OH YES!!! จะยังไงผมก็รักเธอ

ตอนที่ 3 : OH YES!! : ตอนที่ 1 งาน งาน งาน♥

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 พ.ย. 54










ตอนที่ 1 งาน งาน งาน





          อ๊อดดดดดดๆ

          “ใครมาเนี่ย!!! คนยิ่งอารมณ์เสียอยู่”

          ฉันเดินไปเปิดประตูต้อนรับแขก(ไม่ได้รับเชิญ)ทันที  เดินออกมากำลังเตรียมวีนใส่เต็มที่ ถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่...

          “ซารัง”

          “ฮัมนี...ฉันรู้เรื่องครอบครัวของเธอหมดแล้วนะ เสียใจด้วย”

          อ๋อ ซารังน่ะเป็นเพื่อนสมัยประถมของฉันเลยแหละ ฉันมีเขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดแล้ว...คบจนจบมหาลัยเลยนะคิดดู- - และต่างคนก็ต่างมีงานเป็นของตัวเอง แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ

          ครอบครัวของซารังน่ะเทียบเท่ากับครอบครัวฉันเลยนะทั้งเรื่องธุรกิจและฐานะทางครอบครัว แต่มันต่างกันอยู่เรื่องเดียวเนี่ยแหละ คือ...ครอบครัวนั้นไม่ล้มละลายเหมือนครอบครัวฉันน่ะสิ!!!! คิดแล้วมันน่าโมโหจริงๆ-*-

          “แล้วเธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ ฮัมนี”

          “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...”

          “เอางี้มั้ย ฉันให้เธอไปอยู่ที่บ้านของฉันก่อน ถ้าเธอหาทางออกได้แล้วค่อยย้ายออกมาก็ได้นะ^^

          “เหอะ! ไม่มีทาง ขอบใจสำหรับความช่วยเหลือ แต่ไม่ล่ะ ฉันเกรงใจน่ะ”

          “ปฏิเสธโดยไม่คิดเลยนะ- -  ไม่เห็นต้องเกรงใจกันเลย เธอเป็นเพื่อนฉัน มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันสิ แล้วเราก็ไม่ได้เพิ่งเป็นเพื่อนกันด้วยนะ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถมแล้ว! เธอก็รู้นิสัยของฉันดีแล้วฉันก็รู้นิสัยเธอดี”

          เอ่อ...นิสัยของตานี่น่ะหรอ...อยากบอกว่ารู้จักกันแรกๆ น่ะ หมอนี่ขี้เก๊กสุดๆ เลยแหละ-.- เป็นคนเงียบๆ ไม่พูดไม่จากับใครเลย จนคนอื่นเขาหาว่าไอ้นี่จะหยิ่งไปไหนเนี่ย โดยเฉพาะกับเพื่อนผู้ชายพวกนั้น ชอบบอกว่าซารังทำหน้าตากวนบาทาสุดๆ ฉันก็ไม่เข้าใจว่า...มันกวนยังไง ก็หมอนี่ทำหน้านิ่งเป็นอยู่หน้าเดียวนี่ ฉันล่ะเชื่อเขาเล้ย! ต้องพยายามตั้งนานกว่าหมอนี่จะยอมเปิดใจเป็นเพื่อนด้วย ตั้งเกือบๆ 2 ปีแน่ะ  ฮ่าๆๆ จะให้ไม่เป็นเพื่อนด้วยได้ไงเล่า ก็ฉันเล่นตื๊อไม่เลิกขนาดนั้น ฮ่าๆๆๆๆ คิดแล้วข๊ามขำ^0^ แล้วเราก็เริ่มสนิทกันเรื่อยๆ ฉันเลยรู้ว่าหมอเนี่ยเป็นคนกวนบาทาสุดๆ เลย ชอบกวนประสาทฉันตลอดเวลา ชอบทำให้ฉันจนมุมตลอดแล้วตัวเองก็ลงไปขำจนท้องแข็งบนพื้น เอิ่ม...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าแกล้งฉันมันสนุกตรงไหน=_= หมอเนี่ยชอบแกล้งฉันเพราะเขาบอกว่ามันน่ารักดีและฉันก็ไม่เข้าใจว่ามันน่ารักตรงหนายยย! บางทีเขาก็แอบน่ารักนะ - -////// แต่เวลาที่เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันเขาก็จะทำหน้าเก๊กๆ หยิ่งๆ เหมือนเดิม -______- อ่าวแล้วทำไมผู้หญิงทุกคนยอมถวายตัวให้ตั้งแต่แว๊บแรกเลยล่ะ ฉันไม่เข้าใจผู้หญิงสมัยนี้จริงๆ

          “เอ่อ...นิสัยนายอะหรอ”

          “ช่าย แต่เอาเถอะ ยังไงฉันต้องเอาตัวเธอไปให้ได้อยู่แล้ว ฮ่าๆ^^

          “เรื่อง! ไม่มีทาง”

          “อ่าว งั้นเธอจะไปอยู่ไหนล่ะ(‘ ‘)

          เออ...จริงด้วย-.-

          “ฉันไปหาอพาร์ตเมนต์อยู่ก็ได้”

          “ได้ไงล่ะ เธอเป็นผู้หญิง จะไปอยู่คนเดียวได้ยังไงเล่า ไปอยู่กับฉันเถอะน่า ฉันไม่ให้เธออยู่นานหรอก เพราะงั้นไม่ต้องเกรงใจเลย โอเคนะ นะนะ^^

         “เอ่อ...ก็ได้-//////-“ (เอ้า! ง่ายซะงั้น-_____-)

         ว้ายๆ!!! ยัยฮัมนีเธอตอบอะไรไปยะ แต่รอยยิ้มนั่น-///////- ว๊ากกกกๆ

        “ดีมาก^^ ฮ่าๆๆๆ”

        มานขามอารายของมาน!- -///////

        

 

          -บ้านตระกูลภูดินันท์-

          บ้านของซารังน่ะฉันมาบ่อยแล้วล่ะ จึงรู้ว่าอะไรอยู่ส่วนไหนบ้าง จะเรียกว่าบ้านก็ไม่ถูกหรอมั้ง ก็มันใหญ่ออกขนาดนี้เรียกว่าคฤหาสน์ถึงจะถูก

          “อ่าว! ซารังมาแล้วหรอ”

          เสียงใครคนหนึ่งเรียกซารังฉันจึงหันไปมองตามเสียงนั่น...

          “ฮัมนี!!>.”

          “พี่เซโย!! อ๊ายยยยๆ>.<

           พี่เซโยเป็นพี่สาวของซารัง เธอแก่กว่าซารัง 2 ปี เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากแถมเก่งและฉลาดอีกด้วย-.-b

          “เอาล่ะทีนี่ไปดูห้องของเธอกัน ฉันเตรียมไว้ให้หมดแล้ว” ซารังพูดแทรก

          “ฮัมนีจะมาอยู่บ้านพี่ตลอดชีวิตเลยก็ได้นะจ๊ะ พี่อยากได้น้องสะใภ้น่ารักๆแบบฮัมนี*0*”

          “ฮัมนีไม่รบกวนพี่มากหรอกค่ะ ฮัมนีจะมาอยู่ชั่วคราว^^

          ระหว่างที่พวกเราเดินมาไม่มีใครพูดอะไรสักคำ เอ่อ...มันน่าอึดอัดนะ-.- จนมาถึงห้องที่ฉันกำลังจะอาศัยตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

         “อะ..เนี่ยแหละห้องเธอ”

         “มีอะไรก็ถามพี่ได้นะฮัมนี>.<

         “ค่ะ^^

         “ว่าแต่นายมีหนังสือพิมพ์จัดหางานมั้ย?”

         “เธอจะหางานทำหรอ”

         “เดี๋ยวพี่ไปเอาให้นะ พวกเธออยู่กันดีๆ ล่ะ^.<

          เอ่อ...มันจะไม่ดียังไง- -

          พี่เซโยก็กลับมาพร้อมหนังสือพิมพ์เป็นตั้ง0.0

          “พี่เซคะ มันไม่เยอะไปหน่อยหรอคะ”

          “หลบจ้า หลบๆ พี่หนักจะแย่อยู่แล้ว!

          ฉันรับหนังสือพิมพ์ของพี่เซโยมาครึ่งหนึ่ง แล้วพวกเราทั้ง 3 คนก็เข้ามาอยู่ในห้องนอนของฉันพร้อมปิดประตูเรียบร้อย

         “เดี๋ยวพี่กับซารังจะช่วยฮัมนีหางานเองจ้า-^-

          แล้วพวกเราก็นั่งล้อมวงกัน พร้อมกับโทรศัพท์คนละเครื่อง-v- เปิดหนังสือพิมพ์ทีละฉบับ ฉบับแรกอืม...ยังไม่ได้งานแฮะ ฉบับที่ 4 ผ่านไป...ทำไมได้พนักงานกันหมดแล้วฟะ- - ฉบับที่ 9 ผ่านไป...ทำไมหนังสือพิมพ์บ้านนี้มันเยอะจังเนี่ย...

จนฉบับสุดท้าย...

          “ได้แล้ว!

          “เขาว่ายังไงบ้างคะพี่เซโย*0*”

          “เขาบอกว่าให้เริ่มงานพรุ่งนี้เลยจ้ะ เป็นร้านกาแฟอยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไรด้วย เดี๋ยวให้ซารังไปส่งก็ได้”

          “ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่เซโย”

          พอมาคิดๆ ดูแล้ว...ทำไมไม่หยิบหนังสือพิมพ์แผ่นสุดท้ายขึ้นมาก่อนล่ะ-.- แต่ช่างเหอะ

 

        

          วันนี้เป็นวันที่ฉันเริ่มงานวันแรก >0 ตื่นเต้นมากๆๆๆ เลย เพราะฉันไม่เคยทำงานแบบนั้นมาก่อน ขนาดพ่อกลับมาที่บ้านตอนเลิกงาน น้ำสักแก้วฉันยังไม่เสิร์ฟเลย นับประสาอะไรกับงานบริการเล่า ฉันคงทำอะไรไม่ถูกแหงๆ

          ซารังขับรถมาถึงหน้าร้าน...0.0 ว้าววว ร้านน่ารักมากๆ เลย ท่าจะแพงแฮะ เข้าไปข้างในเลยดีกว่า

          “สวัสดีค่ะ^^ ฉันมาสมัครงานค่ะ”

         .....เงียบ- -

          “เอ่อ คือ...ฉันมาสมัครงานค่ะ”

          “ฮัมนี ฉันว่าเรามาบอกพนักงานแล้วเขาจะรู้เรื่องมั้ย ฉันว่าเราไปบอกผู้จัดการร้านดีกว่านะ”

          เออจริงด้วย...

         “เดี๋ยว! นั่นพวกเธอจะไปไหน”

          “คือ ฉันมาหาผู้จัดการร้านค่ะ”

          “ฉันเนี่ยแหละผู้จัดการที่นี่”

          ฉันมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของหล่อนแล้ว...แค่ยัยป้าแก่ๆ นี่เอง

          “ฉันมาสมัครงานที่นี่ค่ะ^^

          “เธอหรอ...แล้วพ่อหนุ่มรูปหล่อนั่นล่ะ*0*”

          “ฉันมา...”

          “ได้ๆ ฉันรับพวกเธอ 2 คน ตามมาสิตอนนี้มีอยู่ 2 หน้าที่พอดีเลย เป็นเด็กเสิร์ฟและล้างแก้ว”

         “ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันล้างแก้วเอง^^

          “เฮ้ย! นายจะทำหรอ?”

          “ก็น่าสนุกดีออก”

          “โอเค! ฉันจะให้เธอล้างแก้ว ส่วนพ่อหนุ่มนี่มากับฉัน*0*” ยังทำตาวิ้งๆ ไม่เลิกเลยนะป้า- -+

          “เอ่อคือ เดี๋ยวผมล้างแก้วเองครับมันเป็นงานของผู้ชายผมไม่อยากเอาเปรียบผู้หญิง นะครับๆ*-*”  ทำตาวิ้งๆ ใส่กันอีก ฮึ่ย!- -+

          “แล้วแต่พ่อหนุ่มรูปหล่อแล้วกันจ้ะ*^*” โฮะๆๆๆ^0^

          แล้วงานในวันนี้ก็เริ่มต้นขึ้น.........









(มีต่อแน่นอนค่ะ)





 

ฮัลโหล!
ตอนนี้จบไปแล้ว
ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ตอนที่แล้วมองตัวหนังสือไม่เห็น
แต่ชอบสีนั้นนะคะ555555
อย่าลืมเม้นกันเยอะๆนะคะ
มันเป็นกำลังใจอันดีเยี่ยมของไรท์เตอร์ค่ะ*^*
ของฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ
พบกันใหม่ตอนหน้า

รักนักอ่านทุกคนค่ะ:)♥

My.feeling♥

 

shala.la

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น

  1. #159 `Toey :)☆` (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 09:06
    รุ้สึกหมั่นไส้ยัยป้านี่ทันที-^-
    #159
    0
  2. #140 Playpuz. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 16:19
     ยัยแก่เอ้ยยยยยยย ไม่ค่อยเล๊ยยยยยย -0-
    #140
    0
  3. #91 massurvive (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 16:43
     การบรรยายไม่ค่อยมีเท่าไหร่เลยเหมือนเน้นไปทางบทสนทนามากกว่า
    #91
    0
  4. #39 เป็ดจง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 04:13
    ยัยผู้จัดการร้านนีไม่เท่าไรเลยอ่ะ!
    #39
    0