เหลียนฮวาสองภพ ( สนพ.ดีต่อใจ ) ปิดตอน 25/12/2019

ตอนที่ 7 : บทที่7 แม่ทัพแห่งทัพหลาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,944 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

7

แม่ทัพแห่งทัพหลาง

 

บัวชมพูผุดขึ้นมาจากสระบัวเรือนเหลียนฮวาพร้อมด้วยกระเป๋ากันน้ำใบใหญ่ ไป๋อวี้ที่ออกมานั่งคอยเธอรีบเข้ามาช่วยรับของและช่วยให้บัวชมพูขึ้นจากสระ 

คราวนี้ข้าหายไปกี่วันหญิงสาวถามทันทีที่ขึ้นมาจากสระบัวได้ 

คืนเดียวเจ้าค่ะไป๋อวี้ตอบแล้วรีบนำผ้ามาห่มให้บัวชมพู

คืนเดียวเหรอ เหมือนครั้งที่แล้วเลยแฮะ

ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว” 

เตรียมไว้แล้วเหรอบัวชมพูถามอย่างประหลาดใจ

ไป๋อวี้รู้หรือว่าเธอจะกลับมาเมื่อไหร่ จึงได้เตรียมน้ำอุ่นไว้รอ

ท่านโหวสั่งให้ข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ เผื่อแม่นางกลับมาน่ะเจ้าค่ะ

ที่แท้เป็นเขานี่เอง

ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ของฝูซิ่นเล่อทำให้บัวชมพูอดยิ้มไม่ได้ หญิงสาวมองไปรอบๆ ก่อนเอ่ยถามถึงแม่ทัพหนุ่ม 

แล้ววันนี้เขาอยู่ที่จวนหรือเปล่า” 

ท่านโหวออกไปประชุมแต่เช้าเจ้าค่ะ” 

อ้อ” 

วันนี้ท่านโหวบอกว่าจะกลับช้า เพราะแม่ทัพหม่าแห่งทัพหลางเพิ่งกลับมาจากชายแดน ท่านโหวจึงจะออกไปสังสรรค์กับแม่ทัพหม่าเจ้าค่ะ”

            “งั้นวันนี้เราออกไปเดินตลาดกันได้ไหม ข้าอยากไปเดินดูของสักหน่อย”

            “ได้เจ้าค่ะ” ไป๋อวี้ตอบรับ “แต่ก่อนอื่น ข้าว่าแม่นางไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

            “โอเค” บัวชมพูรับคำอย่างลืมตัว

            “แม่นางว่าอะไรนะเจ้าคะ”

            “อ้อ เอ่อ...ข้าจะบอกว่าได้น่ะ”

            “เช่นนั้นเชิญแม่นางเจ้าค่ะ”

            บัวชมพูเดินตามไป๋อวี้ไปที่ห้อง รออยู่ครู่หนึ่งไป๋อวี้ก็ยกน้ำร้อนเข้ามาให้ ทั้งยังช่วยดูแลปรนนิบัติเธอเป็นอย่างดีเหมือนทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นอาบน้ำหรือแต่งตัว ล้วนไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ไป๋อวี้ทำไม่สำเร็จเสียที

            เกล้าผมให้เธอ

            เดิมทีบัวชมพูก็เป็นคนชอบปล่อยผมอยู่แล้ว ยิ่งยามนี้เส้นผมยังไม่แห้งสนิทก็ยิ่งไม่อยากเกล้า ไป๋อวี้จนใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรให้บัวชมพูยอมเกล้าผม จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ให้หญิงสาวปล่อยผมยาวสยายเกือบถึงเอวโดยไม่สามารถคัดค้านอะไรได้

            “ข้ามีของมาฝากเจ้าด้วย” บัวชมพูลงนั่งขัดสมาธิบนพื้น แล้วเปิดกระเป๋ากันน้ำที่เธอหอบมาด้วย “อันนี้เป็นออยล์ เอ่อ...น้ำมันบำรุงผิวหน้า ที่นี่อากาศหนาว ทาน้ำมันบำรุงนี้ ผิวจะได้ไม่แห้งแตก”

            “ขอบคุณแม่นางเจ้าค่ะ” ไป๋อวี้ขอบคุณจากใจขณะรับขวดน้ำมันบำรุงจากฝรั่งเศสมาไว้ในมือ

            “ส่วนอันนี้ผ้าอนามัย เอาไว้ใช้ตอนมีประจำเดือน”

            “มีอะไรนะเจ้าคะ”

            “อ่า...” บัวชมพูแทบจะหัวเราะออกมา ลืมไปเสียสนิทว่าตนไม่รู้คำศัพท์ หญิงสาวจึงใช้วิธีอธิบายเป็นคำพูดแทน เมื่อไป๋อวี้ได้ฟังก็หน้าแดง แต่ก็ยอมรับผ้าอนามัยจากบัวชมพูแต่โดยดี

            “อันนี้เอามาฝากท่านโหวของเจ้า จะชอบหรือเปล่าก็ไม่รู้” มือบางหยิบของที่เตรียมมาให้ฝูซิ่นเล่อออกจากกระเป๋า แล้วพิจารณาดู

            เลือกของให้ผู้ชายง่ายเสียที่ไหน พวกแก๊งสัปดนแต่ละคนก็พึ่งไม่ได้ คอยแต่จะแนะนำของลามกให้เธอเอามาฝากท่านแม่ทัพ

            “ของที่แม่นางมอบให้ ท่านโหวต้องชอบอยู่แล้วเจ้าค่ะ” ไป๋อวี้ว่า

            “เป็นอย่างนั้นจริงก็ดีสิ” บัวชมพูถอนหายใจ รู้สึกกังวลในใจอย่างที่อธิบายไม่ถูก กลัวว่าเขาจะไม่ชอบของที่เธอหามาให้

            “ช่างเถอะ เดี๋ยวเขามาก็รู้เองแหละ พวกเราออกไปตลาดกันดีกว่า”

            “เจ้าค่ะ”

            บัวชมพูเดินนำไป๋อวี้ออกมาจากเรือนเหลียนฮวา แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่ามีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทหารกำลังยืนรออยู่ เขาส่งยิ้มเป็นมิตรให้เธอก่อนค้อมศีรษะลง

            “แม่นางเหลียน ข้าน้อยเฉินจือหาน องครักษ์ของท่านแม่ทัพขอรับ” เขาแนะนำตัว

            “ยินดีที่ได้รู้จักนะ” บัวชมพูยิ้มตอบ

            “ข้าน้อยรับคำสั่งท่านแม่ทัพให้มาคอยดูแลแม่นาง เผื่อว่าแม่นางจะอยากออกไปเดินตลาดหาซื้อของใช้ส่วนตัว”

            “แค่ไปตลาดเอง ต้องมีองครักษ์ด้วยเหรอ” บัวชมพูถาม

            “จำเป็นเจ้าค่ะ” ไป๋อวี้เป็นผู้ตอบ “คุณหนูตระกูลใหญ่หรือผู้มีฐานะไปไหนมาไหนย่อมต้องมีผู้ติดตามเพื่อความปลอดภัย ยิ่งแม่นางงดงามเพียงนี้ ก็ยิ่งต้องมีองครักษ์ติดตามเจ้าค่ะ”

            บัวชมพูทำสีหน้าปลาบปลื้มอย่างไม่เก็บอาการ พร้อมส่งเสียงในลำคอเบาๆ ด้วยความดีใจ

            มีคนชมว่าหนูสวยค่ะแม่!!

            ไป๋อวี้กับเฉินจือหานมองหน้ากัน หากเป็นสตรีอื่นคงฝืนเก็บความรู้สึกหรือไม่ก็แสดงท่าทีเอียงอาย แต่แม่นางเหลียนผู้นี้กลับ...แสดงท่าทีปลื้มอกปลื้มใจชัดเจน

            “งั้นไปกันเถอะ คนงามอยากไปเที่ยวแล้ว” พูดจบก็เดินนำสาวใช้และองครักษ์ไปอย่างอารมณ์ดี คนติดตามได้แต่งุนงงกับท่าทางนั้น แล้วเดินตามร่างบางระหงไปอย่างเงียบๆ โดยไม่กล่าวอะไร

 

            เมื่อมาถึงตลาด บัวชมพูก็ตกเป็นเป้าสนใจของผู้คน หนก่อนเธอคิดว่าคนอื่นมองฝูซิ่นเล่อ แต่วันนี้เขาไม่ได้มาด้วย เธอก็ยังถูกมองอยู่ดี

            อย่างว่าแหละ สวย! คนถึงได้มอง

            หญิงสาวโปรยยิ้มให้ผู้คนไม่ทั่ว ไม่เกี่ยงว่าจะเป็นคนแก่ เด็กเล็ก ผู้หญิง หรือผู้ชาย ขอแค่เป็นคนเธอก็ยิ้มให้หมด ไม่ทันได้คิดว่าในวัฒนธรรมประเพณีเช่นนี้ การกระทำของตนอาจเรียกได้ว่าเป็นการ เล่นหูเล่นตา ทำให้สตรีส่วนใหญ่ที่มองมาที่เธอนึกไม่พอใจเท่าไรนัก

ใช่ว่าบัวชมพูไม่รู้ตัวว่าสายตาบางคู่ที่มองมานั้นไม่เป็นมิตร แต่หญิงสาวก็คร้านจะสนใจ เพราะสิ่งที่ดึงดูความสนใจของเธอมากที่สุดในยามนี้ คงหนีไม่พ้นของกินแปลกใหม่และชุดเสื้อผ้างดงามของผู้คนในเมือง เห็นอะไรก็อยากใส่ไปหมด โดยเฉพาะชุดเสื้อผ้าของพวกคุณหนูตระกูลใหญ่ทั้งหลายที่เธอเจอในร้านขายเครื่องประดับ แต่ละคนสวมชุดเสื้อผ้าหรูหราปักลวดลายงดงามอย่างน่าอิจฉา

กระทั่งถึงยามเย็น ทั้งบัวชมพู ไป๋อวี้ และเฉินจือหานต่างก็หอบข้าวของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือ แต่ทั้งที่ซื้อของไปตั้งเยอะ เงินที่ฝูซิ่นเล่อทิ้งไว้กับไป๋อวี้กลับหมดไปไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ และในระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังจะกลับจวน บัวชมพูก็เหลือบไปเห็นตึกหลังหนึ่งที่ประดับโคมไฟงดงาม ทางเข้ามีการรักษาความปลอดภัยเข้มงวด บุรุษท่าทางมีฐานะทยอยกันเดินเข้าไปไม่ขาดสาย

ถ้าให้เธอเดา ที่นี่ต้องเป็นหอคณิกาอย่างแน่นอน

“นั่นหอใช่หอคณิกาหรือเปล่า” บัวชมพูถามไป๋อวี้

“ใช่เจ้าค่ะ นั่นคือเรือนชมจันทร์ หอคณิกาชื่อดังของเมืองหลวง แขกที่มาเยือนที่นี่ล้วนเป็นผู้มีฐานะทั้งสิ้น”

“แล้วท่านแม่ทัพล่ะ ชอบมาที่นี่หรือเปล่า”

“ข้าหาใช่คนมักมากในกามตัณหา” เสียงเข้มๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง

            เมื่อบัวชมพูหันไปมองตามต้นเสียงก็พบกับฝูซิ่นเล่อ วันนี้เขาสวมชุดขุนนางขั้นหนึ่ง ศีรษะประดับด้วยหมวกแม่ทัพ ท่าทางองอาจกล้าหาญ งามสง่าสมเป็นบุรุษชั้นสูง แต่สีหน้าที่บึ้งตึงและดวงตาซึ่งฉายแววไม่พอใจนั้น ก็ทำให้บัวชมพูหมดอารมณ์จะชื่นชมความหล่อเหลาของเขาในยามนี้

            “นี่คือเพิ่งออกมาหรือกำลังจะเข้าไป” หญิงสาวแกล้งถามยียวน

            “ไม่ได้เพิ่งออกมาและไม่ได้จะเข้าไป”

            “งั้นมาทำอะไร”

            “ข้ากับสหายบังเอิญผ่านมา เห็นเจ้าวิ่งเข้าร้านนั้น ออกร้านนี้ จึงได้เดินมาดู”

            เมื่อได้ยินคำว่าสหาย บัวชมพูก็มองไปข้างหลังฝูซิ่นเล่อ และพบว่ามีบุรุษร่างสูงพอๆ กับเขายืนอยู่ด้วย ชายหนุ่มผู้นั้นก้าวขึ้นมายืนข้างท่านแม่ทัพของเธอ ก่อนเอ่ยเข้าข้างสหายของตน

            “ซิ่นเล่อหาได้คิดจะเข้าไปในเรือนชมจันทร์ หากแม่นางไม่เชื่อ ข้าหม่าเซียวหลานช่วยเป็นพยานให้ได้”

            ฝูซิ่นเล่อกระแอมออกมาเบาๆ ครั้งหนึ่งก่อนเอ่ยแนะนำ

            “นี่คือแม่ทัพหม่า แม่ทัพใหญ่แห่งทัพหลาง กองทัพทิศประจิมแห่งต้าจิน” ฝูซิ่นเล่อพูดเสียงเรียบ “ส่วนนี่ ฝูเหลียนเอ๋อร์ ญาติข้าที่มาจากต่างเมือง”

            บัวชมพูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เธอใช้แซ่ฝูของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

            “ยินดีที่ได้รู้จักแม่นางฝู” หม่าเซียวหลานกล่าว

            “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันเจ้าค่ะ” หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง

            หม่าเซียวหลานเผยรอยยิ้มใจดีออกมา ก่อนหันไปพูดกับฝูซิ่นเล่อที่มีสีหน้าเรียบเฉย

            “คบหาเป็นเพื่อนกันมานาน ไม่เห็นเจ้าเคยเล่าให้ข้าฟังว่ามีญาติที่เป็นหญิงงามสะคราญโฉมเช่นนี้”

            “ตาพี่ชายมีปัญหาหรือไร หญิงอัปลักษณ์เช่นนี้กลับบอกว่าเป็นหญิงงามสะคราญโฉม”

            “ตาท่านสิมีปัญหา” บัวชมพูแย้งขึ้น “หรือไม่ก็รสนิยมในการมองความงามของผู้หญิงคงพังไปแล้ว”

            “ข้าฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ที่พอจับใจความได้...คล้ายกับว่าเจ้าจะเถียงซิ่นเล่อที่ต่อว่าว่าเจ้าไม่งามหรือ” หม่าเซียวหลานถามอย่างขบขัน

            “ก็เขาชอบว่าข้าอัปลักษณ์”

            “แล้วไม่จริงตรงไหน” ฝูซิ่นเล่อถาม

            “ถ้าข้าไม่งาม โลกนี้ก็ไม่มีหญิงใดงามอีกแล้วล่ะ”

            สิ้นสุดคำพูดของบัวชมพู หม่าเซียวหลานก็หัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เกิดมายี่สิบหกปี เพิ่งเคยได้ยินสตรีเอ่ยวาจาชื่นชมตนเองด้วยความมั่นอกมั่นใจโดยไม่มีท่าทีเหนียมอายเช่นนี้ ทั้งไป๋อวี้และเฉินจือหานต่างพากันก้มหน้า ต้องพยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่หัวเราะออกมาอย่างแม่ทัพหม่า

            “แต่ละคำที่พูดออกมา เจ้ารู้จักอายบ้างไหม” แม้แต่ฝูซิ่นเล่อเองก็ต้องพยายามไม่น้อยในการตีสีหน้าเย็นชา

            “ไม่” บัวชมพูส่ายหัว แล้วยิ้มให้กับความ มั่นหน้า ของตัวเอง

            “แล้วนี่จะกลับหรือยัง” หญิงสาวถาม เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว

            “ข้ากำลังจะไปที่จวนแม่ทัพหม่า เจ้ากลับไปก่อนเถิด”

            “อุตส่าห์ได้มาเจอกัน ไยไม่ชวนนางไปร่วมกินข้าวพูดคุยกับเราด้วยล่ะ” หม่าเซียวหลานถาม “แม่นางฝู หากข้าจะขอเชิญแม่นางไปร่วมรับประทานมื้อเย็นที่จวนข้า จะว่าอย่างไร”

            “ได้เจ้าค่ะ” บัวชมพูตอบรับเพราะเห็นว่าอย่างไรเสียฝูซิ่นเล่อก็ไปด้วย แต่ที่เธอไม่ทันได้สังเกตก็คือนัยน์ตาที่เยือกเย็นลงของเขา แม้เขาจะไม่ได้กล่าวอะไรและไม่ได้มีทีท่าไม่พอใจ แต่ทั้งไป๋อวี้และเฉินจือหานต่างก็รู้สึกได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากกายของผู้เป็นนาย

            นี่เรียกว่าอาการหึงหวงหรือไม่?

            หม่าเซียวหลานหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับคำตอบรับอันแสนจะง่ายดายของบัวชมพู จากนั้นทั้งหมดจึงตรงไปยังจวนแม่ทัพหม่าด้วยกันตามคำชวนของเจ้าของจวน

 

            เดิมทีฝูซิ่นเล่อคิดว่าเขาและสหายไม่ได้พบปะกันมานาน คงมีเรื่องให้พูดคุยสังสรรค์กันมากมาย ทว่าเมื่อมีบัวชมพูติดตามมาด้วย เรื่องที่อยากคุยในคราแรกก็กลายเป็นไม่อยากคุย สุราชั้นดีที่เคยชื่นชอบก็ไม่รู้สึกอยากดื่ม กระทั่งอาหารเลิศรสตรงหน้าก็ยังกินไปเพียงเล็กน้อย ราวกับไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก

            ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ฝูซิ่นเล่อก็กล่าวลาหม่าเซียวหลานกลับจวน ทั้งที่แทบไม่ได้สนทนากันตามที่วางแผนไว้ เหตุเพราะบัวชมพูเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องจากฤทธิ์ของสุราที่หม่าเซียวหลานคอยเติมให้ไม่ขาด แต่ไหนแต่ไรมาหญิงสาวก็ดื่มเหล้าร่วมกับเพื่อนเป็นเรื่องปกติ ยามนี้ได้มาเจอยอดสุราที่หมักบ่มด้วยกรรมวิธีโบราณจึงเผลอดื่มเข้าไปในปริมาณมากจนใบหน้าเริ่มแดงก่ำ นัยน์ตาฉ่ำหวาน กระทั่งน้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็ยังฟังดูออดอ้อนกว่าปกติ แน่นอนว่าฝูซิ่นเล่อไม่ปรารถนาจะให้นางแสดงท่าทางเหล่านี้ต่อหน้าบุรุษอื่น เขาจึงสลัดหัวข้อสนทนาต่างๆ ในหัวทิ้ง แล้วหาทางพานางกลับจวนให้เร็วที่สุด

            เมื่อกลับมาถึงจวนสกุลฝู ฝูซิ่นเล่อก็กระโดดลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเดินตรงไปยังรถม้าที่บัวชมพูนั่งอยู่

            “ท่านโหวเจ้าคะ แม่นางเหลียนหลับไปแล้วเจ้าค่ะ” ไป๋อวี้เปิดผ้าม่านออกมารายงานผู้เป็นนายด้วยสีหน้าหนักใจ “ข้าพยายามปลุกนางแล้ว แต่...”

            “ช่างเถอะ” ฝูซิ่นเล่อตัดบท แล้วก้าวขึ้นรถม้าเพื่ออุ้มบัวชมพูลงมา

            ร่างสูงก้าวไปยังเรือนเหลียนฮวาอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้คนในอ้อมแขนต้องตากน้ำค้างนาน เพียงระยะเวลาสั้นๆ เขาก็มาถึงห้องนอนของบัวชมพูจนได้ สองแขนล่ำสันค่อยๆ บรรจงวางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

            ฝูซิ่นเล่อนั่งอยู่บนเตียง มองบัวชมพูที่หลับไม่รู้เรื่องแล้วระบายรอยยิ้มออกมา จากนั้นจึงยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้บัวชมพูส่งเสียงครางออกมาอย่างพอใจ คล้ายลูกแมวน้อยที่ชอบให้เจ้าของลูบ รอยยิ้มของฝูซิ่นเล่อเด่นชัดขึ้นกว่าเก่า และบรรจงลูบศีรษะให้คนที่กำลังหลับอยู่เป็นนาน

            “ยามหลับก็ดูไม่อัปลักษณ์เท่าไหร่นี่” ฝูซิ่นเล่อพึมพำ

            “ข้าไม่ได้อัปลักษณ์!” คนถูกว่าเถียงออกมาทั้งที่ยังหลับอยู่

            แม่ทัพหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ แม้ในยามที่ไม่รู้สึกตัวเช่นนี้ นางก็ยังคงเถียงเขาว่าตนไม่ได้อัปลักษณ์ ริมฝีปากเล็กๆ นั้นเชิดรั้นขึ้น หัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันคล้ายเด็กน้อยที่กำลังไม่พอใจ

            น่าเอ็นดูยิ่งนัก

            ฝูซิ่นเล่อเบือนหน้ากลับมาจากบัวชมพูแล้วตัดสินใจลุกขึ้นยืน เพราะหากเขายังขืนนั่งหยอกเย้านางเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะพลั้งเผลอล่วงเกินนางก็เป็นได้

            “ดูแลนางให้ดี” แม่ทัพหนุ่มหันมาสั่งสาวใช้

            “เจ้าค่ะ” ไป๋อวี้รับคำ

            ฝูซิ่นเล่อไม่ได้พูดอะไรอีก เขาคิดจะเดินออกจากห้องบัวชมพู แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้า ก็ได้ยินเสียงคนบนเรียกร้องเรียก

            “ซิ่นเล่อ...”

            “หืม?” ชายหนุ่มหันกลับไปมอง บัวชมพูยังคงหลับสนิท เสียงที่เปล่งออกมานั้นคาดว่าอาจเป็นการละเมอของเจ้าตัว

            นี่นางฝันถึงเขาหรือ?

            “ฝูซิ่นเล่อ” บัวชมพูเรียกซ้ำ ฝูซิ่นเล่อจึงโน้มตัวลงไปหานาง

            “มีอะไร” เสียงนุ่มเอ่ยถาม

            “ข้าไม่ได้อัปลักษณ์นะ”

            ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ดูท่าว่านางจะไม่ยอมรับจริงๆ ที่ต้องถูกเขาเรียกว่าหญิงอัปลักษณ์ แต่จะให้เขากล่าวชมนางซึ่งๆ หน้า ก็เกรงว่าจะทำให้นางได้ใจมากไปหน่อย ขนาดเขาไม่เคยชม นางยังกล่าวชมตัวเองอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน หากเขาพลั้งปากเอ่ยชมนางออกไป คงไม่ต้องสงสัยว่านางจะยิ่งชื่นชมกับความงามของตนมากเพียงใด

            คงจะมีเพียงยามหลับเท่านั้นกระมัง ที่เขาจะสามารถพูดให้นางยินดีได้

            “ใช่ เจ้าไม่ได้อัปลักษณ์” ฝูซิ่นเล่อก้มลงกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาว “ในสายตาข้า หามีผู้ใดงดงามและน่าเอ็นดูเกินไปกว่าเจ้าอีกแล้ว”

            พูดจบ ชายหนุ่มก็ประทับจุมพิตลงบนผิวแก้มเนียนนุ่ม คนถูกจูบยิ้มออกมาอย่างพอใจ เดาไม่ออกว่าพอใจที่เขาเอ่ยชมหรือพอใจที่ถูกจูบแก้มกันแน่

            แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ยามนี้...นางก็กำลังยิ้มให้เขาอยู่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.944K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,170 ความคิดเห็น

  1. #2144 Oomjanis (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 15:03

    ฮืออออ ไม่ไหวแล้วววว

    #2,144
    0
  2. #2132 1988yongsi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 08:13

    หุบยิ้มไม่ได้
    #2,132
    0
  3. #1585 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 14:01
    น่ารักง่าาาาา
    #1,585
    1
  4. #1522 PPsry (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 10:19
    น่าเอ็นดู๊ววววววว
    #1,522
    1
  5. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 00:37
    แหนะะะะะ แอบจุ๊บน้องงงง
    #1,460
    1
    • #1460-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      25 พฤศจิกายน 2562 / 20:30
      ขอนิดนึง อิอิ
      #1460-1
  6. #1230 Xialyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 09:17
    ปากแข็งอิอิ
    #1,230
    1
    • #1230-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      17 พฤศจิกายน 2562 / 21:51
      ต้องโดนจุ๊บ อิอิ
      #1230-1
  7. #969 kulyasalin2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 19:06

    บทนี้ฟิน
    #969
    1
    • #969-1 (จากตอนที่ 7)
      6 พฤศจิกายน 2562 / 20:42
      ใช่ม้าาาา
      #969-1
  8. #935 Oiljang89 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 23:13
    ทำไมไม่พาท่านแม่ทัพไปที่บ้านบ้างอ่ะ
    #935
    1
    • #935-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      3 พฤศจิกายน 2562 / 23:42
      บทหลังๆก็ไปค่า
      #935-1
  9. #322 Nok Nok Nok (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 15:20

    อ่านไปเขินไป

    #322
    1
    • #322-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:24
      ส่งหมอนให้รีดจิก อิอิ
      #322-1
  10. #321 ~~//><// ??ไอ้-เหม่ง-บ้า :p ~~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 14:51
    ละมุนนนน อื้อออ
    #321
    1
  11. #320 Jumjum999 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 13:18
    มีebook

    ยังคะ
    #320
    1
    • #320-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:24
      ยังค่า แต่เดี๋ยวรีบปั่นให้น้าาา
      #320-1
  12. #319 -park♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 11:36
    พี่เล่อออออ ฮืออออออออออออ น่ารักมากกกกกกกก
    #319
    1
  13. #318 พลอย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 11:33

    สนุกและน่ารักมาก

    #318
    1
    • #318-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:23
      ขอบคุณมากค่าาาาา
      #318-1
  14. #317 Angun1998 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 10:38
    เขินนนนน วี๊ดด ตัวแตกแล้วว
    #317
    1
    • #317-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:23
      เขินเหมือนกันค่า 55555
      #317-1
  15. #316 chanchapaiw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 10:13
    พี่เล่อมีขายในเซเว่นมั้ยคะ จะไปเหมาให้หมดแผง555555
    #316
    1
    • #316-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:23
      5555555 เดี๋ยวติดต่อเซเว่นเรื่องวางขายแพรพ
      #316-1
  16. #315 美丹 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 09:26

    น่ารักอ่าาาาา
    #315
    1
  17. #314 991178 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 09:26

    ไรท์คะเอาแบบพี่เล่อ 1 ที่ค่ะ ขอแบบห่อกลับบ้านนะคะ

    อยากจะกรีดร้องให้ก้องโลก อร๊ายยยยยยยย!!!!!https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    #314
    1
    • #314-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:22
      จัดไปค่า เดี๋ยวห่อให้ 55555
      #314-1
  18. #313 TidaratAuyen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 09:18
    •○• อ้อมแอ้มงามเลิศในปฐพีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...... ตะโกนบอกแล้วน้า มาอัพเสียดีๆ อิอิ
    #313
    1
  19. #312 Lingling99 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 08:13
    ตะโกนบอกไรท์ " อ้อมแอ้มงามเลิศในปฐพีจ้า" (โกหกขาว ไม่บาปหรอกเนอะ)อิอิ
    #312
    1
    • #312-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:22
      อะไรคือโกหกขาว 5555555555555
      #312-1
  20. #311 Nortty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 05:29

    ฝูเหลียนฮวา 555 ท่านแม่ทัพน่าร๊ากกกกก
    #311
    1
    • #311-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:22
      เนอะ อยากได้แบบนี้
      #311-1
  21. #310 Nisa Nisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 03:43

    เขินนนเลย

    #310
    1
    • #310-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:22
      เขินเหมือนกันค่ะ 5555
      #310-1
  22. #309 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 02:32

    อาเล่อถูกนางหลอกแน่ๆเลย อาเล่อไม่รู้จักสาวยุคดิจิตอลแบบนี้ อีกไม่นานนางดักฉุดเข้าห้องขืนใจได้อย่างแน่นอน555
    #309
    1
  23. #308 Zerojump! (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 01:04
    โอ้โหหหหห ซิ่นเล่ออออออ พ่อเสือยิ้มยากกกก หวงเก่งเกิ๊นพ่อจ๋าาา 555555

    // พักผ่อนบ้างนะคะตัวเอง สู้ ๆในทุกเรื่องเด้อ
    #308
    1
  24. #307 Makham_Pamiga (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:33
    อ้อมแอ้มงานเลิศในปฐพีพีพีพีพีพีพี
    #307
    1
    • #307-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 19:21
      กรี๊ดดดดด มีเอคโค่ด้วย 555555
      #307-1
  25. #306 nnnapich (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:18
    มาดึกนะคะ พักผ่อนบ้าง
    #306
    1
    • #306-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:25
      ได้ค่าาา เดี๋ยวรีบนอนเลย^^
      #306-1