ดวงแบบนี้ไม่มีจู๋ (ละครช่อง 3)

ตอนที่ 7 : Chapter 4 - The Lovers: เทพแห่งความรัก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ก.ย. 60

เป็นครั้งแรกที่เขาหันมาเอียงคอให้ นายกำยำ เจริญพันธุ์”

“จรูญพันธุ์ค่ะ!” เธอกระแทกเสียงใส่แล้วพลันนึกได้ ถึงกับอ้าปากค้าง “คุณโชครู้จักพี่เก่งได้ยังไงคะ!

เขายกไหล่หนา “หมอนี่เคยมาก้อร่อก้อติกกับไอ้แพรเมื่อตอนปีสาม”

แพร?

เพื่อนสมัย ม.ปลาย เธอคงจำเพื่อนร่วมรุ่นตัวเองไม่ได้สินะ

น้องกี้ไม่สนใจคำจิก และที่จริงเธอก็ไม่เคยสนใจเพื่อนคนไหนอยู่แล้ว “เพื่อนคุณโชคไม่น่าเป็นแบบเดียวกับที่พี่เก่งจะชอบ”

“ลืมไปว่าเธอเป็นแค่คนข้างซอยบ้าน...”

“นั่นสิคะ”

“...เพราะเพื่อนของฉันทุกคนมีสมองพอจะรู้ว่าหมอนี่ไม่โอเค”

หืม” คนฟังเลิกคิ้ว “หมายความว่าเพื่อนคุณโชคไม่รับรักพี่เก่ง?

“หมายความว่าไอ้แพรไม่รับรักนายกำยำ แต่หมอนี่ก็ยังมาชีกอจนแพรมันต้องขอให้ฉันทำเป็นแฟน”

“แล้วพี่เก่งก็เชื่อ?

“ถึงเธอจะคิดว่าฉันสู้นายกำยำไม่ได้ แต่...ใช่ มันเชื่อ สุดท้ายก็เลยเลิกมาวอแว”

น้องกี้ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดบางอย่าง “แม้แต่เพื่อนของคุณโชค พี่เก่งก็ยังตกหลุมรัก แต่กับน้องกี้ ลงทุนแทบตายเขากลับยังไม่เหลียวแล”

หน้าเศร้าสร้อยและเสียงอ่อยลงของเธอช่วยให้อีกฝ่ายเริ่มออกอาการสงสาร “ผู้หญิงที่หมอนั่นไปนอนด้วยเป็นแค่ทางผ่าน เธอก็แค่ขยันเอาใจเขาสักหน่อย...”

ไม่ทันจบความ น้องกี้โพล่งแทรก “เย็นนี้คุณโชคไปกินเหล้าเป็นเพื่อนน้องกี้ได้มั้ยคะ”

 

ฝนยามเย็นเหยาะหยิมๆ แท็กซี่ค่อยๆ จอดริมร้านอาหารกึ่งผับ ตัวอาคารติดกระจกแต่งสไตล์ลอฟต์ล้อมด้วยสวนชอุ่มเริ่มประดับประดาแสงไฟ โต๊ะเก้าอี้เหล็กดัดกระจายอยู่ใต้ร่มขาวไร้เงาคน วันฟ้าหม่นลูกค้าคงน้อย

น้องกี้ก้าวออกจากด้านท้ายรถลงมา ตามด้วยอีตาโชคบ่ดี

“นี่ ไม่เอาน่ารายหลังสาวเท้ายาวๆ ฝ่าสายฝนตามเธอมาสู่ด้านหน้าอาคาร แว่นเก็บไป เผยให้เห็นดวงตาคมชัดและแนวสันจมูกสวย ชายเสื้อพลิ้วเพราะมาดการเดินมั่นใจเหมือนนายแบบ “เธอก็ฉลาดพอจะรู้นี่ว่าแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา แถมจะทำให้อ้วน ตับแข็ง ความจำแย่ อัณฑะฝ่อ

คำพูดชะงักอย่างรอคำค้าน ต่อเมื่อไม่มีเสียงตอบโต้เขาก็ว่าต่ออะไรกัน แม้แต่มุกอัณฑะเธอยังไม่ปฏิเสธเลยเหรอ

ครึ่งชั่วโมงก่อนเจ้าตัวยุให้น้องกี้โทร. ไปหาพี่เก่งอีกที เขาอาจจะเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นแล้วก็ได้ แต่ปรากฏว่าในสายยังมีเสียงผู้หญิงรายเก่าเล็ดลอดเข้ามา แล้วก็มีเสียงเพลง...

ด้านหน้าร้านอาหารออกแบบให้เป็นช่องทางเดินแคบแค่พอสวนกัน ฝั่งหนึ่งแยกไปห้องน้ำ เมื่อเดินต่อมามีบันไดลิงพาดแต่งไว้ดูเก๋ แต่ทำให้เดินลำบาก เสียงดนตรีเริ่มดังแว่วออกมา

“ไม่ต้องห่วงน้องกี้ วันนี้น้องกี้อยากเมา” เธอก้าวสวบๆ เหมือนคนไร้สติ พูดโดยไม่หันไปมองคนข้างหลัง ขยับเลี้ยวเพื่อเลี่ยงช่องใต้บันไดลิง เขาว่าคนเราเมาแล้วจะลืม น้องกี้อยากลืมว่าถ้าเสียพี่เก่งไป อีกไม่นานพี่หมูก็คงหาเรื่องไล่น้องกี้ออกจากบริษัทได้”

“รู้ตัวเหมือนกันนี่”

น้ำเสียงนั้นคล้ายเริ่มแข็งผิดไป หญิงสาวจึงลืมตัวหันมา “คะ?

ปรากฏว่าเจ้าของร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกทะมึนอยู่ข้างหลัง ใบหน้าใต้กรอบผมตัดสั้นหันขวาซ้าย ส่องสายตาเข้าไปด้านในห้องกระจก ซึ่งตอนนี้มีคนเข้ามาจับจองอยู่แค่ไม่กี่โต๊ะ

“คะ...คุณโชคมองหาอะไร เข้ามาตรงนี้เถอะค่ะ ยืนตรงนั้นเดี๋ยวโดนฝนสาด ว่าพลางลุกลี้ลุกลนลากแขนมีกล้ามตามมา

“หมอนั่นอยู่ที่นี่ใช่มั้ยชายหนุ่มถามห้วน น้องกี้รู้สึกถึงหนังตาขวากระตุก

เขาสลัดแขนทิ้ง “เมื่อกี้เธอโทร. หามันไม่ใช่เพราะฉันให้โทร. แต่เธอตั้งใจจะเช็กอยู่แล้วว่ามันกำลังอยู่ที่ไหน เธอมีข้อมูลแบ็กอัปเรื่องของมันชั้นเยี่ยม ได้ยินแค่เสียงดนตรีจากในโทรศัพท์ก็คงมั่นใจแล้วว่าใช่ที่นี่”

คะ...คุณโชคพูดอะไร น้องกี้ไม่รู้เรื่อง น้องกี้ไม่เคยมาที่นี่ แล้วน้องกี้ก็กำลังไม่มีสติเพราะความผิดหวังนะคะ” 

“ถ้าไม่มีสติเธอคงไม่เดินหนีบันไดลิงหรอกจริงมั้ย เพราะเดินลอดมันจะทำให้...ทำให้...

ของขลังเสื่อมแล้วก็ซวยไปอีกเจ็ดปีค่ะ อุ๊ย!” คนพูดตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน

โชคบดีจ้องตาคาดคั้นบอกมา ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!

คนถูกจ้องต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก เสือกเท้าถอยหลังโดยอัตโนมัติ หันหาตัวช่วย พอดีกับที่พนักงานรายหนึ่งก้าวตรงมา

ยังไม่ทันพูดอะไร ผู้มาใหม่ก็ยิ้มกว้างทัก “คุณน้องกี้ วันนี้จองไว้สองที่ใช่มั้ยคะ”

หญิงสาวอ้าปากเหวอ คุณโชคเอียงคอ ไหนว่าไม่เคยมา!

เหมือนจะรู้ตัวว่าพลาด พนักงานรายนั้นทำคอย่นแล้วรีบถอยห่าง คุณโชคกระชากเสียง “ไม่บอกงั้นฉันกลับ!

ปากของน้องกี้ยิ่งอ้ากว้าง รีบหันคว้ามือชายหนุ่มไว้ “เดี๋ยวค่ะ คุณโชค! คุณโชค!

เขาไม่ฟังเสียง ยังออกแรงก้าวจนร่างหญิงสาวไถลตาม เป็นวินาทีเดียวกับที่อีกเสียงลั่นจากด้านหลัง

“น้องกี้!

คราวนี้เธอตัวแข็ง คนที่ถูกรั้งแขนพลอยหยุดก้าว

เมื่อหันกลับมา น้องกี้พบว่าเจ้าของเสียงเดินออกมาจากแยกห้องน้ำ รูปร่างสูงโปร่งสะโอดสะองถูกแต่งทรงด้วยเสื้อยืดคอวีกับยีนขาเดฟสีดำ ตัดกับเข็มขัดหัวรูปตัว G ไขว้ และนาฬิกาข้อมือวิบวับ

หญิงสาวรีบสลับมือตัวเองไปอยู่ในมือคุณโชค ปรุงหน้าตกใจ “พี่เก่ง!

แฟนหนุ่มของน้องกี้มีผิวขาวเนียนใสชนิดเด็กสาววัยขบเผาะต้องเซาะหน้าดินแล้วเอาหัวจุ่มหลบด้วยความอาย รูปหน้าเรียวเพราะผ่ากรามและร้อยไหม จมูกบรรทุกฟิลเลอร์โด่งเป็นสัน ย้อยมนเหมือนหยดน้ำ คางวี ตาค่อนข้างตี่ถูกกรีดเพิ่มสองชั้นแถมยัดบิ๊กอายส์ ติ่งหูบางประดับห่วงกลมจิ๋ววิบวับ ผมตัดสั้นสีน้ำตาลมะฮอกกานีเหลือบประกายม่วง กระทั่งริมฝีปากบางก็เป็นสีชมพูด้วยลิปมันดูสุขภาพดี

เอาเป็นว่าจางกึนซอกจะดรอปลงทันที แค่พี่เก่งของน้องกี้ยืนแคะจมูก!

บัดนี้ หน้าขาวปากแดงยิ่งแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวเข้าใจผิด คงคิดว่าน้องกี้กำลังพยายามสลัดมือจากการถูกกุม จึงกระแทกส้นรองเท้าหนังชักก้าบูตรี่เข้ามาในลักษณะจู่โจม

แต่ก่อนที่เขาจะถึงตัว น้องกี้ก็แสร้งแยกหลุดจากคุณโชค พี่เก่งจึงหยุดยืนพองอกด้วยจังหวะหายใจฟืดฟาด ตาเบิกขึ้นอีกเมื่อเพิ่งเห็นชัดว่าผู้ทำรุ่มร่ามกับแฟนสาวของตนคือใคร เขาจำคุณโชคได้ แก!

คุณโชคไม่สนใจ กำลังจะหันกลับ ทว่าเสียงตะคอกของพี่เก่งชะงักเท้าเขาไว้ “น้องกี้ไปรู้จักไอ้ชั้นต่ำนี่ได้ยังไง”

คราวนี้ เพียงจบคำ มือหนาของคุณโชคก็เอื้อมกลับมาคว้ามือของเธอไว้ เจ้าตัวก้มแยกเขี้ยวยิ้มให้เธอ “ฉันเป็นเพื่อนเก่าน้องกี้”

ทั้งที่หวังไว้ว่าจะเกิดเหตุวุ่นวาย หญิงสาวยังอดเบิกตาตะลึงไม่ได้ คุณโชครู้ทันและกำลังจะย้อนเกล็ดเรา?!’

แต่ต้นเธอแค่คิด ในเมื่อคุณโชคเคยแย่งความรักพี่เก่งไปได้ครั้งหนึ่ง การมาถึงของเขาอีกครั้ง ย่อมทำให้พี่เก่งไม่มีวันยอม และเธอก็จะกลับมามีค่าในสายตาเขาอีกครั้ง แต่ไม่ใช่แบบนี้!

“แค่เพื่อนเก่า?!”  

น้องกี้หันมองแล้วเค้นคำ เธออยากให้พี่เก่งร้อนรนอยู่แหละ แต่ตอนนี้ดูเหมือนไฟจะปะทุเกินพอดี พะ...พี่เก่งคะ...คือ...คำแก้ต่างถูกดูดกลับลงคอ เพราะจู่ๆ ผู้หญิงอีกคนก็นวยนาดเข้ามาเกาะแขนแฟนหนุ่มของเธอ

“พี่เก่งทำอะไรอยู่คะ”

น้องกี้อ้าปากค้าง เสียงนี้...นังคนในโทรศัพท์!

. . . . . . . . . . .

ฝากติดตามความเคลื่อนไหวอื่นๆ ที่เพจ ปราปต์ ด้วยครับ
ขอบคุณครับ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น