เหลียนฮวาสองภพ ( สนพ.ดีต่อใจ ) ปิดตอน 25/12/2019

ตอนที่ 6 : บทที่6 ปิ่นดอกบัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,949 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

6

ปิ่นดอกบัว

 

            บัวชมพูเพิ่งตระหนักได้ว่า เธอทำผิดพลาดครั้งใหญ่โดยการลืมเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนกลับมาบ้าน

            เพราะเหตุนี้ หญิงสาวจึงต้องลากชุดที่อุ้มน้ำจนหนักไปทั้งตัวขึ้นมาจากสระบัว ชุดสีขาวสะอาดที่เดิมทีเคยเป็นของฝูซิ่นฮวาเลอะเทอะไปหมด ร่างเล็กตะกายขึ้นจากน้ำอย่างยากลำบาก พลางครุ่นคิดว่าจะหลบเข้าบ้านอย่างไรดี โดยไม่ให้คนในบ้านเห็นว่าเธอสวมชุดอะไรอยู่ แต่ยังคิดไม่ทันออกก็มีคนมาพบเธอเข้าจนได้

            “คุณหนู ลงไปทำอะไรในสระบัวคะ แล้วนั่นใส่ชุดอะไร!” รวิวรรณ แม่บ้านวัยห้าสิบปีร้องอย่างตกใจ เมื่อเดินออกมาตามบัวชมพู แล้วเห็นเธอกำลังตะกายขึ้นมาจากสระบัว

            “คือ...บัวจะลงไปเก็บดอกบัวน่ะค่ะ แต่ยิ่งลงไปมันก็ยิ่งลึก บัวเลยไม่เอาดีกว่า”

            “แล้วนั่นชุดอะไรคะ”

            “ชุด...ชุดใหม่ของบัวค่ะ สั่งมาจากจีน”

            “โธ่ แล้วเอามาใส่เลอะเทอะแบบนี้ เสียดายแย่”

            “แหะๆ” บัวชมพูหัวเราะแห้งๆ “ป้าวรรณคะ บัวออกมาจากบ้านนานเท่าไหร่แล้วคะ”

            “เพิ่งออกมานี่คะ เมื่อกี้ป้ายังว่าเห็นคุณหนูใส่เสื้อเชิร์ตกับกางเกงขาสั้น นี่แอบไปเปลี่ยนตอนไหน”

            เพิ่งออกมา?

            หมายความว่าเธอกลับมาเวลาเดิมก่อนที่จะไปหาฝูซิ่นเล่อเหรอ?

            “วันนี้วันที่เท่าไหร่คะ”

            “วันที่29 พฤษภาฯ ไงคะ” รวิวรรณตอบ พลางมองบัวชมพูอย่างแปลกใจ

            อยู่ดีๆ คุณหนูเป็นอะไร ถึงขั้นลืมวันลืมคืน หรือว่ายังสะเทือนใจเรื่องงานแต่งงานอยู่

            “อ้อ วันเดิม” บัวชมพูพึมพำ

            ครั้งแรกที่เธอไปจวนสกุลฝู เธอกลับมาในช่วงเวลาเดิมกับที่จากไป ส่วนครั้งนี้เธอไปที่นั่นถึงสามวัน แต่ก็ยังคงกลับมาในช่วงเวลาเดิมอยู่ดีหรือนี่ คราวหน้าเธอจะลองไปสักอาทิตย์หนึ่ง ถ้ายังกลับมาเวลาเดิมอีก เธอจะไปอยู่เล่นที่นั่นสักเดือนสองเดือนเลย

            “เข้าบ้านเถอะค่ะ วันนี้วิ่งขึ้นวิ่งลงสระบัวสองรอบแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย” รวิวรรณว่า

            “ค่ะ” บัวชมพูตอบรับโดยง่าย แล้วเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเผชิญกับสายตางุนงงของทุกคน

            “อย่าบอกนะว่าเพิ่งกระโดดลงสระบัวอีกรอบ” บดินทร์ถามเมื่อเห็นสภาพของพี่สาว

            “อือ”

            “แล้วนึกยังไงใส่ชุดนั้นลงไป” บดินทร์พิจารณาบัวชมพูตั้งแต่หัวจรดเท้า

            “พอดีอินกับซีรีส์ที่ดูเมื่อคืน” ขนาดเธอตอบเอง เธอยังรู้สึกว่าฟังไม่ขึ้นอย่างไรชอบกล “ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวมา”

            “รีบไปเหอะ เหม็นโคลนไปทั้งบ้านแล้ว”

            บัวชมพูรีบไปอาบน้ำอาบท่าเสียใหม่ ได้แต่ขอโทษเหล่าแม่บ้านอยู่ในใจที่ต้องมาเช็ดถูคราบโคลนที่เธอทำเลอะเป็นครั้งที่สองของวัน ทั้งยังขอโทษไปล่วงหน้าว่า จากนี้ไปเธอคงได้ทำบ้านเลอะอยู่บ่อยๆ อย่างแน่นอน

            ครึ่งชั่วโมงต่อมา บัวชมพูก็เดินลงบันไดมา พ่อ แม่ และน้องชายของเธอกำลังพูดคุยกันเรื่องวรกานต์ ดูเหมือนแก๊งสัปดนที่กลับไปแล้วเพิ่งจะโทรศัพท์มานัดแนะกับบดินทร์ให้ออกไปเล่นงานอดีตคนรักของเธอด้วยกัน

            “ไม่ต้องไปหรอก ชกให้เสียมือเปล่าๆ” บัวชมพูว่า “เดี๋ยวฉันโทรไปบอกพวกแก๊งสัปดนเอง”

            “ไม่ก็ไม่” บดินทร์เอนหลังพิงโซฟา “แล้วนี่จะไปกระโดดลงสระบัวอีกไหม”

            “ไม่ละ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยลงใหม่” บัวชมพูตอบทีเล่นทีจริง

            “ดูเหมือนเราไม่ค่อยจะเสียใจเรื่องว่าน” บวรณ์เอ่ยถามบุตรสาวที่ดูไม่ได้ทุกข์ร้อนกับเรื่องวุ่นวายที่เพิ่งผ่านไป

            “ไม่รู้สิคะ ก็เหมือนจะเสียใจ แต่ก็เหมือน...ไม่ได้เสียใจ” เธอตอบผู้เป็นพ่อ คล้ายกำลังงุนงงในความรู้สึกของตัวเธอเองเช่นกัน

            บัวชมพูกับวรกานต์คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน เธอเรียนด้านอาชญาวิทยาและนิติวิทยาศาสตร์ ในขณะที่วรกานต์เรียนนิเทศน์ศาสตร์ ทั้งสองไม่น่ามีโอกาสมารู้จักกันได้ หากไม่ใช่เพราะเธอเมาแล้วเดินเข้าไปจีบเขาที่บังเอิญเจอกันใน Funky Villa ตามคำท้าของเพื่อน หลังจากทราบว่าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาก็เริ่มตามมาหาเธอที่คณะ จากที่เธอเข้าไปจีบเขาเพราะเมา ก็กลายเป็นเขาจีบเธอเพราะชอบเธอขึ้นมาจริงๆ

            วรกานต์เป็นหนึ่งในผู้ชายเพียงไม่กี่คนที่กล้าฝ่าด่านแก๊งสัปดนเข้ามาจีบบัวชมพู และทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับนิสัยทะลึ่งทะเล้นของเธอ เขาทำให้เธอรู้สึกชอบเขาได้สำเร็จ ต่อมาไม่นานทั้งสองก็ตกลงคบกันและตัดสินใจตกลงแต่งงานกัน แต่ใครจะรู้ว่าตลอดระยะเวลาที่คบกับบัวชมพู วรกานต์ที่มองผิวเผินเหมือนผู้ชายแสนดีจะลอบมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น จนมีคนที่ตั้งครรภ์ขึ้นถึงสามคน

            คิดจะมั่วแต่ไม่รู้จักป้องกัน ดีว่าเธอยังไม่เคยนอนกับเขา ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงต้องมานั่งระแวงว่าตัวเองจะติดโรคอะไรจากผู้ชายคนนี้บ้างหรือเปล่า

            “ถ้าไม่เสียใจจริงๆ อย่างที่พูดก็ดี” บวรณ์พยักหน้ารับ เพราะเท่าที่เขาพิจารณา ลูกสาวของเขาก็ดูเหมือนจะไม่ได้เสียใจสักเท่าไหร่ตามที่พูด

            บางทีเด็กคนนี้อาจจะยังไม่รู้จักกับความรักจริงๆ ก็ได้

            “จริงสิคะ บัวมีเรื่องจะถาม”

            “อะไร”

            “สระบัวบ้านเรามีมานานหรือยังคะ”

            “ตั้งแต่บัวเกิด” บัวบุษยาเป็นผู้ตอบ “คุณยายของบัวบอกให้พ่อกับแม่ทำสระบัวเป็นของขวัญให้บัวน่ะ”

            “คุณยายเหรอคะ” บัวชมพูครุ่นคิดตาม

            คุณยายของเธอเป็นชาวจีนที่ได้แต่งงานเข้ามาอยู่ในเมืองไทย ท่านเพิ่งเสียชีวิตตามคุณตาไปได้ไม่นานนัก บัวชมพูยังจำได้ว่าหลายปีก่อนที่ท่านจะเสีย ท่านป่วยเป็นอัลไซเมอร์และลืมภาษาไทย พูดแต่ภาษาจีนเท่านั้น ทำให้เธอกับคนในบ้านใช้ภาษาจีนได้ดีในระดับหนึ่ง เพราะต้องคอยดูแลคุณยาย

            “แล้ว...สระบัวนั้นมีเรื่องอะไรแปลกๆ บ้างไหมคะ”

            “อะไรที่ว่าแปลก”

            เธอควรบอกพ่อกับแม่หรือไม่นะ ว่าสระบัวนั่นพาเธอไปโผล่ที่อื่นมาแล้ว

            “จะว่าไปก็มีเรื่องหนึ่งที่พ่อกับแม่ก็ยังไม่เข้าจนถึงทุกวันนี้” บัวบุษยาพูดขณะหันไปหาสามี “คุณจำเรื่องปิ่นดอกบัวได้ไหมคะ”

            “ปิ่นที่คุณแม่คุณโยนลงไปในสระบัวน่ะเหรอ จำได้สิ” บวรณ์ตอบ “ตอนนั้นคุณร้องไห้เลยนี่”

            “ปิ่นอะไรเหรอคะ” บัวชมพูถามอย่างสนใจ

            “เป็นปิ่นเงินดอกบัว ของตกทอดของตระกูลคุณยาย” บัวบุษยาตอบ “เชื่อไหมว่ากลีบดอกบัวที่อยู่บนปิ่นละเอียดประณีตเหมือนดอกบัวจริงๆ อย่างกับเอาดอกบัวมาย่อส่วนลงไปบนปิ่น ทั้งยังเป็นของเก่าแก่อายุเป็นร้อยปี แต่ไม่รู้ว่าทำไม อยู่ดีๆ คุณยายของบัวถึงได้ทิ้งมันลงไปในสระบัว ตอนนั้นแม่เสียดายมากจนเผลอร้องไห้ออกมา คุณยายหัวเราะแล้วบอกว่า รอให้บัวโตก่อน เดี๋ยวบัวก็ว่ายไปเก็บมาเองนั่นแหละ”

            “ป่านนี้ปลาแรดในสระไม่แทะไปหมดแล้วเหรอคะ” บัวชมพูหัวเราะ

            “ก็นั่นน่ะสิ แม่เคยแอบให้คนลงไปงม แต่ก็ไม่มีใครหาเจอ”

            “เคยมีคนลงไปในสระบัวนั้นเหรอคะ แล้วเป็นยังไงต่อ”

            “จะเป็นยังไง ก็ไม่เจออะไรน่ะสิ”

            อ้าว ไม่มีใครวาร์ปไปจวนสกุลฝูแบบเธอเหรอ

            จะว่าไป ทั้งวรกานต์ที่ถูกเธอถีบลงไปในสระกับชานนท์ที่ลงไปช่วยเธอขึ้นมา รวมไปถึงพวกปลาแรด ก็ไม่เห็นมีใครวาร์ปไปหาฝูซิ่นเล่อได้เหมือนเธอสักคน

            หรือว่าสวรรค์จะเป็นใจให้เธอไปที่นั่นจริงๆ

            “เดี๋ยวพรุ่งนี้บัวจะลงไปงมใหม่” ในที่สุดบัวชมพูก็หาข้ออ้างให้กับการวิ่งลงสระบัวของตนได้ “บัวจะงมหาปิ่นดอกบัวของคุณยายทุกวันจนกว่าจะเจอ”

            สีหน้าของบัวชมพูมุ่งมั่นยิ่งกว่าวันที่เดินเข้ามาบอกพ่อกับแม่ว่าตนจะแต่งงานเสียอีก บวรณ์กับบัวบุษยาได้แต่มองหน้ากัน แล้วหันไปมองลูกสาวที่นิ่งยิ้มร่า โดยไม่รู้เลยว่าลูกของตนวางแผนหนีเที่ยวข้ามกาลเวลาอยู่คนเดียว

            คราวนี้เธอได้ไปหาฝูซิ่นเล่อทุกวันแน่!

 

            หลังจากที่ทราบว่าแก๊งสัปดนวางแผนไปดักเล่นงานวรกานต์ บัวชมพูก็โทรศัพท์เรียกเพื่อนทั้งหมดของเธอออกมาดื่มเพื่อปรามไม่ให้เพื่อนไปรุมชกวรกานต์ให้เสียมือ จากนั้นจึงถือโอกาสเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเธอวิ่งลงไปในสระบัวให้บรรดาเพื่อนฟัง

            แต่ดูจากสีหน้าเพื่อนๆ แต่ละคนของเธอแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไม่มีใครอยากเชื่อเรื่องที่เธอพูดสักคน

            เพื่อนในแก๊งสัปดนของบัวชมพูประกอบไปด้วย วิวัฒน์ ธัญกรณ์ ชานนท์ ณดล พีรพัฒน์ สธน และดำริห์ แต่ละคนล้วนเป็นเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย สนิทสนมกันเหมือนพี่น้อง บัวชมพูที่คันปากอยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ใครก็ได้ช่วยมารับรู้เรื่องนี้กับเธอ จึงได้เลือกที่จะเล่าให้เพื่อนสนิททั้งเจ็ดฟัง

            “แกแน่ใจนะว่าไม่ได้มโนไปเอง” พีระพัฒน์ถามหลังจากที่บัวชมพูเล่าจบ

            “ชุดที่ฉันเอามาให้พวกแกดูนี่ยังเป็นหลักฐานไม่ได้เหรอ ว่าฉันไม่ได้มโน” บัวชมพูใช้มือเลื่อนชุดของฝูซิ่นฮวาที่เธอสวมกลับมาบ้านไปที่กลางโต๊ะที่ทุกคนกำลังนั่งดื่มอยู่ด้วยกัน

            “แกไม่ได้หลอกพวกเราเล่นใช่ไหม” ชานนท์ถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ

            “ฉันสาบานเลย เอ้า!

            “คือ...เรื่องมันออกจะแฟนตาซีไปนิด” ณดลพูดขณะหยิบชุดของฝูซิ่นฮวาขึ้นมาดู

            “ไม่นิดล่ะ” วิวัฒน์ส่ายหน้า “อย่างกับทวิภพ”

            “นางเอกทวิภพยังดีกว่าฉัน ได้วิ่งเข้าวิ่งออกกระจกสวยๆ แต่ฉันนี่! ต้องวิ่งขึ้นวิ่งลงสระบัว ตัวเปียกไม่พอ เลอะโคลนอีกต่างหาก” บัวชมพูเอนหลังพิงเก้าอี้ “แกว่าคุณยายฉันจะรู้เรื่องนี้ไหม”

            “ก็ไม่แน่นะ ท่านเป็นคนสั่งให้ขุดสระบัวนั่นนี่” สธนออกความเห็น “เรื่องปิ่นดอกบัวนั่นก็น่าสงสัย อยู่ดีๆ จะโยนของเก่าแก่ลงน้ำทำไม คุณยายของแกต้องมีเหตุผลสิ”

            “ฉันก็ว่างั้น”

            “แล้วนี่คิดจะกลับไปที่จวนสกุลฝูอะไรนั่นอีกหรือเปล่า” ดำริห์ถาม

            “ไปดิ ไม่พลาดหรอก” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงซุกซน “ไม่แน่นะ บางทีสักวันฉันอาจจะรู้ก็ได้ว่าทำไมจากสระบัวบ้านฉันถึงไปโผล่ที่นั่นได้”

            “แล้วถ้าเกิดครั้งนี้ไปโผล่ที่อื่นล่ะ”

            “ฉันว่าไม่นะ เพราะฉันก็ไปที่นั่นมาได้ตั้งสองครั้งแล้ว”

            “งั้นก็ตามใจ ทำอะไรก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน”

            “อือ” บัวชมพูส่งเสียงตอบรับในลำคอ “ฉันว่าจะหาของเล่นกลับไปฝากท่านแม่ทัพสักหน่อย พวกแกว่าเอาอะไรไปดี”

            “ของฝากสำหรับผู้ชายยุคโบราณเหรอ” แก๊งสัปดนมองหน้ากันก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

            “หัวเราะชั่วมาก ถ้าให้ฉันเดา ของที่พวกแกคิดน่าจะเป็น...”

            “จิ๋มกระป๋อง!” แก๊งสัปดนประสานเสียง

            สัปดนสมชื่อจริงๆ!

            “ไอ้พวกเลว!” บัวชมพูด่า ผิดไปจากที่เธอคิดเสียเมื่อไหร่

            “รับรองว่าท่านแม่ทัพของแกได้ระทึกแน่”

            “คนระดับอีตานั่นไม่ต้องใช้ของพรรค์นั้นหรอกย่ะ แกต้องเห็นตอนเขาพาฉันออกไปซื้อของ ผู้หญิงนี่มองตามกันทั้งถนน”

            พอคิดมาถึงตรงนี้บัวชมพูก็นิ่งไปเล็กน้อย เธอรู้แค่ว่ามีผู้หญิงสนใจฝูซิ่นเล่อไม่น้อย แต่เรื่องที่ว่าฝูซิ่นเล่อมีคนที่ชอบอยู่หรือเปล่านั้น เธอเองก็ยังไม่รู้เลย

            “ถ้าจะไปอีกก็เอากล้องไปด้วยดิ จะได้ถ่ายรูปที่นั่นมาให้พวกเราดู” ชานนท์ว่า

            “ก็ดีนะ เดี๋ยวถ่ายรูปให้อีตาแม่ทัพนั่นตกใจเล่นๆ ดีกว่า”

            “แล้วคิดจะกลับไปอีกเมื่อไหร่” ชานนท์ถาม

            “พรุ่งนี้” บัวชมพูตอบ

            “ไอ้ที่คิดจะกลับไปอีกเนี่ย คงไม่ใช่เพราะหลงเสน่ห์แม่ทัพยุคโบราณเข้าให้หรอกนะ”

            “บ้าสิ” บัวชมพูปฏิเสธ “ไปเพราะสนุกเฉยๆ ย่ะ”

            “ให้มันแน่” ณดลทำเสียงล้อ “ถ้าเกิดพบรักกับท่านแม่ทัพที่โน่น พวกเราก็เตรียมตัวลุยน้ำไปงานแต่งไอ้บัวกันได้เลย”

            “เฮอะ! อีตานั่นไม่เอาฉันหรอก ว่าฉันอัปลักษณ์อยู่ทุกวัน” บัวชมพูย่นจมูก “อีกอย่าง ฉันยังเข็ดเรื่องแต่งงานไม่หายเลย”

            “ก็น่าอยู่หรอก คราวหน้าจะแต่งกับใครก็ดูให้มันดีๆ” สธนว่า “ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ขอด่าสักยกเถอะ ระหว่างแกกับไอ้พี่ว่านเนี่ย ถึงคบกันมานานแต่แทบไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงกันเลยเพราะระยะห่าง เดือนนึงเจอกันไม่กี่วัน เอาแต่โทรศัพท์คุยกันเป็นส่วนใหญ่ มันเลยไม่รู้จักกันจริงๆ ปัญหาถึงได้ตามมา”

            “ระยะเวลาที่คบกันมันการันตีความดีของคนคนหนึ่งไม่ได้หรอกเว้ย” ดำริห์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ที่ผ่านมา แกคิดแค่ว่าแกกับพี่ว่านเข้ากันได้ดี แทบไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่นั่นเป็นเพราะแกไม่ได้อยู่กับเขาทุกวัน งานการทำคนละที่ ตกเย็นแยกกันกลับบ้าน แล้วค่อยโทรหากัน มันก็มีแต่เรื่องดีๆ มาพูดมาคุยกัน เรื่องชั่วๆ ไม่เคยมีโอกาสได้เห็น”

            “แล้วทำไมก่อนฉันจะแต่ง พวกแกไม่เตือนฉันแบบนี้”

            “ก็เคยนะ” พีรพัฒน์พูดขึ้น “แต่ตอนนั้นแกโลกสวยสีชมพูสดใสมาก เชื่อว่าไอ้พี่ว่านดีไปหมด แล้วเป็นไงล่ะ คนดีของแกน่ะ”

            “อย่าไปซ้ำเติมมันมาก เดี๋ยวมันร้องไห้ ยิ่งขี้เกียจปลอบอยู่” วิวัฒน์ปรามเพื่อนคนอื่น

            “ไม่ร้องหรอก” บัวชมพูพูดเสียงเรียบ “มันผิดหวังเกินกว่าจะเสียใจอะ”

            “...”

            “คือ...ถ้าพี่ว่านตายจากไปหรือเป็นเรื่องอะไรอย่างอื่นฉันก็คงเสียใจนั่นแหละ แต่พอเป็นเรื่องที่เขาหักหลังฉัน ฉันก็เลยไม่อยากจะเสียใจให้กับคนเลวๆ แบบนั้น แต่ก็ยอมรับแหละว่าผิดหวัง แล้วก็แอบเจ็บลึกๆ ด้วย”

            “แล้วโอเคเปล่า”

            “โอเคนะ หนีเที่ยวยุคอดีตก็ช่วยให้ลืมเรื่องพี่ว่านไปได้เยอะ”

            “เดี๋ยวๆ” ณดลหรี่ตามองบัวชมพู “ที่ลืมเรื่องพี่ว่านได้เนี่ย เพราะได้ไปเที่ยวยุคอดีตหรือเพราะผู้ชายจากยุคอดีตกันแน่คร้าบ”

            แก๊งสัปดนพาก็ส่งเสียงเฮออกมาทันที

            “ฉันไม่ได้ชะ...” บัวชมพูไม่ทันได้ปฏิเสธจนจบประโยค คนอื่นๆ ก็พูดแทรกขึ้น

            “เปลี่ยนใจแล้วว่ะ ไม่ต้องเอาจิ๋มกระป๋องไปฝากท่านแม่ทัพแล้ว แล้วชุดนอนไม่ได้นอนไปใส่ยั่วดีกว่า เร้าใจกว่ากันเยอะ”

            “หรือไม่ก็ชุดทหาร แม่ทัพกับทหารสาว เข้ากันออก”

            “เอาเหล้าไปด้วยไหม เผื่อเอาไปมอมท่านแม่ทัพ”

            “อย่างไอ้บัวแค่เหล้าจะอยู่เหรอวะ ต้องยาปลุกแล้วมั้ง”

            “หรือไม่ก็ไม้เบสบอล เอาไปฟาดหัวท่านแม่ทัพให้สลบ แล้วลากเข้าห้อง”

            “เอากุญแจมือไปด้วย ต้องล็อคท่านแม่ทัพติดเตียง เดี๋ยวเกิดรู้สึกตัวแล้วหนี ไอ้บัวก็อดดิ”

            “อย่าลืมตั้งกล้องเลือกมุมสวยๆ ด้วยนะเว้ย เผื่อท่านแม่ทัพไม่รับผิดชอบ”

            “ไอ้พวกเลว ฉันเพื่อนแกนะโว้ย!” เสียงสุดท้ายเป็นเสียงของบัวชมพูที่แหวขึ้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเฮฮาของแก๊งสัปดน

            “ขอแสดงความยินดีกับว่าที่ แม่บ้านแม่ทัพ ล่วงหน้าเลยแล้วกัน ชน!

            “แม่บ้านแม่ทัพกับผีน่ะสิ!

            บัวชมพูส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ในขณะที่แก๊งสัปดนส่งเสียงเฮฮาชอบใจ ราวกับอยากจะให้เธอได้ลงเอยกับฝูซิ่นเล่อตามที่เอ่ยล้อกัน

            ใบหน้าของฝูซิ่นเล่อผุดขึ้นในความคิดของบัวชมพู ทำให้เธออดคิดในใจลึกๆ ไม่ได้ว่าจะเป็นอย่างไร หากเธอกับเขาเกิดรักกันขึ้นมาจริงๆ

            เขาจะเหมือนกับวรกานต์หรือไม่นะ

            บัวชมพูถอนหายใจก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ในใจได้แต่ภาวนาว่า ขอให้วรกานต์เป็นผู้ชายเลวๆ คนสุดท้ายในชีวิตที่เธอต้องพบเจอ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.949K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,170 ความคิดเห็น

  1. #2082 Noo Na (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 11:15
    กล้องจะพังก่อนได้ถ่ายมั้ยนะ😂
    #2,082
    0
  2. #1648 Mr. Queen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:08
    เอากล้องไปก็ดีน้า จถได้ถ่ายรูปให้ท่านโหวเก็บไว้ โพลาลอยด์งี้ แต่จิ๋มกระป๋องนี่คือสัปดนสมชื่อแก๊งจริงๆ55555
    #1,648
    0
  3. #1584 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 13:51
    ชอบแก๊งนี้อะ สุดมากกกกก
    #1,584
    1
  4. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 00:25
    โว๊ยยจิ๋มกระป๋อง55555555555
    #1,459
    1
  5. #1229 Xialyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 08:37
    เวลาแต่งจะได้ไปกันป่าว
    #1,229
    2
    • #1229-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 6)
      17 พฤศจิกายน 2562 / 21:51
      นั่นสิคะ 55555
      #1229-1
    • #1229-2 moonbless(จากตอนที่ 6)
      18 พฤศจิกายน 2562 / 13:31
      อยากให้ได้ไปร่วมงานแต่งทั้งแก้งค์นะคะ แต่อีกใจกลัวพระเอกลม(เพชรหึง)ตีขึ้นหน้า กลิ่นไหน้ำส้มแตกเหม็นเปรี้ยวคลุ้งน่ะสิ 555
      #1229-2
  6. #941 Chereen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 02:46
    แก๊งนี้ สุดไปเรย 55555
    #941
    1
  7. #844 WULRA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 10:00
    เรียกว่าเท็งก้า จะดูซอล์ฟกว่านะคะ แต่ก็เข้าใจความสัปดนของแก๊งค์นี้ค่ะ 55555+
    #844
    1
    • #844-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 6)
      31 ตุลาคม 2562 / 18:53
      สัปดนสมชื่อเค้าล่ะ อิอิ
      #844-1
  8. #283 usaonly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 19:31

    น้องบัวาเฮฮาปาร์ตี้เล่าให้หนุ่ม ๆ ฟังแล้ว บางส่วน สงสัยจะได้เป็นแม่บ้านแม่ทัพชัวร์ แต่เมื่อไหร่นั้นคงต้องลุ้นกันต่อไป ขอบคุณค่ะ

    #283
    1
    • #283-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 6)
      2 ตุลาคม 2562 / 20:02
      ตำแหน่งแม่บ้านแม่ทัพลอยมาแล้ว อิอิ
      #283-1
  9. #282 Saminmime (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 18:52

    รอนะคะ
    #282
    1
  10. #281 Melis (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:51

    ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ และยังรอติดตาม

    #281
    1
  11. #280 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:31

    แก๊งนางอย่างฮาแต่ฃะคนสมชื่อแก๊งจริงๆ คิดได้เอาจิ๋มิ๋กระป็องไปฝากแม่ทัพ ถ้าอาเล่อมาเจอแก๊งนี้คงสนุกพิลึก มาต่อค่ะ
    #280
    1
  12. #279 piamya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 12:54

    สนุกมาก ๆ ค่ะ รอต่อค่ะ

    #279
    1
  13. #277 ~o.อัญรณา.o~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 11:04

    ชาวแก๊งแซวเหลียนฮวาของแม่ทัพจนเขินจริงแล้ว ????

    #277
    1
  14. #276 ~~//><// ??ไอ้-เหม่ง-บ้า :p ~~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 10:42
    น้องต้องบอกลาพ่อแม่ด้วยนะถ้าคิดจะไปอยู่ด้วยกันจริงๆ
    #276
    1
  15. #275 dangpurr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 09:51
    รอ ร๊อ รอ
    #275
    1
  16. #274 wadeepanman (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 07:45
    -ที่น่ากว่าคือถ้าดีและรักมากจะอยู่ได้อย่างไรนะบัว
    #274
    1
  17. #273 TidaratAuyen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 07:10

    น้องบัวคิดแบบนี้จะลงหลักปักฐานที่ท่านแม่ทัพใช่ปะ555
    #273
    1
  18. #272 jejy66 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:42

    ไม่เป็นไรค่ะรอได้

    #272
    1
  19. #271 nuchii675 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 15:40
    เสียใจด้วยค่ะไรท์ อย่าเศร้าเกินไปนะคะ อันที่จริงปลายเดือน สค. รีดก้อพึ่งเสียป๊ะป๋าไปเหมือนกัน
    #271
    1
  20. #270 phrnphak (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 15:07
    เสียใจด้วยค่ะ
    #270
    1
  21. #269 pommy4813 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:49
    ขอให้ปู่ไปสู่สุคติค่ะ
    #269
    1
  22. #268 mitalyfern (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:46
    เสียใจด้วยนะคะ
    #268
    1
  23. #267 WiKoetmontree (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:28
    เสียใจด้วยนะคะ
    #267
    1
  24. #266 Paijit Sorn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:18

    เสียใจด้วยนะคะ

    #266
    1
  25. #265 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:18

    เสียใจด้วยค่ะไรท์เพิ่งจบงานคุณพ่อก็มาคุณปู่อีก อย่างว่าค่ะ ชีวิตคนเรามันไม่เที่ยง ถึงวาระเวลาก็ต้องไปกันทุกคน สู้ๆค่ะไรท์เอาใจช่วยค่ะ
    #265
    1
    • #265-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 6)
      2 ตุลาคม 2562 / 03:15
      ขอบคุณมากๆเลยค่า
      #265-1