ภูตหงส์ขององค์ชาย

ตอนที่ 19 : บทที่19 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 291 ครั้ง
    15 มิ.ย. 63

19

คิดชื่อตอนไม่ออก แหะๆ

 

ตกดึกคืนนั้น ทั้งหย่งฉีและเยวี๋ยนหลี่เฉียงต่างเป็นกังวลด้วยเรื่องเดียวกัน

            ชายหนุ่มทั้งสองที่อยู่กันคนละที่ แต่กลับมีท่าทางที่เหมือนกัน ทั้งเคร่งเครียดและเป็นกังวล ขณะมองไปยังหญิงสาวอันเป็นที่รัก ผู้ซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียง พวกเขาต่างก็เป็นห่วงพวกนาง ด้วยมิอาจคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้

หย่งฉีนั้นกลัวว่าจักรพรรดิปีศาจจะไม่หยุดตามล่าไป๋เฟิ่ง ในขณะที่เยวี๋ยนหลี่เฉียงเองก็ห่วงว่าพี่ชายของตนอาจจะลอบทำร้ายหลิวเสี่ยวอิ๋งแทนเขาก็เป็นได้

            “มีอะไรหรือ?” หลิวเสี่ยวอิ๋งถาม เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นเยวี๋ยนหลี่เฉียงมองมาที่ตนด้วยสายตาเป็นกังวล

            “เปล่าหรอก เจ้านอนเถิด” เยวี๋ยนหลี่เฉียงตอบ พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบศีรษะหลิวเสี่ยวอิ๋งแผ่วเบา

            “หลี่เฉียง” หลิวเสี่ยวอิ๋งเรียก พลางขยับกายเข้าไปในอ้อมกอดของเขา “หากเจ้ามีเรื่องกังวลใด ๆ ก็บอกข้ามาเถิด ยามนี้เจ้าเป็นสามีของข้า หามีสิ่งใดที่เราต้องปิดบังกันอีก”

            เยวี๋ยนหลี่เฉียงถอนหายใจเบา ๆ แล้วกอดร่างนุ่มไว้แนบกาย

            “ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า” ชายหนุ่มตอบ “เยวี๋ยนหลี่จวินไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ เขาต้องกลับมาอีกแน่”

            “ข้าไม่กลัวเขาหรอก” หลิวเสี่ยวอิ๋งว่า “ในเมื่อข้าตัดสินใจที่จะอยู่กับเจ้าแล้ว ไม่ว่าอะไรข้าก็ไม่กลัวทั้งนั้น เจ้าอย่าได้เป็นกังวลอีกเลย”

            เยวี๋ยนหลี่เฉียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนก้มลงจุมพิตหน้าผากของหลิวเสี่ยวอย่างรักใคร่

            “ข้าดีใจที่เจ้าไม่กลัว แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็อดห่วงไม่ได้ แม่ข้าเป็นเซียนแท้ ๆ ยังถูกพวกมันทรมานจนตาย แล้วเจ้าที่เป็นมนุษย์ธรรมดา จะเอาอะไรไปสู้กับพวกมัน”

            “ก็ข้าอยู่ข้างกายเจ้าแล้วนี่” หลิวเสี่ยวอิ๋งพูดพลางกอดเขาไว้อย่างออดอ้อน “ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องปกป้องข้าได้อย่างแน่นอน”

            “เช่นนั้น ข้าก็จะอยู่กับเจ้าตลอดไป จะไม่ทอดทิ้งเจ้าไปไหนเด็ดขาด” เยวี๋ยนหลี่เฉียงยิ้มอย่างพอใจพลางลูบไล้แผ่นหลังเนียนของนางช้า ๆ

            “เจ้าสัญญากับข้าแล้วนะ”

            “อืม ข้าให้สัญญา”

            หลิวเสี่ยวอิ๋งยิ้มให้เยวี๋ยนหลี่เฉียง ผู้เป็นสามีจุมพิตหน้าผากของนางแผ่วเบา ก่อนถอดจี้หยกของเทพเสวี่ยฮวาที่ไป๋เฟิ่งเพิ่งคืนมา แล้วสวมไว้ที่คอของหลิวเสี่ยวอิ๋ง

            “นี่เป็นของสิ่งเดียวที่แม่ข้าทิ้งไว้ให้ นอกจากจะมีความทรงจำของภูตไป๋เฟิ่งอยู่แล้ว ยังมีความทรงจำดี ๆ เกี่ยวกับแม่ข้ารวมอยู่ในนี้ด้วย ข้าฝากให้เจ้าดูแลก็แล้วกัน”

            “ของสำคัญเช่นนี้ ให้ข้าเก็บไว้ได้หรือ” หลิวเสี่ยวอิ๋งถามอย่างไม่สบายใจขณะก้มลงมองจี้หยกที่คอ

            “ของสำคัญ ควรคู่ที่จะอยู่กับคนสำคัญ” เยวี๋ยนหลี่เฉียงตอบ “เจ้าคอยปกป้องของสำคัญให้ข้า ส่วนข้าก็คอยปกป้องเจ้า เช่นนี้แล้ว เราสองสามีภรรยายังมีสิ่งใดให้ต้องกังวลอีก”

            หลิวเสี่ยวอิ๋งเผยรอยยิ้มสดใสออกมาเต็มใบหน้า ก่อนจะซุกตัวกลับเข้ามาในอ้อมกอดของเยวี๋ยนหลี่เฉียงอีกครั้ง

ยามนี้พวกเขาอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าเรื่องอันใดก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอีกต่อไป

            ต่อให้เยวี๋ยนหลี่จวินบุกมาถึงแดนมนุษย์ด้วยตนเอง เยวี๋ยนหลี่เฉียงก็หาได้หวาดหวั่น ในเมื่อหลิวเสี่ยวอิ๋งเชื่อว่าเขาสามารถปกป้องนางได้ เขาก็จะปกป้องนางให้ได้ และเขาจะตั้งตารอวันที่จะมีโอกาสได้ล้างแค้นให้ผู้เป็นแม่

            เขาจะส่งเยวี๋ยนหลี่จวินลงไปขอขมาเทพเสวี่ยฮวาในปรโลกให้จงได้!

 

            ทางด้านของหย่งฉี เขากำลังมองดูหยกคุ้มภัยหงส์มังกรที่มหาเทพเหวินเต๋อมอบให้ บัดนี้หยกทั้งสองชิ้นของเขาและไป๋เฟิ่งวางอยู่เคียงคู่เป็นหนึ่งเดียวกันอยู่ในมือของเขา ตั้งแต่ได้ครอบครองมันมาจนถึงทุกวันนี้ หย่งฉีก็ยังไม่รู้ว่าอาจารย์ของเขามอบหยกคู่นี้ให้ด้วยเหตุใด หรือแม้กระทั่งว่าหยกคู่นี้สามารถคุ้มครองป้องภัยเขากับไป๋เฟิ่งจากสิ่งใดได้บ้าง

            “ท่านอ๋อง นอนไม่หลับหรือเพคะ” ไป๋เฟิ่งหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวม แล้วเดินไปหาหย่งฉีที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง

            “ยามที่เจ้าเป็นจักรพรรดินีหงส์ เจ้าเคยรู้จักกับอาจารย์เหวินเต๋อของข้าหรือไม่” เขาถาม

            “เคยได้สดับนามของท่านมาบ้างเพคะ แต่ยังไม่เคยพบหน้า”

            “ได้ยินว่าท่านเป็นถึงมหาเทพ”

            “ใช่เพคะ ท่านมหาเทพเหวินเต๋อเป็นที่เคารพของบรรดาเทพเซียนทั่วทั้งฟ้าสวรรค์ ไม่เว้นแม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้”

            “ไม่น่าเชื่อว่าข้าจะมีวาสนาได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้น”

            ภาพของเหวินเต๋อที่หย่งฉีจดจำได้ คือชายชราเครายาวในชุดขาว ท่าทางใจดี ทว่ามีฝีมือเยี่ยมยุทธ์เป็นหนึ่งไม่มีสอง ที่แท้ก็เป็นเพราะท่านเป็นถึงมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่นี่เอง

            “เช่นนั้นเจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่า เหตุใดอาจารย์เหวินเต๋อจึงมอบหยกคู่นี้ให้เราทั้งสอง” หย่งฉีส่งหยกคุ้มภัยในมือให้ไป๋เฟิ่ง หญิงสาวรับมาพิจารณาใกล้ ๆ

            “หม่อมฉันเคยได้เรื่องหยกคู่หงส์มังกรมาบ้างเพคะ ทราบเพียงแค่ว่าเป็นของสำคัญของแดนสวรรค์ แต่ไม่ทราบว่าใช่หยกคู่นี้หรือเปล่า”

            “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไร”

            “หากเป็นของที่มหาเทพเหวินเต๋อประทาน ก็อาจใช่”

            “เช่นนั้นเหตุใดอาจารย์จึงมอบมันให้ข้ากับเจ้า”

            “หม่อมฉันไม่กล้าคาดเดาจิตใจหรือความคิดของผู้ที่เป็นถึงมหาเทพหรอกเพคะ แต่เชื่อได้ว่าท่านย่อมมีเหตุผลที่ทำเช่นนี้” ไป๋เฟิ่งตอบ “ท่านอ๋องก็อย่าได้วิตกไปเลยเพคะ ท่านมหาเทพย่อมต้องมีเหตุผลที่ดีเป็นแน่”

            “ข้าเกรงว่าที่ท่านมอบหยกคุ้มภัยคู่นี้ให้เรา อาจเป็นเพราะเราจะต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายในอนาคต ลำพังตัวข้านั้น ข้าหาได้กลัวไม่ ห่วงเพียงเจ้าที่มีศัตรูคอยจ้องเล่นงานอยู่ในที่มืด”

            “หากเป็นเช่นนั้นจริง เราก็มีหยกคุ้มภัยอยู่ข้างกายแล้วนี่เพคะ” ไป๋เฟิ่งยิ้ม “ที่สำคัญ หม่อมฉันเชื่อว่าวิชาที่มหาเทพเหวินเต๋อถ่ายทอดให้ท่านอ๋อง ต้องไม่ใช่วิชาธรรมดาแน่นอนเพคะ”

            “ข้าก็หวังเช่นนั้น” หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาคงสามารถปกป้องไป๋เฟิ่งจากทุกคนที่หวังทำอันตรายนางได้

            “เช่นนั้นยามนี้ เราเข้านอนกันดีหรือไม่เพคะ” ไป๋เฟิ่งกอดแขนหย่งฉีด้วยท่าทางออดอ้อน “พรุ่งนี้จะได้ไปหารือกับเสี่ยวอิ๋งและหลี่เฉียง”

            “หลี่เฉียง?” หย่งฉีเลิกคิ้ว “เดี๋ยวนี้พวกเจ้าสนิทกันถึงขั้นเรียกชื่อกันได้เช่นนี้เชียวรึ”

            “หม่อมฉันเรียกตามเสี่ยวอิ๋งน่ะเพคะ” ไป๋เฟิ่งรีบอธิบาย ขณะมองสามีที่ทำคล้ายอยากจะเล่นงานนางเต็มทน

            “ภูตน้อยของข้า เจ้าเรียกชื่อคนอื่น แต่กลับเรียกข้าว่าท่านอ๋องทุกคำ หมายความว่าอย่างไร” หย่งฉีรวบตัวไป๋เฟิ่งเข้ามาในอ้อมกอดขณะถาม

            “หม่อมฉัน

            “ต่อไปหากเรียกท่านอ๋องอีก เจ้าต้องโดนทำโทษ”

            “เช่นนั้นท่านอ๋องจะให้หม่อมฉันเรียกว่าอะไรล่ะเพคะ”

            “นั่นสินะ” หย่งฉีครุ่นคิด “เรียกท่านพี่ดีหรือไม่”

            ไป๋เฟิ่งยิ้มตอบอย่างเอาใจ “ได้เพคะ ท่านพี่”

            “ดีมาก ฮูหยินของข้า” หย่งฉีเรียกไป๋เฟิ่งว่า ฮูหยิน หาใช่ พระชายา หากแต่คำนี้กลับทำให้หญิงสาวอบอุ่นในหัวใจได้อย่างน่าประหลาด

            “แต่เมื่อครู่ เจ้าเรียกข้าว่าท่านอ๋องหนึ่งครั้ง เห็นทีข้าต้องทำโทษให้หลาบจำเสียแล้ว”

            ไป๋เฟิ่งไม่ทันได้กะพริบตาด้วยซ้ำ ร่างทั้งร่างก็ลอยขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของหย่งฉี ชายหนุ่มไม่รอช้า พานางก้าวกลับไปที่เตียงฉับไว

            บทลงโทษอันแสนหวานของเขา กำลังจะเริ่มต้นขึ้นนับจากนี้



            เช้าการเริ่มต้นชีวิตคู่ของหย่งฉีและไป๋เฟิ่งนั้น พวกเขาต้องเข้าวังไปคำนับไทเฮาแต่เช้า ไทเฮาเห็นพวกเขามีความสุขดี ก็รู้สึกยินดีไปด้วย พระนางไม่เคยเห็นหย่งฉีและหลิวเสี่ยวอิ๋งยิ้มอย่างสดใสถึงเพียงนี้มาเนิ่นนานแล้ว สายตาที่ทั้งสองมองคนรักของตน บ่งบอกให้เห็นถึงความรักลึกซึ้ง ไทเฮาจึงได้แต่ภาวนาว่า จะไม่มีอะไรมาเป็นอุปสรรคต่อความรักของพวกเขา

            เมื่อออกจากวัง หย่งฉี ไป๋เฟิ่ง เยวี๋ยนหลี่เฉียง และหลิวเสี่ยวอิ๋ง ก็ขึ้นรถม้าคันเดียวกันไปยังตำหนักหรงชินอ๋อง เพื่อหารือกันเรื่องจักรพรรดิปีศาจที่กำลังตามล่าพวกเขาอยู่ในขณะนี้

            “ข้าจับพลังปีศาจในละแวกนี้ไม่ได้ ยามนี้พวกปีศาจน่าจะอยู่ห่างไกลจากแดนมนุษย์พอสมควร” เยวี๋ยนหลี่เฉียงออกความเห็นขณะที่นั่งอยู่บนรถม้า

            “แล้วถ้าพวกนั้นผนึกพลังปีศาจไว้ดังเช่นที่เคยทำเล่า” หลิวเสี่ยวอิ๋งถาม

            “พี่สะใภ้เจ้าพลังเซียนแก่กล้าออกเพียงนั้น เกรงว่าต่อให้เป็นข้า ก็ยังซ่อนพลังปีศาจจากสายตานางไม่ได้เลย”

            “จริงหรือ” หลิวเสี่ยวอินหันมามองไป๋เฟิ่งอย่างตื่นเต้น “พี่สะใภ้ ยามนี้ฤทธาอำนาจท่านสูงส่งถึงเพียงนั้นเลยหรือ”

            ไป๋เฟิ่งพยักหน้ารับยิ้ม ๆ

            “เฮ้อ ภูตน้อยของข้ากลายเป็นเซียนขั้นสูงไปแล้ว ข้าจะเอาอะไรไปเทียบนางได้กัน” หย่งฉีแสร้งทำเป็นบ่นเบา ๆ

            “ก็ยังไม่แน่ว่าเจ้าจะเทียบนางไม่ได้” เยวี๋ยนหลี่เฉียงกล่าว

            “หมายความว่าอย่างไร”

            “อย่างที่เจ้ารู้ อาจารย์ของเจ้ากับข้าเป็นถึงมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าคิดว่าเหตุใดมหาเทพจึงลงมาถึงแดนมนุษย์เพื่อสอนวิชาให้เจ้าเล่า เรื่องนี้ต้องมีเหตุผลสิ”

            “หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้นนะเพคะ” ไป๋เฟิ่งพูดกับหย่งฉี “มหาเทพเหวินเต๋อเป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่ แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ยังต้องให้ความเกรงใจ ท่านหาใช่ผู้ที่จะสอนวิชาให้ใครส่งเดช แต่กลับเลือกที่จะลงมายังแดนมนุษย์ มาใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์อยู่หลายปีเพื่อท่าน หม่อมฉันคิดว่าต้องมีอะไรบางเกี่ยวกับท่านอ๋องที่เรายังไม่รู้”

            “พวกเจ้ายังเป็นเซียนกันได้ ไม่แน่ว่าข้าอาจจะมีเชื้อสายเซียนก็ได้นะ” หย่งฉีพูดพลางหัวเราะ ทว่าคนอื่น ๆ กลับไม่ขำไปกับเขา เยวี๋ยนหลี่เฉียงหันไปมองหน้าไป๋เฟิ่ง ในขณะที่หลิวเสี่ยวอิ๋งมองพี่ชายของตนตาไม่กะพริบ

            “เอ่อ... หากข้าพูดอะไรที่ไม่ควรออกไป ก็ขออภัยพวกเจ้าด้วยแล้วกัน” ชายหนุ่มพูดอย่างรู้สึกผิด เมื่อคิดว่าคำพูดของตนนั้นอาจเป็นการลบหลู่เทพเซียนเข้า

            “ไม่เพคะ” ไป๋เฟิ่งมีสีหน้าท่าทางจริงจัง “อาจเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ก็ได้”

            “หืม?”

            “ข้าก็คิดเหมือนไป๋เฟิ่ง” เยวี๋ยนหลี่เฉียงว่า “หากไม่ใช่ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่อาจารย์จะสอนวิชาให้เจ้า นอกจากว่าเจ้าจะมีชะตาอื่นที่ผูกพันกับชาวสวรรค์”

            “หรือว่าพี่ห้าจะเป็นท่านเซียนลงมาเกิด” หลิวเสี่ยวอิ๋งออกความเห็น

            “เสี่ยวอิ๋ง เจ้าอย่าพูดเหลวไหล” หย่งฉีดุ

            “ก็ข้าคิดว่ามันน่าจะเป็นไปได้นี่” คนถูกดุย่นจมูก

            ทั้งไป๋เฟิ่งและเยวี๋ยนหลี่เฉียงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นอกจากมองสบตากันเท่านั้น หากแต่ในใจกลับครุ่นคิดตามคำพูดของหลิวเสี่ยวอิ๋งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            เรื่องนี้...เป็นไปได้หรือไม่นะ

            หย่งฉีเคยประมือกับแม่ทัพแห่งแดนปีศาจ ทั้งยังสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดายโดยอาศัยเพียงกระบี่เล่มเดียว เรื่องเช่นนี้หากพูดให้ผู้ใดฟัง ย่อมไม่มีใครเชื่อ มนุษย์ธรรมดาทั่วไปและอาวุธที่ตีขึ้นโดยฝีมือมนุษย์ ย่อมมิอาจทำให้ปีศาจเพลี้ยงพล้ำได้ หากจะกล่าวว่าเพราะหย่งฉีเป็นลูกศิษย์ของมหาเทพเหวินเต๋อ แต่เขาก็ยังเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่มิได้มีพลังเซียนมิใช่หรือ เช่นนั้น เขาทำได้อย่างไรกัน

            ดูเหมือนว่าหรงชินอ๋องแห่งต้าชิง จะมิได้เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเดินดินดังเช่นที่ทุกคนเข้าใจ!

 

            เพียงไม่นานนัก ทุกคนก็มาถึงตำหนักหรงชินอ๋อง ทั้งสี่คนก็เริ่มหารือกันถึงความเป็นไปได้ถึงสิ่งที่เยวี๋ยนหลี่จวินจะทำต่อจากนี้

            “เมื่อไหร่ก็ตามที่เยวี๋ยนหลี่จวินเงียบไป นั่นหมายความว่าเขากำลังซุ่มรวบรวมกำลังพลอยู่ ข้าว่าครั้งนี้ อาจไม่ใช่เพียงการต่อสู้เพื่อชิงตัวไป๋เฟิ่ง แต่อาจเป็นสงครามระหว่างแดนสวรรค์กับแดนปีศาจเลยก็เป็นได้” เยวี๋ยนหลี่เฉียงออกความเห็น

            “เขาจะทำได้หรือ ในเมื่อเขาสู้เจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ” หลิวเสี่ยวอิ๋งถาม

            “ปีศาจใช่ว่ามีเพียงข้ากับเขา ยังมีผู้อื่นอีกมาก หากรวบรวมจริง ๆ ก็น่าจะมากพอที่จะก่อสงครามได้ หากชาวสวรรค์ไม่ระวังให้ดี ก็อาจกระทบถึงแดนมนุษย์ได้”

            “เช่นนั้น เจ้าเห็นว่าเราควรทำเยี่ยงไร” หย่งฉีถาม

            “ร่วมมือกับชาวสวรรค์” เยวี๋ยนหลี่เฉียงตอบ “ลำพังตัวข้าเพียงผู้เดียว หากไปยังแดนสวรรค์คงไม่ได้รับการต้อนรับที่ดี เพราะอย่างไรเสีย ข้าก็มีสายเลือดปีศาจ ทั้งยังเคยเป็นหลิวเหว่ยอ๋องแห่งแดนปีศาจมาก่อน แต่ก็ต้องลองเสี่ยงดู”

            ความจริงแล้วเยวี๋ยนหลี่เฉียงหาได้ต้องการปกป้องมนุษย์จากสงครามของชาวสวรรค์และเหล่าปีศาจ ที่เขาเพียงต้องการปกป้องหลิวเสี่ยวอิ๋งและผู้ที่นางรักให้ปลอดภัย และการร่วมมือกับชาวสวรรค์ต่อสู้กับพวกปีศาจ ก็ดูเหมือนจะเป็นหนทางเดียวที่จะปกป้องนางได้

            “เช่นนั้นข้าไปกับท่าน” ไป๋เฟิ่งพูดขึ้น “ข้าจะรับรองฐานะของท่านให้เอง”

            “ข้าไปด้วย” หย่งฉีกล่าว “ถึงข้าจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา แต่ข้าก็จะสู้เท่าที่สู้ได้ ไม่ปล่อยให้พวกเจ้าต้องต่อสู้ตามลำพังแน่”

            ไป๋เฟิ่งมองสบตากับหย่งฉี แม้ใจจริงของนางปรารถนาจะห้ามปรามเขา อยากให้เขารั้งอยู่ที่นี่กับเสี่ยวอิ๋ง แต่นางก็รู้ดีว่ามิอาจห้ามเขาได้ หากนางไป ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องไปด้วย ต่อให้นางหนีไปโดยไม่บอกกล่าว เขาก็จะต้องหาทางติดตามนางไปจนได้ หากเป็นเช่นนั้น เขาอาจจะต้องพบกับอันตรายมากกว่าติดตามไปด้วยกันกับนาง การยินยอมให้เขาไปด้วย จึงน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

            “เช่นนั้นก็ไปเถิด” เยวี๋ยนหลี่เฉียงเป็นผู้เอ่ยตอบแทนไป๋เฟิ่ง “ศิษย์น้องของข้า อย่างไรเสีย เจ้าก็เป็นศิษย์ของมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ ไปแสดงฝีมือให้พวกนั้นเห็นว่า มนุษย์ธรรมดาเช่นเจ้าก็สามารถต่อกรกับปีศาจได้เช่นกัน”

            เสียงหัวเราะเสียงหนึ่งดังขึ้น ทุกคนต่างสะดุ้งสุดตัว แต่กลับมิมีผู้ใดเตรียมชักอาวุธออกมาต่อสู้ ราวกับรับรู้ได้ว่าผู้ที่มาใหม่นั้นหาใช่ศัตรู

            “อาจารย์!

            มหาเทพเหวินเต๋อได้ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาแล้ว!


( ต่อ )


หย่งฉีและเยวี๋ยนหลี่เฉียงรีบคุกเข่าคำนับชายชราชุดขาวผู้มีใบหน้าใจดีและรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในทันที

            “คารวะท่านมหาเทพ” ไป๋เฟิ่งคำนับ

            หลิวเสี่ยวอิ๋งมองซ้ายขวา เมื่อเห็นสามีและพี่ชายคุกเข่าให้มหาเทพเหวินเต๋อก็คุกเข่าคำนับเขาด้วยเช่นกัน แม้ความจริงที่ว่า ท่านอาจารย์เหวินเต๋อ ที่นางรู้จักมาตั้งแต่สมัยเด็กนั้นเป็นถึงมหาเทพจะทำให้นางรู้สึกตกใจอยู่บ้าง แต่เพราะรอบกายนางมีแต่เรื่องเหนือธรรมชาติ นางมีสามีเป็นครึ่งเซียนครึ่งปีศาจ มีพี่สะใภ้เป็นจักรพรรดินีหงส์ พี่ชายของตนก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับชาวสวรรค์ ยามนี้เมื่อได้เห็นมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่มาอยู่เบื้องหน้า นางจึงรับมือกับสถานการณ์นี้ได้โดยไม่เป็นลมไปเสียก่อน

            “ลุกขึ้น ไม่ต้องมากพิธี” เหวินเต๋อพูดด้วยน้ำเสียงใจดี แล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งด้วยท่าทางสบาย ๆ “ดูเหมือนจักรพรรดินีจะได้ความทรงจำกลับมาครบแล้วสินะ”

            “มิผิด ข้าได้ความทรงจำกลับมาครบแล้ว” ไป๋เฟิ่งตอบ “ท่านมหาเทพเรียกข้าว่าไป๋เฟิ่งเถิด”

            “ได้ ไป๋เฟิ่ง” เหวินเต๋อเอ่ยเรียก ก่อนหันไปมองลูกศิษย์ทั้งสอง “ชีวิตหลังแต่งงานเป็นเช่นไรบ้าง”

            “ดีขอรับ” เยวี๋ยนหลี่เฉียงและหย่งฉีตอบพร้อมกัน ทำเอาผู้เป็นอาจารย์ถึงกับหัวเราะออกมา

            “เท่าที่ข้าเห็น ก็คงดีจริงตามที่พวกเจ้ากล่าวมานั่นแหละ” มหาเทพกล่าวอย่างพอใจ “เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าตั้งใจจะไปแดนสวรรค์กัน”

            “ขอรับ” เยวี๋ยนหลี่เฉียงเป็นผู้ตอบ “อีกไม่นาน เยวี๋ยนหลี่จวินย่อมต้องหาทางก่อสงครามกับชาวสวรรค์ พวกเราจึงคิดจะต่อสู้ฝ่ายเดียวกับชาวสวรรค์ แต่ด้วยฐานะของข้า เกรงว่าอาจไม่เป็นที่ไว้วางใจเท่าไรนัก ไป๋เฟิ่งจึงคิดจะออกหน้า รับรองฐานะให้ข้าขอรับ”

            “ข้าดีใจยิ่งนักที่พวกเจ้ารักและสามัคคีกัน” เหวินเต๋อลูบเคราของตนช้า ๆ “ความจริงแล้ว ที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อการนี้”

            “หมายความว่าอย่างไรขอรับ”

            “ก็หมายความว่าข้าจะมาพาพวกเจ้าทุกคนไปยังแดนสวรรค์ เพื่อต่อสู้กับเหล่าปีศาจ”

            “หมายความว่า นี่เป็นชะตาที่ถูกลิขิตของพวกเราอย่างนั้นหรือขอรับ” เยวี๋ยนหลี่เฉียงถาม “ยังมีหย่งฉีอีกคน เหตุใดสวรรค์จึงลิขิตให้มนุษย์ธรรมดาที่ต้องต่อสู้กับปีศาจ”

            ทุกคนหันไปมองหย่งฉีทันที แม้เขาจะเป็นองค์ชายห้าผู้มากความสามารถ แต่อย่างไรเสีย เขาก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง เหตุใดจึงมีชะตาลิขิตที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

            “ลิขิตสวรรค์มิอาจคาดเดา กระทั่งชาวสวรรค์ก็ยังมิอาจรับรู้ถึงชะตาลิขิตของตนเอง” มหาเทพเหวินเต๋อตอบ “แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร จะเป็นเทพเซียน มนุษย์ หรือปีศาจ ก็ล้วนต้องต่อสู้เพื่อปกป้องสิ่งที่ตนรัก”

            “หมายความว่าที่อาจารย์รับข้าเป็นศิษย์แต่แรก เพราะอาจารย์ทราบว่าวันหนึ่งข้าจะต้องมาต่อสู้ร่วมกับชาวสวรรค์หรือขอรับ” หย่งฉีถาม

            “จะกล่าวเช่นนั้นก็คงไม่ผิด” องค์มหาเทพตอบ “หากหลี่เฉียงคือตัวแทนของเซียนและปีศาจ เจ้าก็คือตัวแทนของเซียนและมนุษย์ การจะรวมสามดินแดนให้เป็นหนึ่งเดียวนั้น คงต้องพึ่งพวกเจ้า”

            “...”

            “มหาสงสงครามรออยู่เบื้องหน้า กาลเวลามิอาจคอยท่า มีสิ่งใดจำเป็นต้องร่ำลา ก็จงรีบทำเสียเถิด”

 

            ที่ตำหนักฉือหนิงแห่งพระราชวังต้องห้าม เยวี๋ยนหลี่เฉียงพาหลิวเสี่ยวอิ๋งมาฝากให้ฮ่องเต้และไทเฮาช่วยดูแล

            ทั้งที่เพิ่งแต่งงานเพียงไม่นาน แต่ชะตาชีวิตกลับพลิกผันดุจภาพฝันที่พังทลาย สงครามที่กำลังจะเกิดหาใช่สิ่งที่หลิวเสี่ยวอิ๋งจะเผชิญได้ ปีศาจรุกรานแดนมนุษย์ ชาวสวรรค์มิอาจนิ่งดูดาย มนุษย์มิสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่ว่าฝ่ายใดก็ล้วนแต่ต้องมีผู้เสียสละ

            ทั้งสี่คนพยายามเล่าสถานการณ์ในยามนี้ให้ฮ่องเต้และไทเฮาได้ทรงทราบ ลิ่งเฟยที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเกือบจะเป็นลมไปเมื่อได้ยินว่าเหล่าปีศาจกำลังจะบุกโจมตีแดนมนุษย์ในเร็ววัน ฝ่ายเฉียนหลงนั้น ฟังแล้วก็ถึงกับนิ่งงันไป ด้วยเหตุการณ์ครั้งนี้เกินกำลังที่พระองค์จะสามารถรับมือได้

            มนุษย์...อย่างไรก็คือมนุษย์ หากต้องสู้รบกับปีศาจ ไม่ว่าจะเป็นไปในทิศทางใดก็ล้วนแต่เสียเปรียบ

            “ข้าอยากจะช่วยพวกเจ้า แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี พอจะมีอะไรที่ข้าจะสามารถช่วยพวกเจ้าได้บ้างหรือไม่” องค์ฮ่องเต้ถาม

            “ด้วยบารมีแห่งโอรสสวรรค์ ดวงจิตของท่านสามารถเพิ่มพูนอำนาจแก่ปีศาจได้อย่างน้อยสองถึงสามส่วน ขอให้ฝ่าบาทรักษาเนื้อรักษาตัวไว้ให้ดีก็เพียงพอแล้ว” มหาเทพเหวินเต๋อตอบ

            “แต่จะปกป้องฝ่าบาทได้อย่างไรเล่าเจ้าคะท่านมหาเทพ” ลิ่งเฟยถาม ยามนี้นางทราบฐานะที่แท้จริงของผู้ที่นางเคยเรียกขานว่า ท่านอาจารย์เหวินเต๋อแล้ว

            “วังหลวงเป็นสถานที่ซึ่งมีผู้มีบุญวาสนาอาศัยอยู่รวมกันจำนวนไม่น้อย ย่อมได้รับการปกป้องจากสวรรค์” มหาเทพตอบ “ขุนพลสวรรค์จะนำกองกำลังส่วนหนึ่งมาของปกป้องแดนมนุษย์ รวมไปถึงวังหลวงด้วย แต่กระนั้น พวกท่านทั้งหลายก็ยังคงต้องรู้จักระวังตัว หากมีภัยจวนตัวจริง ๆ ก็ต้องหาทางเอาตัวเองให้รอด เพราะหามีผู้ใดตามปกป้องท่านได้ทุกฝีก้าว”

            “...”

            “องครักษ์ชาวมนุษย์ ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นองครักษ์ พวกเขาอาจพอรับมือกับเหล่าปีศาจได้ชั่วขณะหนึ่ง ข้าจะให้อาคมแก่พวกเขาส่วนหนึ่งเป็นการชั่วคราว จนกว่าเราจะผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไปได้ แต่จงจำไว้ ไม่มีผู้ใดระวังภัยให้ตัวเราได้ดีเท่าตัวเราเอง”

            เฉียนหลงพยักหน้ารับ ในขณะที่ไทเฮามีสีหน้าหนักใจคล้ายกำลังครุ่นคิดบางสิ่งที่แม้กระทั่งพระนางเองก็ยังมิอยากจะเอ่ยออกมา

            “จักรพรรดิปีศาจหมายจะได้ตัวไป๋เฟิ่งมิใช่หรือ หากเรา เอ่อ...” ไทเฮาไม่กล้ารับสั่งต่อ

            สิ่งที่พระนางกำลังคิด อาจฟังดูโหดร้ายสำหรับไป๋เฟิ่ง แต่ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็คงต้องคิดเห็นเช่นนี้ หนึ่งชีวิตและกับชีวิตนับล้าน ไม่นับว่าคุ้มค่าหรือ เหตุใดจึงต้องเสี่ยงให้เกิดสงครามด้วยเล่า

            “หากจักรพรรดิปีศาจต้องการเพียงตัวไป๋เฟิ่ง ข้าเชื่อว่านางเองก็ยินดีสละชีพ แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้น” มหาเทพตอบ “เหล่าปีศาจมีความปรารถนาจะครอบครองสามโลกมาเนิ่นนาน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องลงมือสักวัน การได้ตัวไป๋เฟิ่งไป มีแต่จะยิ่งช่วยให้พวกมันสมหวังได้ง่ายถึง แม้เลือดเนื้อของนางจะมิได้มีฤทธาอำนาจทำให้ผู้ดื่มกินอยู่ยงคงกระพันตามที่ร่ำลือ แต่ฌานของนาง ดวงจิตของนางมีอำนาจมหาศาลสมฐานะจักพรรดินี หากพวกปีศาจได้สิ่งเหล่านี้ไป ชัยชนะก็หาใช่เรื่องยากที่พวกมันจะไขว่คว้า”

            “ในเมื่อไป๋เฟิ่งมีอำนาจมากเช่นนี้ แล้วนางจะสู้กับพวกปีศาจได้หรือไม่”

            “ไทเฮา ปีศาจบนโลกนี้หาได้มีอยู่เพียงในแดนปีศาจ จำนวนของพวกมันมีมากเกินกว่าที่ท่านจะสามารถจินตนาการได้ ลำพังไป๋เฟิ่งย่อมมิอาจรับมือ พวกเราจึงต้องร่วมมือกันทุกฝ่ายเช่นนั้นอย่างไรเล่า”

            “แต่หย่งฉีของข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา จะสู้กับปีศาจมากมายเช่นนั้นได้เยี่ยงไร” ไทเฮาเกือบกันแสง ในบรรดาหลานทุกคน หย่งฉีคือผู้ที่นางรักมากที่สุด นางย่อมมิอาจสูญเสียหลานคนนี้ไปได้ กระทั่งคิดว่าหย่งฉีจะต้องหลั่งโลหิต หัวใจของพระนางก็แทบจะถูกกรีดแทงตามไปด้วยอยู่แล้ว

            “ชะตาชีวิตของหย่งฉีและไป๋เฟิ่งถูกลิขิตมาคู่กัน หลานของท่านเกิดมาเพื่อทำภารกิจยิ่งใหญ่ นี่คือชะตากรรมที่เขาต้องแบกรับ”

            ไทเฮามีสีพระพักตร์เครียดจัด จนหลิวเสี่ยวอิ๋งต้องกุมพระหัตถ์เย็นเฉียบของพระนางไว้

            “ไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ” หย่งฉีคุกเข่าลง “ขอไทเฮาอย่าได้ทรงห่วง หม่อมฉันสัญญาว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย และต่อสู้เพื่อให้แดนมนุษย์ของเราสงบสุข”

            “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนมีความสามารถ แต่เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ จะให้ข้าวางใจได้เยี่ยงไร”

            “ไทเฮาเพคะ” หลิวเสี่ยวอิ๋งช่วยพูด “ชะตาลิขิตมาแล้ว พี่ห้านั้นแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป การที่สวรรค์เบื้องบนเลือกให้พี่ห้าเป็นตัวแทนของมนุษย์เข้าร่วมต่อสู้กับเหล่าปีศาจนั้นย่อมต้องมีเหตุผล ขอไทเฮาโปรดวางพระทัยในตัวพี่ห้าเถิดเพคะ”

            น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของไทเฮา พระนางรีบเช็ดออกอย่างรวดเร็ว ก่อนเรียกให้หย่งฉีเข้ามาใกล้ แล้ววางพระหัตถ์ลงบนศีรษะของเขา

            “ในเมื่อนี่เป็นภาระหน้าที่ของเจ้า ก็จงทำให้ดีที่สุด แล้วกลับมาบ้านเราอย่างปลอดภัย...ทุกคนที่นี่รอคอยเจ้าอยู่”

            “พ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันสัญญาว่าจะกลับมาพร้อมชัยชนะเพื่อถวายแด่เสด็จพ่อและไทเฮาให้จงได้”

 

            คืนนั้นเป็นค่ำคืนสุดท้ายที่ทุกคนจะได้อย่างอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข

            ไป๋เฟิ่งกับหย่งฉีไม่มีอะไรให้ต้องร่ำลา เพราะทั้งสองต้องเดินทางจากไปร่วมกัน ที่น่าเป็นห่วงคือหลิวเสี่ยวอิ๋ง ที่ไม่สามารถเดินทางไปพร้อมเยวี๋ยนหลี่เฉียงได้

            “เสี่ยวอิ๋ง” เยวี๋ยนหลี่เฉียงเดินเข้าไปกอดนางไว้จากด้านหลัง “ไม่เป็นไรหรอก ข้าไปไม่นาน แล้วจะรีบกลับมาหาเจ้า”

            “เจ้าไม่เพียงแต่ต้องกลับมาหาข้า เจ้ายังต้องกลับมาอย่างปลอดภัย บาดแผลสักแห่งก็ห้ามมี เข้าใจหรือไม่” นางสั่งไป น้ำตาก็ไหลไป จนเยวี๋ยนหลี่เฉียงต้องหมุนตัวนางเข้ามาหา

            “ได้ ข้าสัญญา ข้าจะกลับมาหาเจ้าโดยไม่ให้มีแม้แต่รอยข่วน”

            “ห้ามเจ้าผิดสัญญาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะตีเจ้าให้ตาย!

            เยวี๋ยนหลี่เฉียงหัวเราะ ขณะเช็ดน้ำตาให้ภรรยาไปพลาง

            “ตกลงว่าเจ้ารักข้า เป็นห่วงข้า หรืออยากจะฆ่าข้าให้ตายกันแน่”

            “ยังจะถามอีก!

            เยวี๋ยนหลี่เฉียงยิ้มจาง ๆ ด้วยรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยน เขาดึงสร้อยที่คล้องคอหลิวเสี่ยวอิ๋งออกมา จี้หยกที่ประดับอยู่นั้น คือจี้หยกของมารดาเขา ชายหนุ่มกำหยกไว้ในมือ แล้วถ่ายทอดพลังบางส่วนลงไป

            “เดิมทีจี้หยกนี้เป็นเพียงหยกที่ใช้เก็บรักษาความทรงจำ ยามนี้ข้าเพิ่มอำนาจแห่งการคุ้มครองลงไป จงสวมสร้อยนี้ติดตัวไว้ตลอดเวลา หากมีเหตุฉุกเฉินใด ๆ เกิดขึ้น มันจะช่วยคุ้มครองเจ้าได้”

            “อืม ข้าจะใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา”

            “เด็กดี” เยวี๋ยนหลี่เฉียงก้มลงจุมพิตหน้าผากของหลิวเสี่ยวอิ๋งแผ่วเบา

            ใช้ชีวิตอยู่มาเนิ่นนานไม่รู้เท่าไหร่ ผ่านสตรีมามากมายจนนับจำนวนไม่ได้ แต่กลับมาตกหลุมรนักสตรีชาวมนุษย์ผู้หนึ่ง ซ้ำยังมีเวลาได้อยู่ร่วมกับนางเพียงไม่นาน ก็ต้องลาจากไปทำภารกิจยิ่งใหญ่เสียแล้ว

            “เราเข้านอนกันเถอะ” เยวี๋ยนหลี่เฉียงกล่าวเสียงนุ่ม

            หลิวเสี่ยวอิ๋งพยักหน้า แล้วยินยอมให้เขาอุ้มไปเข้านอนแต่โดยดี เพราะนับจากราตรีนี้ไป ก็ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ กว่าพวกเขาจะได้พบกันอีก

            นางได้แต่ภาวนา ของให้ช่วงเวลาเลวร้ายทั้งหลายผ่านไปโดยไว...


~~~


ขอโทษที่หายไปนานอีกแล้ว ที่จริงกะว่าจะซุ่มเขียนให้จบก่อน แล้วมาอัปยาวๆต่อเนื่องทีเดียว แต่เนื่องจากกลัวคนอ่านสงสัยว่าหายไปไหน เลยมาต่อตอนนี้ให้จบตอน พร้อมบอกเหตุผลที่อาจจะต้องหายไประหว่างนี้


ถ้าใครติดตามเราอยู่ จะเห็นว่าตอนนี้เราไม่ได้อัปนิยายเลยสักเรื่องมาเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว เนื่องจากเรามีอาการไม่ค่อยดีนิดหน่อยจากโรคซึมเศร้าค่ะ เราคิดว่าตัวเองหายแล้ว ร่าเริงดีแล้ว จึงได้หยุดกินยาและเลิกไปหาหมอไปหลายเดือน ( แรกๆยังไปหาหมอ แต่ไม่กินยา เพราะอ่านเจอเพจนึงในเฟสบุ๊ค ที่บอกว่าหยุดยาซึมเศร้าเอง แล้วหายจากโรคได้ ) รวมๆแล้วน่าจะเลิกกินยาไปเกินครึ่งปี ทำให้กลับมามีอาการที่แย่ลงกว่าเดิมมากๆ ช่วงที่ดีก็คือไม่เป็นไรเลย พูดคุยกับทุกคนได้ เล่นอะไรได้ตามปกติ แต่ช่วงที่แย่ก็คือจะทรมานมาก มันอธิบายไม่ถูก แต่มันแย่มากๆ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร นอนร้องไห้อยู่คนเดียว ไม่รู้จะโทรหาใคร เพราะไม่รู้จะเล่าให้เขาฟังยังไง เพราะอธิบายอะไรไม่ได้เลย เรียบเรียงคำพูดไม่ได้ จะพิมพ์ไลน์หาเพื่อนก็ยังพิมพ์ไม่ได้ ไม่รู้จะพิมพ์อะไร พอดีขึ้น ตั้งสติได้ ก็เลยรีบโทรไปโรงพยาบาล ขอเลื่อนนัดจากเดือนหน้าเป็นวันอังคารหน้า เพราะรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ ( ส่วนที่กำลังพิมพ์อยู่ตอนนี้ คือช่วงเวลาที่เราเรียกว่า "ดี" ในระดับนึงค่ะ )


ตอนนี้โทรบอกสำนักพิมพ์หลายที่ว่า ขอเลื่อนส่งต้นฉบับแต่ละเรื่องไปก่อนอย่างไม่มีกำหนด เพราะไม่รู้ตัวว่าจะกลับมาเขียนนิยายได้อีกเมื่อไหร่ แต่จะพยายามฮีลตัวเองกลับมาให้เร็วที่สุดนะ อยากเขียนให้จบจริงๆ ทุกวันก็ใช้การเขียนนิยายเป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต ถ้ากลับมาเขียนมาต่อได้เมื่อไหร่ เรื่องแรกที่จะเขียนให้จบก็คือภูตหงส์ เพราะทุกคนรอมานานเหลือเกินแล้ว ไม่ว่าจะได้ตีพิมพ์หรือไม่ จะยังมีคนอ่านอยู่หรือเปล่า ก็จะเขียนให้จบ เพื่อคนที่ยังติดตามอยู่ แต่ตอนนี้ต้องขอพักสักระยะ รักษาความรู้สึกตัวเองสักพักแล้วจะรับกลับมานะคะ


ที่จริงมีแจ้งรีดเรื่องงดอัปนิยายสักพักผ่านทางเฟสบุ๊ค นิลิล nilin / 荩赢 จิ้นอิ๋ง ไปบ้างแล้ว แต่เผื่อไม่ได้ตามเพจอาจจะยังไม่ทราบ ก็เลยมาบอกทางนี้อีกที ถ้าใครไม่อยากรอภูตหงส์ต่อไปแล้ว เพราะรอมานานมากแล้วก็เข้าใจค่ะ แต่ถ้าใครยังรออยู่ เราก็ขอบคุณมากๆเลย และจะรีบรักษาตัวเองให้หายเพื่อทุกคนนะคะ


ขอบคุณค่ะ

อ้อม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 291 ครั้ง

1,946 ความคิดเห็น

  1. #1946 Bore Jurapa (@borebore) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 07:53

    เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ สู้ๆน่ะค่ะ

    #1946
    0
  2. #1945 mild_dukdig (@mymindmild) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 00:58
    เป็นกลจ.ให้ไรท์นะคะ รอได้เสมอค่ะ ขอให้ไรท์อาการดีขึ้นไวๆนะคะ สู้ๆค่ะ ✌✌✌❤
    #1945
    0
  3. #1944 PARROT13 (@PARROT13) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 19:22
    สู้ๆนะคะไรท์ส่งกำลังใจให้นะคะ
    #1944
    0
  4. #1943 Palutena (@Palutena) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:30

    สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    มีบางช่วงที่เราก็รู้สึก แบบร้องให้บ่อยไม่รู้ว่าเพราะอะไร เราแก้โดยฟังเพลงนะ ลองดูก็ได้นะเพื่อจะดีขึ้น😊😊

    สู้!!!!

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

    #1943
    0
  5. #1942 winanya19 (@winanya19) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 08:58

    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ
    #1942
    0
  6. #1941 Panarinya (@Panarinya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:43

    เป็นกำลังให้ไรท์ก้าวผ่านไปให้ได้ สู้ๆค่ะไรท์
    #1941
    0
  7. #1940 IMCHOAON (@IMCHOAON) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 11:07
    น้ำตาซึม
    #1940
    0
  8. #1939 Princess oF Fire (@fireprincess) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 02:42
    เป็นกำลังใจให้นะคะ รอตอนต่อไปค่า

    จริงๆอยากให้ไรท์เชื่อคุณหมอหน่อยนะคะ แล้วอย่าหยุดยาเองเลย นอกจากจะทำให้การรักษาขาดช่วงไปแล้วอาจจะมีผลข้างเคียงจากการที่หยุดยาไปกะทันหันด้วยค่ะ เป็นห่วงไรท์นะคะ คนในเฟซบุ๊กเขาไม่มารับผิดชอบคำพูดของตัวเองหรอกค่ะว่าพูดไปแล้วจะส่งผลกับคนอื่นยังไงบ้าง แง
    #1939
    2
    • 17 มิถุนายน 2563 / 15:39
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจและคำแนะนำ ต่อไปนี้คงไม่กล้าหยุดยาเองอีกแล้ว ตอนนี้เริ่มกลับมากินยาใหม่เหมือนเดิมค่ะ อีกไม่นานก็น่าจะกลับมาเขียนนิยายได้เหมือนเดิมแล้ว^^
      #1939-1
  9. #1938 CokTel (@mynameiscoktel) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 09:45
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจเสมอนะะะะ
    #1938
    0
  10. #1937 CherryL🍒 (@-Primroses8205-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 09:26
    สู้ๆนะคะ ลิงหาอะไรที่เราอุ่นใจมาไว้ใกล้ๆ
    #1937
    0
  11. #1936 annapolisp (@annapolisp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 07:38
    เป็นกำลังใจให้นะคะ รักษาตัวเองก่อน หายไวไวนะคะ
    #1936
    0
  12. #1935 Cat.aholic (@Piano21) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 06:30
    เราเป็นกำลังใจให้น้าา นิยายสนุกมากๆค่ะ💖
    #1935
    0
  13. #1934 fern17137 (@fern17137) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 05:04
    รีบๆหายน้าาา เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1934
    0
  14. #1933 _SHLH_exo (@OohSehun1994HH) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 03:39
    เป็นกำลังใจให้นะคะ 🥺
    #1933
    0
  15. #1932 _SHLH_exo (@OohSehun1994HH) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 03:39
    เป็นกำลังใจให้นะคะ 🥺
    #1932
    0
  16. #1931 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 02:50

    ส่งกำลังใจให้นะคะ

    #1931
    0
  17. #1930 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:58

    ยังคงเป็นกำลังใจให้เสมอ....ยังคงรอเธออย่างมีความหวัง......ยังคงเชื่อมั่นในตัวเธอทุกครั้ง.....ยังคงรอคอยเธอกลับมาแข็งแรง.....จากใจนักอ่านที่ติดตามผลงานมาตลอดค่ะ

    #1930
    0
  18. #1928 fern17137 (@fern17137) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 22:43

    เเล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอนะคะ หวังว่าไรท์จะเขียนเเบบวันเว้นวันได้เพราะเราเบื่อมากก เอาเเต่เรียนออนไลน์ หนูเบื่ออยากออกไปข้างนอกกกก หนูขี้เกียจเรียนเเล้วเเต่ก็ต้องเรียนต่อไปปป ทำไมการเรียนมันน่าเบื่ออย่างนี้ ออกไปห้องสมุดก็ไม่ได้เเงงงงง T^T

    #1928
    0
  19. #1927 fern17137 (@fern17137) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 22:40

    เรา ค่าพิมพ์ผิดเเหะๆ

    #1927
    0
  20. #1926 fern17137 (@fern17137) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 22:39

    ถูกใจนะคะ เราไม่ค่อยชอบดร่ามาเท่าไรเเต่อ่านได้อยู่เเล้วค่ะเพราะเราชอยเรื่องนี้มากกกกกกกกกก เเต่ถ้าตรงไหนอ่านไม่ไหวเราก็ข้ามเเค่นั้นเเหละค่าาา^^ เล้วก็ขอบคุณที่มาลงเร็วนะคะเพราะช่วงี้ไม่ค่อยมีนิยายอัพเลยอ่ะเเงงง เร้าต้องทนต่อไปปป T^T

    #1926
    0
  21. #1925 myn_22 (@myn_22) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 19:14
    เรากดเข้ามาอ่านแบบไม่ได้อ่านชื่อคนแต่ง แล้วแบบอ่านไปหลงรักเรื่องไป พอไรท์มาพูดเร่งปั่นนิยายเรื่องสามีข้า นี่สะดุ้งเลยค่ะ ทำไมไรท์คนนี้แต่งเรื่องอะไรแล้วทุกเรื่องต้องขึ้นหิ้งในใจตลอด ขอบคุณนะคะ สำหรับนิยายดีๆ >~<
    #1925
    1
    • #1925-1 (@praepailin_na) (จากตอนที่ 19)
      20 พฤษภาคม 2563 / 21:35
      งื้อออออ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ เป็นกำลังใจที่ดีมากๆของเราจริงๆค่ะ^^
      #1925-1
  22. #1924 NaNankkkk (@NaNankkkk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:52
    รอค่ะรอ
    #1924
    0
  23. #1923 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 19:31

    รอจ๊ะ รอ .....^_^

    #1923
    0
  24. #1922 Sasiton539 (@Sasiton539) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 19:07

    ถ้าไรท์ให้อิอ๋องมีมากกว่า1เราจะทุบไรท์55
    #1922
    0
  25. #1921 DaizyDuck (@DaizyDuck) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 07:39
    ดีใจที่กลับมาค่า รออ่านทุกเรื่องเลย
    ต่อไปคงมีบู๊เลือดสาด ดราม่ากระจายรึป่าวนะ
    #1921
    0
  26. #1741 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 07:11
    โอ๊ยยย องค์ชายห้าหลอกกินตับไป๋เฟิ่ง 5555
    #1741
    1
    • #1741-1 (@praepailin_na) (จากตอนที่ 19)
      2 มิถุนายน 2562 / 11:58
      น้องก็ดูเหมือนจะเต็มใจอยู่นะ 5555
      #1741-1
  27. #1740 JJeeda (@JJeeda) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 22:39
    ท่านอ๋องรีบกินน้องอิ๋งเถอะ เขินแทน 555
    #1740
    1
    • #1740-1 (@praepailin_na) (จากตอนที่ 19)
      2 มิถุนายน 2562 / 11:54
      เดี๋ยวก็ได้กินแล้ววว
      #1740-1
  28. #1739 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:54
    โถ แม่คุณ หลอกง่ายจีจี
    #1739
    1
  29. #1738 Misaki_Rr (@Panda3126) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:47
    แม้จะเป็นจักรพรรดินี ไป๋เฟิ่งก็คือไป๋เฟิ่งยังคงซื่อและโดนองค์ชายหลอกกินเต้าหู้5555
    #1738
    1
  30. #1737 ployly16 (@ployly16) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:19

    แหมๆๆๆๆ

    เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก
    #1737
    1
  31. #1736 Namphon2842 (@Namphon2842) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:00

    ความเป็นสุภาพบุรุษหายไปไหน(ร้ายกาจทั้งศิษย์พี่ศิษย์น้องเลย)
    #1736
    1
    • #1736-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง (@praepailin_na) (จากตอนที่ 19)
      1 มิถุนายน 2562 / 21:15
      ชายลืมแล้ว สุภาพบุรุษเค้าเป็นกันยังไงนะ
      #1736-1
  32. #1735 นู๋กวาง ชุติมา (@chutimak33) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:28

    ทำไม องค์ชายเปลี่ยนไปขนาดนี้ ร้ายนักเชียว..
    คุณครูร้าย...นักเรียนหัวไว
    ชอบบบ
    #1735
    1
    • #1735-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง (@praepailin_na) (จากตอนที่ 19)
      1 มิถุนายน 2562 / 21:13
      ครูสอบปุ๊บ นักเรียนปฏิบัติตามปั๊บ อิอิ
      #1735-1
  33. #1734 ขี้เกียจสุดๆ (@peawfah052596) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:23
    แหน่~~~~~
    #1734
    1
  34. #1732 Lalisssa (@GamPanodporn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:59
    หย่งฉีีี เอาแล้วเอาแล้วเอาหล่าววว
    #1732
    1
  35. #1731 N-Numwan29 (@N-Numwan29) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:53
    (:&/@/(:฿:฿ แอแง กรี๊ดดด ยังลูกก!!
    #1731
    1
  36. #1730 MT7BB (@MT7BB) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:01
    ทำไมร้ายทั้งคู่ โอ้ยยนั่งเขิลลอยู่คนเดียว
    #1730
    1
  37. #1728 Beaw12 (@Beaw12) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:48
    ท่านอ๋องอย่ายอมแพ้อางค์ห้านะ อิๆๆ
    #1728
    1
  38. #1727 monprapai (@monprapai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:38
    นายแม๊ อยู่หนาย
    #1727
    2
  39. #1726 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:34
    ยืนยัน ว่าชอบท่านอ๋องค่ะ
    #1726
    1
  40. #1725 fah550244 (@fah550244) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:34
    ร้ายมากเพคะ องค์ชาย
    #1725
    1
  41. #1724 failAM (@fai-lAM) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:20
    อ้ายเนียนเลยยยย
    #1724
    1
  42. #1723 k_kanni (@ksangkla) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:17
    องค์ชายทรงเนียนเหลือเกินเพค่ะ
    #1723
    1
  43. #1722 MindJi (@SaSiPst) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:47

    อ๋อยยย​ยย​
    #1722
    1
  44. #1721 pnarinn (@pnarinn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:35
    จะไม่รอแต่งก่อนหรอ555
    #1721
    1
  45. #1720 popojan (@popojan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:33
    มีความลังเลว่า...จะแอบอยู่ใต้เตียงเสี่ยวอิ๋ง หรือไป๋เฟิ่งดี พอเจอมุขอิอ๋องเข้าไป รีดกลิ้งตัวหลบใต้เตียงไป๋เฟิ่งทันที 555
    #1720
    1
  46. #1719 แมวน้อยกินจุ (@hi584584) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:30
    ไม่ต้องรอแล้วม้างงงงงงแต่งงงแต่งงานอะ
    #จับกินเลยยย อุ๊บบบขออภัย('.,')
    #1719
    1
  47. #1718 Zeromii (@zeromii) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:17
    หนูไป๋ พวกหนูจะไม่รอแต่งก่อนหรือลูกกกกกก อิพี่ใจมันไปล้าวววว

    อิอ๋องงง อย่าไปยอม!!!! 5555
    #1718
    1
  48. #1717 alphaa (@iamalpha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:10
    สองคนนี้เขาจะไม่รองานตงงานแต่งหน่อยหรอ
    #1717
    1
  49. #1716 nnnapich (@nnnapich) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:05
    หนูรู้กกกกกกก พี่มันไม่ตายไปแล้วเหรอ
    #1716
    1
  50. #1715 nonameja55 (@nonameja55) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 13:58
    อิพี่ละลายไปแล้วมั้ง
    #1715
    1