เหลียนฮวาสองภพ ( สนพ.ดีต่อใจ ) ปิดตอน 25/12/2019

ตอนที่ 16 : บทที่16 ไม่เกี่ยวข้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,634 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

16

ไม่เกี่ยวข้อง

           

            คุณหนูสี่แห่งจวนเสนาบดีหลิวที่หายตัวถูกพบระหว่างที่กำลังจะถูกลักพาตัวออกจากเมือง

            คนของทางการทำหน้าที่ตรวจสอบรถม้าของพ่อค้าผ้าจากต่างเมืองจึงได้พบคุณหนูสี่หลิวนอนไม่ได้สติอยู่ แม้นางจะถูกแปลงโฉมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แต่การพบสตรีที่ไม่ได้สตินั้นมีพิรุธมากเกินไป จึงมิอาจปล่อยให้รถม้าคันดังกล่าวผ่านออกนอกประตูเมืองไปได้ คนร้ายหมดทางเลือก ต้องปะทะกับคนของทางการ ทว่าสุดท้ายก็พ่ายแพ้ ความจริงจึงปรากฏว่า แท้จริงแล้วคนร้ายในคดีของคุณหนูสี่จวนเสนาบดีหลิว คือโจวอ๋องที่อยู่ในเมืองหวังหย่งของต้าจิน

            โจวอ๋องที่ปรารถนาในตัวคุณหนูสี่หลิว เคยถูกหญิงสาวปฏิเสธเพราะนางมีใจให้ฝูซิ่นเล่อ เรื่องนี้เป็นที่พูดถึงไปทั่วทั้งต้าจินจนเขาต้องอับอายขายหน้า โจวอ๋องจึงฉวยโอกาสที่ในเมืองหลวงกำลังมีคดีที่เกี่ยวพันกับสตรีที่มีใจให้แม่ทัพหนุ่ม ลักพาตัวคุณหนูสี่หลิวออกจากเมืองหลวงไปยังตำหนักโจวอ๋อง

            เมื่อความทราบถึงพระเนตรพระกรรณของฮ่องเต้ ความพิโรธของพระองค์ก็มาถึงโจวอ๋องที่เป็นพระญาติ โจวอ๋องถูกปลดจากราชสำนักและถูกยึดทรัพย์ หนำซ้ำยังถูกเนรเทศออกจากเมืองหวังหย่ง เรียกว่าชะตาพลิกพลันจากอ๋องกลายเป็นยาจกในพริบตา

            คดีคุณหนูสี่จวนเสนาบดีหลิวจบไป แต่คดีคุณหนูสามจวนราชครูจางยังไม่จบ

            คุณหนูสามจางครึ่งหลับครึ่งตื่น คล้ายจะฟื้นแต่ก็ยังไม่ฟื้น จนมิอาจสืบได้ว่าใครเป็นผู้ที่ทำร้ายนาง หรือว่านางถูกกระทำการทารุณเช่นไรบ้าง

           

ในเย็นวันหนึ่ง หม่าเซียวหลานก็มาพบฝูซิ่นเล่อที่จวนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

            ไม่บ่อยนักที่แม่ทัพแห่งทัพหลางจะมาที่จวนของผู้อื่น ทั้งยังมาด้วยสีหน้าท่าทางอึดอัดและอัดอั้นจนน่าเป็นห่วง ฝูซิ่นเล่อให้คนเตรียมสุราอาหารในเรือนรับรอง แล้วมาร่วมดื่มกินกับหม่าเซียวหลานโดยมีบัวชมพูตามมาแอบฟังอยู่ข้างห้อง

            “พี่ชาย มีปัญหาอะไรหรือ” ฝูซิ่นเล่อถามระหว่างที่หม่าเซียวหลานเอาแต่ดื่ม

            “จวนข้า...เกิดเรื่องอีกแล้ว”

            “เกิดอะไรขึ้น”

            “น้องหญิงห้ากับน้องชายคนเล็กของข้าหายตัวไป”

            บัวชมพูที่แอบฟังอยู่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่แม้แต่เด็กผู้ชายก็ยังมีใจให้ฝูซิ่นเล่อด้วยหรือ!?

            เอ...หรือว่าไม่เกี่ยวกัน?

            หญิงสาวสะบัดศีรษะแรงๆ ไล่ความคิดไร้สาระของตน แล้วตั้งใจฟังต่อ

            “เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องหึงหวงของสตรีอีกต่อไป แต่คนร้ายอาจเป็นศัตรูของสกุลหม่าที่หวังกำจัดเรา” พูดจบ หม่าเซียวหลานก็ยกจอกเหล้าขึ้นดื่มอีก “น่าทุเรศ ข้าอยู่ในจวนแท้ๆ จวนแม่ทัพที่มีกำลังอารักขาแน่นหนา แต่กลับมีคนหายไป ข้าดูแลปกป้องไม่ได้กระทั่งน้องของตัวเอง แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปปกป้องแผ่นดิน วิญญาณบรรพชนคงสาปแช่งข้าที่ไม่สามารถปกป้องคนในตระกูลได้”

            “พี่ชาย เรื่องนี้ไม่ธรรมดา จวนของท่านมีการวางกำลังอารักขาแน่นหนา การจะบุกเข้าไปนั้นเป็นเรื่องยาก แต่การพาคนออกมานั้นยากยิ่งกว่า แต่คนร้ายกลับพาตัวคุณหนูห้าและคุณชายสามออกไปได้ เป็นไปได้หรือไม่ที่เกลือจะเป็นหนอน” ฝูซิ่นเล่อออกความเห็น

            “ข้าก็คิดเช่นนั้น” หม่าเซียวหลานพูดเสียงเครียด “เรื่องนี้ต้องมีคนในรับรู้!

            “มีใครที่ท่านสงสัยบ้างหรือไม่”

            แม่ทัพแห่งทัพหลางนิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยกจอกเหล้าขึ้นดื่มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “ข้ายังคิดไม่ออก” เขาตอบโดยไม่สบตาฝูซิ่นเล่อ

            บทสนทนาของสองแม่ทัพเสียงค่อยลงจนบัวชมพูจับใจความแทบไม่ได้ หญิงสาวขยับไปใกล้ประตูมากขึ้นจนกระทั่งหม่าเซียวหลานรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

            “นั่นใคร!

            บัวชมพูใจหล่นวูบ แต่ก็รู้ว่าอย่างไรเสียก็คงหนีไม่พ้น จึงจำยอมเดินออกจากที่ซ่อนมารับผิด

            “ข้าเองเจ้าค่ะ แหะๆ” หญิงสาวยิ้มเจื่อน

            ฝูซิ่นเล่อลอบถอนหายใจ เขาน่าจะรู้แต่แรกว่านางต้องทำให้ตัวเองถูกจับได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่น่ายอมให้นางตามมาแอบฟังแต่แรกเลยจริงๆ

            “ที่แท้เป็นแม่นางฝู” น้ำเสียงของหม่าเซียวหลานอ่อนลง

            “ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายนะเจ้าคะ ข้าเพียงแค่อยากช่วย” บัวชมพูรีบออกตัว “อย่างที่แม่ทัพฝูเคยบอกท่านไปแล้ว ข้าศึกษาเรื่องเกี่ยวกับอาชญากรมา ข้าสามารถช่วยเรื่องคดีนี้ได้จริงๆ นะเจ้าคะ”

            “เจ้าอยากช่วยหรือ?”

            “ที่สุด!” บัวชมพูยืนยัน

            คนที่อุตส่าห์เรียนจนจบอาชญาวิทยาและนิติวิทยาศาสตร์อย่างเธอ แต่กลับต้องมาทำงานที่ร้านจิลเวลรี่ของพ่อแม่ พอมีโอกาสได้ทำงานตรงตามสายที่เรียนมา มีหรือจะไม่รีบคว้าโอกาสนั้นไว้

            “หากแม่นางยืนยันเช่นนั้น ข้าก็ขอรับด้วยใจ” หม่าเซียวหลานกล่าว “แต่คดีนี้อาจจะไม่เกี่ยวข้องกับซิ่นเล่อ เจ้ายังอยากช่วยข้าอยู่หรือไม่”

            “ไม่ว่าคดีจะเกี่ยวข้องกับซิ่นเล่อหรือไม่ ข้าก็ยืนยันที่จะช่วยสืบคดีนี้ต่อ” บัวชมพูยืนกรานหนักแน่น

            หม่าเซียวหลานมองแววตามุ่งมั่นที่ส่งให้ใบหน้างดงามนั้นยิ่งทวีความงามและเปี่ยมเสน่ห์ ตั้งแต่เมื่อแรกพบนาง เขาก็รู้สึกได้ว่าฝูเหลียนเอ๋อร์ผู้นี้มีใบหน้างดงามแปลกตาอย่างที่เขาไม่เคยเห็น บุคลิกที่เหมือนเด็กไม่ยอมโตไม่เหมือนสตรีใดที่เขาเคยพบ ทำให้นางดึงดูดความสนใจของเขา ปัญหาอยู่ที่นางเป็นสตรีข้างกายฝูซิ่นเล่อ และคนอย่างฝูซิ่นเล่อก็มิใช่ผู้ที่จะยอมให้ใครมาแย่งของของตนไปได้

            “ข้าขอไปตรวจสอบที่จวนของท่านได้ไหมเจ้าคะ” บัวชมพูถาม การตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุเป็นเรื่องพื้นฐานที่ควรกระทำ คดีที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวันเช่นนี้ย่อมไม่อาจปล่อยให้มีสิ่งใดหลุดลอดสายตาไปได้แม้แต่อย่างเดียว

            “ย่อมได้” หม่าเซียวหลานพยักหน้า

            “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้ากับเหลียนเอ๋อร์จะเข้าไปที่จวนของท่าน” ฝูซิ่นเล่อกล่าวขณะลอบมองสายตาที่หม่าเซียวหลานมองไปยังเหลียนเอ๋อร์ของเขา

            “ถ้าอย่างนั้นวันนี้ข้าคงไม่รบกวนน้องชายแล้ว ขอบคุณที่มีน้ำใจช่วยเหลือข้า”

            “เราต่างเป็นสหายกันมานาน เรื่องแค่นี้เล็กน้อย”

            “หวังว่าวันหน้า ข้าจะมีโอกาสได้ตอบแทนพวกเจ้าบ้าง” หม่าเซียวหลานยิ้มจางๆ ทว่าระหว่างที่ยิ้มนั้น เขากลับไม่ได้มองฝูซิ่นเล่อที่เป็นสหายของตน

            ดวงตาคมนั้นมองไปยังบัวชมพูแต่เพียงผู้เดียว

 

            เมื่อหม่าเซียวหลานกลับไป บัวชมพูและฝูซิ่นเล่อก็เดินกลับเรือนเหลียนฮวาด้วยกัน

            “สรุปว่าตอนนี้คดีที่เกิดขึ้นไม่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับท่าน สบายใจขึ้นบ้างหรือยัง” บัวชมพูถาม

            “อืม”

            “สบายใจขึ้น แล้วทำไมยังทำหน้าเครียดอยู่”

            “เพราะข้าไม่คิดว่าคดีนี้จะจบลงง่ายๆ” ชายหนุ่มถอนหายใจ “เจ้าเองก็เถอะ เหตุใดจึงอยากเข้ามามีส่วนร่วมในคดีนี้นัก”

            “เป็นสัญชาตญาณละมั้ง” บัวชมพูเกาแก้ม “หรือจะบอกว่าข้าสอดรู้สอดเห็นก็คงไม่ผิด”

            ฝูซิ่นเล่อหัวเราะออกมาเบาๆ

            “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คดีนี้อันตรายมาก หากไม่ระวังให้ดี เจ้าอาจเป็นฝ่ายเดือดร้อนได้ หากคิดจะสืบคดีนี้ต่อไป ให้ระวังอยู่ข้างกายข้า อย่าได้ทำอะไรออกนอกลู่นอกทางเป็นอันขาด”

            คนถูกสั่งห้ามออกนอกลู่นอกทางเดินมาขวางหน้าฝูซิ่นเล่อพร้อมรอยยิ้มทะเล้น

            “นี่คือข้ออ้างให้ข้าอยู่ใกล้ๆ หรือเปล่า” หญิงสาวถาม

            “ใช่” ชายหนุ่มยอมรับหน้าตาย ทำเอาคนถามพูดอะไรไม่ออก

            บัวชมพูอยากจะเขกหัวตัวเอง ทำไมไม่รู้จักเข็ด คิดจะแกล้งให้เขาเขิน แต่ตัวเองกลับต้องเป็นฝ่ายเขินเองทุกทีสิน่า!

            “แต่ว่า คดีนี้ก็อันตรายจริงๆ ตามที่ข้าได้บอกไป” ฝูซิ่นเล่อพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร จำไว้ว่าต้องระวังตัวทุกฝีก้าว”

            “เข้าใจแล้ว”

            “แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ”

            “ก่อนอื่นต้องขออนุญาตกลับบ้านไปขอความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากแก๊งสัปดนสักหน่อย”

 

ที่จวนผู้ตรวจการ หลี่รุ่ยเต๋อกำลังตรวจสอบเอกสารในคดีหญิงสาวที่มีใจให้ฝูซิ่นเล่อถูกทำร้าย ยามนี้ยากจะตอบว่าคดีดังกล่าวเป็นเรื่องการหึงหวงของสตรีหรือไม่ เพราะบางคดีก็ปรากฏหลักฐานแล้วว่าไม่เกี่ยวข้องกับฝูซิ่นเล่อ แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีอีกหลายคดีที่ยังสรุปความไม่ได้

“ใต้เท้า คุณหนูหลัวเตรียมมื้อเย็นเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้เข้ามารายงาน

“อืม” หลี่รุ่ยเต๋อเก็บม้วนกระดาษต่างๆ แล้วลุกขึ้นยืน

หลายวันมานี้คนในจวนผู้ตรวจการ ตั้งแต่นายไปจนถึงบ่าวล้วนเจริญอาหารยิ่งนัก เหตุเพราะมีหญิงสาวฝีมือดีคอยทำอาหารรสเลิศให้ทุกวัน หลี่รุ่ยเต๋อเดินอย่างไม่รีบร้อนไปยังห้องรับประทานอาหาร หลัวซินเอ๋อร์นั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะด้วยใบหน้าเฉยเมยดังเช่นทุกวัน

“วันนี้มีกับข้าวมากจริง” หลี่รุ่ยเต๋อพูดขณะลงนั่งที่ฝั่งตรงข้ามกับหลัวซินเอ๋อร์

ปกตินางจะทำอาหารเพียงสองสามอย่าง แต่วันนี้กลับมีมากถึงหกอย่าง นางคงลงแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว

“คุณหนูมีเรื่องอะไรจะให้ข้ารับใช้” หลี่รุ่ยเต๋อถามอย่างตรงไปตรงมา

“เห็นข้าเป็นคนอย่างไร” หลัวซินเอ๋อร์อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ นี่เขาคิดว่านางทำอาหารมามากก็เพราะมีเรื่องจะขอให้เขาช่วยอย่างนั้นหรือ

ผู้ชายบ้าคนนี้!

“เช่นนั้นวันนี้มีอะไรพิเศษ ถึงได้ทำอาหารมากมายเช่นนี้”

“พ่อครัวบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดของท่าน” หญิงสาวตอบ “พวกเขายังบอกอีกว่าท่านไม่เคยจัดงานฉลองมานานแล้ว ข้าก็เลยทำอาหารที่ท่านชอบมาให้แทน”

ชายหนุ่มนิ่งชะงักไปเล็กน้อยกับคำตอบที่ได้รับ เขามองไปยังดวงตาใสวาวที่อยู่ตรงหน้า แม้นางจะชอบทำหน้าตาเย็นชา ทว่าดวงตากลับอ่อนโยน ยามที่ตอบคำถามเขาแววตาคู่นั้นก็มีเพียงความจริงใจ ไม่มีสิ่งใดเจือปนอยู่แม้แต่น้อย

“ขอบคุณคุณหนู” หลี่รุ่ยเต๋อยิ้มละมุน

“ไม่เป็นไร ข้ามาอาศัยจวนท่านอยู่ ก็ควรทำตัวให้มีประโยชน์บ้าง”

ผู้ตรวจการหนุ่มหัวคิ้วกระตุกเล็กน้อย รู้สึกผิดหวังอยู่บ้างที่นางทำเพียงเพื่อตอบแทนที่มาอาศัยอยู่ในจวนของเขา หาใช่ทำเพราะใส่ใจเขา

“ยังมี” หลัวซินเอ๋อร์กล่าวต่อ “ข้าอยู่แต่ในจวน ไม่รู้จะหาอะไรเป็นของขวัญให้ท่าน ก็เลยเก็บดอกไม้ในจวนมาถักเป็นมาลาดอกไม้ให้”

“นำดอกไม้มา...ถักหรือ?” หลี่รุ่ยเต๋อถามอย่างแปลกใจ

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าดอกไม้สามารถนำมา ถัก ได้

หลัวซินเอ๋อร์ไม่ปล่อยให้ชายหนุ่มสงสัยนาน นางหยิบพวงมาลาดอกไม้ที่ใช้ก้านของดอกไม้ต่างๆ มาถักรวมกันขนาดของมันเมื่อวางบนมือของหลี่รุ่ยเต๋อแล้วนับว่าขนาดไม่ใหญ่มาก เขายกพวกมาลาดังกล่าวขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ ดอกไม้หลากสีสันแย้มกลีบอวดความงามแข่งกัน ก้านของดอกไม้แต่ละดอกถูกถักเข้าด้วยกันเป็นเกลียวแน่น ทั้งยังมองหาจุดที่ถูกผูกกันเป็นวงกลมไม่เจอ การถักร้อยที่ละเอียดประณีตเช่นนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็รู้ว่าผู้ทำต้องตั้งใจและใส่ใจไม่น้อยเพื่อให้ได้มาซึ่งพวงมาลาพวงนี้

สตรีชาวต้าเจานิยมนำดอกไม้มาถักเป็นพวงมาลาแบบนี้ เพื่อนำมาสวมแทนหมวกเจ้าสาว เพราะสมัยก่อนมีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่ฐานะยากจน ไม่มีเงินซื้อเครื่องประดับศีรษะ จึงต้องนำดอกไม้ที่หาได้มาทำเป็นเครื่องประดับ หากนำไปมอบให้ผู้ใดนั่นหมายถึงการแสดงความชื่นชมและนับถือ” หญิงสาวอธิบายอย่างภาคภูมิใจในประเพณีต้าเจาที่นางมั่นใจว่าไม่มีในแผ่นดินต้าจินอย่างแน่นอน

ใบหน้าของหลี่รุ่ยเต๋อปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้น

“หมายความว่า คุณหนูชื่นชมและนับถือข้าอย่างนั้นหรือ”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!” หลัวซินเอ๋อร์รีบปฏิเสธ “ข้าเพียงแค่ให้ท่านเป็นของขวัญต่างหาก”

“เหตุใดต้องปฏิเสธด้วยเล่า” หลี่รุ่ยเต๋อถามทั้งที่ยังยิ้มอยู่ “หากคุณหนูจะมีใจชื่นชมข้า ข้าก็ไม่ว่าอะไร”

“ท่าน!” หลัวซินเอ๋อร์ใบหน้าแดงก่ำ เดาไม่ออกว่านางกำลังโมโหหรืออับอายกันแน่

นางไม่น่าลำบากไปเก็บดอกไม้มาถักเป็นพวงมาลานี้ให้เขาเลย!

“รีบกินข้าวเถิด เดี๋ยวข้าวจะเย็นเสียก่อน” ผู้ตรวจการหนุ่มกล่าว แล้วเริ่มลงมือกินอาหารที่หญิงสาวตรงหน้าตั้งใจทำมาให้

เมื่อเริ่มกิน คำชมออกจากปากผู้กินไม่ขาด จนคนที่อารมณ์ไม่ดีในคราแรกเผยรอยยิ้มออกมาจนได้

รอยยิ้มกระจ่างใสของหลัวซินเอ๋อร์ทำให้หลี่รุ่ยเต๋อแทบจะละสายตาไปจากนางไม่ได้ เดิมทีเขาคิดว่าตนรู้สึกเอ็นดูยามที่นางแสดงท่าทางหยิ่งยะโสต่อเขา มาวันนี้เขากลับค้นพบว่า เขารู้สึกชมชอบยามที่นางยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้มากกว่าเป็นไหนๆ

ต้องทำเช่นไร นางจึงจะยิ้มให้เขาทุกวัน

ต้องทำเช่นไร นางจึงจะยอมอยู่กับเขาที่นี่...ตลอดไป

“จริงสิ ข้าได้ยินว่าคดีที่เกิดขึ้นอาจไม่เกี่ยวข้องกับแม่ทัพฝู” หลัวซินเอ๋อร์พูดขึ้น “หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็สามารถกลับต้าเจาได้แล้วใช่หรือไม่”

“ยังไม่ได้!” หลี่รุ่ยเต๋อปฏิเสธทันที

ต่อให้นางมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ ในคดีนี้แล้ว เขาก็ไม่สามารถปล่อยนางไปได้!

“เหตุใดเล่า” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจ

“คดียังไม่สามารถสรุปได้ว่าคนร้ายเป็นคนที่มีใจให้แม่ทัพฝูหรือไม่ หากเจ้าออกจากจวนข้าไป อาจถูกคนร้ายหรือคนในครอบครัวของเหยื่อทำร้ายเอาได้”

คำตอบที่ได้ทำให้หลัวซินเอ๋อร์มองบุรุษเบื้องหน้านางอย่างไม่ละสายตา

ที่แท้...เขาก็ไม่ได้เก็บนางไว้ในจวนเพราะเคลือบแคลงสงสัย แต่เพราะเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของนางต่างหาก

ความคิดนี้ทำให้หลัวซินเอ๋อร์รู้สึกอบอุ่นในใจอย่างน่าประหลาด นางแสร้งเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะรู้สึกร้อนผ่าวที่สองข้างแก้ม ทว่าอากัปกิริยานั้นก็มิอาจรอดพ้นสายตาของหลี่รุ่ยเต๋อไปได้

หลัวซินเอ๋อร์พยายามรักษาท่าทางให้เป็นปกติแล้วลงมือรับประทานอาหารต่อเงียบๆ ในใจคลายความขุ่นข้องหมองใจที่เคยมีต่อเขาไปจนสิ้น จึงสามารถชวนเขาคุยระหว่างมื้ออาหารได้อย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มบางๆ ถูกระบายออกมาจากริมฝีปากงามชวนให้ลุ่มหลงอยู่ตลอดเวลา

หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ หลี่รุ่ยเต๋อก็อาสาเดินไปส่งหลัวซินเอ๋อร์ที่เรือนพำนักของนาง ระยะห่างในการเดินของทั้งสองในวันนี้ขยับมาใกล้เล็กน้อย บ่าวไพร่ในจวนไม่มีใครได้ยินเสียงหงุดหงิดของคุณหนูหลัวดังเช่นทุกวัน มีเพียงเสียงกังวาลใสเท่านั้นที่ถูกเปล่งออกมา อีกทั้งนายท่านของพวกเขาก็ยังดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ทว่าอารมณ์ที่ดีนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อจู่ๆ หลัวซินเอ๋อร์ก็ส่งเสียงหวีดร้อง

“คุณหนู!” สาวใช้ของนางร้องอย่างตกใจ

ร่างบอบบางของหลัวซินเอ๋อร์ทรุดลง แต่ยังไม่ทันกระแทกพื้นก็ได้แท่นแขนแข็งแรงช่วยรับไว้ ก่อนประคองนางลงนั่งบนพื้นอย่างนุ่มนวล

“เจ้าถูกงูกัด” หลี่รุ่ยเต๋อพูดเสียงเครียดขณะเลิกชายกระโปรงของหลัวซินเอ๋อร์ขึ้นดูบาดแผลที่ข้อเท้า “แต่ไม่ต้องกังวล ไม่ใช่งูพิษหรอก”

พูดจบ ชายหนุ่มก็อุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดอย่างง่ายดาย แล้วเปลี่ยนจุดหมายจากเรือนของนางไปยังเรือนของตน

“ท่านจะพาข้าไปไหน”

“พาเจ้าไปใส่ยา ทำแผล”

“ให้สาวใช้ทำก็ได้ค่ะ”

“ข้ารู้วิธีทำแผลมากกว่าพวกสาวใช้”

“แต่...” หลัวซินเอ๋อร์รู้สึกกระดากอายไม่น้อยที่ถูกเขาอุ้มเช่นนี้ กระทั่งฝูซิ่นเล่อที่นางมีใจให้ก็ยังไม่เคยโอบกอดนางไว้ในสองแขนเช่นนี้มาก่อน

“วางใจเถิด บิดาข้าเป็นแพทย์หลวง เรื่องทำแผลแค่นี้ไม่เป็นปัญหาหรอก”

ที่นางห่วงไม่ใช่เรื่องนั้นเสียหน่อย!

ดูเหมือนไม่ว่าอย่างไรหลี่รุ่ยเต๋อก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทำแผลให้นางด้วยตัวเอง ไม่ว่าหลัวซินเอ๋อร์จะพยายามอย่างไร เขาก็ไม่ยอมวางนางลง จนนางจำต้องปล่อยให้เขาอุ้มกลับเรือนไป

ร่างบอบบางถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล สาวใช้ยกน้ำอุ่น ผ้าสะอาด และอุปกรณ์ทำแผลมาให้ ส่วนหลี่รุ่ยเต๋อก็เดินไปหยิบยาที่เก็บไว้ จากนั้นจึงลงมือทำความสะอาดแผลที่ข้อเท้าให้หลัวซินเอ๋อร์ด้วยตัวเอง แล้วใส่ยาให้นางด้วยความระมัดระวัง รอยกัดนั้นไม่ลึกเท่าไหร่เพราะชุดที่นางสวมใส่อยู่ช่วยไว้ แต่ถึงกระนั้น แผลก็เริ่มบวมแดง ทำให้คนที่ไม่เคยถูกงูกัดเช่นนางตกใจไม่น้อย

ระหว่างที่หลี่รุ่ยเต๋อใส่ยาให้นั้น หลัวซินเอ๋อร์รู้สึกได้ว่าทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความห่วง ปราศจากการล่วงเกินแต่อย่างใด เมื่อใส่ยาเสร็จเขาก็พันแผลให้นาง ทั้งยังป้อนยาขมๆ ให้นางอีกสองเม็ดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ

“คืนนี้เจ้านอนที่นี่เถิด ข้าจะไปนอนที่ห้องหนังสือที่อยู่ข้างๆ หากมีอะไรอย่างน้อยข้าก็อยู่ที่เรือนนี้ด้วย” หลี่รุ่ยเต๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังชนิดที่คนฟังแทบไม่กล้าปฏิเสธ

“แต่คนนอกจะเข้าใจผิดเอาได้”

“คนนอกที่ไหนกัน คนในจวนข้าไม่มีใครกล้าเอาเรื่องในจวนไปพูดข้างนอกหรอก”

“แต่...”

“เจ้าไม่ไว้ใจข้าหรือ”

“หาไม่เจ้าค่ะ” ซินเอ๋อร์ก้มหน้าลง “เพียงแต่ข้าและท่านต่างก็ยังไม่ออกเรือน ท่านพาข้ามาในเรือนเดียวกันเช่นนี้อาจจะดูไม่เหมาะ”

“หากเจ้าห่วงชื่อเสียง...ข้าจะรับผิดชอบเอง”

“รับผิดชอบ? หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

หลี่รุ่ยเต๋อไม่ตอบ เขาเพียงก็แค่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ทว่ากลับเป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

“ใต้เท้า” หลัวซินเอ๋อร์ยังไม่ละความสงสัย จึงรีบคว้ามือคนที่กำลังจะฉวยโอกาสหนีเอาไว้ “ตอบคำถามข้าก่อน”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างร้ายกาจมากขึ้นขณะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับคนที่นั่งอยู่บนเตียง

“ข้าทำให้เจ้าเสียหายอย่างไร ก็จะรับผิดชอบเช่นนั้น” คำตอบที่กำกวมของเขาไม่ได้ช่วยไขข้อสงสัยให้หลัวซินเอ๋อร์ได้เลย ทว่าเมื่อเขากลับออกไป สาวใช้ของหลี่รุ่ยเต๋อที่ยกน้ำร้อนเข้ามาให้ก็ทำให้สมองของนางกระจ่างแจ้งด้วยคำถามที่ว่า

“ฮูหยินจะอาบน้ำเลยหรือไม่เจ้าคะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.634K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,170 ความคิดเห็น

  1. #2162 nutcharee7879 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 17:35
    น่ารักอ่ะ ผู้ชายขี้เล่นกับผู้หญิงเย็นชา
    #2,162
    1
    • #2162-1 SanNi_02(จากตอนที่ 16)
      16 กรกฎาคม 2563 / 13:25
      อวยคู่นี้> <
      #2162-1
  2. #2157 150221 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 22:46
    555 สาวใช้บอกแล้วนะว่ารับผิดชอบแบบไหน
    #2,157
    0
  3. #2127 Nanuna2803 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:23
    ฮูหยินเลยหรือ..แรงมากก
    #2,127
    0
  4. #1739 tanwilai21 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 19:27
    ปาดหน้าเค้กแรงมากพ่อ
    #1,739
    0
  5. #1655 Meujon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 10:19
    แรงมากกกกก มาแรงแซงโค้งมากกกกก
    #1,655
    0
  6. #1595 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 18:37
    555555555 ร้ายกาจ
    #1,595
    0
  7. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 02:56
    แหมมมมมมมมมม่
    #1,465
    0
  8. #1448 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:42
    ขอบคุณมากกคร้าไรท์.
    อา..นางจะกลับไปขอกำลังเสริมจากหน่วยป่วนจอมสัปดน. เมืองจีนจะแตกไหมเนีาย มันส์แน่ๆ 5555
    เฮียหลี่หน้ากวน ชอบเขาก็บอกตรงๆก็ได้นะ ไม่ต้องยียวน เด๋วยุน้องหนูให้เล่นกลับเสียหรอก จะรอดูคนหน้ามึนต้องง้อสาว รีดจะยุไม่ให้ดีด้วยง่ายๆเสียเลย

    ดีไหมคะไรท์.
    #1,448
    1
    • #1448-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 16)
      25 พฤศจิกายน 2562 / 20:27
      ยุเลยค่ะ เราเปิดทางให้ 55555
      #1448-1
  9. #1308 FongBeer That's จริต (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 15:06
    ฮูหยิน...แหมมมมมม 55555
    #1,308
    1
    • #1308-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2562 / 19:30
      ยัดเยียดตำแหน่งเฉย 5555
      #1308-1
  10. #1238 Xialyu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:00
    แหมมมมมม
    #1,238
    0
  11. #973 kulyasalin2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 08:31
    แง่ง ....คู่นี้ก็น่ารัก พี่หลี่นี่ไม่ธรรมดามาแรงแซงพระเอกไปแล้ว
    #973
    1
    • #973-1 (จากตอนที่ 16)
      6 พฤศจิกายน 2562 / 20:43
      ท่านแม่ทัพถึงกับปาดน้ำตา 55555
      #973-1
  12. #884 นิลกาฬ. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 21:05
    มันเป็นแผนนนนน งูนี่จ้างมาชะ 55555 สารภาพว่าแอบอ่านข้ามคู่นี่ไป แต่พอกลับมาอ่าน โอ๊ยยยยยยน่ารักอ่ะ
    #884
    1
    • #884-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง(จากตอนที่ 16)
      2 พฤศจิกายน 2562 / 22:59
      จริงๆแล้วท่านผู้ตรวจการเป็นคนเลี้ยงงูไว้ 5555
      #884-1
  13. #795 Nong Farung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 15:15
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมอยากจะแหมให้ถึงดาวอังคารจริง
    #795
    1
    • #795-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:31
      5555555 ทางนี้ก็แหมใส่ท่านผู้ตรวจการไปรอบโลกละค่ะ อิอิ
      #795-1
  14. #794 ShositaSaisaoad (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 12:24
    555นางจะเนียนไปไหมพี่หลี่
    #794
    1
    • #794-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:30
      เนียนยิ่งกว่ารองพื้นชาแนล 55555
      #794-1
  15. #793 JenJama (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 10:25

    แหมมมมมม พี่หลี่ๆๆๆๆ ร้ายนะยะ

    #793
    1
    • #793-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:30
      ร้ายกว่าท่านแม่ทัพอีก
      #793-1
  16. #792 Jp prachan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 08:42
    ความเนียนของพี่หลี่
    #792
    2
    • #792-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:29
      เนียนยิ่งกว่ารองพื้นชาแนลก็ท่านผู้ตรวจการนี่แหละค่า
      #792-1
  17. #791 pommy4813 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 08:39
    แอบรักเลยเอามาแอบในจวนชิมิ
    #791
    1
    • #791-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:29
      แม่นล้าววว
      #791-1
  18. #790 InthiraP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 08:26

    เนียนเลยพี่หลี่ บ่าวก็รับลูกมากเรีนก ฮูหยิน ทันที ????????????

    #790
    1
    • #790-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:29
      นายว่าไง บ่าวว่าตาม อิอิ
      #790-1
  19. #789 deyaa_nana (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 07:43
    พี่หลี่รุกแรงมากกก

    ไม่ทันไรเรียกฮูหยินแล้ว
    #789
    1
    • #789-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:28
      กลัวอด 55555
      #789-1
  20. #788 NooTua (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 07:37

    อ๊ายยย

    #788
    1
    • #788-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:28
      เขินนนนน
      #788-1
  21. #787 จีมิน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 06:06

    555555 ฮูหยินเลยนะ

    #787
    1
    • #787-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:28
      ถูกงูกัดแล้วได้ตำแหน่งใหม่เฉย 55555
      #787-1
  22. #786 rose2521 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 05:26

    พี่หลี่ช่างร้ายกาจ นับถือๆ ท่านแม่ทัพฝู ต้องเอาเป็นแบบอย่าง แต่หนูบัว เราไม่เขินอาย ชินชากับแก๊งค์สัปดนซะแล้ว

    #786
    1
    • #786-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:28
      แม่นางบัวต้องโดนจับกดถึงจะเขิน 555555
      #786-1
  23. #785 mild_dukdig (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 04:02
    พี่หลี่รุกแรงมากจ้าา >///<
    #785
    1
    • #785-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:27
      กลัวอด 555555
      #785-1
  24. #784 ~~//><// ??ไอ้-เหม่ง-บ้า :p ~~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 01:46
    รวบหัวรวบหางเฉย
    #784
    1
    • #784-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:27
      เสร็จโจร 55555
      #784-1
  25. #783 usaonly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 00:58

    พีหลีโชคดีเข้าทางเลย คิดจับน้องมาเป็นนฮูหยินจะได้ไม่ต้องกลับบ้าน แต่น้องจะยอมไหมคงต้องลุ้นกันค่ะ

    #783
    1
    • #783-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:27
      น้องน่าจะหนีไปไหนไม่รอดแล้วล่ะค่ะ 555555
      #783-1
  26. #780 Zerojump! (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 23:16
    แนนนนนน๊!!!! ท่านผู้ตรวจการขาาาาา ไม่เบาเลยหนา เขาก็รักก็เอ็นดูของเขาน่ะนะ อุ้มเข้าเรือนแค่ไม่กี่นาที กลายเป็นฮูหยินเลยจ้า
    #780
    3
    • #780-2 Zerojump!(จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:27
      สนใจแต่งเรื่องของผู้ตรวจการตัวร้ายกับคุณหนูซินเอ๋อร์แยกมั้ยคะ *พร้อมเปย์ 555555
      #780-2
    • #780-3 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:32
      เดี๋ยวรวมไว้ในเรื่องนี้ให้เลยค่ะ อิอิ
      #780-3
  27. #779 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 22:55

    พี่หลี่ด้านได้อายอด เข้าทางพี่หลี่พอดีอย่าลืมไปให้รางวัลงูด้วยล่ะ มันช่วยให้ได้นางมาเป็นฮูหยินแน่ๆแล้ว555 มาต่อค่ะไรท์รอๆ
    #779
    2
    • #779-1 (จากตอนที่ 16)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:25
      ช่ายๆ ต้องให้รางวัลน้องงู
      #779-1
    • #779-2 Karaketsukhchwy(จากตอนที่ 16)
      31 ตุลาคม 2562 / 03:17
      สำหรับพี่หลี่คงเอามันมาเลี้ยงหรือเอาไปปล่อย แต่...ถ้าเป็นชาวแก๊งมันคงอยู่ในไหยาดองแน่ๆ ชาวแก๊งเอาไว้ให้อาเล่อกินบำรุง
      #779-2