ดวงแบบนี้ไม่มีจู๋ (ละครช่อง 3)

ตอนที่ 23 : Chapter 9 -The Seven of Swords: เจ็ดดาบ (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    8 พ.ย. 60

เย็นวันนั้น เพื่อความแนบเนียน น้องกี้ถึงกับหายตัวไปหลบสังคมในวัดเก่าโทรมค่อนข้างร้างคนแถบชานเมือง อุตริคิดไปว่าหลวงพ่อพระประธานอาจไม่ศักดิ์สิทธิ์นักคนจึงไม่เข้า แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังควักเงินทำบุญ (เหรียญสิบ) และขอพรเพื่อให้พรุ่งนี้ทุกอย่างราบรื่น เธอตัดสินใจแล้ว ยังไงก็จะไปงานแต่งคุณแพรพร้อมกับคุณโชค ส่วนเรื่องงานวันเกิด พี่เก่งก็รอไปก่อน!

น้องกี้ให้เหตุผลว่าทีเธอยังรอเขามาได้ตั้งนาน การเล่นตัวจะทำให้ดูมีค่า และเขาจะสบประมาทเธอไม่ได้อีกต่อไปว่าคบเขาเพราะอยากเข้าไปในบ้านหลังนั้น

กระนั้น ไม่แน่ใจว่าผลบุญที่ทำจะตั้งใจช่วยน้องกี้จริงๆ หรือไม่ ตั้งแต่เช้าของวันนัดหมาย หญิงสาวไม่ต้องวุ่นวายหาทางปฏิเสธพี่เก่งเลย ค่าที่มีเรื่องอื่นให้ต้องหัวหมุนแต่วัน พนักงานรายหนึ่งยื่นใบลาออกแล้วไม่ต้องการมาเหยียบที่บริษัทอีก ทั้งที่จริงตามกฎและมารยาทต้องให้เวลาบริษัทเตรียมการอย่างน้อยสามสิบวัน พี่หมูคร้านจะเจรจาจึงโบ้ยให้น้องกี้มาเกลี้ยกล่อมแทน

หญิงสาวโทร. สี่รอบรายนั้นยังไม่ยอมรับสาย รอบที่ห้ารับแล้วตะคอกกลับมายกใหญ่ ถ้าไม่คิดถึงคุณโชค เอ้ย ยึดคำสั่งของคุณโชคเป็นสรณะ เป็นไปได้ว่าน้องกี้อาจปรี๊ดแตกแล้วแหกกลับไปบ้าง

พูดถึงคุณโชค วันนี้เขาเองก็ไม่มา คุณเนื้อแพรขอร้องให้คุณโชคไปช่วยจัดงานเลี้ยงน้ำชาช่วงเช้าด้วย

ในที่สุดน้องกี้ก็สามารถเกลี้ยกล่อมให้พนักงานเจ้าปัญหามาทำหน้าที่ต่ออีกหนึ่งอาทิตย์เพื่อเคลียร์งาน เธอกำลังภูมิใจกับผลงานและเริ่มฝันถึงชุดหล่อของคุณโชค ก็พอดีบ่ายแก่ พนักงานสาวแก่สวมชุดสีแก่แถเข้ามาหน้าโต๊ะ พี่ยาหน้ายุ่ง แต่ก็ยากจะเดาว่าอารมณ์ไม่ดีมาจากไหน เพราะจะว่าไปเธอไม่เคยอารมณ์ดีกับเรื่องไหนๆ ทั้งสิ้น

ทำไมงานที่ฝากให้ทำเมื่อวันก่อนถึงยังไม่เข้าไปอยู่ในเมลของฉัน!” เธอกราดเสียงจนทั้งน้องกี้และรักเร่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ สะดุ้ง

“ขอโทษค่ะพี่ยา น้องกี้ยุ่งมากเลยวันนี้ เดี๋ยวน้องกี้จะ...”

“วันนี้ยุ่ง?” หล่อนกระชากเสียงสูง “แล้วเมื่อวานเธอทำอะไรไม่ทราบ นี่คนแผนกนี้ฝากงานกันไม่ได้เลยใช่มั้ย!

รักเร่ซึ่งนั่งโต๊ะอยู่มุมด้านในแผนกพลอยสะเทือน “ระ...เร่ลืมไปจริงๆ เร่ขอโทษค่ะ”

“ฉันไม่แปลกใจว่าทำไมลูกน้องเป็นอย่างนี้ เพราะขนาดตัวหัวหน้าเองก็ยังลืมเหมือนกันเลยนี่ ใช่มั้ย!” พี่ยาถลึงตาใส่คนตอบ รักเร่ถึงกับหดคอหนี

รุ่นพี่รีบแก้สถานการณ์ “พอดีวันนี้ตอนเย็นน้องกี้มีนัด เดี๋ยววันจันทร์...”

“วันจันทร์อะไร ฉันบอกจะเอาตั้งแต่เมื่อวาน!

“แต่นี่ไม่ใช่งานด่วน”

“เธอเทียบอะไรว่าด่วนไม่ด่วน!

“ความสำคัญ...”

“วันก่อนฉันไปให้ไอ้น้องฝ่ายไอทีมันทำสเก้ด งานทั้งหมดมา นี่ร่อนอีเมลส่งทุกคน เธอคงไม่เคยเข้าไปเช็กเลยสิท่า เฮอะ! ไหนหัวหน้าเธอบอกนักหนาไง ว่าให้ทำเพื่อท่านประธานด้วยใจ” คนพูดชักแขนเท้าสะเอว “ไม่รู้ละ เดดไลน์ของฉันคือวันนี้ จะกี่ทุ่มก็ตาม เธอต้องทำส่งมาให้ฉัน”

น้องกี้ตาโต “พี่ยาไม่ใช่โพรเจกต์ลีดเดอร์งานนี้”

“เธอคิดว่าถ้าฉันเอาเรื่องไอ้ชีกอคลังขึ้นมา ใครล่ะจะเป็นลีดเดอร์แทน จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้เอาเรื่องเธอเลยนะ ข้อหาที่เป็นต้นเหตุให้ฉันต้องโดนไอ้บ้านั่นมันลวนลามน่ะ!

“แล้วนัดสำคัญของน้องกี้ พี่ยาคิดว่าควรจะแก้ปัญหายังไงคะ” เธอเริ่มเสียงแข็ง คอตึงเป็นเส้นเอ็น

“จะให้บอกอีกเหรอว่าเธอต้องโทร. ไปแคนเซิล!

เจ้าของนัดปากมือสั่น แต่ก็แค่ชั่วขณะนั้น เพราะคนฉลาดย่อมหาโอกาสได้จากวิกฤติ!

หญิงสาวหลบซ่อนวาวตา ตีหน้านิ่วขณะคว้าโทรศัพท์มือถือต่อสาย ไม่ลืมเปิดสปีกเกอร์โฟน “สวัสดีค่ะพี่เก่ง”

“น้องกี้” แฟนหนุ่มดี๊ด๊า “พี่กำลังอยากจะโทร. หาพอดี ตอนนี้ที่บ้านพร้อมแล้วนะ คุณแม่ก็เรียนคุณพ่อให้กลับมาไวกว่าปกติ เดี๋ยวอีกสักยี่สิบนาทีพี่จะออกไปรับน้องกี้กับแม่กับน้อง เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย”

“พี่เก่งขา” เธอโอดฉะอ้อน “ขอโทษนะคะ น้องกี้จะบอกว่างานที่บริษัทมีปัญหา น้องกี้คงไปไม่ได้แล้...”

“งาน! งานอะไร!” ปลายสายตวาดจนขนาดพี่ยาที่ลอยหน้าฟังอยู่ยังผงะ “เดี๋ยวพี่จะโทร. ไปคุยกับพี่หมู ไม่รู้เรื่องเลยว่านี่นัดสำคัญ!

“ขอโทษนะ!” ในที่สุดก็ถึงเวลาที่น้องกี้รอคอย พี่ยาแย่งโทรศัพท์จากมือเธอไปประกบหูตัวเอง ตะโกนจนน้ำลายกระเซ็น “นี่ไม่ใช่งานของคุณหมู และยังไงเจ้าของสมาร์ตโฟนถูกๆ เครื่องนี้ก็ต้องอยู่ทำงานให้ฉัน เพราะมันเป็นงานด่วนที่สำคัญกว่า”

“แกเป็นใครกัน!

“อย่ามาถามคำถามนี้กับฉันนะไอ้บ้า!” พี่ยาตาเหลือกเหมือนผีเข้าขึ้นมาทันควัน ผีตัวที่บ้าอำนาจกว่าเก่า “ยกเลิกนัดไปซะ ฟังภาษาคนไม่เข้าใจรึไง!

จบคำมือเหี่ยวก็กระแทกปุ่มตัดสาย หน้าย่นโกรธจัด ปากสั่น เส้นเลือดปูดตุบบนขมับสองข้าง เจ้าตัวโยนโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะของน้องกี้ “เอาเป็นว่าเธออยู่ทำได้ เพราะจะไม่มีอะไรรอเธออยู่ที่นั่นอีกแล้ว!

น้องกี้เม้มปากด้วยมาดของนางเอกผู้ถูกรังแก แต่ที่จริงในใจตะโกนลั่น ขอบคุณสวรรค์!

พี่ยายังเอียงหน้าท้าทาย “อ้อ แต่บางทีอาจจะมีคนเก่งที่พอช่วยเธอได้นะ ไอ้เด็กผู้ชายปากหมาที่หัวเราะฉันในห้องประชุมวันนั้นไง โยนงานให้มันไปทำซะบ้างซี่ อยากจะเห็นเหมือนกันว่ามันจะเก่งได้สักกี่น้ำ”

จริงด้วย สัญชาตญาณประจำตัวสั่งให้ปรายตาไปยังโทรศัพท์ แต่พบว่ารักเร่จ้องอยู่ น้องกี้จำวางท่าเฉย สวมบทนางเอกคนเดิม น้องกี้จะจัดการเรื่องนี้เองค่ะ”

“ดี๊...” คนสั่งขยี้เสียงแล้วกระแทกส้นสูงจากไป ลับหลังไม่ถึงนาที หน้าโต๊ะน้องกี้ก็มีคนโผล่เข้ามาใหม่

”เขามาทำอะไร”

ปากถาม แต่เห็นท่าแล้วรู้เลยว่าพี่หมูคงแอบดูมาตั้งแต่ต้น หัวหน้าของน้องกี้ก็อย่างนี้ มีครั้งไหนบ้างไม่กางลูกน้องเป็นหนังหน้าไฟ!

“พี่ยามาทวงงานที่ฝากคนในแผนกบอกน้องกี้ไว้เมื่อวานค่ะ” น้องกี้แอบฝังเขี้ยว แต่เสียงยังอ้อยส้อย “พอเห็นว่าจะทำไม่ทัน เธอเลยบอกพี่เก่งให้ยกเลิกนัดกับน้องกี้เย็นนี้ซะ”

“ว้า แย่เลยนะ” เห็นได้ชัดว่าพี่หมูแสดงไม่เนียนเท่าน้องกี้ บางทีเธอควรเข้าคอร์สครูเงาะ

ผู้เป็นหัวหน้าพยักหน้าไปทางรักเร่ “น้องเขาก็คงยุ่ง ช่วยไม่ได้ด้วยละ เร่เข้าไปหาพี่ในห้องหน่อยนะ มีเรื่องจะให้ทำ”

เรื่องที่คิดขึ้นมาเดี๋ยวนี้สินะ!

น้องกี้ไม่ว่าอะไร รอจนลับหลังรักเร่ที่เดินตามเจ้าของคำสั่งไป รีบยกโทรศัพท์ต่อเบอร์ภายในถึงมานพ

หญิงสาวปรุงเสียงกำสรดในระดับเด็กท็อปคลาสของทั้งหม่อมน้อยและครูเงาะ “น้องนพเหรอคะ เมื่อกี้พี่ยาเดินมาหาพี่ เธอไม่พอใจที่พี่ทำงานให้ไม่ได้ดั่งใจ แล้วก็อยากให้น้องนพทำแทน ใช่ค่ะ พี่เขาเป็นคนระบุชื่อน้องเองเลยนะคะ พูดชื่อแล้วก็...ปละเปล่า ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก พอดีเมื่อกี้พี่นั่งอยู่กับรักเร่ด้วย...”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น