะ โฮรักคีย์ให้มากๆล่ะ
    #6,008
    0
  3. #5692 MINKEY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 21:08
    ม่าอย่าคิดมากสิ โฮรักม่านะ
    #5,692
    0
  4. #5452 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 19:52
    คิมคีย์ คิดมาก

    ยังงัย ๆ มินโฮ

    ก็รักคีย์อยู่ดีล่ะ
    #5,452
    0
  5. วันที่ 29 กันยายน 2554 / 23:19

    เห็นมั้ยคีย์มินโฮยังไม่ได้เป็นแฟนกับซองมินซักหน่อยย
    ป.ล.แทมินอยากให้จงจีบตัวเองเพราะรักจงเหมือนกันอ่ะดิ๊(วบพส.)

    #5,192
    0
  6. #5113 minnylovekeyny (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2554 / 10:39
    ซองมิย ทำไมเปนคนดีอย่านี้ >< กามเทพน้อยรึอย่างไร อิอิ คีย์จังรีบไปหามินโฮสิจ๊ะ ^^
    #5,113
    0
  7. #5036 RomeoJulitte (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 08:25
    อยู่ใกล้กันเกินไปทำให้ไม่เหนความสำคัญงั้นหรอ

    เฮ้อออออออ ต่างคนก้อต่างรักกันดีจังเรยนะ (พรำ่เพ้ออะไรของแก๊.........)
    #5,036
    0
  8. #4951 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2554 / 22:07
     กว่าจะรู้
    #4,951
    0
  9. #4921 BurnMe2PM (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 19:14

    คีย์รู้ใจตัวเองแล้ววววววววว

    ทีนี้ก็จะได้ปรับความเข้าใจกันซะทีเน้ออออออออออ

    #4,921
    0
  10. #4866 เด็กเรียน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2554 / 20:54
    ง่าาาาาาา ซึ้งอ่ะ น่าสงสารทั้งสองคนเลย ฮือๆๆๆ
    #4,866
    0
  11. #4258 shineepinkkorea (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 20:49
    หน้าสงสารทั้งคู่
    #4,258
    0
  12. #3872 mhkb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 00:25
    ชักงงแต่ก็สนุกดี
    #3,872
    0
  13. #3770 pink-knight (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 16:59
    หนุกค่ะไรเตอร์
    #3,770
    0
  14. #3329 rosesiie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2553 / 21:12
    คีย์รีบไปบอกโฮเลยนะ ^///^
    #3,329
    0
  15. #3289 mook-love-shinee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2553 / 12:31
    หนุกอ่ะ
    ชอบ *-*
    #3,289
    0
  16. #3096 cereals.k (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2553 / 22:40
    คงเพราะใกล้กันเกินไปนั่นแหละ...

    แต่อย่างน้อยก็รู้แล้วนิ่^^



    อนยูพี่เป็นคนดีมากอ่ะ



    ไรเตอร์สู้ๆ
    #3,096
    0
  17. #3040 เด็กสวน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 20:19
    เมื่อไรคีย์กะมินโฮจะได้เป็นแฟนกันสักทีอ่ะ

    ลุ้นโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย

    __________________________________________

    ไรเตอร์สู้ๆน่ะค่ะ
    #3,040
    0
  18. #2853 TUNAyoshi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 00:28
    อ๊ายยยยย  >__<

    ลุ้นมากกกค่ะ  คีย์กับมินโฮจะได้เป็นแฟนกันมั้ยเนี่ยย

    กว่าจะรู้ตัวนะคีย์นะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 ตุลาคม 2553 / 00:34
    #2,853
    0
  19. #2679 ภูตน้ำปิง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 21:55

    ซองมิน....สึ้งอะ.....T-T

    #2,679
    0
  20. #2678 ภูตน้ำปิง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 21:55

    ซองมิน....สึ้งอะ.....T-T

    #2,678
    0
  21. #2597 Stella Loussier (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 19:00

    เศร้าดีจังนะไรท์T^T

    #2,597
    0
  22. #2509 ㄨJυoи (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 20:20
    กว่าจะรู้ตัวนะคีย์ ...

    รีบๆไปบอกมินโฮเลยสิ -[]-



    ต้องขอบคุนพี่อนยูครับผม ที่แนะนำให้คีย์

    ต่อไปนี้จะมีแต่มินคีย์ !!! บู้ววววว - -'
    #2,509
    0
  23. #2505 อ่าน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 20:07
    โอ้ว ซองมินช่างดีแท้
    #2,505
    0
  24. #2466 BELLstoker :)'♥ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2553 / 19:07
    อะแหมๆๆ แบบมีฮยอมมินติ๊ดๆ
    คีย์เข้าใจผิดซะแล้ววว =[]=
    เฮียอนช่างเป็นคนดีเสียจริงเหมือนเทวดาเลยรู้ทุกอย่าง  *O*
    5555555

    ทีนี้ก็เหลือแค่ปรับความเข้าใจใช่ม้า~
    ฮี่ฮี่ฮี่~

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 สิงหาคม 2553 / 19:21
    #2,466
    0
  25. #2271 fah_ชยาอินี่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2553 / 11:12
    กระต่ายน่ารักแฮะ คิคิคิ
    #2,271
    0