[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 13 : [SPECIAL VALENTINE] SF : MY HEART ( Minho x Key ) 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ก.พ. 53

[SPECIAL VALENTINE]   SF : MY HEART 2

 

Couple:  Minho x Key

 

By : PPLight

 

 

 

 

 

 

       ภายในห้องสีขาวที่กำลังโอบรอบร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ มือหนายกขึ้นจับที่เปลือกเบาๆ ก่อนจะปล่อยให้ความตึงเครียดเข้าเกาะกุมหัวใจ

 

 

 

 

      

 

                คีย์ ฉันจะได้อยู่ข้างๆนายต่อไหม

 

 

 

 

 

                ถ้านายกับเขารักกัน...

 

         

 

 

 

          แล้วชั้นควรจะทำอย่างไร

 

 

 

 

 

 

               

                คนตัวสูงรู้ว่าคีย์แอบมองอนยูมานานแล้วแต่เขาก็เลือกที่จะมองข้ามไป ก็ในเมื่อคนที่คีย์ใกล้ชิดมากที่สุดในตอนนั้นเป็นตัวเขา ถึงแม้ในสายตาคีย์ คนตัวสูงอาจจะเป็นแค่ไอเด็กข้างบ้านที่ชอบทำตัววุ่นวายก็ตาม แต่ไม่ว่าคีย์จะมองเขาอย่างไร มินโฮก็ไม่เคยที่จะสนใจ

 

 มีเพียงสิ่งเดียวที่คิดว่าสำคัญ...ขอแค่เพียงได้อยู่ข้างๆคนที่ตัวเองรักก็พอ

 

 

 

                แต่ดูเหมือนตอนนี้

 

 

 

                สิ่งที่กำลังกลัวมาตลอด...กำลังใกล้เข้ามา

 

 

 

         

          ดวงตาคมเปิดเปลือกตาขึ้นเบาๆ มือหนาเลื่อนเปิดลิ้นชักหัวเตียง ก่อนจะหยิบกรอบรูปออกมาด้วยความทะนุถนอม

 

                ดวงหน้าหวานที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มระบายเต็มใบหน้า ทำให้มินโฮยิ้มบางออกมาอย่างไม่รู้ตัว นิ้วเรียวยาวของคนตัวสูงไล่สัมผัสโครงหน้าของคนที่รักผ่านกระจกใสที่กั้นระหว่างรูปภาพ

 

 

 

 

 

                คงจะมีคนที่นายรัก แล้วเขาก็รักนาย

 

 

                ต่อจากนั้น...

 

               

                จะเหลือก็เพียงคนหนึ่งคน...

               

 

 

คนที่ไม่ได้ปลอบคีย์ในเวลาที่ร้องไห้งอแงเป็นเด็กๆอีกแล้ว

 

 

 

 คนที่ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนคนสุดท้ายเวลาที่ต้องทำงานให้เสร็จจนมืดค่ำ

 

 

 

คนที่ไม่ได้ไปโรงเรียนพร้อมกันเหมือนทุกวัน

 

 

 

คนที่ไม่ได้นั่งเล่นที่ร้านขายสัตว์ด้วยกันจนไปโรงเรียนสายเหมือนที่เคย.....

 

 

 

คนๆนั้นก็ ชเว มินโฮ คนนี้ไง

 

 

 

ทั้งๆที่ทุกอย่างเคยเป็นเพียงแค่ความคิด แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันกำลังจะกลายเป็นความจริง

 

 

แล้วจะจัดการกับทุกอย่างยังไงดี

 

 

ในเมื่อหัวใจให้ไปจนไม่เหลืออะไรแล้ว

 

 

 

ก๊อกๆ ก๊อกๆๆ

 

ในนั้นมีเจ้าตัวแสบอยู่หรือเปล่า เสียงหวานคุ้นหูที่ประตูปลุกเรียกมินโฮจากความคิดทั้งหมด ก่อนที่ขายาวๆจะลุกออกจากเตียงไปเปิดประตู

 

อะไรละเนี่ย~ เพิ่งลุกออกจากเตียงใช่ไหม หัวฟูเป็นสิงโตแล้ว ไม่พูดเปล่า ร่างบางเขย่งปลายเท้าตัวเองขึ้นสูง ก่อนจะใช้มือเรียวสัมผัสกับเส้นผมที่ดูไม่เป็นทรงของคนตัวสูงด้วยรอยยิ้ม

 

มาได้ไง คำถามสั้นๆของมินโฮ ทำเอาคีย์หุบยิ้มลงทันทีกับน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะไม่ต้อนรับ

 

มินโฮใจร้าย พูดกับพี่ด้วยน้ำเสียงแบบนี้ได้ไงกัน ดวงตาหวานที่ดูเหมือนกำลังตัดพ้อทำให้มินโฮรีบดึงมือของคนตัวเล็กเข้ามานั่งในห้องของตัวเอง

 

สีหน้าที่เคยตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นประดับยิ้มขี้เล่นเพื่อคนตรงหน้า

 

ว้าว~ อะไรเนี่ย ทำมาให้โฮหรอ มือหนาของมินโฮเอื้อมหยิบคุกกี้ที่อยู่ในถุงใบใสจากมือคีย์ แต่คนตัวเล็กกับกำแน่นไม่ยอมปล่อย

 

ไม่ให้กินหรอก บอกมาสิว่างอนอะไรพี่ น้ำเสียงดูดื้อดึงเล็กๆ ทำให้มินโฮมองคีย์ด้วยรอยยิ้มบางก่อนจะส่ายศีรษะไปมาเป็นการตอบคำถาม

 

แต่มินโฮแปลกไป

 

คิดมากนะคีย์ ขอขนมให้โฮหน่อยสิ อยากกินฝีมือคีย์ใจจะขาดแล้ว ดวงตาออดอ้อนพร้อมรอยยิ้มเหมือนเด็กๆของมินโฮ ทำให้คีย์ลืมเรื่องที่ข้องใจจนถึงบ้านเสียสนิท ก่อนจะส่งถุงขนมในมือให้คนตัวสูง

 

 

“Rrrrrrrrrrrrrrrrrr”

 

 

เสียงโทรศัพท์ของคีย์ที่ดังขึ้นทำให้คนตัวสูงละจากขนมที่เพิ่งได้มาครอบครอง  ดวงตาคมมองร่างบางที่กำลังวาดรอยยิ้มกว้างให้กับโทรศัพท์เครื่องบางในมือ  

 

 

ท่าทางแบบนั้นไม่บอกก็รู้ว่าปลายสาย สำคัญมากแค่ไหน..

 

 

 

แค่นี้นายยังทนไม่ได้ แล้วอีกหน่อยจะทำอย่างไร

 

 

 

ความรู้สึกที่เหมือนกำลังถูกจ้องมองทำให้ร่างบางหันกลับมามองคนตัวสูง แต่ก็พบว่ามินโฮกำลังสนใจคุกกี้ที่เพิ่งได้รับจากตัวเองเมื่อคู่เสียมากกว่า

 

 

สงสัยเราจะคิดมากไป  มินโฮไม่ได้สนใจอะไรสักหน่อย คิดได้แค่นั้นมือบางก็กดรับสายโทรศัพท์

 

 

สวัสดี อนยู น้ำเสียงหวานใสที่ถ่ายทอดไปยังปลายสาย ทำให้มินโฮรู้สึกเจ็บลึกลงไปที่หัวใจ

 

อืม ได้สิ

 

พูดแบบนี้เราก็อายเป็นนะ ฟังจากน้ำเสียงก็พอจะรู้ว่าคนตัวเล็ก ดูจะตื่นเต็นดีใจเสียยกใหญ่ ถึงอย่างนั้นก็ทำเป็นว่าไม่ได้สนใจ...แม้หัวใจดูจะยับเยินเต็มที

 

เช่นกันนะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน จบคำพูดลงแค่นั้น ก่อนมือเรียวจะเก็บโทรศัพท์ลงกับกระเป๋าตัวเองพร้อมรอยยิ้ม

 

คนตัวสูงมองตามทุกอิริยาบถของคนตัวเล็ก จนคนที่ถูกจ้องมองเริ่มรู้สึกตัว

 

          ดวงตาหวานสบกับดวงตาคมที่กำลังจ้องมองแปลกๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าประกายของตานั่นกำลังจะบอกอะไรตัวเอง

 

          อีกแล้ว ชอบมองด้วยแววตาที่บอกความหมายไม่ได้

 

เอ่อ

 

ฮ่า ฮ่า ดูคีย์สิอายจนแก้มขึ้นสีหมดแล้ว  ร่างสูงหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสกับผมนุ่มแล้วออกแรงโยกเบาๆ

 

ร่างบางที่ยังมีคำถามเกิดขึ้นในใจ  ก็ต้องลบมันทิ้งอีกครั้ง เมื่อคนตัวสูงตรงหน้ากำลังแกล้งตัวเองด้วยรอยยิ้ม

 

มินโฮ แกล้งพี่อีกแล้วนะ คนตัวเล็กย่นจมูกใส่คนตัวสูงที่ยังโยกหัวตัวเองไปมาไม่เลิก ก่อนจะรีบวิ่งไปยังที่นอนแล้วคว้าหมอนใบใหญ่ไล่ฟาดคนชอบแกล้ง

 

ตุ้บ!!”

 

คีย์ อย่าสิ มือหนายกปิดใบหน้าตัวเองที่กำลังโดนแรงกระแทกจากหมอน

 

เป็นไงละโดนซะมั้ง ชอบแกล้งแต่เราคนตัวเล็กยื่นหน้าใส่พร้อมกับแลบลิ้นด้วยความสะใจ  จนมินโฮอดไม่ได้ที่จะบีบจมูกเล็กที่กำลังเชิดอยู่ตรงหน้านั่น

 

มิ โอ ป่อย จิ เสียงพูดไม่รู้เรื่องของคนที่กำลังโดนแกล้ง เรียกรอยยิ้มจากมินโฮได้เป็นอย่างดี

 

ฮ่า ฮ่า แบบนี้น่ารักออก เหมือนลูกหมูน้อยเลย คนตัวเล็กได้ฟังก็ขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะออกแรงผลักคนตัวสูงที่หัวเราะไม่เลิก

 

พอ พอได้แล้ว พี่จะกลับบ้านแล้ว คีย์พูดจาติดโวยวาย แต่คนที่จ้องมองกับยิ้มอย่างมีความสุข

         

          ขาเรียวยาว ก้าวไปทางทิศของประตู มือเรียวยกขึ้นเปิดประตูออกก่อนจะส่งร่างทั้งร่างออกจากห้องของคนตัวสูงไป

 

          เหลือเพียงคนในห้องที่ยังคงไม่ละสายตาจากแผ่นหลังเล็กที่หายลับออกไปแล้ว

 

                มินโฮลุกขึ้นจากเตียง เพื่อเดินไปล็อกประตู แต่แล้วก็ต้องชะงักเฝีเท้าลงมื่อคนที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่ เปิดประตูกลับเข้ามาใหม่

 

                ฝันหวานนะคำพูดสั้นๆ กับใบหน้าหวานที่ระบายยิ้มกว้าง เล่นเอาใจของมินโฮแทบอยู่ไม่สุข

 

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

                คืนนี้อย่าลืมฝันเห็นเรานะ

 

               

 

                คำพูดสั้นๆจากปลายสายของคนที่ตัวเองปลื้ม ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของร่างบางที่กำลังยิ้มไม่หยุด

         

          คนตัวเล็กในชุดนอนสีชมพูนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่กับเตียงนับสิบรอบก่อนจะสามารถข่มดวงตาที่เบิกกว้างให้ปิดลงได้

 

 

 

               

 

 

               

                แสงสีทองจากท้องฟ้ากระทบเขากับกระจกใสภายในห้องสีชมพูอ่อน ร่างบางที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียงบิดร่างกายตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะกระพริบตาถี่กันหลายครั้ง เพื่อปรับโฟกัสให้กับภาพตรงหน้า

         

นาฬิกาแขวนสีเดียวกับผนังห้องบอกถึงเวลาที่เจ้าของต้องทำธุระส่วนตัว และไปโรงเรียน

 

          ร่างบางดึงแก้มของตัวเองหนึ่งทีเพื่อเป็นการกระตุ้นสมองที่ยังคงหลับใหล ก่อนจะลุกเข้าห้องน้ำ ....ไม่นานก็สามารถจัดการกับธุระของตัวเองเสร็จ

 

                ใบหน้าที่หวานเกินกว่าจะเป็นเด็กผู้ชายกำลังสะท้อนจากกระจกเงา นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้เลือนผมให้เข้าทรง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มให้กับตัวเองผ่านกระจกแบบทุกวัน ก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือทำขนมที่วางเรียงกันหลายเล่มลงกระเป๋าสะพาย

 

               

 

 

                ดวงตาคมที่ดูเลื่อนลอยกับท้องฟ้าสีส้มอ่อน ก็ต้องละจากภาพตรงหน้าเมื่อคนที่กำลังเฝ้ารอมาถึง...

 

                ร่างบางกับจักรยานสีชมพูที่กำลังเคลื่อนเข้ามา ภาพที่ดูบางตากำลังฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ

 

                เด็กหนุ่มหน้าหวานที่กำลังระบายยิ้มอยู่ทั่วใบหน้า ความสดใสจากข้างในดูเหมือนบรรยากาศในยามเช้าจะสู้ไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

 

                อรุณสวัสดิ์มินโฮ น้ำเสียงร่าเริงที่เอ่ยทัก ทำเอาคนตัวสูงยิ้มบาง ก่อนจะก้าวขึ้นขี่จักรยานของตัวเอง

 

          คีย์วันนี้แวะร้านข้าวต้มกันนะ

 

                อ่า แต่ว่าวันนี้ต้องไปกรอกใบสมัครชมรม คีย์พูดขึ้นในทันที เพราะจำได้ว่าอนยูโทรมาบอกเรื่องสมัครชมรมเมื่อวาน

 

                อืม โฮไปคนเดียวก็ได้ คำพูดสั้นๆที่เอ่ยออกมา ก่อนร่างสูงจะหักเลี้ยวรถไปอีกทางหนึ่ง ร่างบางได้แต่จ้องมองแผ่นหลังกว้างที่ดูไกลออกไป

 

                รอด้วยสิ คำพูดที่ออกไปดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ได้ยินเอาเสียเลย เมื่อรถยังคงเคลื่อนตัวไปโดยไม่ได้หยุดรอ

         

 

 

          ร่างบางขับรถตามคนตัวสูงที่ไม่ได้หยุดรอแม้แต่น้อย ก่อนจะจอดรถตัวเองลงเมื่อถึงจุดหมาย แผ่นหลังกว้างที่อยู่บนม้าหินคุ้นตาคีย์เป็นอย่างดี

 

          ขาเรียวยาวสาวเท้าไปอยู่ตรงข้ามกับคนตัวสูง ใบหน้าหวานจ้องคนตรงหน้านิ่ง ดวงตาคมของมินโฮสัมผัสได้ถึงเแรงกดดันจากสายตาของคนตัวเล็กเป็นอย่างดี

 

                ตามมาด้วยหรอ มินโฮจ้องมองคนตัวเล็กที่ปั้นหน้าบึ้งก่อนจะเอ่ยถาม

 

          ...

 

                คีย์มองโฮอย่างกับโฮทำอะไรผิดสายตาที่บ่งบอกความไม่เข้าใจของมินโฮที่ส่งให้คีย์ ไม่ได้ทำให้คีย์มีสีหน้าเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ร่างบางทรุดตัวนั่งลงข้างๆกับคนตัวสูงที่ยังคงมองตัวเองไม่เลิก ก่อนริมฝีปากบางจะขยับด้วยน้ำน้ำเสียงประชด

 

                ใช่ มินโฮผิดมาก เอาข้าวต้มนายมาเลย ไม่ว่าเปล่ามือเรียวยื่นออกไปคว้าชามข้าวต้มตรงหน้าคนตัวสูง แต่แล้วก็ต้องผลักมือของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว

 

                มินโฮ ร้อน อะ ร้อนๆ เสียงเอ่ยรัวเร็วซ้ำไปซ้ำมาก่อนจะเป่าลมลงกับมือของตัวเอง

 

                คีย์นี่เด็กจริงๆเลย ยืนมือมานี่สิ นิ้วมือเรียวที่ขึ้นสีแดงจางถูกส่งไปให้กับมือหนาของอีกคน น้ำเย็นๆถูกรดลงที่มือเรียวก่อนจะถูกซับด้วยผ้าเช็ดหน้าเนื้อดี

 

                หายร้อนแล้วรึยัง น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กำลังเอ่ยไม่ได้เข้าหูคีย์แม้แต่น้อย ดวงตากลมมองคนตัวสูงที่ยังวุ่นวายกับฝ่ามือไม่เลิก อยู่ๆความรู้สึกแปลกใหม่ก็แล่นเข้ามาประทะที่อก ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี

         

          อืมๆ เสียงพูดในลำคอทำให้คนตัวสูงได้แต่นึกสงสัยว่าคนตัวเล็กตรงหน้าเป็นอะไร

 

               

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

          คีย์ทำไมมาเอาป่านนี้ละ เสียงใสเอ่ยขึ้นถามทันทีที่เห็นรางบางเดินก้มหน้ามาหาตน

 

                คือ คือเราติดธุระนะ รอยยิ้มเจื่อนถูกส่งไปให้กับคนเอ่ยถาม

 

                อนยูถามหาแกอยู่นะ เห็นบอกให้แกเอาหนังสืออะไรไปให้เนี่ยแหละ แทมินพูดออกมาในขณะที่คีย์เองก็พยักหน้าว่าเข้าใจ

 

               

 

                เมื่อช่วงพักกลางวันเข้ามาถึง คีย์ก็เดินไปยังตึกเรียนของอนยูทันที ดวงตาหวานสอดส่องหาคนตัวสูงสักพัก ก่อนจะได้ยินเสียงพูดคุยและสายตาหลายคู่หันมองมาทางตน

 

                คีย์มาหาใครหรอ รอยยิ้มเขินจากคนที่ไม่ค่อยคุ้นหน้าเสียเท่าไหร่ทำให้ร่างบางได้แต่มองด้วยสายตาเก้อกัง ละคนแปลกใจ

 

                มาหาอนยูนะ เห็นรึเปล่า ถึงอย่างนั้นเพื่อไม่ให้เสียมารยาท ร่างบางจึงเอ่ยตอบออกไป คนตรงหน้าระบายยิ้มกว้างก่อนจะชี้มือไปอีกทาง คีย์ก้มหัวให้เป็นการขอบคุณก่อนจะขอตัวออกมาหาคนตัวสูงที่ดูเหมือนกำลังพูดคุยอย่างออกรส

 

                อนยู เสียงหวานเอ่ยทักพร้อมกับรอยยิ้มสวยที่ประดับใบหน้า ทำเอาคนตัวสูงได้แต่มองจนตาค้าง

 

                อนยู เสียงหวานเอ่ยทักอีกครั้ง ทำให้คนที่ยังจ้องไม่เลิกต้องยกมือขึ้นมาลูบท้ายทอยด้วยความเขิน

 

                คีย์มีอะไรหรอ

 

                หนังสือที่ขอยืมเรา แล้วเมื่อเช้าขอโทษทีนะพอดีเรามาสายนะ มือบางหยิบยื่นหนังสือทำขนมก่อนจะส่งสายตาสำนึกผิดให้อีกฝ่ายพร้อมกับเอ่ยขอโทษ อนยูได้แต่มองการกระทำที่ดูยังไงก็น่ารักของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนจะเอ่ยว่าไม่ได้สำคัญอะไร

 

                คีย์กินอะไรหรือยังละ

 

                ยังเลย

 

                ทานข้าวด้วยกันนะ

               

 

 

 

 

 

 

 

                ข่าวเรื่องคีย์กับอนยูทานข้าวด้วยกันเมื่อช่วงพักกลางวันทำเอามินโฮไม่เป็นอันเรียนหนังสือ แม้จะเรียนอยู่กันคนละตึกและช่วงพักไม่ตรงกัน แต่ทั้งคีย์และอนยูทั้งคู่ก็ต่างมีคนให้ความสนใจ   ไม่แปลกเลยที่คำพูดที่ว่า...เมื่อพักกลางวันอนยูและคีย์นั่งกินข้าวด้วยกันลอยถึงหูมินโฮ

 

                มินโฮเลิกเรียนแล้วซ้อมบอลด้วยละสายตาคมที่จับจ้องอยู่กับท้องฟ้าหันมามองร่างสูงที่เอ่ยเรียกตัวเอง

 

                อืม เสียงตอบในลำคอแผ่วเบาราวกับคนไม่มีเรี่ยวแรง ซึ่งผิดนิสัยของมินโฮ ทำให้คนที่เอ่ยถามทรุดตัวลงกับเก้าอี้ข้างๆที่ว่างอยู่ มือหนายกแตะไหล่เพื่อนตัวเองเบาๆ

 

                ไหวรึเปล่าวะ น้ำเสียงที่ดูห่วงใยจากคนข้างๆทำให้มินโฮยกยิ้มแปร่งออกมา สายตาคมยังมองทอดออกไปยังท้องฟ้ากว้างนั่น

 

                แกว่าคีย์เขารู้สึกยังไงกับชั้น เสียงทุ้มต่ำพูดออกมาอย่างดูเลื่อนลอยจนคนที่อยู่ข้างๆซึ่งรู้เรื่องราวของมินโฮมาตลอดได้แต่ถอนหายใจออกมา

 

                ของแบบนี้ ชั้นว่านายน่าจะถามจากพี่คีย์นะ ไม่ควรจะมานั่งเดาเอาเอง น้ำเสียงจริงจังของคนที่คบกันมาเป็นเพื่อนกว่า 5 ปี อย่างซึงรี   ทำให้เกิดรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของมินโฮ

 

        

          “คำถามสั้นๆ ของชั้น มันเสี่ยงกับอนาคตข้างหน้านะ  มินโฮพูดขึ้นในขณะที่ความคิดทั้งหลายถูกกลั่นออกมา

 

                ถ้าหากคีย์กับเขามีความรู้สึกที่สวนทางกัน...แล้วเวลาต้องเผชิญหน้ากันจะเป็นแบบไหน

 

                เสี่ยงตอนนี้ หรือจะปล่อยทุกอย่างให้หลุดลอยตั้งแต่ยังไม่เริ่มละ อีกแค่ 4 วัน ก็จะถึงวันวาเลนไทน์  ถึงเวลานั้น ทั้งพี่คีย์และพี่อนยู.... นายคิดเอาเองแล้วกัน จบคำพูดยาวเหยียดของเพื่อนรัก ที่ดูเหมือนจะกระตุ้นสมองส่วนที่รับความรู้สึกของมินโฮได้อย่างดี

 

                ฉันมันขี้ขลาด ไม่ใช่แค่ขี้ขลาดอย่างเดียว โง่ด้วยอีกต่างหาก ทำไมถึงปล่อยให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ได้นะ ทั้งที่ก็รู้อยู่กับตัวเองว่ารักคีย์มากขนาดไหน ทำไมถึงปล่อยให้มีวันแบบนี้ได้...วันที่ต้องยกคีย์ให้คนอื่น

 

                สู้นะเว้ย ยังไงซะก็ดีกว่าไม่ทำอะไร มือหนาตบกระทบกับไหล่กว้างของมินโฮเป็นจังหวะ ก่อนจะบีบที่ไหล่แน่นเป็นการให้กำลังใจ และเชื่อมั่นในเพื่อนรักว่าจะสามารถเคลียร์ทุกอย่างได้

 

                 

 















































ช็อตฟิคเรื่องนี้ยิ่งเขียนมันก็ยิ่งยาว -*-


เเล้วมันจะจบยังไงฟะ เอาเป็นว่าไรเตอร์จะรีบๆปั่นมันให้จบไว้ๆเน้อ


อ่านเเล้วเป็นไงกันบ้าง?  เม้นมั้งอะไรมั่งก็ดีเน้อ  ^ ___________  ^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6439 Choip (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:20
    เฮ้อ หนักใจแท้ชเวมินโฮ 
    คีย์อยู่ใกล้กันแบบนี้ทุกวัน ไม่รู้บ้างเหรอว่าอีกคนคิดยังไง
    #6,439
    0
  2. #6007 MIND&KEY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:46
    เฮียจ๋า ฉันรักเฮียนะ ดังนั้นเฮียไปหาจุนเหอะ 55555555555
    #6,007
    0
  3. #5691 MINKEY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 20:00

    กบสู้ๆ

    หู้ไปหาแฟนตัวเองสิ(ลีจุน)

    #5,691
    0
  4. #5451 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 19:46
    มินโฮ สู้ ๆ

    เฮียหู้ไปหาลีจุนซ่ะ

    ชิ ๆ
    #5,451
    0
  5. วันที่ 29 กันยายน 2554 / 23:02
    อนยูอ่า
    ถอยมาเลยคีย์กะมินเค้าจะรักกัน-*-
    #5,191
    0
  6. วันที่ 29 กันยายน 2554 / 02:43
    เดี๋ยวค่อยกลับมาอ่านต่อเน้อไรเตอร์ขออ่านอันอกก่อน:)
    #5,185
    0
  7. #5112 minnylovekeyny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2554 / 10:20
    มินโฮนายห้ามปล่อยคีย์ไปน๊า นี่คือคำขอร้อง?? ของคนที่ชอบมินคีย์เชียวน๊า
    #5,112
    0
  8. #5108 minnylovekeyny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2554 / 03:25

    มินโฮสู้ๆๆๆๆๆๆๆ ^O^ เค้าเปนกำลังใจให้
    จงแย่งคีย์มาให้ได้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #5,108
    0
  9. #5035 RomeoJulitte (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 08:17
    มินโฮสู้ๆนะ........แต่ก้ออย่างที่มินโฮว่าแหละน๊ากัวคำถามนั้นจะทำลายทุกสิ่งทุอย่างที่เปนยุตอนนี้ เอาน่าสู้ๆ
    #5,035
    0
  10. #4950 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2554 / 21:45
     เป็นกำลังใจให้นะมินโฮ
    ไรเตอร์ด้วย
    #4,950
    0
  11. #4920 BurnMe2PM (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 19:01
    สนุกค่ะไรเตอร์

    สงสารมินโฮ แงงงงงงงงง
    #4,920
    0
  12. #4865 เด็กเรียน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2554 / 20:38
    สนุกมากค่ะไรเตอร์ >o< b
    #4,865
    0
  13. #4538 123456 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 17:37
    แจ่มค่ะไรเตอร์
    #4,538
    0
  14. #4256 shineepinkkorea (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 20:27
    มันแหม่งๆอ่ะไรเตอร์

    แต่สนุกดีนะ
    #4,256
    0
  15. #3871 mhkb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 00:00
    MINHO FIGHTING !!!
    #3,871
    0
  16. #3769 pink-knight (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 16:55
    ทำไมโฮไม่บอกคีย์ไปอ่า
    เศร้า.....
    #3,769
    0
  17. #3328 rosesiie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2553 / 21:08
    ทำไมโฮไม่ลองบอกคีย์ไปล่ะ :(
    #3,328
    0
  18. #3288 mook-love-shinee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2553 / 12:29
    สงสารโฮ *-*
    #3,288
    0
  19. #3228 YoriYoto (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 21:18
     อ่านเพลินจนลืมเม้นเเนะ  55 5

    ไงตอนนี้ก็มาเม้นให้แล้วนะฮะ  อย่าว่า ลีดเดอร์ยังนึกไม่ออกเลยว่าเรื่องมันจะจบยังไง

    เอาเป็นว่า ยูกึนเชียอัปปามินโฮ ละกันคับ^^
    #3,228
    0
  20. #3095 cereals.k (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2553 / 22:17
    แววตาที่บอกความหมายไม่ได้ TT

    ความหมายน่ะมี เมื่อไหร่คีย์จะรู้ซะที

    มินโฮจะทำยังไงต่อไปล่ะเนี่ย



    อ่านแล้วแบบว่า ฉึกๆ ! โดนอ่ะ T____T



    ไรเตอร์สู้ๆ
    #3,095
    0
  21. #3039 เด็กสวน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 20:13
    มินโฮสู้ๆ

    จีบคีย์ไม่ติดอายเค้าแย่

    555555

    ________________________________________

    ไรเตอร์สู้ๆน่ะค่ะ
    #3,039
    0
  22. #2852 TUNAyoshi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 00:16
    มินโฮสู้ๆนะ

    อีก 4 วันก็วันวาเลนไทน์แล้วว

    อย่าให้คีย์ถูกแย่งไปหล่ะ
    #2,852
    0
  23. #2677 ภูตน้ำปิง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 21:52
    สงสารมิโนจัง....^^
    #2,677
    0
  24. #2610 Stella Loussier (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กันยายน 2553 / 15:24
    สงสารมินโฮจัง
    ไหงคีย์ทำแบบนี้ล่ะ
    #2,610
    0
  25. #2507 ㄨJυoи (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 20:12

    มินโฮ นายน่าสงสารจังเลยนะ

    ถึงตอนนี้คีย์จะชอบอนยู แต่ยังไงก็ต้องเปลี่ยนใจมาชอบนายแน่นอน -w-
    (เพราะมันเป็นฟิตมินคีย์ไงเล่า -.-b)

    ติดตามต่อไปครับผม

    #2,507
    0