เหลียนฮวาสองภพ ( สนพ.ดีต่อใจ ) ปิดตอน 25/12/2019

ตอนที่ 5 : บทที่5 น้าเหลียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,986 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

5

น้าเหลียน

 

คำตอบของฝูซิ่นเล่อทำให้ทุกสิ่งรอบกายเงียบสงัดไปทันที บัวชมพูถึงกับนิ่งอึ้ง ด้วยคิดไม่ถึงว่าคำตอบที่ได้รับจะเป็นเช่นนี้ 

เขา...กำลังจะบอกว่าชอบเธอหรือ!?

แล้วหากข้าตอบว่าไม่ชอบ เจ้าจะว่าอย่างไร 

อ้าว...

ยังช็อคกับคำตอบแรกไม่หาย อยู่ดีๆ คำตอบที่สองก็ตามมาหักมุมซะงั้น 

หึๆ 

หักมุมไม่พอ ยังหัวเราะต่ออีก! 

ขะ...ขำอะไร!” บัวชมพูถามเสียงดัง 

หน้าเจ้าแดงหมดแล้ว 

ไม่แดงสักหน่อย!” หญิงสาวปฏิเสธพลางเอามือปิดแก้มตัวเอง แม้ว่าจะรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวก็ตาม 

เด็กน้อยฝูซิ่นเล่อเอามือวางบนศีรษะบัวชมพู หากคิดจะแกล้งข้า เจ้าต้องเตรียมตั้งรับให้ได้ หากว่าจะต้องโดนข้าแกล้งกลับ 

เด็กน้อยอะไรบัวชมพูปัดมือฝูซิ่นเล่อออก ข้าไม่ใช่เด็ก ข้าอายุเท่าท่าน!” 

นั่นสินะฝูซิ่นเล่อพยักหน้า “อายุปูนนี้แล้ว ยังไม่ได้ออกเรือน น่าสงสารอะไรเช่นนี้ 

ฝูซิ่นเล่อ!” 

อย่าโกรธไปเลย ยิ่งโกรธก็ยิ่งอัปลักษณ์ ถ้าอัปลักษณ์มากๆ ระวังจะไม่ได้ออกเรือนไปตลอดชีวิต 

บัวชมพูกัดฟันกรอด ว่ากันขนาดนี้ คอยดูเถอะ สักวันเธอจะต้องจับอีตาแม่ทัพปากเสียนี่ทำสามีให้ได้! 

ฮึ่ย!” บัวชมพูขี้เกียจต่อปากต่อคำ จึงสะบัดหน้าเดินกลับเข้าไปในเรือน กระแทกเท้าปึงปังไปตลอดทาง 

ฝูซิ่นเล่อที่ยืนมองอยู่ได้แต่หัวเราะในลำคออยู่คนเดียว ก่อนจะเดินกลับเรือนของตนไป ท่ามกลางสายตางุนงงของเหล่าทหารองครักษ์ที่แฝงกายอยู่ตามจุดต่างๆ 

ท่านแม่ทัพที่ดุดันของพวกเขากลายเป็นบุรุษช่างต่อปากต่อคำเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่? 

 

เช้าวันต่อมา จวนสกุลฝูก็วุ่นวายกันแต่เช้า เนื่องด้วยมีหนังสือแจ้งมาจากในวังหลวงว่า ฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์ชายรองก็จะเสด็จมาด้วย หาได้มีเพียงองค์ชายใหญ่ดังเช่นที่ได้รับแจ้งเมื่อวาน 

บัวชมพูตื่นเต้นจนไม่รู้ว่าควรจะช่วยใครทำอะไรดี เธอเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่กี่วัน แต่กลับกำลังจะได้พบทั้งฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์ชายอีกสองพระองค์ คนที่นี่ยิ่งฟังเธอพูดไม่ค่อยจะรู้เรื่องอยู่ด้วย หากเธอพูดอะไรผิดๆ ถูกๆ ออกไป มีหวังคงไม่ได้กลับบ้านเดิมของตนแน่ 

ทำตัวตามสบายเถิด ทั้งฮ่องเต้และฮองเฮาต่างก็ไม่ใช่คนมากพิธีฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว แต่ก็ไม่ลืมที่จะสอนให้เธอออกเสียงพูดในหลายๆ ถ้อยคำให้ถูกต้อง

เมื่อยามบ่ายมาเยือน ทุกสิ่งรอบจวนสกุลฝูกลับยังสงบเงียบ ไม่มีขบวนเสด็จยิ่งใหญ่และทหารองรักษ์นับร้อยปรากฏกายให้เห็นอย่างที่บัวชมพูเคยดูในซีรีส์ มีเพียงรถม้าคันใหญ่ที่เคลื่อนมาจอดหน้าจวน เด็กรับใช้คนหนึ่งนำเก้าอี้ไปวางให้คนบนรถม้าก้าวลงจากรถม้าได้ อย่างสะดวก

ชายหนุ่มในชุดสามัญชนท่าทางภูมิฐาน สง่างามทั้งกิริยาและรูปโฉมก้าวลงมาจากรถม้า ตามด้วยเด็กชายวัยประมาณสามปีคนหนึ่ง จากนั้นชายหนุ่มจึงหันไปรับเด็กน้อยวัยประมาณหนึ่งปีอีกคนจากสตรีรูปร่างบอบบางในชุดขาว ฝูซิ่นเล่อเดินเข้าไปส่งมือให้นางใช้ยึดเหนี่ยวเพื่อก้าวลงจากรถม้า

ฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์ชายทั้งสองเสด็จมาถึงแล้ว 

การมาครั้งนี้มองผิวเผินดูเหมือนเรียบง่าย หากแท้จริงแล้ว ฝูซิ่นเล่อต้องจัดกำลังรักษาพระองค์กระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ถึงเจ็ดร้อยนาย ยังไม่นับรวมบรรดาองครักษ์เงาที่คอยติดตามถวายอารักขาอย่างลับๆ แม้ประชาชนทั่วไปจะมิรู้ว่าฮ่องเต้เสด็จมายังจวนสกุลฝู แต่ทุกคนในจวนแต่ตั้งผู้เป็นนายไปจนถึงบ่าวไพร่ต่างรับรู้ทั้งสิ้น 

คารวะนายท่าน ฮูหยิน คุณชายใหญ่ และคุณชายน้อยทุกคนที่ออกมารอต้อนรับต่างถวายคำนับผู้มาเยือนอย่างพร้อมเพรียง 

ให้ท่านย่าต้องคอยนาน หลานอกตัญญูต้องขออภัยฮ่องเต้หย่งเล่อหรือจินเกาหยางประสานมือคำนับฮูหยินผู้เฒ่า 

พวกท่านอุตส่าห์ให้เกียรติมาเยี่ยมคนแก่อย่างข้าถึงบ้าน จะกล่าวว่าอกตัญญูได้เช่นไรฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มละมุน 

ท่านทวด” องค์ชายใหญ่จินหย่งไท่วิ่งเข้ามากอดฮูหยินผู้เฒ่าด้วยท่าทางประจบเอาใจ 

หย่งไท่ อย่ากระโจนใส่ท่านทวดเช่นนั้นฮองเฮาฝูอันหรือฝูซิ่นฮวาดุลูกน้อยที่กระโดดเข้าใส่ท่านทวดที่อายุมากแล้ว 

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรฮูหยินผู้เฒ่าก้มลงกอดเหลนตัวน้อย 

จินหย่งไท่ที่ถูกฮูหยินผู้เฒ่ากอดเบนสายตามาหาบัวชมพูที่ก่อนหน้านี้ประคองท่านทวดของเขาอยู่ 

พี่สาวผู้นี้เป็นใครเด็กน้อยถามอย่างสนใจ อ้อ ข้ารู้แล้วพี่สาวต้องเป็นท่านเซียนที่ลงมาคอยคุ้มครองท่านย่าใช่หรือไม่ 

คำพูดของจินหย่งไท่ทำให้จินเกาหยางและฝูซิ่นฮวาหันมามองสตรีผู้ซึ่งพวกเขาไม่เคยพบหน้ามาก่อน 

คุณชายน้อยเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าน้อยเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น” บัวชมพูอธิบาย พยายามพูดให้ช้าและชัดเจนที่สุด แต่กระนั้น สำเนียงการพูดก็ยังไม่เหมือนคนต้าจินนัก 

ถ้าพี่สาวไม่ใช่ท่านเซียน เหตุใดจึงงดงามเช่นนี้คำถามไร้เดียงสาทำให้บัวชมพูแทบน้ำตาไหล 

หลังถูกเรียกว่าเป็นสาวเทื้ออัปลักษณ์อยู่เป็นนาน ในที่สุดก็มีคนชมเธอสักที! 

เจ้าคือเหลียนเอ๋อร์ใช่หรือไม่ฝูซิ่นฮวาที่อุ้มองค์ชายรองจินหย่งจื้อไว้เอ่ยถาม 

เจ้าค่ะฮูหยิน ข้าน้อยคือเหลียนเอ๋อร์ 

เหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าเป็นนางฮูหยินผู้เฒ่าถาม 

สตรีที่ซิ่นเล่อยอมให้เข้ามาอยู่ในจวน ทั้งยังยอมให้สวมเสื้อผ้าของข้า น่าจะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นเจ้าค่ะฝูซิ่นฮวายิ้มอย่างรู้ทัน ขณะมองไปยังน้องชายที่ยืนทำหน้าตาเย็นชาอยู่ 

เข้าไปคุยกันข้างในเถิดฝูซิ่นเล่อกล่าวเสียงเรียบ ทั้งหมดจึงเดินเข้าไปในเรือนด้วยกัน โดยที่จินเกาหยางเป็นผู้ประคองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยตัวเอง 

พี่สาวจินหย่งไท่เดินมาจูงมือบัวชมพู 

ลูกแม่ เจ้าต้องเรียกนางว่า ‘ท่านน้า’ จึงจะถูกฝูซิ่นฮวาพูดด้วยรอยยิ้ม 

เรื่องสตรีในฝันของน้องชาย นางเป็นพี่ มีหรือจะไม่รู้เรื่อง หากหญิงผู้นี้คือเหลียนเอ๋อร์ที่ฝูซิ่นเล่อเฝ้าตามหามาตลอดหลายปี อีกไม่นานก็คงจะได้มาเป็นสะใภ้สกุลฝู ให้จินหย่งไท่เรียกท่านน้าตั้งแต่ตอนนี้เลยไม่ดีกว่าหรือ

“จริงหรือไม่ เหลียนเอ๋อร์” ฝูซิ่นฮวาถาม

“เอ่อ...เจ้าค่ะฮูหยิน”

“เหลียน เหลียน” จินหย่งจื้อในอ้อมกอดของมารดาร้องเรียกบัวชมพูพลางยื่นมือไปหา

“ดูเหมือนว่าลูกข้าจะชอบเจ้า” ฝูซิ่นฮวาส่งลูกน้อยให้ ว่าที่น้องสะใภ้ “ลองอุ้มเขาดูสิ”

“เจ้าค่ะ” บัวชมพูเอื้อมมือไปรับเด็กน้อยที่ตะกายมาหาตน

“เหลียน” ทารกน้อยขดตัวซุกซบที่อกของบัวชมพูอย่างออดอ้อนจนเป็นก้อนกลมเหมือนก้อนแป้ง

“ต้องเรียกว่าน้าเหลียนต่างหาก” จินหย่งไท่สอนน้อง

“เหลียน”

“น้าเหลียน”

“น้า...”

“น้าเหลียน”

“น้าเหลียน!” จินหย่งจื้อพูดได้ในที่สุด

“โอ้โห คุณชายน้อยเก่งจัง” บัวชมพูชื่นชมจากใจที่เด็กตัวเท่านี้สามารถเรียกเธอว่าน้าเหลียนได้จากการสอนเพียงไม่กี่ครั้ง แต่กลับทำเอาคนอื่นหยุดยืนมองเธอด้วยความงุนงง

“เจ้าพูดภาษาอะไรน่ะ” จินเกาหยางถามอย่างประหลาดใจ ทั้งที่บัวชมพูเองก็พูดด้วยภาษาจีนตามที่เธอเคยได้ร่ำเรียนมา

“พี่เขย นางมาจากที่อื่นน่ะขอรับ บางครั้งอาจมีคำพูดแปลกประหลาด ฟังไม่เข้าใจบ้าง หรือบางครั้งนางก็ยังฟังที่เราพูดไม่ค่อยเข้าใจ ขอพี่เขยอย่าได้ถือสา” ฝูซิ่นเล่ออธิบาย

และแน่นอนว่าในคำอธิบายนั้น บัวชมพูก็ฟังออกเพียงครึ่งๆ กลางๆ แต่ก็นับว่าโชคยังดีทีสำนวนภาษาของต้าจินไม่ได้เข้าใจยากถึงขั้นคุยกันไม่รู้เรื่อง

“ที่แท้เป็นเช่นนี้” จินเกาหยางพยักหน้ารับ

“เอาเถิด อยู่กันไปนานๆ อีกหน่อยก็คงพูดคล่องไปเอง” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว

“ให้นางมาฝึกพูดกับหย่งไท่ หย่งจื้อดีไหม” จินเกาหยางถามอย่างนึกสนุก

“เกรงว่านางจะพาเด็กๆ พูดไม่รู้เรื่องน่ะสิขอรับ” ฝูซิ่นเล่อว่า

ทุกคนพากันหัวเราะออกมา จากนั้นจึงออกเดินต่อจนกระทั่งถึงเรือนรับรอง จินเกาหยางกับฝูซิ่นฮวานั่งข้างกัน ฮูหยินผู้เฒ่านั่งกับฝูซิ่นเล่อ ส่วนบัวชมพูนั่งกับเด็กๆ ที่ดูเหมือนจะให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ

เค้าโครงหน้าที่ได้รับผสมผสานเชื้อสายจากชาติตะวันตกทำให้หญิงสาวดูแตกต่างจากคนอื่นในแผ่นดินต้าจิน องค์ชายใหญ่เห็นนางกำนัลรูปร่างหน้าตางดงามในวังมามาก แต่ไม่เคยเห็นผู้ใดมีลักษณะเหมือนน้าเหลียนมาก่อน เด็กน้อยจึงสนใจใคร่รู้จักนาง

“น้าเหลียนมาจากที่ไหน”

“ทำไมน้าเหลียนถึงมาอยู่กับท่านน้าของข้าได้”

“ทำไมน้าเหลียนถึงตาโต”

“ทำไมผมของน้าเหลียนเป็นสีน้ำตาล”

“แล้วทำไมผมของน้าเหลียนถึงไม่ตรงเหมือนผมของท่านแม่”

ยังมีคำถามอีกมากมายที่จินหย่งไท่ถามบัวชมพู แม้แต่บิดากับมารดาของเขาก็ยังแปลกใจ ปกติเด็กคนนี้ไม่ใช่คนช่างพูด ทั้งยังมีแววตาที่สามารถกดดันผู้มองได้อย่างประหลาด ทว่าวันนี้แววตากดดันนั้นกลับหายไป กลายเป็นแววตาสดใสไร้เดียงสา ทั้งยังพูดจ้อไม่หยุด และด้วยความที่ยังเป็นเด็ก บางคำเขาเองก็ยังพูดได้ไม่ชัดนัก ทำให้บัวชมพูที่ฟังอะไรรู้เรื่องแค่ครึ่งๆ กลางๆ ยิ่งฟังไม่รู้เรื่องเข้าไปกันใหญ่ จนกลายเป็นว่า คนหนึ่งถามอย่าง อีกคนตอบอีกอย่าง คนถามก็งง คนตอบก็ยิ่งงง ส่วนคนฟังก็ได้แต่พากันหัวเราะ

“ข้าว่าวันนี้คุยกันทั้งวันก็คงคุยไม่รู้เรื่อง” จินเกาหยางพูดอย่างขบขัน “ข้าเห็นด้วยกับเจ้าแล้วล่ะซิ่นเล่อ หากให้นางกับเด็กๆ ฝึกพูดด้วยกัน เห็นทีจะพากันพูดไม่รู้เรื่องไปกันใหญ่”

พูดจบ ชายหนุ่มก็หัวเราะต่อ ราวกับไม่ได้พบเจอเรื่องสนุกเช่นนี้มานานแล้ว

หลังจากสนทนากันไปได้ครู่หนึ่ง สาวใช้ก็ยกขนมเข้ามา บัวชมพูท่าทางตื่นเต้นไม่แพ้เด็กๆ ขนมรูปร่างแปลกตา กลิ่นหอมหวานตรงหน้าพวกนี้เธอเคยกินเสียที่ไหน แค่ชื่อก็ยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ พอได้ลองชิมเข้าก็ติดใจ หากไม่ใช่เพราะยังมีสามัญสำนึกอยู่บ้างละก็ เธอคงได้หันไปแย่งจินหย่งไท่กินขนมในจานของเขาแล้ว

ราวกับอ่านความคิดของบัวชมพูออก ฝูซิ่นเล่อจึงหันไปสั่งให้สาวใช้นำขนมเข้ามาเพิ่ม จนหญิงสาวกับหลานตัวน้อยต่างพากันแสดงท่าทางดีใจราวกับอยู่ในวัยเดียวกัน

“น่าเอ็นดูยิ่งนัก” ฝูซิ่นฮวาเอ่ยชม ขณะมองบัวชมพูที่กำลังกินขนมและเล่นอยู่กับโอรสทั้งสองของตน “ใบหน้างดงามแปลกตาอย่างที่ไม่เคยพบเห็นที่ใด ยามอยู่เฉยๆ ดูหยิ่งทะนงดุจราชนิกูล แต่พอได้เริ่มพูด กลับดูซุกซนเหมือนดรุณีน้อยที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น”

คนถูกพูดถึงไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด เพราะมัวแต่กินขนมที่องค์ชายทั้งสองช่วยกันป้อนขนมใส่ปากเธอ

“สตรีในฝันก้าวออกมาจากความฝันแล้ว อย่าปล่อยให้นางหลุดมือไปได้ล่ะ” ผู้เป็นพี่กำชับ

ฝูซิ่นเล่อไม่ตอบอะไร อีกทั้งสีหน้าก็ยังเรียบเฉย ควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี แต่ฝูซิ่นฮวาอยู่กับน้องชายมาทั้งชีวิต มีหรือจะไม่รู้ว่า น้องชายของตนกำลังแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

พูดคุยกันจนเย็น ในที่สุดทั้งฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์ชายทั้งสองก็ต้องกลับวัง สององค์ชายดูอาลัยอาวรณ์น้าเหลียนของพวกเขายิ่งนัก จินหย่งไท่ถึงกับถามบิดาว่าเขาสามารถพาน้าเหลียนกลับวังด้วยได้หรือไม่

“ขืนพ่อพาน้าเหลียนของเจ้ากลับไปด้วย ท่านน้าซิ่นเล่อคงได้ตามไปเล่นงานพ่อเป็นแน่” จินเกาหยางตอบขณะอุ้มโอรสของตนขึ้นมา

“เหตุใดท่านน้าจึงต้องตามไปเล่นงานท่านพ่อ” จินหย่งไท่ถาม “หรือว่าท่านน้าหวงน้าเหลียน”

            ดวงตาของฝูซิ่นเล่อกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ยังรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้ได้ ฝูซิ่นฮวาและฮูหยินผู้เฒ่าต่างพากันอมยิ้ม

“ใช่ ท่านน้าของเจ้าหวงน้าเหลียนยิ่งกว่าสิ่งใด” จินเกาหยางเติมน้ำมันใส่ลงในกองไฟด้วยคำตอบนั้น

บัวชมพูฟังที่สองพ่อลูกพูดคุยกันเข้าใจทุกคำเป็นครั้งแรก หญิงสาวหันไปมองแม่ทัพที่ยืนนิ่งสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงทีท่าใดๆ ต่อคำพูดของพี่เขยและหลานชาย เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อค้นพบว่า ตัวเองกำลังคาดหวังให้เขามีปฏิกิริยาต่อคำพูดนั้นบ้าง

“ถ้าอย่างนั้นข้ามาหาน้าเหลียนบ่อยๆ ได้หรือไม่ ข้าชอบน้าเหลียน โตขึ้นข้าจะแต่งงานกับน้าเหลียน” จินหย่งไท่พูดพร้อมกับหันมามองฝูซิ่นเล่อ “ท่านน้าอนุญาตให้ข้าแต่งงานกับน้าเหลียนหรือไม่”

บรรดาผู้ใหญ่ต่างพากันหัวเราะ ยกเว้นเพียงฝูซิ่นเล่อ

“หลานชาย เจ้าจะแต่งกับสาวเทื้อที่อายุเกือบเท่ามารดาของเจ้าได้อย่างไร”

ปากหรือนั่น!

“ข้าจะโตไวๆ” องค์ชายใหญ่พูดอย่างจริงจัง

“กว่าเจ้าจะโต นางก็คงแก่จนเป็นท่านยายของเจ้าได้แล้วกระมัง”

“ท่านน้าหวงน้าเหลียนจริงๆ ด้วย” จินหย่งไท่ร้อง “ท่านน้าต้องรักน้าเหลียนมากแน่ๆ เลย”

คราวนี้บัวชมพูยิ้มอย่างเป็นต่อพร้อมทั้งหันไปมองฝูซิ่นเล่อ แม่ทัพหนุ่มหาได้มองตอบเธอ เขาเพียงยิ้มให้หลานชายของตนก่อนจะกล่าว

“ข้าเพียงไม่อยากให้หลานข้าต้องแต่งสาวเทื้อเป็นภรรยาก็เท่านั้น”

 

หลังจากที่ฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์ชายทั้งสองเสด็จกลับไปแล้ว ฝูซิ่นเล่อกับบัวชมพูก็ส่งฮูหยินผู้เฒ่ากลับเรือนเหมยฮวา คนถูกเรียกว่าเป็นสาวเทื้อมิได้หงุดหงิดกับคำเรียกนั้นเช่นที่ผ่านมา สองสามวันมานี้เธอค่อนข้างชินกับการที่ถูกฝูซิ่นเล่อเรียกว่าสาวเทื้อหรือหญิงอัปลักษณ์ จนสามารถลอยหน้าลอยตาโต้ตอบเขาได้ทุกคำพูด

 มั่นหน้าเสียอย่าง ใครจะว่าอะไรได้!

“นี่ท่านโหว ท่านแม่ทัพ” บัวชมพูเรียก “วันนี้สาวเทื้อคงต้องขอกลับบ้านก่อนละนะ”

ฝูซิ่นเล่อหันกลับมามองเธอทันที

“แล้วจะมาอีกเมื่อไหร่” เขาถาม

“ไม่รู้สิ เวลามันไม่ตรงกันนี่ ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าจะมาอีกตอนไหน” หญิงสาวตอบ “กลับไปก็คงต้องไปสืบให้ได้ก่อนว่า จากสระบัวที่ไทย วาร์ปมาจีนได้ไง แถมยังเป็นคนละยุคสมัยอีกต่างหาก”

แน่นอนว่าฝูซิ่นเล่อฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก บัวชมพูเองก็คร้านจะอธิบาย เพราะเธอคิดคำพูดที่จะอธิบายให้เขาฟังไม่ออก

“แต่ว่าจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุดนะ เผื่อคนแถวนี้คิดถึง” เรื่องหยอกเย้าฝูซิ่นเล่อ เมื่อมีโอกาสเธอย่อมไม่ยอมพลาด

“กลับมาแล้วก็ไปหาข้าที่เรือนวายุ” ชายหนุ่มไม่ได้มีปฏิกิริยาใดต่อคำพูดของบัวชมพู

“คิดถึงเหรอ”

“เผื่อเจ้าคิดถึงข้าต่างหาก”

“หา!!

บัวชมพูถึงกับพูดอะไรต่อไม่ออก จริงอย่างที่ฝูซิ่นเล่อเคยพูดไว้ หากเธอคิดจะแกล้งเขา คงต้องเตรียมพร้อมให้มากกว่านี้เผื่อว่าเขาจะแกล้งกลับ!

“หึๆ” ฝูซิ่นเล่อหัวเราะในลำคออย่างที่ชอบทำเมื่อตนชนะ

“ฮึ่ย!” บัวชมพูส่งเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ ตั้งปณิธานแน่วแน่เอาไว้ว่า กลับบ้านไปหนนี้เธอจะให้แก๊งสัปดนติววิชากวนประสาท เกี้ยวพานบุรุษจนเป็นหนึ่งในยุทธภพ แล้วกลับมาต่อปากต่อคำกับฝูซิ่นเล่อจนชนะให้ได้

“จริงสิ” บัวชมพูร้องขึ้นคล้ายกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ “ได้ยินนายท่านเรียกฮูหยินว่า เหมยเหมย ฮูหยินมีชื่อเล่นว่าเหมยเหมยเหรอ?”

“ใช่ นามรองของพี่ข้าคือเหมยเหมย”

“แล้วท่านล่ะ ชื่อเล่นว่าอะไร”

“...”

“ทำไมเงียบ?”

“ข้าชื่อซิ่นเล่อ” เขาตอบโดยไม่สบตาเธอ จนบัวชมพูต้องหรี่ตาลง

“ท่านมีชื่อเล่นที่บอกข้าไม่ได้?”

“ไม่มี”

“มีชัวร์!” บัวชมพูร้องออกมาด้วยท่าทางลิงโลด

ชื่อนี้ต้องสืบให้ได้!

ฝูซิ่นเล่อหายใจฮึดฮัด ท่าทางคล้ายเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา ดูท่าว่าเขาคงไม่ค่อยชอบนามรองของตนเท่าไรนัก แต่นั่นแหละที่ทำให้บัวชมพูยิ่งสนใจใคร่รู้

“กลับก่อนนะ เดี๋ยวมาใหม่ คราวหน้าข้าต้องรู้ให้ได้ว่าท่านชื่อเล่นว่าอะไร” หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มขณะวิ่งตรงไปยังสระบัว

“ถ้าอยากรู้ก็รีบกลับมา”

“อื้อ แล้วจะหาของเล่นกลับมาฝาก”

พูดจบ บัวชมพูก็เดินลงสระบัว แล้วหายไปใต้ผืนน้ำ ดอกบัวสีชมพูดอกใหญ่ที่สุดที่อยู่กลางสระสั่นไหวตามวงคลื่นของน้ำ ก่อนสลัดกลีบดอกกลีบหนึ่งร่วงหลุดจากดอก

ฝูซิ่นเล่อมองตามกลีบบัวดังกล่าว ในใจคาดคะเนสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้ในการไปกลับระหว่างบ้านของบัวชมพูกับจวนของตน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.986K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,170 ความคิดเห็น

  1. #2167 now108 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 15:25
    สนุกค่ะ นึกถึง" ทวิภพ "ขึ้นมาเลย นิยายในดวงใจ^^
    #2,167
    0
  2. #2131 1988yongsi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 18:52
    ดอกบัวมีกี่กลีบล่ะทีนี้???
    #2,131
    0
  3. #1583 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 13:44
    ถ้ากลีบร่วงหมดก็อดมาอะดิ หรือเปล่าหว่า?
    #1,583
    0
  4. #1228 Xialyu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 08:29
    จำนวนการมาเท่ากับกลีบดอกบัว
    #1,228
    1
    • #1228-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 5)
      17 พฤศจิกายน 2562 / 21:51
      ก็เป็นไปได้นะ อิอิ
      #1228-1
  5. #1076 PPruedee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 07:54
    ถ้างั้นถ้ากลีบดอกบัวหมดก็ไปกลับไม่ได้แล้วสิ
    #1,076
    1
    • #1076-1 (จากตอนที่ 5)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:46
      ฮุฮิ ต้องรอดูกันค่า
      #1076-1
  6. #761 natsume0000 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 14:57

    กลีบบัวร่วงคือจำนวนไป-กลับสระบัวแต่ละรอบแน่เลย
    #761
    1
  7. #399 0876405591 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 08:04
    ชื่อเล่นน่าจะ เล่อเล่อนะ
    #399
    1
    • #399-1 (จากตอนที่ 5)
      10 ตุลาคม 2562 / 13:18
      เดี๋ยวมาเฉลยกันค่าาาา
      #399-1
  8. #249 TidaratAuyen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 07:00

    อย่าบอกนะว่าจำนวนกลีบบัวทุกกลีบคือเวลาการข้ามมิติแต่ละครั้งของหนูบัว เอาแล้ววววววววๆๆๆๆๆ
    #249
    1
    • #249-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 5)
      2 ตุลาคม 2562 / 03:12
      นั่นจิ เอาแล้วววว
      #249-1
  9. #228 ~o.อัญรณา.o~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 22:33

    ดอกบัวบอกปริศนาอันใดหนอ หนูบัวหิ้วของมาทางสระน้ำต้องดูดีๆเดี๋ยวของฝากเปียกแพ็คดีๆ 555

    #228
    1
    • #228-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 5)
      1 ตุลาคม 2562 / 02:39
      เดี๋ยวเอาใส่ถุงกันน้ำมาอย่างดีเลยค่ะ
      #228-1
  10. #227 Siripaulla (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:00

    สนุกมากค่ะ ขอบคุณนะคะ ^^

    #227
    2
    • #227-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 5)
      1 ตุลาคม 2562 / 02:39
      ขอบคุณเช่นกันค่า
      #227-1
    • #227-2 jai0853413901(จากตอนที่ 5)
      1 ตุลาคม 2562 / 08:55
      สนุกมากๆเลยค่ะรีบกลับมาเขียนต่อไวๆนะคะจะรอ
      #227-2
  11. #226 AYTHAI (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 20:00
    ถ้ากลีบหลุดหมดก็กับไม่ได้แน่5555
    #226
    1
  12. #224 nuchii675 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 18:50
    อ๊ะๆ นั่นงัย ทวิภพ-กระจกร้าว น้องเตรียมของเล่นมามากๆโลด เผื่อเหงา ปี2019ของสุดล้ำออกเกลื่อนโลก #สาวยุคIT
    #224
    1
  13. #223 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 17:32

    ถ้ากลีบดอกร่วงหมดนางคงมาไม่ได้อีกแล้วแน่ๆเลยอาเล่อหาวิธีเข้า
    #223
    1
    • #223-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 5)
      30 กันยายน 2562 / 18:18
      หาวิธีไม่ให้กลับ อิอิ
      #223-1
  14. #222 Jeans-ariya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 16:54

    ชื่อเล่นคือ เล่อเล่อ ไม่งั้นก็เสี่ยวเล่อ รึป่าวน้า 555

    #222
    1
  15. #221 Jeans-ariya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 16:53

    คราวหน้าเอากล้องมาถ่ายรูปไว้ด้วย กลับไปอวดแม่กับเพื่อนๆ เวลาแต่งงานก็ถ่ายรูปเอาไปไว้ที่บ้าน ว่าแต่พ่อแม่นางมีลูกคนเดียวนี่นา นางคงทิ้งมาไม่ได้หรอก สงสารล่วงหน้า T_T

    #221
    1
  16. #219 ~~//><// ??ไอ้-เหม่ง-บ้า :p ~~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 15:48
    ชื่อเล่นพี่ซิ่น? เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนวำ ชัวร์
    #219
    1
  17. #218 Jeans-ariya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 15:10

    เมื่อกลีบดอกบัวร่วงหมด บัวชมพูก็จะกลับไม่ได้อีก

    #218
    1
  18. #215 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 13:11

    ต้องมีการจำกัด ไป-กลับ เป็นเงื้อนไข อู้ย....จะอยู่กับผู้หรือครอบครัวเลือกเอานะนังหนูบัว....

    #215
    1
  19. #214 _bubblebeer_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 11:52
    กลีบบัวคือจำนวนครั้งให้ไปกลับแน่ๆ
    #214
    1
  20. #213 Jira123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 11:13
    เข้าใจตั้งเงื่อนไขในการไปกลับระหว่าง2ภพนะค่ะ
    #213
    1
  21. #212 LukiMemory (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 10:48
    มาต่อเร็วๆคะ
    #212
    1
  22. #211 Lingling99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 09:35

    จะเหมือนทวิภพไหมอะ ถ้ากลีบดอกบัวหมดเมื่อไร มิติเวลาก็ปิดเลย ยังงี้ซิ่นเล่อทำเวลาหน่อย อย่าฟอร์มเยอะ เดี๋ยวน้องไม่กลับมาแล้วจะรู้สึก

    #211
    1
  23. #210 usaonly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 08:12

    น้องบัวทานขนมอิ่มแล้ว รีบกลับบ้านเชียวนะจะไปเมาท์ให้พวกแก๊งค์ฟังใช่ไหมล่ะ แล้วก็จะไปติววิชาต้อนหนุ่ม เพื่อกลับมาแกล้งพี่เล่อละสิ ขอบคุณค่ะไรท์

    #210
    1
  24. #209 yuehua4926 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 06:49
    น่ารักกกก ชอบมากเลยค่ะ
    #209
    1
  25. #208 nnnapich (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 06:13
    หรือว่ากลีบดอกบัวคือจำนวนครั้งในการไปกลับ อืม..น่าคิดๆ
    #208
    1
    • #208-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 5)
      30 กันยายน 2562 / 07:04
      ม่ายยู้ ม่ายชี้ อิอิ
      #208-1