ดวงแบบนี้ไม่มีจู๋ (ละครช่อง 3)

ตอนที่ 16 : Chapter 7 - The Moon: เทพีแห่งแสงเดือน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 ต.ค. 60

 

ทั้งคู่ข้ามแยกมหาราชมาหาอะไรกินกลางวันกันแถวท่าช้าง วันนี้ลานหน้าท่าเรือดูโปร่งตากว่าแต่ก่อนเนื่องจากการจัดระเบียบใหม่ ตึกแถวทรงนีโอคลาสสิคอยู่ถัดไปเพิ่งเสร็จสิ้นการบูรณะ จากสีขาวเก่าคร่ำกลายเป็นเหลืองลออตา ขับให้หน้าต่างและบานเฟี้ยมสีฟ้าสดโดดเด่น

คุณโชคเลือกร้านริมน้ำ แม้ลมชายฝั่งอู้ตลอด แต่แดดก็ร้อนจนเหงื่อซึม เปลวของมันเลียยอดคลื่นวิบวับอยู่ในฉากหน้าของวัดระฆังโฆษิตาราม ซึ่งการจราจรทางน้ำขวักไขว่

ลูกค้าในร้านมีไม่มาก พัดลมตั้งโต๊ะเก่าแก่ส่ายลมร้อนให้ร้อนยิ่งขึ้น น้องกี้เลือกเส้นใหญ่ราดซอสหมูสับ แต่ก๋วยจั๊บเครื่องในน้ำข้นของคุณโชคมาถึงก่อน มองเขาโซ้ยนำแล้วหญิงสาวน้ำลายสอ ขอชิมหมูกรอบ เจ้าตัวก็เจียดให้แค่เศษหนึ่งส่วนสี่ ขอชิมไข่ต้มก็หั่นให้แค่เศษหนึ่งส่วนสี่ ในที่สุดขณะจานของน้องกี้มาถึงแล้วเขาหันไปขอบคุณบริกร เธอจึงฉวยโอกาสช้อนเห็ดหอมกับหมูกรอบที่เหลือเข้าปากตัวเองเคี้ยวดังกร้วมๆ

“นี่!” เขาฟาดมือเธอด้วยตะเกียบ พอน้องกี้หดมือไปลูบป้อย คนฟาดก็เอาคืนบ้างโดยคีบเส้นใหญ่ของเธอขึ้นชิม “เออ อันนี้อร่อย

ฮ่า!” คนหิวตาเป็นประกาย ตั้งท่าจะใช้ช้อนจ้วง ทว่าจานที่ตัวเองสั่งก็ถูกเลื่อนไปที่คนนั่งฝั่งตรงข้ามแทน

เธอกินของฉันแล้ว เปลี่ยนกันเลยละกัน”

“คุณโชค!

“เป็นอะไร หน้ามุ่ย ยังไม่หายปวดขาเหรอ” เขายียวน เย้ยหยามด้วยการรีบสาวเส้นใหญ่เข้าปาก

เจ้าของเมนูทำเสียงหึ แต่ก็ยอมรับก๋วยจั๊บที่เขากินไปแล้วเกือบครึ่งมาเป็นของตัวเองแต่โดยดี “น้องกี้สารภาพก็ได้ว่าวันนี้เพิ่งเคยมาวิ่งครั้งแรก”

“คิดว่าฉันไม่รู้?

คุณโชคหาว่าน้องกี้อ้วนเหรอคะ” เธอจับหน้าท้อง

เขายักไหล่ พูดโดยอาหารยังเต็มปาก “ผู้หญิงอ้วนแล้วยังไง ถ้าตัวเองพอใจแล้วสุขภาพไม่เสียหายก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย”

เธอยักไหล่ตามบ้างทั้งที่เป็นกิริยาไม่งาม ก้มลงเตรียมตักอาหารเข้าปาก “อ้วนแล้วไม่ยังไงหรอกค่ะ อ้วนแล้วก็จะไปฟิตเนสกับคุณโชคตอนเย็นๆ”

คุณโชคเลื่อนสลับจานเส้นใหญ่มาให้เหมือนเก่า “ใครเชิญ”

“ไม่อยากให้น้องกี้แข็งแรงเหรอคะ”

“เรื่องของฉันรึเปล่าล่ะ”

“ถ้าน้องกี้แข็งแกร่ง ก็จะได้มีแรงไปตระเวนขอพรไหว้พระ”

“ถามจริงๆ ได้มะ” เขาหยุดกลืนตับหมูทำไมจะต้องไปขอพรบ่อยๆ ชีวิตเธอก็ไม่ได้ย่ำแย่อะไรนี่”

“เวลาน้องกี้ได้ทำบุญขอพรแล้ว น้องกี้จะเกิดความมั่นใจในชีวิตนี่คะ อีกอย่าง คุณแม่จะชมทุกครั้งที่น้องกี้ไปไหว้พระทำบุญแล้วขยายผลให้คนในครอบครัว เพราะคุณแม่กับน้องลาภไม่ค่อยมีเวลา”

ชายหนุ่มก้มหน้า เขี่ยตะเกียบลงในกลุ่มเส้นก๋วยเตี๋ยวไปมาลักษณะคล้ายใช้ความคิด เหมือนกำลังหวนนึกถึงบางเรื่องในอดีต

คำใหม่เขายังไม่เงยหน้า และน้ำเสียงก็ขรึมลงกว่าประโยคก่อนๆ “เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เพื่อให้ใครมารักหรอกนะ”

ช้อนของน้องกี้ชะงักก่อนถึงปาก

มันสั่นตามจังหวะร่างแข็งที่กลับระริกอย่างไม่อาจควบคุมได้ ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระซวกใจ เป็นความรู้สึกคล้ายๆ ตอนที่เขาบอก พอดีวันพฤหัสหน้าจะไม่เจอกัน เลยมาฉลองกันก่อน แล้วน้องกี้พลันระลึกรู้ว่ายังมีหนึ่งคนบนโลกจำวันเกิดของเธอได้...เขาจำวันเกิดของเธอได้!

มันคืออารามที่บางอย่างข้างในสั่นโคลง ขยับขยายจนร้อนเรื้อขึ้นในตา ถึงกระนั้นเจ้าของความรู้สึกก็คงพยายามปรุงหัวเราะ ประหนึ่งสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องไร้สาระ

ถ้า...ถ้าน้องกี้ไม่ไหว้ คุณพระคุณเจ้า...ท่าน...ท่านก็อาจจะไม่...”

“ฉันหมายถึง...” เขาเงยหน้า จ้องตาด้วยแววจริงจังเห็นใจ “เธอไม่จำเป็นต้องทำ...ทั้งหมดนี้...”

ทั้งหมด ของคุณโชค สะท้อนความหมายด้วยสายตา

ทั้งหมด อันมีความหมายมากกว่าแค่ไหว้พระขอพร

ทว่า...ทั้งหมด...ปลิ้นปล้อน เพทุบาย เห็นในสิ่งที่ไม่จริง เพื่อจะดำเนินการต่อในสิ่งที่หาความจริงไม่ได้...

“เธอไม่ต้องทำเพื่อให้ใครมารัก เพราะเธอมีดีมากพอ มากพอที่ควรจะเชื่อในตัวเอง!

เขาจบคำพูดโดยคีบบางอย่างจากชามก๋วยจั๊บเครื่องในยื่นให้ มันคือหัวใจ

น้องกี้ยิ่งหัวเราะ แต่จู่ๆ น้ำตาก็คลอและหยดแหมะ เสียงหัวเราะปนปร่าจนกลายเป็นสะอึกสะอื้นออกมาโดยไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร แต่มันมากเหลือเกิน หนักเหลือเกิน ราวกับความรวดร้าวที่ฝังลึกในใจกลับลอยฟ่องอัดแน่นขึ้นมาพร้อมกันจนแทบหายใจไม่ได้ น้ำตาไหลแทบไม่ทัน

คุณโชควางมืออุ่นหนาบนบ่าน้องกี้ มืออีกข้างยื่นทิชชูให้

ขะ...ขอบคุณค่ะ” เธอยังพยายามยิ้มเหมือนเห็นขัน “น้องกี้เป็นอะไรไม่รู้ จู่ๆ ก็ร้องไห้”

เขาดึงมือกลับไป หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถ่ายรูปน้องกี้ หน้าตาเหยเกแดงก่ำที่บันทึกได้เรียกเสียงหัวเราะทุ้มๆ ของเขา

คุณโชค!” น้องกี้โวยวาย น้ำตาหยุดไหล แต่ตาบวมเป่ง ยื่นมือไขว่คว้าโทรศัพท์ของเจ้าตัวมาลบรูปทิ้ง พลอยให้เห็นรูปที่เจ้าตัวถ่ายไว้ก่อนหน้า

จำได้มั้ย ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นเธอมองภาพนั้นนิ่งๆ

“...

“เนื้อแพร”

เนื้อแพรไหนคะ น้องกี้ไม่เห็นจะ...คำพูดสะดุดแค่ริมฝีปาก เพราะในใจเริ่มคราง หืม...และแล้วขยับเพ่งใกล้เข้าไปอีกนิด

กรี๊ด!เนื้อแพร! คุณแพร!

ไม่อยากจะเชื่อ จากเด็กสาวขาเท่าฮิปโปชุบแป้งทอดเมื่อสิบปีก่อน คุณแพรกลายเป็นหญิงสูงผอม ขายาว ขาว และเนียนสุดๆ ชนิดหาหนังลายเพราะการลดความอ้วนไม่เจอ

ผมหร็อมแหร็มติดกิ๊บแฉะแหมะหัว บัดนี้กลับยาวตรงดำขลับรับคิ้วโก่งและลูกตาโตแป๋ว เรียกว่าแบ๊วโดยไม่ต้องพึ่งบิ๊กอายส์! เป็นความแบ๊วที่ดูฉลาด มั่นใจ (เธอทำได้ยังไงคะ!) จมูกบี้บานพานปีกเล็กและโด่งขึ้นเพราะผอมลง ทรงปากก็เข้ารูป กระนิดๆ สีน้ำตาลในวันนี้ ทำให้เจ้าตัวมีเสน่ห์และเก๋แบบเป็นตัวของตัวเอง

ทำไมคนในชั้นเรียนเดียวกันโตมาถึงเริ่ดขึ้นทุกคนเลย (วะ) คะ! น้องกี้เริ่มรู้สึกว่าตัวเองพลาดที่ไม่เคยไปรียูเนี่ยน บางทีคนพวกนี้อาจหนีไปชุบบ่อลงอ่างที่ไหนกันมาบ้างแน่ๆ

ใช่... คุณโชคลากเสียง มองภาพในโทรศัพท์มือถือของตนด้วยสายตาชิดเชื้อ ชื่นชม เกือบถึงกับช้อบชอบ อีกไม่นานแพรจะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด เชิญไปงานด้วยนะ

“...คะ?”

จู่ๆ น้องกี้รู้สึกหูอื้อ และเป็นอีกครั้งที่คล้ายบางอย่างกระซวกเข้ากลางใจ ปลายมือปลายเท้าชาและเย็นเฉียบ

คุณโชคหันไปรูดซิปหยิบบางอย่างจากกระเป๋า เมื่อยกมือกลับมา น้องกี้พบว่ามันเป็นซองสีชมพู!

ความกลัวที่ค่อยกร่อนแกนกลางข้างในพรายฟองขึ้นฟอดๆ พร้อมกันนั้นคืออาการแสบในตา หูยินถ้อยบทสนทนาจากกาลก่อน

หมายความว่าแพรมันไม่รับรักนายกำยำ แต่หมอนี่ก็ยังมาทำชีกอจนแพรต้องขอให้ฉันทำเป็นแฟน

แล้วพี่เก่งก็เชื่อ?’

ถึงเธอจะคิดว่าฉันสู้หมอนั่นไม่ได้ แต่ใช่...มันเชื่อ สุดท้ายก็เลยเลิกมาวอแว

น้องกี้บังคับมือไม่ให้สั่นขณะแกะซองดึงการ์ดแข็งข้างในออกมา หรือว่าที่แท้ ที่แท้นั่นคือจุดเริ่มต้น!

พัดลมเก่ากึ้กหันมาพอดี ลมร้อน ๓๘ องศาเซลเซียสพัดการ์ดเด้งเปิด ข้อความตัวหนาที่โผล่กระแทกตาถึงกับทำน้ำตาไหลย้อน

...เนื้อแพร & ยิ่งชีพ...

น้องกี้ถอนหายใจ ยิ้มแก้มปริ

นั่นสิ เราจะถอนหายใจ ยิ้มแก้มปริทำไม

ความรู้สึกอีกอย่างซ่านขึ้นแทนที่ ดวงตาของน้องกี้กลับเป็นประกายจรัสขณะกวาดสำรวจรูปถ่ายคู่บ่าวสาวที่พิมพ์ลงมาด้วย คุณยิ่งชีพในชุดเจ้าบ่าวหล่อมากๆ คุณเนื้อแพรในชุดเจ้าสาวก็สวยมากๆ ทรงผม ช่อดอกไม้ ทุกอย่างงดงามล้ำโลกมากๆ ค่ะ ฮิฮิ ฮะฮะ...

เขาไม่ได้ใส่กัญชาในก๋วยเตี๋ยว ไม่ต้องทำท่ามีความสุขขนาดนั้น”

“ก๋วยเตี๋ยวก็อร่อยมากๆ ร้านนี้ก็บรรยากาศดีมากๆ ค่ะ ฮิฮิ ฮะฮะ...

คุณโชคถอนหายใจระอา กลับมากินเส้นใหญ่ต่อ ฉันจะไม่บอกแพร จะให้เจอเธอในงานเลยแล้วกัน ที่นั่นมีเพื่อนเราไปเยอะ ทุกคนคงเซอร์ไพรส์ที่เห็นเธอมาด้วย” หมดคำแล้วเขาก็ดูดน้ำกระเจี๊ยบก่อนพูดต่อ “ถึงแพรจะไม่ค่อยสนิทกับเธอ แต่แพรดีใจแล้วก็ตื่นเต้นมากนะ ตอนที่ฉันเล่าให้ฟังว่ามาเจอเธอในที่ทำงาน เขาถึงฝากซองมาให้นี่ไง

สงสัยจะกลัวแขกโหรงเหรง ได้ยินเสียงตัวเองในใจ น้องกี้ก็สะดุ้งเพราะนึกขึ้นได้

ไม่เอาๆ สัญญากับคุณโชคแล้วว่าจะเป็นคนดี ต่อไปนี้คนดีต้องคิดแต่สิ่งดีๆจำไว้!


. . . . . . . . . . .

ฝากติดตามความเคลื่อนไหวอื่นๆ ที่เพจ ปราปต์ ด้วยครับ
ขอบคุณครับ ^^

สั่งซื้อแบบรูปเล่ม
เว็บไซต์สำนักพิมพ์
http://www.satapornbooks.co.th/SPBecommerce/product_details/4579/ดวงแบบนี้ไม่มีจู๋-My-Precious-Bad-Luck-(Good-Plot-Good-Feeling-พลอตเด่นเป็นละคร-ss2)

ร้านนายอินทร์
https://www.naiin.com/product/detail/221294/



E-book

MEB
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=63523

Hytext
https://m.hytexts.com/ebook/B013386-ดวงแบบนี้ไม่มีจู๋+My+Precious+Bad+Luck

Ookbee
http://www.ookbee.com/Shop/Book/4953fb5d-5073-4bf4-bba7-e5c8c2655f48/ดวงแบบนี้ไม่มีจู๋-my-precious-bad-luck

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น