เหลียนฮวาสองภพ ( สนพ.ดีต่อใจ ) ปิดตอน 25/12/2019

ตอนที่ 20 : บทที่20 ว่าที่ฮูหยินแม่ทัพและว่าที่ฮูหยินผู้ตรวจการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,868 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

20

ว่าที่ฮูหยินแม่ทัพและว่าที่ฮูหยินผู้ตรวจการ

 

            คุณหนูสามจวนราชครูจางฟื้นแล้ว!

            เรื่องนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ของเมืองหลวง ทุกคนต่างรอคอยว่าคุณหนูสามจางจะเปิดโปงว่าใครเป็นคนร้าย ทว่าหญิงสาวยังคงตกอยู่ในอาการหวาดผวา พูดจาไม่รู้ความ ใครเข้าใกล้เป็นต้องกรีดร้อง บางคนกล่าวว่านางคงเสียสติไปแล้ว แต่บางคนก็ว่านางเพียงแค่ขวัญเสีย รออีกไม่นานก็คงหายเป็นปกติ

            ทว่าผ่านไปแล้วหนึ่งสัปดาห์ คุณหนูสามจางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นแม้แต่น้อย

            “นางเอาแต่ร้องว่า อย่าทำข้า อย่าทำข้า ข้าเองก็จนปัญญาจะถามนางว่าใครกันแน่ที่เป็นคนทำร้ายนาง” ราชครูจางเล่าอย่างหนักใจ เมื่อฝูซิ่นเล่อ บัวชมพู หลี่รุ่ยเต๋อ และหลัวซินเอ๋อร์ มาเยี่ยมคุณหนูสามที่จวน

            “เช่นนั้นก็อย่าเพิ่งถามอะไรนางเลย ให้นางพักรักษาตัวต่อไปเถิดขอรับ” หลี่รุ่ยเต๋อกล่าว “ส่วนเรื่องการสืบหาคนร้าย ก็ให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”

            ราชครูจางไม่ตอบอะไร ใจเขายังคลางแคลงในตัวหลัวซินเอ๋อร์ แต่เพราะคดีต่างๆ ยังคงเกิดขึ้นทั้งที่หญิงสาวถูกจับตามองอยู่ในจวนผู้ตรวจการ เขาจึงมิอาจกล่าวหานางได้

            พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสี่ก็กล่าวลาราชครูจาง แล้วไปหารือกันต่อที่จวนของฝูซิ่นเล่อ

            เมื่อกลับมาถึงจวนสกุลฝู แก๊งสัปดนที่รอฟังข่าวด้วยความตื่นเต้นก็เรียงแถวกันเข้ามารอฟัง ครั้นเมื่อเห็นว่าฝูซิ่นเล่อและบัวชมพูไม่ได้มาตามลำพัง แต่พาหญิงงามสะคราญโฉมกลับมาด้วย ทั้งเจ็ดคนก็แทบเพ้อให้แก่ความงามของหลัวซินเอ๋อร์

            “ถ้าจะสวยขนาดนี้ ฆ่าผมเถอะคร้าบ” ณดลครางเบาๆ นัยน์ตาจ้องมองหญิงงามที่กำลังก้าวลงจากรถม้าไม่วางตา

            วิวัฒน์ตบศีรษะณดลดังผลัวะ!

            “สามีขา อย่านอกใจเมียสิคะ เมียมึงยืนน่ารักอยู่ข้างๆ มึงนี่” วิวัฒน์ทำเสียงเล็กเสียงน้อยจนน่าหมั่นไส้

            “มึงเลิกเล่นเป็นผัวเมียกันสักทีเถอะ นี่กูเริ่มจะเชื่อแล้วนะว่ามึงสองคนแอบได้เสียกันจริงๆ” พีรพัฒน์ทำท่าผวา

            “ในใจกูมีแต่น้องไป๋อวี้ ไม่ชายตาแลไอ้เวรนี่จริงๆ หรอก” วิวัฒน์พูด ขณะมองไปยังไป๋อวี้ที่เดินตามบัวชมพูมา

            “อย่างกับกูจะเอามึงจริงๆ งั้นแหละ” ณดลทำท่าขยาด “ที่สำคัญ น้องไป๋อวี้กูจองแล้วโว้ย”

            “มึงไปหัดพูดภาษาจีนให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาแย่งน้องไป๋อวี้กับกู”

            “ทำเป็นพูดดี อย่างกับทุกวันนี้น้องเขายอมคุยกับมึงงั้นแหละ”

            บัวชมพูเดินเข้ามาทันได้ยินที่เพื่อนทั้งสองกำลังเถียงกัน ไป๋อวี้ที่ได้ยินชื่อตัวเองก็รีบหลบไปอยู่ข้างหลังบัวชมพู หลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองณดลกับวิวัฒน์ที่มีทีท่าคล้ายพยายามเกี้ยวพานนางอยู่หลายครั้ง

            “น้อยๆ หน่อยเถอะ เห็นไหมว่าเขากลัวพวกแกสองคนจะแย่แล้ว” บัวชมพูเอ่ยปราม

            “ให้มันแย่งผู้หญิงกันยังดีกว่าให้มันเล่นเป็นผัวเมียกันเองนะ ทุกวันนี้เริ่มหลอนแล้ว ไม่รู้มันแค่เล่นกันหรือเอาจริงกันแน่” สธนพูดพลางหัวเราะเบาๆ ไป๋อวี้เหลือบตามองชายหนุ่มเล็กน้อย ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

            ณดลกับวิวัฒน์เห็นภาพดังกล่าวเต็มสองตา ทั้งสองมองไป๋อวี้สลับกับสธนที่ดูท่าทางสุภาพอ่อนโยนมากกว่าคนอื่นๆ ในแก๊งสัปดน ก่อนหันกลับมามองหน้ากันเองอีกครั้ง

            “กูว่ามึงกับกูโดนไอ้ธนแย่งเนื้อคู่แล้วว่ะ”

 

            หลังจากที่บัวชมพูเดินมาเรียกแก๊งสัปดนไปยังเรือนรับรองเพื่อทำความรู้จักกับหลี่รุ่ยเต๋อและหลัวซินเอ๋อร์แล้ว ทั้งหมดก็ลงนั่งกินข้าวด้วยกันโดยไม่แบ่งโต๊ะ บรรยากาศเรียกได้ว่าครึกครื้นไม่น้อย ดำริห์ที่นั่งข้างหลัวซินเอ๋อร์พยายามหันไปพูดคุยกับนาง ความพยายามพูดในภาษาที่ตนไม่รู้ทำให้เขาดูน่าคบหาในสายตาของหญิงสาว หลัวซินเอ๋อร์จึงพยายามสนทนากับเขาเท่าที่ทำได้ แม้ว่าส่วนใหญ่จะไม่รู้เรื่องและต้องใช้ภาษามือมาช่วยก็ตาม

            หลี่รุ่ยเต๋อมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา เขาหารือกับฝูซิ่นเล่อเรื่องคดีและฟังบัวชมพูกับสธนช่วยกันเล่าผลการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุในจวนแม่ทัพหม่าและผู้ต้องสงสัย แต่กระนั้นก็ยังเหลือบมองไปยังหลัวซินเอ๋อร์ที่กำลังพยายามสื่อสารกับดำริห์ ทั้งพยายามสอนให้อีกฝ่ายออกเสียงเรียกชื่ออาหาร และพยายามออกเสียงในภาษาของฝ่ายนั้น นางดูอ่อนหวานและจริงใจยิ่งนัก หากนางยิ้มให้เขาดังเช่นที่ยิ้มให้บุรุษตรงหน้าบ้างก็คงดี

            “หากคุณหนูห้าถูกทำร้ายในเรือน เป็นไปได้หรือที่จะไม่ส่งเสียงร้องโวยวายจนคนในจวนแม่ทัพไม่มีใครได้ยิน” บัวชมพูตั้งข้อสังเกต “ไหนจะยังกลบเกลื่อนทำความสะอาดสถานที่เกิดเหตุอีก คนร้ายคงไม่ใจดีมานั่งเก็บกวาดให้แน่”

            “ข้าเห็นด้วยกับแม่นางฝู” หลี่รุ่ยเต๋อตอบ “ดูเหมือนเรื่องนี้จะเป็นคนในที่เป็นผู้กระทำ แต่พยายามโยนความผิดให้คนนอก ทั้งยังสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนเป็นการลักพาตัวอีก”

            “แม่นางฝูเหรอ?” วิวัฒน์ที่ฟังภาษาจีนออกยื่นหน้ามากระซิบถามบัวชมพู

            “เงียบน่า!” บัวชมพูแยกเขี้ยวใส่เพื่อนเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเขินอายที่กำลังปะทุขึ้นมา

            วิวัฒน์ยิ้มล้อ ก่อนหันกลับสนใจเรื่องคดีตามเดิม แต่กลับเจอเข้ากับดวงตาคบกริบของฝูซิ่นเล่อที่มองมา การที่ชายหนุ่มยื่นหน้าไปกระซิบกระซาบอะไรกับบัวชมพูในระยะประชิดนั้น มองผิวเผินแทบไม่ต่างอะไรไปจากการก้มลงไปจูบแก้มหญิงสาว ไม่มีทางที่ฝูซิ่นเล่อจะไม่รู้สึกอะไร

            คนถูกจ้องมองยิ้มเจื่อน แล้วขยับเก้าอี้ออกห่างจากบัวชมพูเล็กน้อย เพื่อรักษาความปลอดภัยให้กับชีวิตน้อยๆ ของตน

            “ใต้เท้าหลี่มีคนที่สงสัยเป็นพิเศษหรือไม่” ฝูซิ่นเล่อเลื่อนสายตาจากวิวัฒน์ไปหาผู้ตรวจการหลี่

            “ยามนี้คนที่น่าสงสัยที่สุดน่าจะเป็นหม่าฮูหยิน แต่ก็ยังไม่สามารถสรุปได้ว่านางจะใช่คนร้ายตัวจริงหรือไม่” หลี่รุ่ยเต๋อตอบ “จวนแม่ทัพหม่าก็หาใช่สถานที่ที่เราจะส่งใครเข้าไปสอดแนมได้เสียด้วย”

            “แล้วถ้าเป็นช่วงที่แม่ทัพหม่าไม่อยู่ล่ะเจ้าคะ พอจะเข้าไปสอดแนมได้ไหม” บัวชมพูถาม

            “ช่วงที่แม่ทัพหม่าไม่อยู่หรือ?” หลี่รุ่ยเต๋อทวนคำอย่างแปลกใจ

            “พอดีข้าแอบไปคุยกับสาวใช้ในจวนแม่ทัพหม่ามาเจ้าค่ะ เห็นว่าท่านแม่ทัพไม่ค่อยอยู่ที่จวน”

            “ระยะนี้เขาต้องออกไปตามหาร่องรอยของน้องสาวและน้องชายที่หายไป รวมไปถึงสืบหาคนร้ายที่ฆ่าคุณหนูรองกับคุณหนูสาม จึงไม่ค่อยได้กลับจวนเท่าไหร่” ฝูซิ่นเล่ออธิบาย

            “ที่แท้เป็นเช่นนี้” หลี่รุ่ยเต๋อพยักหน้า “แต่ถึงกระนั้น จวนแม่ทัพก็เป็นสถานที่ที่มีกำลังอารักขาแน่นหนา การจะส่งคนเข้าไปปะปน ย่อมไม่ใช่เรื่องที่ทำได้โดยง่าย”

            “งั้นข้าเข้าไปสืบเอง” บัวชมพูว่า “เดี๋ยวตีเนียนไปเยี่ยมท่านแม่ทัพที่จวนบ่อยๆ”

            “เจ้าจะทำอะไรนะ” หลี่รุ่ยเต๋อไม่เข้าใจที่บัวชมพูพูด

            “ข้าหมายถึง ข้าจะไปเยี่ยมแม่ทัพหม่าที่จวนบ่อยๆ เจ้าค่ะ”

            “แต่เจ้าเพิ่งบอกว่าเขาไม่ค่อยอยู่ที่จวนมิใช่หรือ”

            “เราก็ส่งเทียบไปก่อนสิเจ้าคะ เขาจะได้อยู่”

            “ทำเช่นนี้...เจ้าจะไม่เสียหายหรือ”

            “ข้าไม่สนใจหรอก” บัวชมพูไหวไหล่

            “แต่ข้าว่าเจ้าควรสนนะ” ฝูซิ่นเล่อพูดเสียงเรียบ “ว่าที่ฮูหยินแม่ทัพฝูไปเป็นแขกที่จวนแม่ทัพหม่าบ่อยๆ คนคงได้เอาไปพูดกันสนุกปาก”

            บัวชมพูถึงกับสำลักน้ำชา วิวัฒน์รีบหันไปแปลภาษาให้เพื่อนคนอื่นฟัง แก๊งสัปดนพร้อมใจกันส่งเสียงเฮแล้วปรบมือขึ้นพร้อมๆ กัน

            “วะ...ว่าที่ฮูหยินอะไรกัน!” หญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าว

            ฝูซิ่นเล่อไม่สนตอบคำถามของเธอ แต่หันไปพูดกับหลี่รุ่ยเต๋อต่อ ราวกับก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดอะไรออกมา

            หลัวซินเอ๋อร์ที่กำลังพูดคุยกับดำริห์นิ่งชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็สามารถปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้ตามเดิม ที่ผ่านมานางเองพอมองออกว่าฝูซิ่นเล่อปฏิบัติต่อเหลียนเอ๋อร์แตกต่างจากผู้อื่น และนางก็พอเดาความสัมพันธ์ของทั้งสองได้

            ครุ่นคิดอยู่เป็นนาน กว่าหลัวซินเอ๋อร์จะค้นพบว่าความรู้สึกเสียใจที่เกิดขึ้นในใจตนนั้น ช่างมีน้อยนิดเหลือเกิน

            สุดท้ายหญิงสาวก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง หลี่รุ่ยเต๋อที่ลอบมองอยู่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกคลายความกังวลในใจลงไป การที่นางไม่ได้มีทีท่าเสียใจต่อคำพูดของฝูซิ่นเล่อ แสดงว่าความรู้สึกที่นางมีต่อแม่ทัพหนุ่มคงเจือจางไปมากแล้วทีเดียว

            ทั้งหมดคุยกันต่ออีกครู่ใหญ่ จนกระทั่งล่วงเข้าเวลาเย็น หลี่รุ่ยเต๋อจึงเห็นสมควรที่ตนจะกลับจวน ทว่าหลัวซินเอ๋อร์กับดำริห์กลับคุยกันไม่เสร็จเสียที จนเขาต้องเอ่ยปาก

            “ฮูหยิน นี่ก็เย็นมากแล้ว เรากลับกันเถิด”

            คำพูดของหลี่รุ่ยเต๋อแทบไม่ต่างอะไรจากสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางศีรษะของหลัวซินเอ๋อร์!

 

            ระหว่างทางกลับจวนผู้ตรวจการ หลัวซินเอ๋อร์ก็มองค้อนหลี่รุ่ยเต๋อด้วยใบหน้าแดงก่ำไปตลอดทาง ชายหนุ่มเอาแต่นั่งยิ้ม พลางเหลือบมองไปยัง ฮูหยิน ที่กำลังอารมณ์ไม่ดี ราวกับพร้อมที่จะตบตีเขาได้ทุกเมื่อ

            “ฮูหยินไม่พอใจอะไรข้าหรือ”

            “ใครเป็นฮูหยินของท่าน!

            “บ่าวไพร่ในบ้านข้าล้วนเรียกเจ้าว่าฮูหยินทุกคน ไม่เห็นเจ้าจะปฏิเสธ”

            “ใครว่าข้าไม่ปฏิเสธ” หลัวซินเอ๋อร์เถียง “ข้าปฏิเสธจนคร้านจะต่อปากต่อคำกับคนของท่านแล้วต่างหาก”

            “เช่นนั้นก็อย่าต่อปากต่อคำกับข้าเลย เพราะอย่างไรเสีย เจ้าก็หนีข้าไม่พ้น”

            “ท่าน!

            “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าจะรับผิดชอบเจ้า”

            “ข้าไม่ต้องการ!

            “แต่ข้าต้องการนะ” หลี่รุ่ยเต๋อยังคงยิ้มอย่างอารมณ์ดี “คุณหนู ท่านเองก็อายุมากแล้ว ไม่แต่งตอนนี้จะแต่งตอนไหน”

            “จะแต่งหรือไม่แต่งนั้นเป็นเรื่องของข้า หาใช่เรื่องของท่าน”

            “ก็ต้องเป็นเรื่องของข้าด้วยสิ เพราะคนที่เจ้าต้องแต่งด้วยนั้นคือข้า”

            “ข้าไม่แต่งกับท่าน!” หญิงสาวปฏิเสธ

            “เพราะเหตุใดเล่า”

            “ข้าไม่ได้ชอบท่าน”

            “อย่าพูดโกหก”

            “ข้าไม่ได้โกหก!

            การถกเถียงระหว่างหญิงงามกับผู้ตรวจการหนุ่มยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ คนบังคับรถม้าและเหล่าองครักษ์ได้แต่ยิ้ม พวกเขาติดตามรับใช้หลี่รุ่ยเต๋อมาตั้งแต่รับตำแหน่งใหม่ๆ ไม่เคยเห็นผู้เป็นนายสนใจเกี้ยวพานสตรีใดมาก่อน แต่กับหลัวซินเอ๋อร์ นอกจากหลี่รุ่ยเต๋อจะคอยดูแลอย่างใกล้ชิดแล้ว ยังขยันหยอกเย้านางอยู่ทุกวัน ตำแหน่ง ฮูหยินผู้ตรวจการ ที่พวกเขาเรียกกัน ไม่ช้าไม่นานคงได้เป็นจริง

 

            หลังจากที่ฝูซิ่นเล่อพูดออกไปว่าบัวชมพูคือ ว่าที่ฮูหยิน ของเขา แก๊งสัปดนก็พากันเรียกเธอว่า ฮูหยิน กันหมด ไม่เว้นแม้แต่ไป๋อวี้ ส่วนตัวต้นเหตุน่ะเหรอ...ลอยหน้าลอยตาทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าเข้าวัง” ฝูซิ่นเล่อพูดขณะเดินมาส่งบัวชมพูที่หน้าห้อง “องค์ชายใหญ่อย่างพบเจ้า”

            “ดีเหมือนกัน ข้าก็คิดถึงองค์ชายใหญ่” บัวชมพูตอบ “หลานท่านน่ารักนะ”

            “กับบางคน”

            “หมายความว่ายังไง”

            “เขาจะน่ารักกับคนที่เขาชอบ”

            “อ้อ” หญิงสาวพยักหน้า “แสดงว่าเขาต้องชอบข้ามากแน่ๆ”

            “อืม พรุ่งนี้เกล้าผมเสียด้วย” ฝูซิ่นเล่อสั่งขณะมองตามเส้นผมหยักศกที่ไม่เคยเกล้าของบัวชมพู “เข้าวังทั้งที ควรจะทำตัวให้สุภาพเรียบร้อย”

            “โอเค เอ้ย...ได้เจ้าค่า”

            ฝูซิ่นเล่อยิ้มจางๆ มืออุ่นถูกยกขึ้นลูบศีรษะบัวชมพูแผ่วเบา จากนั้นชายหนุ่มจึงโน้มกายลงมาจุมพิตที่หน้าผากบัวชมพู

            “ฝันดี”

            พูดจบ ร่างสูงก็เดินจากไป ทิ้งให้บัวชมพูยืนนิ่งอึ้งราวกับวิญญาณเพิ่งหลุดลอยออกไปจากร่าง

            เดี๋ยวนี้อีตาแม่ทัพนี่ทำอะไรตามใจตัวเองจริงๆ!

 

            เช้าวันต่อมา ไป๋อวี้ก็เรียกสาวใข้อีกคนที่มีความสามารถด้านการแต่งหน้าทำผมมาช่วยเกล้าผมให้บัวชมพู ทั้งปิ่นปักผมและเครื่องประดับจำนวนมาก ถูกประโคมลงมาเต็มศีรษะของบัวชมพู หญิงสาวรู้สึก หนักหัว จนแทบอยากจะใช้มือช่วยยก

            “ไม่ใส่ได้ไหมอะ หนักหัวจะแย่” บัวชมพูทำหน้าตาน่าสงสารจนบรรดาสาวใช้ต้องพยายามกลั้นหัวเราะ

            “ใส่เถอะเจ้าค่ะ ท่านโหวไปเลือกซื้อมาให้แม่นางด้วยตัวเองเลยนะเจ้าคะ” สาวใช้คนที่มาช่วยเกล้าผมพูด

            “อีตาแม่ทัพนั่นไปซื้อมาเองเลยเหรอ” บัวชมพูถลึงตามองเครื่องประดับบนศีรษะตัวเองในกระจกทองเหลือง

            อื้อหือ ผู้ชายตัวโตๆ หน้าดุๆ เดินไปเลือกซื้อของในร้านเครื่องประดับสตรี คนไม่แตกตื่นกันหมดหรอ แล้วตัวเขาล่ะ เขาอายหรือเปล่าที่ต้องไปเลือกซื้อของพวกนี้มาให้เธอ

            “ใส่ก็ใส่” บัวชมพูอมยิ้มพลางนึกไปถึงใบหน้าของฝูซิ่นเล่อ

            เขาอุตส่าห์ไปหาซื้อมาให้ แล้วเธอจะไม่ใส่ได้อย่างไร

            แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ยังหนักหัวอยู่ดี

“หนักหัวเหมือนกันนะเนี่ย” บัวชมพูยกมือแตะๆ ปิ่นหยกด้ามหนึ่งเบา ๆ

“ระวังเจ้าค่ะ ปิ่นนั่นเป็นของหวังฮูหยิน มารดาของท่านโหวเชียวนะเจ้าคะ” ไป๋อวี้ร้องอย่างตกใจ

“หา!” บัวชมพูร้องอย่างไม่อยากเชื่อ

“ระวังหน่อยนะเจ้าคะ อะไรก็เสียได้ แต่ปิ่นหยกด้ามนั้นเสียไม่ได้เด็ดขาด เพราะเป็นของต่างหน้าหวังฮูหยินเพียงชิ้นเดียวที่ท่านโหวมี”

“แล้วเอามาให้ข้าจะดีเหรอ ข้ายิ่งซุ่มซ่ามอยู่ด้วย”

“ได้สิเจ้าคะ ของสำคัญย่อมควรคู่ที่จะอยู่กับคนสำคัญ”

บัวชมพูรู้สึกอุ่นๆ ที่สองข้างแก้ม พลางนึกถึงฝูซิ่นเล่อที่มักว่าเธอว่าอัปลักษณ์ แต่กลับสรรหาทั้งชุดเสื้อผ้าและเครื่องประดับงดงามมาให้เธอ

หรือเพราะเขาเห็นว่าเธออัปลักษณ์จริงๆ เลยต้องพยายามหาของสวยๆ มาให้กันนะ

ร้องไห้ดีไหมเนี่ย ฮือ

“มาเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านโหวจะคอยนาน” ไป๋อวี้เรียก

“อื้อ”

บัวชมพูเดินตามไป๋อวี้ออกมาพบฝูซิ่นเล่อที่รออยู่ด้านนอก วันนี้เธอสวมชุดผ้าแพรเนื้อดีสีชมพูกลีบบัวราคาแพงหูดับที่ฝูซิ่นเล่อใช้ช่างตัดคนเดียวกับที่ตัดเสื้อให้ฮองเฮา หญิงสาวส่งยิ้มกว้าง ๆ ให้แม่ทัพที่ยืนหน้าดุอยู่หน้าจวน ดูท่าว่าคงจะเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว เพราะต้องรอเธอแต่งตัวนาน

“ขอบคุณสำหรับของบนหัวพวกนี้” บัวชมพูก้มตัวลง แล้วชี้ไปที่หัวของตัวเอง ท่าทางทะลึ่งทะเล้นไม่สมกับชุดและเครื่องประดับที่สวมอยู่เลย

หญิงสาวก่อนประสานมือให้เขา “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“อืม”

“ข้าใส่แล้วสวยไหม” ถามไปก็ทำกระพริบตาปริบๆ ให้ดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่คนมองกลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังกวนประสาทเขาอย่างไรอย่างนั้น

“ก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ

บัวชมพูกลอกตาไปมา คนเขาอุตส่าห์ใส่มาเอาใจทั้งที่หนักหัวจะแย่ จะเอ่ยปากชมสักนิดก็ไม่ได้

“ขึ้นไป” ฝูซิ่นเล่อสั่ง พลางพยักเพยิดไปที่รถม้า แทบไม่มองหน้าบัวชมพูด้วยซ้ำ

หญิงสาวย่นจมูก ทำปากขมุบขมิบด่าฝูซิ่นเล่อเป็นภาษาไทย ร่างสูงช่วยเธอขึ้นรถม้า ก่อนตามขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยทำ จนบรรดาบ่าวไพร่ในบ้านต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง

แต่ไหนแต่ไรมา ท่านโหวไม่เคยนั่งในรถม้า ยิ่งเป็นรถม้าที่มีสตรีนั่งอยู่ด้วยยิ่งแล้วใหญ่ แต่ครั้งนี้กลับปีนขึ้นรถม้าไปกับบัวชมพูโดยแทบไม่ต้องคิดให้เปลืองเวลา ดูท่าว่าจวนสกุลฝูจะมีนายหญิงก็หนนี้กระมัง

“อ้าว วันนี้ไม่ออกไปขี่ม้าโชว์สาวข้างนอกเหรอ” บัวชมพูถามอยากแปลกใจ เมื่อคนที่เคยขี่ม้าตลอดตามเธอขึ้นมาเป็นครั้งแรก

“โชว์สาว?” ฝูซิ่นเล่อทวนคำอย่างสงสัย

“ปกติท่านไม่เคยขึ้นมานั่งบนรถม้ากับข้า”

“ก็เคยเสียสิ”

“เอาก็เอา!” บัวชมพูรับคำ

“เอาอะไร” ฝูซิ่นเล่อถามอย่างไม่เข้าใจ

บัวชมพูถอนหายใจพร้อมกับตบหน้าผากตัวเอง ภาษาพูดของเธอ ฝูซิ่นเล่อไม่ค่อยเข้าใจ ในขณะที่ภาษาพูดของฝูซิ่นเล่อหลายคำก็ทำให้เธองุนงง ทุกวันนี้คุยกันอยู่ได้อย่างไร เธอยังไม่รู้เลย

“ว่าแต่ ท่านโหว ท่านแม่ทัพ...”

“จะเรียกอะไรก็เรียกสักอย่าง”

“ท่านแม่ทัพ” บัวชมพูตัดสินใจเรียกสักชื่อ “ที่ขึ้นมานั่งด้วยกันเนี่ย เพราะอยากเห็นหน้าเขาใช่ปะล่ะ”

หญิงสาวยิ้มล้อเลียน

“ใครจะอยากเห็นหน้าตาอัปลักษณ์ของเจ้ากัน”

“ถ้าไม่อยากแล้วตามขึ้นมาทำไม” บัวชมพูคลานดุกดิกไปหาฝูซิ่นเล่อคล้ายลูกสุนัข

“นั่นเจ้าจะทำอะไร” แม่ทัพหนุ่มถามอย่างระแวง

บัวชมพูยื่นหน้าเข้าไปหาฝูซิ่นเล่อแทนคำตอบ

“ข้าหน้าตาอัปลักษณ์จริง ๆ เหรอ?”

หญิงสาวขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น ราวกับจะให้เขามองให้กระจ่าง ว่าหน้าตาของเธอในสายตาของเขานั้น อัปลักษณ์มากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ฝูซิ่นเล่อนิ่งชะงัก เมื่อใบหน้าสดใสเลื่อนเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโตใสวาวจ้องเข้ามาในดวงของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากอิ่มยิ้มกวน ยั่วเย้า จนแก้มสองข้างที่เป็นสีชมพูราวผลท้อขยายออกเล็กน้อย แม่ทัพหนุ่มรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันใด

“นิ่ง...นิ่ง!” บัวชมพูร้องอย่างได้ใจ “แสดงว่าข้าไม่ได้อัปลักษณ์จริง ๆ ใช่มะ...ว้าย!

ร่างเล็กร้องอุทานอย่างตื่นตระหนก เมื่อจู่ ๆ รถม้าก็สะดุดเข้ากับก้อนหิน จนร่างของเธอทั้งร่างล้มเข้าสู่อ้อมกอดของฝูซิ่นเล่อ!

สองแขนกำยำรับร่างที่ล้มเข้าใส่ตนอย่างเต็มใจ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เขาไม่รู้จักชวนให้รู้สึกหลงใหล อีกทั้งเรือนร่างของบัวชมพูยังนุ่มนิ่ม จนเขาไม่อยากจะคลายอ้อมแขนออก

ไม่อยากเลยจริงๆ!

“จะกอดอีกนานไหม!” เสียงใสๆ เอ่ยประท้วง

ทางด้านของคนที่อยู่ด้านนอกกำลังจะเปิดม่านเข้ามาเอ่ยเตือนว่า หนทางข้างหน้าถนนค่อนข้างขรุขระ อาจมีการกระแทกบ้าง ทว่าเมื่อได้ยินเสียงบัวชมพูถามฝูซิ่นเล่อว่าจะ กอดอีกนานไหม มือที่กำลังจะเปิดม่านก็ชะงักไปทันที เพราะไม่รู้ว่าหากเปิดเข้าไปจะต้องเจอกับภาพอันใด คำเตือนที่จำเป็นต้องเอ่ยเตือนผู้เป็นถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคิดว่าคนที่อยู่ข้างในกำลังทำสิ่งใดกันอยู่

และเพราะไม่ทราบถึงคำเตือน รถม้าที่เคลื่อนไปตามหนทางอันขรุขระก็สะเทือนแล้วสะเทือนอีก ร่างของบัวชมพูจึงบดเบียดอยู่กับร่างของฝูซิ่นเล่อตามแรงกระแทกของรถม้า จนเธอรับรู้ได้ว่าร่างกายของฝูซิ่นเล่อแข็งแกร่งมากเพียงใด ในขณะเดียวกันนั้น ยิ่งร่างกายฝูซิ่นเล่อแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความอ่อนนุ่มมากจากร่างกายของบัวชมพูมากเท่านั้น ความปรารถนาที่ไม่เคยมีต่อสตรีใดพลันพลุ่งพล่าน จนคล้ายจะควบคุมไม่ได้

“ถ้าจะกอดขนาดนี้ ไม่เข้าหอซะเลยล่ะ” คนถูกกอดถามอย่างประชดประชัน

และเพียงชั่วพริบตาที่ถ้อยคำประชดประชันหลุดออกมาจากปากของหญิงสาว บัวชมพูก็ต้องหวีดร้องอย่างตกใจ เมื่อฝูซิ่นเล่อพลิกร่างของเธอให้นอนราบลงไปบนรถม้าที่บุด้วยผ้านวม ก่อนที่ตัวเขาจะตามมาอยู่เหนือร่างเธอด้วยท่าทางวางอำนาจ

“จะ...จะทำอะไร” น้ำเสียงตะกุกตะกักเอ่ยถาม

“เจ้าเพิ่งท้าทายอะไรข้าไปล่ะ”

“เปล่าท้า” บัวชมพูส่ายหัวดิก “แค่ประชด”

“กล้าประชดข้าหรือ”

“ก็ใครใช้ท่านมากอดข้าเล่า”

“เจ้าเป็นคนล้มเข้ามาในอ้อมกอดของข้าเอง”

“ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”

“เยี่ยงนั้นหรือ”

“ก็ต้องเยี่ยงนั้นสิ”

“หึหึ” ฝูซิ่นเล่อส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

บัวชมพูขมวดคิ้วมุ่นขณะมองใบหน้าหล่อเหล่าที่ส่งยิ้มที่ดูคล้ายรอยยิ้มหยันมาให้

“เจ้าเพิ่งถามข้าว่า หน้าตาเจ้าอัปลักษณ์จริงๆ ใช่หรือไม่” ชายหนุ่มถาม

บัวชมพูพยักหน้ารับ พลันนึกสงสัย คำถามของเธอเกี่ยวอะไรกับการที่แม่ทัพผู้นี้กำลังคร่อมกายอยู่เหนือร่างของเธอ แล้วกักตัวเธอไว้ด้วยท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามทั้งสองข้างนั่น!

“ตั้งแต่ข้าเกิดมา ก็มีท่านคนแรกนี่แหละที่ว่าข้าอัปลักษณ์!

“กระนั้นหรือ”

“ก็กระนั้นแหละ”

แรงกระแทกจากภายนอก ทำให้ร่างของบัวชมพูถูกกระแทกจนตัวลอยขึ้นมาจากรถม้า และไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝูซิ่นเล่อบังเอิญก้มลงมาใกล้พอดี หรือเป็นความซวยอะไรของเธอ กลีบปากนุ่มจึงประกบไปบนริมฝีปากของแม่ทัพหนุ่มเข้าอย่างจัง!

แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่ก็เสี้ยววินาทีที่ทำให้บัวชมพูตาค้าง ยังไม่ทันทีที่หญิงสาวจะได้เอ่ยถ้อยคำขอโทษ ริมฝีปากของฝูซิ่นเล่อก็ฉกวูบกลับลงมาบนริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว!

บัวชมพูเบิกตากว้าง ตั้งรับไม่ทันกับการจู่โจมครั้งนี้ของฝูซิ่นเล่อ เขาไม่เคยมีท่าทีใดๆ ที่แสดงออกว่าจะทำเช่นนี้กับเธอมาก่อน เอาแต่ว่าเธอหน้าตาอัปลักษณ์ พูดจาฟังไม่ได้ศัพท์ แล้วไฉนยามนี้ เขาจึงได้ก้มลงมาจูบคนที่เขาต่อว่าว่าอัปลักษณ์อยู่ทุกวี่ทุกวันคนนี้กันเล่า!

ฝูซิ่นเล่อเริ่มขยับริมฝีปากไปมาแผ่วเบา แรกเริ่มนั้นดูเหมือนเขายังไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ทว่าไม่นานนัก เขาก็เริ่มที่จะเรียนรู้ ทั้งยังเรียนรู้ได้ไวเสียด้วย สัญชาตญาณของเขากำลังชี้นำว่า เขาควรทำสิ่งใด เพื่อเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากริมฝีปากของบัวชมพูไปให้ได้มากที่สุด

แรงกระแทกของรถม้ามิอาจแยกริมฝีปากของฝูซิ่นเล่อออกจากบัวชมพูได้ เขาจูบนางจนกระทั่งรู้สึกได้ว่าหญิงสาวหายใจติดขัดจึงยอมละริมฝีปากออกไป โดยไม่ลืมที่จะก้มลงมากระซิบถ้อยคำที่ข้างหูของนาง

“สิ่งนี้พอจะแทนคำตอบที่เจ้าอยากรู้ได้หรือไม่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.868K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,170 ความคิดเห็น

  1. #2150 Oomjanis (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 19:46

    ตายไปแล้ว คร่อก

    #2,150
    0
  2. #1830 Nitha Pupa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 06:53
    แทนคำตอบได้ดี
    #1,830
    1
    • #1830-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 20)
      11 ธันวาคม 2562 / 14:09
      ใช่ม้าาา ทำเอาเขินนนน
      #1830-1
  3. #1599 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 19:41
    อื้อหือออ ร้ายกาจจจจจจ
    #1,599
    0
  4. #1554 giftgg29 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 08:12
    ฟินนนนนนน
    #1,554
    1
    • #1554-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 20)
      28 พฤศจิกายน 2562 / 19:42
      ดีใจที่ชอบค่า
      #1554-1
  5. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 03:56
    ร้ายกาจจจจจจจ!!
    #1,470
    0
  6. #1242 Xialyu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:44
    แหมมมมมมมมม
    #1,242
    0
  7. #1088 อัมพร (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 14:08

    ขอบคุณค่ะ

    #1,088
    1
    • #1088-1 (จากตอนที่ 20)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:49
      ขอบคุณเหมือนกันค่า
      #1088-1
  8. #1087 Nok Nok Nok (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 13:19

    กรี๊ดดดดดดดดด เขินนนนนนนน เหมือนโดนจูบแทนอ่ะ

    #1,087
    1
    • #1087-1 (จากตอนที่ 20)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:49
      ทางนี้ก็เขินไม่แพ้กัน อิอิ
      #1087-1
  9. #1072 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 04:32

    อ๊าก...ลีดตายตาหลับศพเป็นสีชมพูพิ้งเลยไรท์เค้าชอบจังขออีกๆกรี๊ด...อยากเป็นอาบัวจัง
    #1,072
    1
    • #1072-1 (จากตอนที่ 20)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:44
      เดี๋ยวจัดให้จ้า
      #1072-1
  10. #1070 ก้อนเมฆอ้วนกลม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 00:53
    ให้ตายเถอะ เปิดประตูรถม้าแล้วกระโดดไปให้ม้าเหยียบหน้าเลยเถอะ ไม่ไหวแร้ว!
    #1,070
    1
    • #1070-1 (จากตอนที่ 20)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:44
      รีดใจเย็นๆ 555555
      #1070-1
  11. #1068 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 00:35

    ร้ายกาจจจ

    ปล. เกี้ยวพา

    #1,068
    2
    • #1068-1 (จากตอนที่ 20)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:44
      ราชบัณฑิตใช้คำว่าเกี้ยวพานค่ะ^^
      #1068-1
    • #1068-2 (จากตอนที่ 20)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:44
      ราชบัณฑิตใช้คำว่าเกี้ยวพานค่ะ^^
      #1068-2
  12. #1067 tuktiktingtong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 00:16
    ดจีย์มากจ่ะแม่-.,-
    #1,067
    1
    • #1067-1 (จากตอนที่ 20)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:44
      ขอบคุณค่าาาาา
      #1067-1
  13. #1057 ชื่อ' สีตึงงง'งงง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 18:03
    บะลั่กๆๆๆๆ
    #1,057
    1
    • #1057-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:16
      55555555
      #1057-1
  14. #1056 puuk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 16:24
    ปล้ำเลยปล้ำเลย
    #1,056
    1
    • #1056-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:16
      จัดปายยยย
      #1056-1
  15. #1055 flowerdevilrose (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 13:00
    ท่านแม่ทัพพพพพ ร้ายนักนะเจ้าคะ
    #1,055
    1
    • #1055-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:16
      ร้ายกว่าฆาตกรก็ท่านแม่ทัพนี่แหละ
      #1055-1
  16. #1053 1118gg (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 09:08

    เขินตัวจะแตกกกก
    #1,053
    1
    • #1053-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:15
      เหมือนกันเยย 55555
      #1053-1
  17. #1052 แสงอาทิตย์สีนิล (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 08:33
    เปลี่ยนรสไวจริง
    #1,052
    1
    • #1052-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:15
      ไม่อยากให้เครียด 55555
      #1052-1
  18. #1051 pommy4813 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 08:26
    อร้ายเขิลลลล
    #1,051
    1
    • #1051-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:15
      อิอิอิ
      #1051-1
  19. #1050 dokao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 08:02

    โอ้วววว ท่านแม่ทัพ
    #1,050
    1
    • #1050-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:15
      อันนี้เบาะๆ เดี๋ยวจิให้จัดหนัก
      #1050-1
  20. #1049 InthiraP (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 06:49

    อ๊ายยยยย........https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png

    #1,049
    1
    • #1049-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:14
      เขินเลยยย
      #1049-1
  21. #1048 Nortty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 06:07

    ขนาดมีคดียังหวานขนาดนี้ กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    #1,048
    1
    • #1048-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:14
      เอาความหวานมาคั่นคดี
      #1048-1
  22. #1047 จีมิน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 05:57

    เหยย ท่านแม่ทัพพพพพพพพ ร้ายนักนะเจ้าคะ

    #1,047
    1
    • #1047-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:14
      ร้ายที่สุดในเรื่องนี้แล้ว
      #1047-1
  23. #1046 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 04:03

    อุ้ย.....เขินอะ ^_^

    #1,046
    1
    • #1046-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:14
      เนอะๆๆๆๆ
      #1046-1
  24. #1045 mild_dukdig (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 04:01
    เขิลไปหมดแล้ววววว >///<
    #1,045
    1
    • #1045-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:14
      ทางนี้ก็เขินตัวแตกเหมือนกันค่า อิอิ
      #1045-1
  25. #1044 baochompoo2525 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 03:28
    โอ้ยยยยไรท์ละลายไปหมดแล้วหัวใจรีด... หวานฉ่ำซะเหลือเกิน
    #1,044
    1
    • #1044-1 (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 23:14
      มาเพิ่มน้ำตาลในเลือดกัน
      #1044-1