ดวงแบบนี้ไม่มีจู๋ (ละครช่อง 3)

ตอนที่ 11 : Chapter 5 - The Ace of Swords: หนึ่งดาบ (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    18 ก.ย. 60

 “น้องกี้มาคิดๆ ดูแล้ว...” เธอแทรกเสียง “คุณโชคไม่น่าลงทุนเซิร์ชและวิเคราะห์อะไรต่อมิอะไรจนรู้ว่าวันเกิดของน้องกี้เป็นวันที่เท่าไหร่กันแน่”

“เธอคิดว่าไงล่ะ” เขายอมเปลี่ยนเรื่องตาม

“น้องกี้จำได้ว่า สมัยก่อนคุณโชคเคยไปบ้านน้องกี้ตอนที่เรากำลังติดสลากชิงรางวัลพอดี ตอนนั้นน้องกี้เล่ารายละเอียดจนคุณโชคน่าจะพอจับความได้ว่า น้องกี้เกิดวันที่สามสิบมิถุนา บางทีคุณโชคอาจจะยังจำได้”

อีกครั้งที่เขาพยัก “เป็นคนมองโลกในแง่ดีมากจริงๆ ด้วยมือใหญ่ค่อยๆ หมุนเครื่องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กบนโต๊ะประชุมหันมา หน้าจอแสดงฐานข้อมูลประวัติพนักงานที่เขานั่งทำตั้งแต่วันก่อน วันเดือนปีเกิดของน้องกี้แสดงหรา

“ค่ะ อีกทีที่เธอยิ้ม คนเราล้อกันเล่นเพราะชอบพอกัน น้องกี้เข้าใจ”

ห้องเงียบลงจนคุณโชคเริ่มเอะใจ ต่อเมื่อผินมาเห็นว่าเธอยังยิ้ม เขาพูด “ผีเข้ารึไง จ้องหน้าคนอื่นแล้วยิ้มอยู่ได้”

“ก็น้องกี้มีความสุขนี่คะ” ทำไมถึงมีความสุขล่ะ เธอขุดหัวข้อที่ใช้มาอ้างกับตัวเอง “เมื่อวานน้องกี้ไม่ได้กลับไปกับพี่เก่งหรอกค่ะ ตอนแรกวิ่งตามคุณโชคออกมา แต่ว่าคุณโชคหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ น้องกี้เลยกลับบ้าน พี่เก่งโทร. เข้ามาเป็นสิบสายแต่น้องกี้ก็ไม่รับ ไม่รับเลยสักสายนะคะ

“เล่นตัวมากไปไม่กลัวแฟนชิ่งอีกเหรอ หมอดูยิ่งบอกว่าจะขึ้นคาน”

น้องกี้ทำเหมือนไม่ได้ยิน “เมื่อคืนเขาก็เลยโทร. ไปบังคับพี่หมูให้สั่งน้องกี้ติดต่อเขากลับค่ะ ตอนที่บอกน้องกี้ พี่หมูงี้หน้าเหี่ยวเชียว เพราะเธอแพ้น้องกี้แล้วอีกหนึ่งประตู!

“นี่น้องกี้ครั้งแรกจริงๆ ที่คุณโชคยอมวางมือแล้วหันมาจ้องตรง

“ขา?”

“ไม่ต้องยื่นหน้ามาขนาดนี้”

“ค่ะ”

รอจนเธอดึงคอกลับ คู่สนทนาจึงถอนใจ สีหน้าจริงจังมากขึ้น อะไรก็ตามที่ทำที่นี่ เธอควรจะระวังคนร่วมงานของตัวเองไว้สักหน่อยนะ

 คะ?

ฉันหมายความว่า วิธีทำงานแบบ สร้างสรรค์ของเธอ มันกำลังบั่นทอนความสัมพันธ์กับทุกคน และไม่ว่าเธอจะรู้ตัวหรือไม่ นั่นแหละที่ทำให้เธอต้องยึดยื้อนายกำยำเกินจำเป็น เขากลืนน้ำลาย ออฟฟิศซินโดรมประเภทหนึ่งเรียกว่า โรคกลัวถูกเลื่อยขาเก้าอี้อาการของมันกำเริบโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว จิตใต้สำนึกถึงสั่งให้พยายามยึดหมอนั่นเป็นหลัก เพราะคิดว่าเป็นทางเดียวที่จะรักษาอำนาจต่อรองในอาชีพของตัวเองไว้ได้

น้องกี้จ้องเขาอย่างสงกา หลังม่านตาผุดภาพเพื่อนร่วมงานสาวพยายามรั้งหัวหน้าให้ประจันหน้าน้องกี้ที่มาสาย

หรือคุณฐิตากำลังคิดจะทำอะไร

หนูเร่เข้ามาบอกอะไรคุณโชคเกี่ยวกับคุณฐิตาคะ”

คราวนี้เป็นคุณโชคที่จับใจความไม่ถูก หัวคิ้วมุ่นเข้า

แต่เธอไม่จำเป็นต้องคอยให้เขาตอบ คุณโชคไม่จำเป็นต้องสนใจ แล้วน้องกี้ก็ไม่คิดจะสนใจด้วยเหมือนกัน คุณฐิตวรรณอาจมีนมกับก้นใหญ่ แต่สมองของเธอเล็กแค่หัวไม้ขีดไฟ เธอทำอะไรน้องกี้ไม่ได้ง่ายๆ หรอกค่ะ อย่างน้อยนั่นเพราะว่าน้องกี้จะหาทางลอบกัด เอ้ย จัดการเธอก่อน!

คุณโชคอ้าปากค้าง จากนั้นหุบลงในลักษณะเหยียดมุมจนริมฝีปากดูเม้มเป็นเส้นตรงเอือมๆ แล้วส่ายหัว ดูนี่นะ

คนพูดเอี้ยวหยิบเหรียญสองบาทออกจากกระเป๋ากางเกง วางบนนิ้วโป้งเหนือกำปั้น พยักให้น้องกี้จับตาให้ดีก่อนเด้งเหรียญแล้วตบลงกับหน้าโต๊ะ

ก้อย! หมายความว่าไงคะ”

เจ้าของเหรียญมองหน้าอีกฝ่ายอย่างประเมิน

หรือว่าน้องกี้ควรจะจ่ายค่าครู หญิงสาวกระวีกระวาดหยิบกระเป๋าสตางค์ แต่ต้องชะงักเพราะ

เธอจะไม่มีโอกาสนั้น

น้องกี้งงชะงักเหมือนหนังดีวีดีถูกกดหยุด ก่อนหลุดภวังค์ ยื่นมือวางแบงก์ห้าสิบ นี่ไงคะค่าครู

ทำไมจะไม่มีโอกาส

ไม่ใช่

ร้อยนึงก็ไม่บอก

ฉันหมายความว่า เธอจะไม่มีโอกาสจัดการใครอีกต่างหาก ดูนี่... ปลายเล็บสีชมพูดูสุขภาพดี แถมตัดมนสั้นสะอ้าน ชี้ลงที่ภาพนูนต่ำด้านหลังเหรียญ

เขาวังเหรอคะ

ภูเขาทอง!

ไม่เห็นต้องดุ

ภูเขาก็เหมือนอุปสรรค เธอจะต้องพบความยากลำบากหากยังทำตัวแบบเดิม อาจจะ...อาจจะ...

ตกภูเขา?

ใช่ๆ ตกภูเขา

ให้ตายสิ มันอย่างนี้นี่เอง เป็นอันว่าน้องกี้รู้แล้ว เมื่อเช้าเราคงก้าวเท้าซ้ายออกจากบ้าน!’

แล้วน้องกี้จะต้องแก้ยังไงคะ”

รูปวัดอยู่ข้างบน หมายถึงเธอต้องพยายามสร้างกุศล...

น้องกี้ไปทำบุญบ่อยๆ แล้วก็สวดมนต์ไหว้พระแทบทุกคืน

เขาพูดต่ออย่างเพียรระงับใจ เธอต้องทำดีกับคนที่นี่ เห็นมั้ย วัดเหนือขุนเขา เธอจะต้องทำดีกับพวกเขา เลิกคิดแผนการร้ายกาจ ฉันหมายถึง ลืมแผนการสร้างสรรค์ต่างๆ นานาของเธอไปได้เลยนับตั้งแต่นี้

ทำไมยากจังคะ” เธอพ้อเสียงสูง “พอจะมีวิธีสะเดาะเคราะห์เป็นทางลัดอย่างอื่นบ้างมั้ย”

เสียใจ ภูเขาทองไม่มีเคเบิลคาร์

คงเพราะเห็นหน้าสวยๆ ของน้องกี้ประหวั่น ทูตสวรรค์จึงเริ่มอ่อนใจปลอบขวัญ ผู้หญิงคิดบวกอย่างเธอควรจะดีใจนะ อย่างน้อยเงินบาทก็ใช้แค่ภูเขาจำลองลูกเตี้ยๆ เพื่อนต่างชาติของฉันคนนึงเคยเป็นลมทันทีที่เห็นผลคำทำนาย

เขาหิวข้าวจนตาลายเหรอคะ”

มันเป็นคนเนปาล! เหรียญสองรูปีของที่นั่นใช้รูปซาการ์มาร์ธา หรือที่เรารู้จักกันในนามว่าเอเวอเรสต์!

“น้องกี้ก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี” เธอหน้าม่อย “เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้วันเสาร์ เราไปทำบุญด้วยกันดีมั้ยคะ เผื่อน้องกี้จะสบายใจขึ้น”

ความดีกับความสามารถของตัวเองต่างหากที่ช่วยให้คนเราสบายใจ ไปคอยขอพรจากที่ไหนๆ แสดงว่าเธอเป็นคนไม่มั่นใจแล้วก็ไม่รู้จักพึ่งตัวเอง

เทศน์ยังกะพระ

เขาพ่นลมหายใจ “กี่โมงล่ะ ปกติเสาร์เช้าฉันไปวิ่งที่สวนลุมก่อน”

ไปวิ่งกับคุณโชคตั้งแต่เช้าเลยแล้วกันค่ะ น้องกี้ก็ชอบวิ่ง”

ตั้งนานที่เธอไล่ล่าพี่เก่ง วิ่งตามผู้ชาย เป็นการออกกำลังกายชั้นเยี่ยม

 

. . . . . . . . . . .

จบตอนที่ ๕

ฝากติดตามความเคลื่อนไหวอื่นๆ ที่เพจ ปราปต์ ด้วยครับ
ขอบคุณครับ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #7 เด็กหญิงมือระเบิด (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 17:34
    หึหึหึ ชอบคุณโชคบ่ดีจังค่ะ 555
    #7
    1
    • #7-1 ปราปต์(จากตอนที่ 11)
      7 ตุลาคม 2560 / 09:58
      คุณโชคน่ารักเนอะ ^______^
      #7-1