[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    13 ธ.ค. 56

 

Chapter 10

 

 

 

มินโฮ!!  หน้าน้องไปทำอะไรมาเนี่ย ร่างสูงที่มาถึงห้องแต่งหน้าของสตูดิโอก็โดนเอ่ยทักทันที สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เจ้าตัว ไม่แม้แต่เด็กจัดแสงไฟที่เดินผ่านหน้าห้องก็หยุดมอง

พอจะถ่ายได้รึเปล่าครับ คำพูดสั้นๆ ที่เอ่ยออกไป ทำให้หลายคนถอนหายใจออกมา

ถ้ามันไม่บวมออกมาเป็นรอยนิ้ว ก็พอจะแต่งกลบได้อยู่หรอกนะ ช่างแต่งหน้าเอ่ยออกมาด้วยความลำบากใจ สองมือกอดอกนิ่งอย่างพิจารณารอยนิ้วบนใบหน้ามินโฮ

คนตัวสูงเองก็ไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนี้ สายตาหลายคู่มองมาที่เขาแบบเหนื่อยใจ ฉาก แสง กล้อง ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว เหลือก็แต่นายแบบ

ผมขอโทษจริงๆ นะครับ คำเอ่ยขอโทษพร้อมกับหัวที่ก้มโค้งลงมา แม้จะไม่ช่วยให้อะไรมันดีขึ้น แต่เขาก็ควรจะพูดคำนี้ เพราะอย่างน้อยใครหลายคนก็ต้องมาเสียเวลาเพราะเขา

แย่จริงนายแบบคนนี้ เสียงประชดประชันที่ดังมาจากข้างหลังทำให้คนตัวสูงหันกลับไปมอง

ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวเข้ารูปที่ยืนพิงกับประตูกำลังจ้องมองเขา ใบหน้าเรียวยาวกับผมซอยสั้นอย่างมีสไตล์ ทำให้มินโฮนึกออกทันทีว่านี่คือคนเดียวกันกับคนที่คุยกับเขาเรื่องงานเมื่ออาทิตย์ก่อน

ขอโทษครับ มินโฮหันไปขอโทษกับผู้มาใหม่ แต่ร่างบางตรงหน้าไม่ได้สนใจคำพูดของเขา เรียวขายาวเดินเข้ามาใกล้คนตัวสูง ก่อนที่นิ้วมือเรียวยาวจะเอื้อมจับซีกหน้าด้านที่เป็นรอยฝ่ามือบวมแดง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มปนขำออกมา

เอาน่า ถึงยังไงงานนี้ก็เป็นของนาย เอาไว้หายดีแล้ว ค่อยโทรมาแล้วกัน มือเรียวที่เคยจับอยู่บนใบหน้าเปลี่ยนมากระทบที่บ่าของคนตัวสูงเบาๆ

ขอบคุณครับ มินโฮโค้งอีกรอบ ก่อนจะเอ่ยลา

ตาคมโตก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ ตัวเลขดิจิตอบบอกเวลาสามทุ่มเข้าไปแล้ว ระยะทางจากสตูดิโอที่นี่ไปบ้านก็ใช่ว่าจะใกล้เสียที่ไหน ตอนมากว่าจะถึงก็เกือบสอง ชั่วโมง แต่อย่างน้อยตอนกลางคืนรถก็โล่งจนแทบไม่ต้องแตะเบรค

มือหนาซุกลงกับกางเกงขายาวก่อนจะเดินไปยังที่จอดรถ

 

ร่างบางที่รอคนตัวสูงอยู่ตั้งแต่เย็น ตอนนี้ท้องฟ้าข้างนอกเปลี่ยนเป็นสีดำหมด แต่ก็ยังไม่พบคนที่ตัวเองรอ ไม่รู้ว่านั่งอยู่แบบนี้มากี่ชั่วโมงแล้ว แขนเล็กโอบรอบเข่าตัวเองก่อนจะซุกใบหน้าลงไป

ทันที่กลับมาถึงคอนโด ก็รีบนำรถเข้าจอด ก่อนจะบิดร่างตัวเองไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้าของร่างกาย ในขณะที่กำลังจะก้าวขากลับห้อง คิ้วหนาๆ ก็ขมวดเข้าหากัน ก่อนจะนึกออกว่าของในตู้เย็นที่ห้องแทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่รอช้า ช่วงขายาวพาตัวเองไปร้านสะดวกซื้อทันที

คนตัวสูงยืนมองของในร้านสะดวกซื้ออยู่สักพัก ก่อนจะหันไปคว้าเบียร์ และน้ำอัดลมหลายกระป๋อง  ตามด้วยขนมอีกหลายอย่าง เมื่อได้ของเป็นที่น่าพอใจ มือใหญ่ก็ก็นำของทั้งหมดไปคิดเงินและเดินออกจากร้าน

สายตาคมมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะระบายยิ้มบางกับตัวเลขที่บอกเวลาสี่ทุ่มกว่าเข้าแล้ว

 

  อย่างน้อยเขาก็ถึงบ้านไวกว่าที่คิด

 

เสียงผิวปากอารมณ์ดีดังขึ้นไม่ขาดสาย แต่แล้วก็ต้องหยุดลง เมื่อเห็นสิ่งที่ผิดแปลกไปจากทุกวัน มินโฮรีบเร่งฝีเท้าจากเดิม เดินมายังห้องตัวเอง

ร่างเล็กที่มีเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าใสวางทาบลงกับเข่าทั้ง 2 ข้าง ตอนนี้กำลังหลับใหลอยู่ที่หน้าห้องเขา

 

ดึกขนาดนี้มีธุระอะไรกัน

 

นี่ บ้านไม่มีนอนหรือไง เสียงดังจากคนตัวสูง พร้อมกับมือใหญ่ที่สัมผัสกับศีรษะของกลมมลของคนที่หลับอยู่ ทำให้คีย์สะดุ้งตัวตื่นทันที

ดวงตาหวานกระพริบถี่เพื่อไล่ความมัวจากภาพตรงหน้า ก่อนจะเห็นสีหน้าสงสัยของอีกคน

ชั้นถามได้ยินหรือเปล่า มินโฮถามกลับไปอีกรอบ ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังยันตัวเพื่อลุกขึ้นยืน

เรามีบ้านนอนเสียงแผ่วเอ่ยตอบออกไปตรงกับคำถามของมินโฮ แต่คนตัวสูงกลับทำหน้าไม่พอใจในคำตอบ

 ความหมายของคำว่าบ้านไม่มีนอนของมินโฮ มันหมายถึงว่า นายมาทำอะไรที่นี่ต่างหาก

งี่เง่า... มีธุระอะไร ถึงแม้คำพูดแรกจะเอ่ยออกมาแค่เบาๆ แต่รอบตัวเงียบขนาดนี้มีหรือที่อีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน แต่ถึงได้ยินแล้วคีย์จะทำอะไรได้ล่ะ นอกเสียจากรับฟัง

เราลืมกระเป๋าเงินไว้ มินโฮฟังคำตอบแต่ไม่ได้พูดอะไร มือหนาเปิดประตูห้องของตัวเองก่อนจะก้าวเข้าไป ไม่นานแสงไฟจากในห้องก็ถูกเปิด คีย์ที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงก็ได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่หน้าห้อง

กระเป๋านายวางไว้ไหนล่ะ เสียงที่เอ่ยถามทำให้คีย์เงยหน้าขึ้นก่อนจะส่ายหัวออกมา

เข้ามาหาเอาแล้วกันคำตอบของมินโฮ ทำให้ร่างบางค่อยๆ ก้าวเข้ามา มือบางปิดประตูลงอย่างเบามือ

มินโฮหันไปมองคีย์ที่มีท่าทางเงอะๆ งะๆ มองซ้ายทีขวาที ก็ทำเอาเจ้าตัวส่ายหัวออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินไปหน้าตู้เย็นและหยิบของที่เพิ่งซื้อมาแช่ จากนั้นก็หายเข้าไปในห้องนอน

ร่างบางเดินไปมุมนั้นทีมุมนี้ทีอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่เจอสิ่งที่ตัวเองหา คีย์ถอนหายใจออกมาและเริ่มหาอีกรอบ  

ดวงตาเรียวรีก้มมองหาจนครบทุกมุม...แต่ก็ไม่เจอ

เหงื่อเม็ดเล็กที่ประกายอยู่บนใบหน้า บอกความเหนื่อยอ่อนได้เป็นอย่างดี ก่อนจะพาร่างตัวเองนั่งลงยังโซฟา

หาจนทั่วแล้วทำไมไม่เจอสักที  คีย์คิดก่อนจะกวาดสายตามองหาอีกรอบ แล้วก็สะดุดเข้ากับประตูห้องนอน...บางทีอาจจะอยู่ในนั้น

 

//ก๊อก ก๊อกๆๆ//

 

มินโฮ เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่หายเข้าไปในห้องตั้งแต่เข้ามา ในขณะที่มือเล็กก็เคาะลงที่บานประตู

คนตัวสูงที่กำลังนอนดูนิตยสารที่ซื้อมาวันก่อนอยู่บนเตียง ก็ต้องชะงักเพราะได้ยินเสียงเรียกตัวเองอยู่หน้าห้อง

 

คงจะหาจนเหนื่อยแล้วละสิ

 

ประตูไม่ได้ล็อค จบคำพูดสั้นๆของมินโฮ เสียงลูกบิดก็ดังขึ้นจากการถูกหมุน ตามมาด้วยร่างบางที่เอ่ยเรียกเมื่อครู่

เราหาข้างนอกไม่เจอ เลยคิดว่าน่าจะอยู่ในนี้ มินโฮหันไปฟังที่คีย์พูด แต่เจ้าตัวก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงคีย์ก็ไม่มีทางที่จะหาเจอ ในเมื่อกระเป๋าวางอยู่บนหัวเตียงที่เขานอนอยู่

คีย์มองไปรอบห้องแต่ก็หาไม่เจออยู่ดี ดวงตาหวานหันกลับไปมองร่างสูงที่นอนดูหนังสืออยู่ในมืออีกครั้ง รอยฝ่ามือที่เห็นเด่นชัดทำให้คีย์รู้สึกแย่กับการกระทำของตัวเอง แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม ขาเรียวก้าวไปหาคนตัวสูงก่อนจะย่อตัวลง

มินโฮที่เห็นคีย์เดินเข้ามาใกล้ก็ต้องละจากหนังสือในมือ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลนั้นฉายชัด ก่อนที่น้ำเสียงอ่อนโยนจะเอ่ยถามออกมา

มินโฮ เจ็บใช่ไหม เราขอโทษนะ ริมฝีปากบางเอ่ยคำขอโทษ คนตัวสูงที่ได้ยินคนตรงหน้าพูดก็แปลกใจ จะมาขอโทษเขาทำไมในเมื่อเขาทำกับคีย์ไว้มากขนาดนั้น ทางที่ดี เป็นห่วงตัวเองไม่ดีกว่าหรือไง

จะมาขอโทษทำไม

ทำผิดก็ต้องขอโทษ มินโฮทำกับเราไม่ดียังขอโทษเราเลย

ตลกซะไม่มี คำพูดสั้นๆ กับรอยยกยิ้มที่มุมปากส่งให้กับร่างบางตรงหน้า

คีย์ได้แต่นิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไร แต่อย่างน้อยเขาก็ได้เอ่ยคำขอโทษออกไปแล้ว แม้ว่ามันจะไม่ได้ทำให้หายเจ็บ แต่การทำผิดแล้วรู้จักขอโทษเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แม่ของเขาเคยสอนไว้แล้วคีย์เองก็จำได้ขึ้นใจ

นายนี่มีหลายอย่างดีนะ ชั้นละสับสน

มีหลายอย่าง เสียงหวานเอ่ยทวนคำพูดของคนตัวสูง ร่างบางนิ่งคิดว่าที่มินโฮพูดหมายถึงอะไร ก่อนที่คนตัวสูงจะเฉลยออกมา

ใช่ แบบว่า ชอบอ่อย ร่าน คบไม่เลือกเอ๊ะไม่สินายเลือกมากต่างหาก หรือไม่ก็…”

พอเถอะมินโฮ เสียงเบาๆเอ่ยขั้นคำพูดของมินโฮ   คนตัวสูงมองคนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าลงกับพื้นนิ่ง ไหล่บางลู่เข้าหาลำตัว มันทำให้เหมือนกับว่า คีย์ตัวเล็กลงกว่าเดิมเสียอีก

คำพูดที่ทำร้ายจิตใจคีย์เมื่อครู่ มินโฮก็แค่อยากเห็นปฏิกิริยาของคีย์ ว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะทำอย่างไร

 

ก็เพราะมัวแต่ก้มหน้าหนีแบบนี้แหละ เด็กรุ่นน้องถึงได้กล้าด่าเอา

 

คีย์ชั้นจะให้โอกาสนายเถียงบ้าง ไหนลองพูดมาสิคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าเมื่อครู่ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมที่ดูสั่นไหวสบเข้ากับดวงตาคมของมินโฮ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆ เข้าปอดตัวเอง

ระ เรา ไม่ได้เป็นแบบนั้น คนตัวสูงที่ฟังคำตอบจากร่างบางตรงหน้า ก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้

 

คำตอบไร้น้ำหนักแบบนั้น

จะมีใครเขาเชื่อนาย

 

มองดูคนตัวเล็กที่ตอนนี้ก้มหน้าหลบสายตาตนไปแล้ว ก่อนจะเอ่ยคำถามใหม่ที่ทำให้คีย์รู้สึกแย่มากกว่าเดิม

แล้วถ้าถามว่า คิสมาร์กที่ต้นคอ ไปอ่อยด้วยวิธีไหนมา จะตอบว่าอะไร มินโฮมั่นใจในสิ่งที่ตนเอ่ยถามคีย์ ว่าคีย์ต้องได้ยินคำถามแบบนี้มาแล้ว แต่ก็แค่อยากจะรู้คำตอบว่าคนตรงหน้าว่าจะพูดอะไร

คำถามของมินโฮทำให้คีย์รู้สึกเจ็บลงไปที่หน้าอก ก่อนจะเกิดคำถามขึ้นในใจ

คนตัวสูงตรงหน้ากำลังต้องการอะไร...

 

คำพูดที่มินโฮกำลังใช้  คีย์ได้ยินมาเป็นร้อยรอบจากที่มหาลัย ผิดกันก็ตรงที่ คำถามแบบนี้จะออกมาพร้อมกับสายตาที่น่ากลัว ไม่ว่าจะ ดูถูก เหยียดหยาม รังเกียจ แต่กับมินโฮเป็นสายตาที่เฉยชา นั่นคงจะเป็นเพราะมินโฮรู้ที่มาของรอยนั่นดี

...

ชั้นไม่ได้ให้เงียบ แต่ชั้นต้องการคำตอบ คำพูดที่ฟังดูคล้ายคำสั่ง จึงทำให้คีย์ต้องพูดอะไรสักอย่างออกไป

พอเถอะมินโฮ เราแย่พอแล้วล่ะ เสียงหวานตอบออกไปด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน

ไม่ จนกว่าคีย์จะตอบ คำพูดปฏิเสธของมินโฮ ทำให้คีย์เหนื่อยใจ แต่ร่างบางก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร หรืออันที่จริง เจ้าตัวไม่มีอะไรจะพูดเสียมากกว่า ก็สิ่งที่มินโฮถามมันไม่ได้เป็นเรื่องจริง

เราจะหากระเป๋าต่อแล้วล่ะ คีย์ที่ไม่รู้จะทำยังไงกับมินโฮ จึงพูดเลี่ยงออกไป แล้วลุกขึ้นเพื่อจะเดินหนี เพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องมาคอยรับฟังคำพูดที่มีแต่ทำให้รู้สึกแย่     

นี่!!”

โอ๊ย จะ เจ็บ ยังไม่ทันจะก้าวไปได้ไกลมือหน้าของมินโฮก็ฉุดเข้ากับข้อมือบาง คีย์ร้องออกมาก่อนที่ตัวจะเซถลาลงกับเตียง ไหล่บางกระแทกลงกับหน้าอกของมินโฮอย่างจัง

มินโฮหันมองคีย์ที่อยู่ข้างๆตัวเพราะแรงฉุดจากตัวเอง ก่อนที่ดวงตาคมจะสังเกตเห็นมือเล็กอีกข้างที่กำลังจับข้อมือที่เขาดึงเมื่อครู่แน่น ท่าทางที่แสดงความผิดปกติของคีย์ ทำให้คนตัวสูงนึกสงสัย ไม่รอช้ามือหนาของมินโฮคว้าเอามือข้างที่คีย์กำแน่นออกมา ก่อนจะถลกแขนเสื้อที่ยาวละข้อมือขึ้น

รอยช้ำรอบข้อมือบางที่เขาเห็นเป็นรอยกดของนิ้วมือ ภาพทุกภาพของเมื่อวานกำลังประมวลเข้าหัวเขาอย่างรวดเร็ว คนตัวสูงจำได้ว่าก่อนที่เขาจะจูบคีย์ เขารวบมือเล็กๆ ทั้งสองข้างนั่นไว้ แต่กลับจำไม่ได้ว่าความโมโหทำให้เขาใช้แรงทำร้ายคีย์ได้ถึงขนาดนี้

เอ่อ มินโฮพูดได้แค่นั้นก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายที่กำลังก้มหน้านิ่ง มินโฮกลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยคำพูดออกไปใหม่

นายได้ทายาบ้างหรือยัง คำถามของมินโฮทำให้คีย์เงยหน้ามองคนตัวสูง

 

ภาพของเด็กหนุ่มที่มีรอยยิ้มสดใสเลื่อนเข้ามาในความคิดเขาทันที

 

เมื่อตอนเย็น แทมินทายาให้เรา คำตอบที่พูดออกไปแบบเรียบง่ายของคีย์ แต่คนตัวสูงกับมาสะดุดเข้ากับชื่อที่คุ้นหู

แทมิน ใช่ ลี แทมิน ปี 1 หรือเปล่า มินโฮเอ่ยออกมาพร้อมกับสีหน้าสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

อืม น้ำเสียงที่ดังออกผ่านลำคอ ทำให้ใบหน้าของมินโฮฉายความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

ทำไมนายถึงรู้จักแทมิน น้ำเสียงคาดคั้นที่อยู่ๆ ก็พรวดขึ้นมา ทำเอาคีย์ถึงกับตกใจ

ระ เราเป็นเพื่อนกัน คำตอบของคีย์ทำเอาคนตัวสูงเบิกตากว้าง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่นั่นกลับสามารถบอกถึงความต้องการได้เป็นอย่างดี

เลิกคบกับแทมินซะ

ทะ ทำไมล่ะ จบคำพูดของมิน ร่างบางก็เกิดอาการหายใจติดขัดทันที ทั้งที่ยังไม่เข้าใจความหมายของคนตรงหน้าเลยสักนิด

อย่าถามจะได้ไหม! บอกให้เลิกก็เลิกซะ จากน้ำเสียงราบเรียบเมื่อครู่ แปลเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงหงุดหงิดที่ชัดเจน มันทำให้คีย์รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั่นก็ไม่เข้าใจที่มินโฮกำลังพูด

แต่ เรากับแทมินเพิ่งจะเป็นเพื่อนกัน คีย์พยายามพูดอะไรออกมา เพื่อจะรักษามิตรภาพที่เพิ่งจะเกิดขึ้นไว้

แล้วไง

ก็...” น้ำเสียงที่บางเบาเอ่ยออกมาได้เพียงแค่นั้นก่อนที่มินโฮจะสวนขึ้น

แทมินเป็นคนดี

ร่างบางก้มหน้านิ่งกับคำพูดของมินโฮ เขารู้ว่าคนตัวสูงตรงหน้ากำลังจะสื่ออะไร แล้วคีย์เองก็เหมือนจะเพิ่งนึกได้ถึงความแตกต่าง แทมินเป็นคนดี แต่คีย์เป็นคนที่แย่ทุกอย่างในสายตาของทุกคน ถ้าคบกันก็มีแต่จะพาลทำให้แทมินเดือดร้อน ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมา คีย์ก็จะกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้นคีย์ก็ไม่อยากจะเสียเพื่อนที่น่ารักแบบแทมินไป แม้เพิ่งจะรู้จักกันได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่รู้สึกไว้วางใจ รู้สึกถึงความจริงใจที่ได้รับ

 

มิตรภาพที่เพิ่งเกิดขึ้น

อยากจะรักษาให้นานกว่านี้...

 

แต่เราอยากเป็นเพื่อนกับแทมิน น้ำเสียงแผ่วเบากับคำพูดที่ดูเหมือนจะดื้อดึงหลุดรอดออกจากริมฝีปากบาง ทำให้คนตัวสูงหันมาสบตากับคนตัวเล็กที่ไม่ฟังคำพูดตน

ริมฝีปากหนาของคนตัวสูงอยากจะเอ่ยอะไรไปมากกว่านี้  แต่แล้วคำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนกลับเข้าไป  เมื่อเห็นความผิดแปลกจากดวงตาเรียวรีตรงหน้า

 

น้ำใสๆ กำลังเอ่อล้นขอบตา

ถ้าเผลอพูดจากระทบจิตใจอีกคนเพียงสักนิด

น้ำตาคงได้ไหลออกมาให้เห็นแน่ๆ

 

มินโฮรีบละสายตาจากภาพที่เห็น เพราะกลัวความรู้สึกแย่ๆ จะวิ่งมาประเคนที่สมองของเขา

เหมือนครั้งก่อน...ที่เขาจูบคีย์

สองขายาวก้าวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว จนคนที่นั่งน้ำตาซึมมองตามร่างสูงด้วยความแปลกใจ

มือหนาเปิดตู้เสื้อผ้าออกมาแล้วรื้อค้น  ก่อนจะต้องหัวเราะเบาๆออกมาในลำคอ

ให้ตายสิ ที่เห็นว่าดูอ่อนแอขนาดนั้น

เสแสร้ง หรือ แกล้งทำ

แล้วถ้าหากความอ่อนแอที่เห็นเป็นเรื่องจริง

จะอะไรก็ช่างเถอะ...แต่ตอนนี้ ที่ชัดเจนที่สุด

 

ชเว มินโฮ...แพ้น้ำตาของ คิม คิบอม

 

เสื้อผ้าของมินโฮ ให้เราทำไม ร่างบางที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงของคนตัวสูง เอ่ยถามทันทีที่คนตรงหน้ากำลังยื่นเสื้อให้กับตัวเอง

ไปอาบน้ำ แล้วนอนซะ น้ำเสียงราบเรียบถูกเอ่ยขึ้น ร่างบางได้แต่จ้องมองด้วยแววตาสงสัย

เดี๋ยวเราหากระเป๋าเสร็จ ก็จะกลับบ้าน เราไม่รบกวนมินโฮหรอก คำพูดที่ออกมาจากปากของคีย์ดูเหมือนจะไม่ได้รับความสนเลยแม้แต่น้อย เมื่อคนตัวสูงจัดการยัดเสื้อผ้าลงกับมือขาวเป็นที่เรียบร้อย

เที่ยงคืน กลับบ้านตอนนี้ นายมีสามีเพิ่มอีกแน่ จบคำพูดของมินโฮ ทำให้ร่างบางหันซ้ายหันขวา จนสะดุดเข้ากับนาฬิกาข้อมือที่มินโฮถอดทิ้งไว้ที่หัวเตียง ทุกอย่างเป็นตามที่มินโฮบอกตอนนี้เที่ยงคืนเข้าไปแล้ว

เที่ยงคืน เราไม่น่าจะอยู่ที่นี่นานถึงขนาดนี้ เสียงงึมงำที่เหมือนคล้ายกำลังพูดกับตัวเอง แต่คนตัวสูงได้ยินชัดทุกคำพูด

มารอชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

ไม่รู้สิ แต่ตอนนั้นฟ้ายังเป็นสีส้มอ่อนๆ อยู่เลย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเหมือนใช้ความคิด

คีย์ ไปอาบน้ำไป เสียงที่ดูเหนื่อยๆ ของมินโฮ ทำให้คีย์ลุกออกจากเตียงและตรงไปยังห้องน้ำ

คนตัวสูงมองตามแผ่นหลังเล็กจนหายลับไป ก่อนจะล้มตัวลงกับที่นอน มือหนายกขึ้นผาดกับหน้าผาก  ดวงตาคมที่ใครๆ ต่างก็พากันหลงใหลกำลังถูกปิดลง

ถึงแม้ร่างกายจะดูราวกับว่าหลับไปเสียแล้ว แค่ในศีษะของคนตัวสูงกับมีเรื่องที่ต้องคิด แล้วเรื่องที่ว่าก็คงไม่พ้น ผู้ชายหน้าหวานที่มีแต่ปริศนาอย่าง คิม คิบอม

 

บางทีฉันอาจจะทำกับนายมากเกินไป

 

มินโฮมีเสื้อที่ตัวเล็กกว่านี้ไหม เสียงหวานที่เอ่ยถามออกมา ไม่ได้ทำให้คนตัวสูงขยับร่างกายส่วนใดแม้แต่น้อย ดวงตาคมยังคงปิดสนิทเช่นเดิม ไม่ใช่ไม่ได้ยินที่อีกคนถามแต่มินโฮเลือกที่จะนอนนิ่งๆ เสียมากกว่า

หลับแล้วหรอ เสียงเบานั้นเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างเกรงใจ เมื่อเห็นว่าอีกคนนั้นดูเหมือนหลับไปแล้ว แต่ก็ไร้คำตอบจากคนตัวสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงเหมือนเก่า ไม่นานมินโฮก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องนอนตัวเองถูกเปิดออก แล้วตามด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆ ของคีย์

สัมผัสบางเบาที่ใบหน้ากลับกลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่ที่แตะเข้ากับปลายจมูก ทำเอาคนที่กำลังจะเข้าสู่การพักผ่อนอย่างจริงจัง ต้องลืมตามองหาที่มาของสัมผัส

จะเจ็บหรอ เราขอโทษ ริมฝีปากบางที่อยู่ตรงหน้าเอ่ยบอกคนที่กำลังจ้องมองตัวเอง ก่อนที่นิ้วเรียวจะสัมผัสกับยาและสัมผัสกับใบหน้าของคนตัวสูงอีกครั้ง

มินโฮมองใบหน้าได้รูปที่อยู่ห่างจากตัวเองไม่ถึงช่วงแขน ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง

สายตาคมมองร่างบาง ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง เมื่อเห็นเสื้อสีขาวที่เขายื่นให้คีย์ก่อนอาบน้ำ ตอนนี้อยู่บนตัวของคนตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว

แต่ดูเหมือนเสื้อของเขาจะใหญ่ไปหน่อย

เสื้อนาย คำพูดสั้นๆ ของมินโฮ ทำให้คีย์หันก้มลงไปมองก่อนจะรีบดึงแขนเสื้อด้านซ้ายที่ตกลงจากไหล่จนเลยไปถึงต้นแขนขึ้นอย่างรวดเร็ว

มินโฮที่รู้สึกว่าคีย์จะจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็หันหน้ากลับไปมองร่างบางที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

แก้มใสทั้งสองข้างบนใบหน้าขาวนั้นซับสีอ่อน จนอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มออกมา แต่แล้วก็ต้องคลายยิ้มลงเมื่อเห็นแววตาสงสัยของคนที่กำลังหน้าแดง

มัวแต่มานั่งทายาให้ชั้น แล้วตัวนายละอาบน้ำออกมานี่ทายาหรือยัง มินโฮไม่พูดเปล่า มือหนาคว้ายาและแขนของคนตัวเล็กเข้าหาตัวเองทันที

ดวงตาคมจับจ้องที่ข้อมือของคีย์ที่มีแต่รอยช้ำ ก่อนจะค่อยๆ แต้มยาลงไป นิ้วมือยาวกดลงที่ข้อมือเล็กอย่างเบามือมากที่สุดเท่าที่มินโฮจะทำได้

คีย์ที่เห็นมินโฮตั้งใจทายาให้กับตัวเอง ก็เกิดความรู้สึกแปลกใหม่ที่เพิ่งค้นพบกับเจ้าของใบหน้าคมแบบที่ตัวเองไม่เคยคิดมาก่อน

 

มินโฮเป็นคนที่อบอุ่น...

 

ริมฝีปากสวยยกยิ้มบางเบาให้กับคนตรงหน้าที่ยังตั้งหน้าตั้งตาทายาให้กับตัวเอง

เสร็จแล้วละ

ขอบคุณนะ มินโฮนอนต่อเถอะ เสียงหวานเอ่ยขอบคุณคนตัวสูง ก่อนจะลุกขึ้นยืน

แล้วคีย์จะไปไหน

เราจะไปนอนที่โซฟา ว่าจบเท้าก็ก้าวออกจากบริเวณเตียง แต่แล้วก็ต้องกลับไปอยู่บนเตียงอีกครั้ง เมื่อมือหนาของมินโฮรวบเข้าที่เอวบาง

มินโฮ เสียงเรียกชื่อของคนตัวสูงหลุดรอดจากริมฝีปากสวยด้วยความตกใจ ก็ในตอนนี้ร่างกายของคีย์กำลังทับอยู่ที่ตักของคนตัวสูง

นอนด้วยกันสิ คำพูดที่ดูเรียบเฉยแต่แววตาเจ้าเล่ห์ทำเอาคีย์ที่ตกใจทำอะไรแทบไม่ถูก ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ มือหนาของมินโฮเอื้อมไปปรับแสงจากหลอดไฟ จากแสงที่ขาวสว่าง เปลี่ยนเป็นสีส้มนวลตา

กลัวหรอ

ทะ ทำอะไร ร่างบางเอ่ยออกมาพร้อมกับเกร็งตัวเองนิ่ง เมื่อมือหนาจากคนที่อยู่ด้านหลังกำลังสอดเข้ามาในเสื้อตัวบาง

แล้วคิดว่าจะทำอะไรละ เสียงกระซิบเบาข้างหู ทำให้คนตัวเล็กหน้าขึ้นสีอีกรอบ

... คีย์ได้แต่นิ่งเงียบจะขยับหนีก็หนีไม่ได้ ในเมื่อแขนแกร่งของอีกฝ่ายยังรวบอยู่กับเอวเล็กแน่น ก้อนเนื้อที่อยู่ข้างในอกกำลังเต้นถี่จนคนที่เป็นเจ้าของยังนึกกลัว

คนตัวสูงที่แกล้งใช้มือสอดเข้าไปทางด้านหลังได้แต่แอบหัวเราะท่าทางของคีย์ที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยิ่งไล่นิ้วสัมผัสไปที่ผิวเนียนส่วนอื่นก็ยิ่งทำให้ร่างบางที่นั่งทับกับตัวเขาหน้าขึ้นสีมากขึ้น

พะ พอได้แล้ว ดวงหน้าหวานหันกลับไปบอกคนที่กำลังไล่นิ้วจากบริเวณหลังมาทางด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมที่ห่างจากดวงตาหวานไม่กี่นิ้วทำเอาคีย์ต้องรีบหันหน้ากลับไปทางทิศเดิม ก่อนจะใช้มือของตัวเองหยุดมือใหญ่ใต้เสื้อที่ไต่ขึ้นมาจนแทบถึงกลางอก

“ชะ ชั้น แกล้งนายเล่น” ยอมรับว่าผิวเนียนมือนั้นมันชวนให้สัมผัสไปทุกส่วนจริงๆ ถ้าอีกฝ่ายไม่ห้ามคงเลยเถิดไปไกลกว่านี้แน่ๆ มือหนาเลื่อนออกจากใต้เสื้อก่อนจะเปลี่ยนมาโอบที่ไหล่บางของคีย์และล้มตัวลงนอนกับเตียงโดยมีคนตัวเล็กล้มตามลงไปด้วย

เอ่อ

ชู่~ นอนซะ ถ้าไม่งั้นนายจะไม่ได้นอน เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูจากคนที่กำลังกอดตัวเองจากทางด้านหลังทำให้คีย์ไม่กล้าพูดอะไรอีก

มินโฮที่ตอนแรกก็กะจะแกล้งคีย์แค่เล่นๆ แต่ไปมาดันเป็นเขาซะเอง ที่แทบจะห้ามตัวเองไม่อยู่ ถ้าขืนเล่นต่อไปมากกว่านี้คงจะเกิดเรื่องขึ้นแน่ ทางที่ดีควรจะหยุดไว้แค่นี้

 









------------PPLight------------

ใครที่เพิ่งเข้ามาอ่าน หรือรีดคนไหนมาอ่านซ้ำ

ถ้าเห็นคำผิด ขาด เกิน รบกวนบอกไรเตอร์ด้วยเน้ออออ

ปล้ำบลิง ส่งจูบให้ทุกคน  -3-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6602 RK CYP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 21:55
    โอ้ยย เขินง้าาาาาาาาาาาาา
    #6,602
    0
  2. #6502 south fox (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 23:52
    เริ่มหลงแล้วละสิมินโฮ หึหึ คีย์น่ะออกจะบอบบางอ่อนโยนถูกมั้ยละ???
    #6,502
    0
  3. #6437 Choip (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:33
    งื้ออ อ่านแล้วเขินที่สุด -////////-

    เล่นเองคิดไปไกลซะเองนะชเวมินโฮ



    คิมคีย์ก็น่ารักซะขนาดนั้น
    #6,437
    0
  4. #6231 Yabbybayyab (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 17:37
    มินโฮแพ้น้ำตาคีย์บอม -/////-
    แต่บางคำที่มินโฮพูดก็ทำร้ายคีย์ไปนะ
    พี่มินแกนี่มันเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
    #6,231
    0
  5. #6230 Yabbybayyab (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 17:32
    มินโฮแพ้น้ำตาคีย์บอม -/////-
    แต่บางคำที่มินโฮพูดก็ทำร้ายคีย์ไปนะ
    พี่มินแกนี่มันเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
    #6,230
    0
  6. #6132 teddy_ >O< (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 15:22
    อร้ายยยยยยย

    แดดิ้น มินโฮกอดคีย์ ><
    #6,132
    0
  7. #6100 runwithyou SH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 20:49
    มินโฮมันก้ยังไม่วายพูดให้คีย์เสียใจนะ
    ให้เลิกคบแทมิน เพราะแทมินเป็นคนดีเหรอ งี่เง่าว่ะ
    อย่างงี้แกก็ว่าคีย์เป็นคนไม่ดีดิ
    เหอๆ ก็ยังดีที่ยังรู้สึกตัวอยู่บ้าง

    ชอบอ่ะ ที่บอกว่าแพ้น้ำตาคีย์ ><
    #6,100
    0
  8. #6005 MIND&KEY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:29
    กรี๊ดดดดดดดดดดด มินคีย์ ทำฉันเพ้อ~
    #6,005
    0
  9. #5872 perfumepassion (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 20:53
    เขินมากกกกกก อ๊ากกกก เขินไม่ไหวแล้ว กรี๊ดดดด > <
    #5,872
    0
  10. #5813 W3nO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 23:52
    อ่านไปดิ้นไป
    มินโฮรู้สักทีว่าคีย์โดนใส่ร้าย
    ตอนนี้คู่นี้หวานจัง
    #5,813
    0
  11. #5689 MINKEY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 19:21
    เขินแทนอ่า~♫
    #5,689
    0
  12. #5666 น้ำผึ้ง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 15:14
    เขินแทนคีย์อ่า
    #5,666
    0
  13. #5583 bgts. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 09:43
    หวานมากเลยมินคีย์ อ่านไปเขินไป -/-
    #5,583
    0
  14. #5562 neyza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 13:01

    >////<

    หวานกันไปเเล้วนะ minkey

    #5,562
    0
  15. #5503 lov key (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 23:36
    กรี๊ดดดดดดดดดดด น่ารักมากอ่า

    > #5,503
    0
  16. #5449 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 19:24
    อ๊ายยยยยยยยยยย

    เขิลลลลลลล แทนเลยอ่ะ
    #5,449
    0
  17. #5421 mk91 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 01:15
    อ๊อดเอ้ย

    ทำไรลูก

    เริ่มสับสนแล้วล่ะสิ

    คิมคีย์ออกจะน่ารัก น่ากอด

    ถนอมคิมคีย์หน่อยสิ อิอิ
    #5,421
    0
  18. #5324 Pop (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 15:57
    โอ้ยยยยย!~ อยากอ่านต่อมากค้าาา!~

    มินโฮโอป้าา! แกแรงมากนะ!!!! 55
    #5,324
    0
  19. #5233 keybus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 23:44
    เมื่อไร...ไอกบมันจะรู้ซักทีว่าคีย์เป็นยังไง

    เริ่มอินจัดแล้วนะเว๊ยยยย!!!!

    .

    .

    .

    แล้วก็เขินแทนอ่ะ

    (อารมณ์ไหนของมัน-_-?)
    #5,233
    0
  20. วันที่ 28 กันยายน 2554 / 00:29
    อ๊ายยย>,<เขินแทนคิมคีย์~!
    ป.ล.ตอนแรกกะจะด่าออดอยู่หรอกหลังๆเริ่มเขินแทน
    #5,170
    0
  21. #5106 minnylovekeyny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2554 / 03:03

    อ๊ายยยยยยยยยยยยย >////////< ชอบอ๊าไรเตอร์คนนี้ เขินแทนคีย์ได้ไหมเนี่ยยยยย^^

    #5,106
    0
  22. #5081 KimBub (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กันยายน 2554 / 13:40
    เขินอ้าาาา >.<
    #5,081
    0
  23. #5054 Minkey AudiE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2554 / 01:03
    บอกได้คำเดียวว่า ชอบ จริงนะๆๆ
    #5,054
    0
  24. #4912 BurnMe2PM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 00:10
    ตอนนี้ทำหนูเขินเว่อร์

    ตอนนี้มินโฮ เธอช่างน่ารักและอบอุ่น
    #4,912
    0
  25. #4895 LoVeKeY00 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2554 / 12:43
     อ๊อดใจร้ายย
    จะให้คีย์เลิกคบกับแทมหรอ
    ไม่มีทางง
    #4,895
    0