ภูตหงส์ขององค์ชาย

ตอนที่ 16 : บทที่16 เข้าเฝ้าไทเฮา [ ไม่ได้รีไรท์ แต่เขียนใหม่เลยจ้า แหะๆ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 274 ครั้ง
    28 มี.ค. 63

บทที่16 เข้าเฝ้าไทเฮา

 

เช้าวันต่อมา บรรดานางกำนัลและขันทีทั้งหลายต่างพากันแตกตื่น เมื่อจู่ ๆ องค์ชายห้าก็พาโฉมสะคราญผู้หนึ่งเดินออกมาตำหนัก!

หย่งฉีเดินจูงมือไป๋เฟิ่งในชุดขาวของสตรีมุ่งหน้าไปยังตำหนักฉือหนิง มองผิวเผินแทบไม่ต่างไปจากคู่รักที่เพิ่งผ่านการเข้าพิธีวิวาห์หมาด ๆ อีกทั้งสายตาที่สองมองกันและกัน ต่อให้อยู่ไกลเพียงใด ก็ยังมองออกว่าเต็มไปเต็มไปด้วยความรัก แต่สตรีผู้นั้นเป็นใครมาจากไหน และเข้าวังมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเหตุใดจึงดูเป็นที่รักใคร่ขององค์ชายห้าถึงเพียงนั้น

เยวี๋ยนหลี่เฉียงตามหย่งฉีและไป๋เฟิ่งมาเข้าเฝ้าไทเฮาด้วย เหตุเพราะตัวเขาเองก็มีเรื่องจะกราบทูลไทเฮาให้ทรงทราบเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเขาและหลิวเสี่ยวอิ๋ง ชีวิตของเขาในยามนี้มีเพียงหลิวเสี่ยวอิ๋งเท่านั้น และเขาจะไม่ยอมให้ไทเฮายกนางให้ผู้ใดเป็นอันขาด

ทันทีที่มาถึงตำหนักฉือหนิง นางกำนัลก็ไปทูลให้ไทเฮาทรงทราบว่า องค์ชายห้ามาขอเข้าเฝ้าพร้อมสตรีนางหนึ่ง ไทเฮาตกพระทัยไม่น้อย รีบเสด็จออกมาพบหย่งฉีพร้อมหลิวเสี่ยวอิ๋ง ในทันที

ถวายพระพรไทเฮา ขอจงทรงพระเจริญพ่ะย่ะค่ะ” หย่งฉี ไป๋เฟิ่ง และเยวี๋ยนหลี่เฉียงคุกเข่าถวายคำนับไทเฮา 

ไม่ต้องมากพิธี รีบลุกขึ้น” ไทเฮารับสั่งอย่างร้อนพระทัย พระเนตรจับจ้องไปที่ไป๋เฟิ่งราวกับจะมองนางให้ทะลุปรุโปร่ง

หากยามนี้ ไป๋เฟิ่งยังเป็นภูตน้อยแสนซื่อที่ไม่ได้ความทรงจำคืนมา นางอาจกลัวไทเฮาจนต้องไปหลบหลังหย่งฉี ทว่ายามนี้นางคือผู้ซึ่งสามารถจดจำทุกสิ่งในอดีตได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำในฐานะจักรพรรดินี หรือความทรงจำในฐานะเซียนชั้นสูง นอกจากนางจะไม่หวั่นไหวต่อสายพระเนตรคู่นั้นแล้ว นางยังสามารถมองสบพระเนตรไทเฮาอย่างไม่คิดหลบเลี่ยงได้อีกด้วย 

ทูลไทเฮา หม่อมฉันมีคนอยากแนะนำให้รู้จักพ่ะย่ะค่ะ” หย่งฉีกล่าว นี่คือไป๋เฟิ่ง คนรักของหม่อมฉัน 

คนรักของเจ้า!” ไทเฮาร้องออกมาเสียงดัง ไม่คิดว่าหย่งฉีจะกล้าพูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้

พ่ะย่ะค่ะ นางเป็นคนรักของหม่อมฉัน 

หย่งฉี!” ไทเฮาชี้นิ้วที่สั่นเทามาหาหย่งฉีคล้ายจะต่อว่า หลิวเสี๋ยวอิ๋งเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาช่วย 

ไทเฮาเพคะ” หลิวเสี่ยวอิ๋งเรียก “พระทัยเย็นก่อน ให้พี่ห้าแนะนำคนรักให้ทรงรู้จักสักหน่อยดีไหมเพคะ 

ไทเฮาชักนิ้วกลับ พร้อมทั้งหลับพระเนตรลงราวกับพยายามระงับพระสติ 

นางเป็นใคร มาจากไหน แล้วเจ้าไปรู้จักนางได้เยี่ยงไร!” ไทเฮารับสั่งถามเสียงแข็ง 

ทูลไทเฮา ไป๋เฟิ่งเป็นคนที่หม่อมฉันบังเอิญช่วยไว้หลังตามเสด็จเสด็จพ่อออกประพาส จากนั้นหม่อมฉันจึงแอบพานางเข้าวังมาในฐานะขันทีพ่ะย่ะค่ะ 

เจ้าแอบพานางเข้ามาในฐานะขันทีงั้นเรอะ!” ไทเฮาตวาดเสียงดัง เจ้าเป็นหลานที่ข้าภาคภูมิใจมากที่สุด ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทำตัวเยี่ยงนี้ เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก!” 

หม่อมฉันยอมรับผิดทุกประการพ่ะย่ะค่ะ ขอไทเฮาโปรดลงพระอาญา” หย่งฉีคุกเข่าลง พร้อมทั้งประสานมือขึ้น 

ลงโทษเจ้าแล้วข้าได้อะไร ข้าลงโทษหญิงแพศยาที่อยู่ข้างเจ้าไม่ดีกว่าหรือ 

ไทเฮาเพคะ” หลิวเสี่ยวอิ๋งคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ไทเฮา “เรื่องของความรู้สึกมิอาจหักห้าม การที่พี่ห้ามีคนรักนับเป็นเรื่องดี เหตุใดจึงไม่สนับสนุนพี่ห้าล่ะเพคะ 

เสี่ยวอิ๋งหย่งฉีทำผิดต่อเจ้า แล้วเจ้ายังจะช่วยพูดแทนเขาอีกอย่างนั้นหรือ 

ทูลไทเฮา ที่ผ่านมาหม่อมฉันกับพี่ห้าไม่เคยมีใจให้กัน เรื่องนี้จึงไม่นับว่าพี่ห้าทำผิดต่อหม่อมฉันเพคะ 

ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าข้าหมายมั่นจะให้เจ้าแต่งกับหย่งฉี หากข่าวแพร่ไปว่าหย่งฉีเลือกหญิงอื่นที่ไม่ใช่เจ้า แล้วเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน 

หลิวเสี่ยวอิ๋งกำลังจะทูลตอบว่านางไม่ใส่ใจ แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร ‘หลี่เย’ นางกำนัลอาวุโสคนสนิทของไทเฮาก็พูดขึ้นตัดหน้านาง 

ไทเฮา เรื่องนี้ไม่เห็นต้องคิดมากเลยเพคะ เพียงให้องค์ชายห้าแต่งองค์หญิงเพ่ยหลิงเป็นชายาเอก แล้วให้แม่นางไป๋เฟิ่งผู้นั้นเป็นชายารองหรือสนมขององค์ชายห้า เพียงเท่านี้ก็ไม่มีใครว่าอะไรองค์หญิงเพ่ยหลิงได้แล้ว 

แม่นมหลี่ เจ้าเป็นถึงนางกำนัลอาวุโส ไม่รู้หรือว่ามิบังควรพูดตัดหน้าข้า” หลิวเสี่ยวอิ๋งพูดเสียงเย็นอย่างไม่พอใจ 

ที่ผ่านมา ไม่ว่าใครก็ต้องเกรงใจหลี่เย่ เพราะนางถือเป็นคนสนิทที่ติดตามไทเฮามาเนิ่นนาน แม้แต่หลิวเสี่ยวอิ๋งก็ยังต้องไว้นางเสมอมา แต่ครั้งนี้หลี่เย่บังอาจยื่นมือเข้ามาสอดเรื่องของนาง

ต่อให้เป็นคนสนิทของไทเฮา นางก็ไม่คิดจะเกรงใจอีกต่อไป! 

หลี่เย่เหลือบไปมองไทเฮาอย่างขอความช่วยเหลือ แต่ไทเฮากลับทรงนิ่ง ตีความหมายได้สองประการ ทรงเห็นด้วยกับหลิวเสี่ยวอิ๋ง หรือไม่ ไทเฮาก็เลือกเข้าข้างองค์หญิงเพ่ยหลิงที่ทรงรัก 

ไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ” หย่งฉีเรียก หากให้หม่อมฉันแต่งกับเสี่ยวอิ๋งทั้งที่ไม่ได้รักนาง ไม่เท่ากับเป็นการทำร้ายนางหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ 

แต่จะให้นางแต่งกับคนอื่น ข้าก็ไม่มั่นใจว่าคนอื่นจะดีกับนางเช่นเจ้า 

เพียงแค่หม่อมฉันรักคนอื่นที่ไม่ใช่นาง ก็เท่ากับว่าหม่อมฉันได้ทำไม่ดีกับนางแล้ว 

ไทเฮาครุ่นคิดตามที่หย่งฉีพูดมา จริงอย่างที่หย่งฉีว่า หากหย่งฉีแต่งกับหลิวเสี่ยวอิ๋ง โดยที่มีไป๋เฟิ่งอยู่ในใจ แล้วหลิวเสี่ยวอิ๋งจะน่าสงสารเพียงใด 

ที่สำคัญ ในใจเสี่ยวอิ๋งเองก็หาได้มีหม่อมฉันไม่ 

ไทเฮาทอดพระเนตรหย่งฉีและหลิวเสี่ยวอิ๋งที่ก้มหน้าเงียบ หลิวเสี่ยวอิ๋งนั้นคล้ายมีสิ่งใดจะพูด แต่กลับไม่กล้าพูด ในขณะเดียวกัน หย่งฉีก็ดูเหมือนจะรอให้น้องบุญธรรมของตนเป็นฝ่ายพูดออกมาด้วยตัวเอง 

ไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ” เยวี๋ยนหลี่เฉียงคุกเข่าลง กระหม่อมรู้ดีว่าไม่คู่ควร แต่กระหม่อมคือคนรักขององค์หญิงเพ่ยหลิง 

อะไรนะ!” คราวนี้ไทเฮาดูตกพระทัยยิ่งกว่าตอนที่ได้รู้เรื่องระหว่างองค์ชายห้ากับไป๋เฟิ่งเสียอีก ไทเฮาหันมามองหลิวเสี่ยวอิ๋งราวกับตั้งคำถาม 

เสี่ยวอิ๋ง!” 

หลิวเสี่ยวอิ๋งโขกศีรษะลงกับพื้น 

ทูลไทเฮา เป็นความจริงเพคะ หม่อมฉันกับองครักษ์เหยียนมีใจให้กัน 

ไทเฮาถึงกับนิ่งอึ้งไป พระอาการตกพระทัยนั้นทำให้หลิวเสี่ยวอิ๋งกังวลว่าจะทรงเป็นอะไรไป ไทเฮาทรงหลับพระเนตรลง สูดลมหายใจเข้าออกยาว ๆ หลายครั้งติดกันอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังพยายามสงบพระอารมณ์ ก่อนจะลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้ง

เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ยอมบอกเรื่องเหล่านี้กับข้าแต่แรก 

ทูลไทเฮา เดิมทีพวกเราต่างก็ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นเช่นนี้ หม่อมฉันไม่คิดว่าตัวเองจะหลงรักไป๋เฟิ่ง เสี่ยวอิ๋งเองก็ไม่ได้คิดว่าตนจะหลงรักองครักษ์เหยียน กระทั่งในวันนี้ที่พวกเราต่างก็แน่ใจในความรู้สึกของตนเอง จึงรีบมาทูลให้ทรงทราบเป็นคนแรก หย่งฉีอธิบาย คำพูดของเขาทำให้ไทเฮารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเด็กพวกนี้ก็เลือกที่จะบอกพระนางก่อนใคร ๆ 

ไทเฮามองหนุ่มสาวทั้งสี่สลับกันไปมาอยู่ครู่ใหญ่ สตรีที่หย่งฉีเลือก ดูไม่เหมือนคนอ่อนแอเปราะบาง ดวงตาคู่งามที่สบพระเนตรไม่คิดหลบเลี่ยงสายตาดุดันของพระนาง แต่กลับไร้ซึ่งความหยิ่งผยองหรือความก้าวร้าวใด ๆ ส่วนองครักษ์หนุ่มที่กล้ามาคุกเข่าเบื้องหน้าพระนางแล้วพูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำอย่างไม่กลัวตายว่าตนรักหลิวเสี่ยวอิ๋ง อีกทั้งคำพูดคำจา กิริยาท่าทางล้วนดูหนักแน่น น่าเกรงขาม มองไปแล้วก็ดูน่าสนใจอยู่ไม่น้อย หย่งฉีเองก็หาได้คัดค้านหรือต่อต้านองครักษ์ผู้นี้ แสดงว่าองครักษ์เหยียนย่อมต้องเป็นผู้ที่ พี่ชาย มองแล้วว่าดี จึงสนับสนุน ‘น้องสาว’ ให้ได้ลงเอยกับคนผู้นี้

ในที่สุด ไทเฮาก็ระบายลมหายใจออกมา

พวกเจ้ามาคุกเข่าขอเลือกคู่ครองให้ตนเองกันเช่นนี้ หากข้ายังดึงดัน ไม่เท่ากับกลายเป็นคนแก่ใจร้ายรึ ไทเฮาเอ่ยถามราวกับคนปลงตก ทั้งหมดนิ่ง เอาเถอะ พวกเจ้าลุกขึ้นได้แล้ว

เป็นพระกรุณา” ทั้งหมดกล่าวพร้อมกัน แล้วลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียง

ไหน ๆ ว่าที่หลานเขยกับหลานสะใภ้ข้าก็มาอยู่ตรงหน้าข้าแล้ว คนแก่อย่างข้าขอคุยกับเจ้าทั้งสองเป็นการส่วนตัวหน่อยได้หรือไม่ ไป๋เฟิ่ง องครักษ์เหยียน 

ได้เพคะ 

ได้พ่ะย่ะค่ะ 

พวกเจ้าที่เหลือออกไปให้หมด” ไทเฮาทรงไล่ 

บรรดานางกำนัลทั้งหมดพากันถวายคำนับ แล้วเดินออกจากห้องไป ในขณะที่หย่งฉีและหลิวเสี่ยวอิ๋งท่าทางอึกอัก เอาแต่มองคนรักของตน ไม่กล้าเดินออกไปเสียที 

ข้าไม่ใช่ยักษ์ไม่ใช่มาร ข้าไม่ทำอะไรคนรักของพวกเจ้าหรอก” น้ำเสียงรำคาญใจเอ่ยออกมา พร้อมกับดวงตาดุ ๆ

ไป๋เฟิ่งยิ้มและพยักหน้าให้หย่งฉี องค์ชายห้าเองก็ดูคล้ายกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ยามนี้ไป๋เฟิ่งหาใช่สตรีหัวอ่อนคนเดิม แต่นางเป็นถึงจักรพรรดินีหงส์ ส่วนเยวี๋ยนหลี่เฉียงก็เป็นอ๋องแห่งแดนปีศาจ

แล้วยังจะมีอะไรให้เขาต้องเป็นห่วงอีกหรือ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น หย่งฉีจึงพยักหน้าตอบไป๋เฟิ่ง แล้วหันไปส่งสายตาให้หลิวเสี่ยวอิ๋งเดินออกไปด้วยกัน 

เมื่อคนอื่น ๆ ออกไปหมด ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ท่ามกลางความเงียบ ไทเฮา ไป๋เฟิ่ง และเยวี๋ยนหลี่เฉียง ต่างมองสบตากันอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่มีใครกล่าวสิ่งใด จนกระทั่งไทเฮามีรับสั่งเรียกอีกสองคนเข้ามาหา 

มานั่งกับข้าสิ ไป๋เฟิ่ง องครักษ์เหยียน 

ไป๋เฟิ่งและเยวี๋ยนหลี่เฉียงเดินเข้ามานั่งกับไทเฮาตามรับสั่ง ไทเฮามองทั้งสองอย่างพิจารณาแล้วจึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ 

รู้หรือไม่ ยามที่หย่งฉีกับเสี่ยวอิ๋งบอกว่าเจ้าสองคนเป็นของรักของพวกเขา พวกเจ้าทำให้หัวใจข้าแตกสลาย” ไทเฮากล่าวเสียงเรียบ แต่หากข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าได้ลงเอยกัน นั่นคงเป็นข้าที่ทำหลานสองคนที่ข้ารักมากที่สุดหัวใจแตกสลาย ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้ามิอาจยอมให้เกิดได้

ไป๋เฟิ่งและเยวี๋ยนหลี่เฉียงได้แต่ฟัง ไม่รู้ว่าควรจะพูดสิ่งใดตอบ

หย่งฉีเป็นบุรุษที่ดีและเพียบพร้อม ทั้งรูปร่างหน้าตา กิริยามารยาท ความรู้ความสามารถ เขาไม่เคยเป็นรองผู้ใด สตรีทั่วทั้งแว่นแคว้นต่างปรารถนาจะได้เป็นชายาขององค์ชายห้า แต่เขากลับเลือกเจ้า” ไทเฮามองมายังไป๋เฟิ่ง เจ้าคิดว่าตนคู่ควรกับหย่งฉีของข้าหรือ หากแต่งงานเป็นชายาของเขา เจ้าต้องมีภาระหน้าที่มากมายให้ต้องรับผิดชอบดูแล เจ้าคิดว่าตัวเองทำได้หรือไม่ คิดว่าตัวเองเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาที่จะได้รับหรือเปล่า”

นัยน์ตาคมกริบจ้องมองไป๋เฟิ่ง แม้มิได้มีเจตนาข่มขู่ แต่ก็แฝงด้วยความกดดัน คล้ายต้องการทดสอบว่าสตรีตรงหน้าคู่ควรจะอยู่เคียงข้างหลานที่ทรงรักและภาคภูมิใจที่สุดหรือไม่

ไป๋เฟิ่งมอบสบพระเนตรไทเฮาอย่างไม่คิดหลบเลี่ยง ริมฝีปากสีกลีบกุหลาบคลี่ยิ้มละมุน เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นเสียจนแม้แต่ไทเฮาเองก็ยังเผลอจ้องมองอย่างลืมองค์

ทูลไทเฮา แม้การใช้ชีวิตร่วมกับคนคนหนึ่งต้องอาศัยความเหมาะสมหลายอย่างที่มากกว่าความรัก แต่ทุกอย่างล้วนต้องมีความรักเป็นที่ตั้ง เป็นจุดเริ่มต้นเพื่อนำไปสู่เป้าหมายของทุกสิ่ง แม้วันนี้ หม่อมฉันอาจจะยังไม่คู่ควรในสายพระเนตร แต่หม่อมฉันจะพยายามให้ตนเองดีพอ และจะทำให้ดีที่สุด”

เพราะเจ้ารักหย่งฉีอย่างนั้นหรือ”

เพคะ หม่อมฉันรักองค์ชายห้า

แต่ครั้งนี้หย่งฉีทำตัวไม่เหมาะสม ทำให้ข้าต้องผิดหวัง ทั้งยังเลือกคู่ครองเป็นสตรีที่ไม่เหมาะสมกับตัวเขา แม้ข้ากับฮ่องเต้จะรักเขามากเพียงใด ก็คงต้องปลดเขาจากตำแหน่งองค์ชาย” มาถึงประโยคนี้ น้ำเสียงของไทเฮาก็เยือกเย็นลงหลายส่วน “เจ้าจะว่าอย่างไร หากเขาจะไม่ได้เป็นองค์ชายอีกต่อไปเพราะเจ้า”

ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายหรือไม่ หรือจะมีฐานะเช่นไร หม่อมฉันก็เชื่อว่าองค์ชายห้าจะสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้”

“เพราะเหตุใด”

“เพราะองค์ชายห้ามีหม่อมฉัน” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส “ไม่ว่าเขาจะใช่องค์ชายหรือไม่ บุรุษที่หม่อมฉันรักก็ยังเป็นคนคนเดิมเสมอ เราสร้างความสุขเล็ก ๆ ร่วมกันได้ ไม่ว่าจะอยู่ในวัง อยู่ในป่าเขา หรืออยู่ที่ใด หม่อมฉันก็จะทำให้สถานที่แห่งนั้นเป็นบ้านที่องค์ชายห้าจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขเพคะ

ไทเฮามองลึกเข้าไปในดวงตาของไป๋เฟิ่งราวกับจะค้นหาความจริง ทว่าแววโกหกสักนิดก็หาได้ปรากฏ ยามที่นางพูด ล้วนพูดด้วยรอยยิ้มจริงใจ ในน้ำเสียงและจังหวะการกล่าววาจานั้นฉะฉาน หนักแน่น และมั่นคง หลังมองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุด ไทเฮาก็ยิ้มออกมา

“เอาล่ะ ข้ายอมแพ้เจ้าแล้ว เด็กอะไร ทั้งที่กำลังยิ้มอยู่แท้ ๆ แต่คำพูดกลับหนักแน่นราวกับแม่ทัพทหารกล้า” ไทเฮาหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันไปหาเยวี๋ยนหลี่เฉียง แล้วเจ้าล่ะ องครักษ์เหยียน เจ้าทำให้เสี่ยวอิ๋งกล้าขัดคำสั่งข้าได้ เจ้ามีดีอะไรให้หลานข้าไปรักเจ้ากัน

ความจริงแล้ว ไทเฮานึกประทับใจในตัวองครักษ์ผู้นี้ไม่น้อย ทั้งที่เป็นเพียงทหารองครักษ์ แต่กลับกล้าคุกเข่ายอมรับว่าตนรักองค์หญิงเพ่ยหลิงต่อหน้าพระนางโดยไม่มีความกลัวหรือความประหม่าเลยแม้แต่น้อย คนเช่นนี้ย่อมต้องปกป้องหลิวเสี่ยวอิ๋งได้ดีไม่แพ้หย่งฉีเป็นแน่

ทูลไทเฮา กระหม่อมไม่คิดว่าตนมีอะไรดีพอที่เคียงคู่กับองค์หญิง เพียงแต่กระหม่อมเชื่อว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่จะดูแลองค์หญิงได้ดีเท่ากระหม่อมหรือรักองค์หญิงได้เท่ากระหม่อมอีกแล้ว 

ผู้ฟังถึงกับนิ่งอึ้งไป บุรุษผู้นี้ท่าทางเย็นชา ดุดัน น่ายำเกรง แต่ยามพูดถึงหลิวเสี่ยวอิ๋งกลับดูอ่อนโยน ทั้งยังกล้าพูดว่ารักนางได้เต็มปากเต็มคำโดยไม่เก้อเขินเลยแม้แต่น้อย

ดูพวกเจ้าสองคนจะมั่นใจกันเหลือเกินนะ ว่าจะไม่มีใครรักหลานข้าได้เกินไปกว่าพวกเจ้า

ทั้งไป๋เฟิ่งและเยวี๋ยนหลี่เฉียงต่างก็ยิ้มรับ 

เอาเถอะ ถึงหย่งฉีกับเสี่ยวอิ๋งจะไม่ได้แต่งงานกัน แต่อย่างน้อย สองคนนั้นก็เป็นพี่น้องที่รักกันมาก” ไทเฮาถอนหายใจเบา ๆ “จำไว้นะไป๋เฟิ่ง หากเจ้าทำให้หย่งฉีต้องผิดหวัง เสี่ยวอิ๋งจะตามเล่นงานเจ้า ส่วนองครักษ์เหยียน หากเจ้าทำให้เสี่ยวอิ๋งต้องเสียใจ หย่งฉีจะตามเล่นงานเจ้าเช่นกัน

กระหม่อมทราบดีพ่ะย่ะค่ะ

ไทเฮายิ้มจาง ๆ ขณะมองดูหนุ่มสาวตรงหน้า จู่ ๆ ความรู้สึกเอ็นดูก็บังเกิดขึ้นในพระทัย พระนางจึงจับมือของไป๋เฟิ่งและเยวี๋ยนหลี่เฉียงขึ้นมา

ชีวิตข้า นอกจากฮ่องเต้แล้ว ก็มีเสี่ยวอิ๋งกับหย่งฉีที่ข้ารักมากที่สุด พวกเขาเป็นแก้วตาดวงใจของข้า หวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง”

“...”

“หลานทั้งสองของข้า ฝากไว้ในมือพวกเจ้าแล้ว 

หม่อมฉันจะไม่ทำให้ทรงผิดหวังเพคะ” ไป๋เฟิ่งจับพระหัตถ์ของไทเฮาตอบ 

กระหม่อมก็เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสัญญาจะดูแลองค์หญิงเพ่ยหลิงให้ดีที่สุด ตราบจนชีวิตจะหาไม่” เยวี๋ยนหลี่เฉียงให้คำมั่น 

ดี” ไทเฮารับสั่ง จากนี้ไปพวกเจ้าก็ถือเป็นหลานข้า 

ไป๋เฟิ่งและเยวี๋ยนหลี่เฉียงต่างยิ้มรับ 

เป็นพระกรุณาเพคะ 

เป็นพระกรุณาพ่ะย่ะค่ะ 

ไทเฮาพยักหน้ารับด้วยความเมตตา

ไป๋เฟิ่ง เห็นทีเจ้ากับหย่งฉีคงต้องรีบแต่งกันหน่อย พวกเจ้าอยู่ด้วยกันมานานแล้ว นานกว่านี้เห็นจะไม่ดี จะเป็นที่ครหาได้” ไทเฮากล่าว ไป๋เฟิ่งหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย ส่วนองครักษ์เหยียน บอกตามตรงว่าข้ายังหวงเสี่ยวอิ๋งของข้าอยู่ ยังไม่อยากให้นางจากไปไหน แต่ดูจากท่าทางของเจ้าแล้ว ข้าคงรั้งหลานคนนี้ไว้ไม่ได้ 

เยวี๋ยนหลี่เฉียงยิ้มน้อย ๆ เขาเองก็ไม่คิดจะยอมให้ใครรั้งเสี่ยวอิ๋งของเขาไว้ได้เช่นกัน

เอาเถิด แล้วข้าจะปรึกษากับฮ่องเต้เรื่องงานแต่งของพวกเจ้าทีหลังก็แล้วกัน 

เป็นพระกรุณาพ่ะย่ะค่ะ เยวี๋ยนหลี่เฉียงประสานมือคำนับ

“ไป๋เฟิ่ง เจ้าไปเรียกคนอื่น ๆ เข้ามาทีสิ” ไทเฮามีรับสั่ง พระพักตร์ไร้แววกังวล ต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

ไป๋เฟิ่งเดินออกไปข้างนอกเพื่อเรียกให้ทุกคนกลับเข้ามาตามรับสั่งไทเฮา แต่เมื่อออกมาถึงก็พบว่า คนข้างนอกดูเหมือนจะยังไม่พร้อมเข้าไปข้างในสักเท่าไหร่

“องค์ชายห้า องค์หญิงเพ่ยหลิง อย่ากริ้วเลยเพคะ ที่หม่อมฉันกราบทูลไทเฮาเช่นนั้นก็เพราะหวังดีกับท่านทั้งสอง” เสียงหลี่เย่พูดอย่างร้อนรน “หม่อมฉันเห็นพวกท่านมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ย่อมต้องรักและหวังดีต่อพวกท่านเป็นที่สุด แม่นางไป๋เฟิ่งผู้นั้นไม่คู่ควรกับองค์ชายห้า ส่วนองครักษ์เหยียนก็ไม่คู่ควรกับองค์หญิงเลยแม้แต่น้อย”

“บังอาจเรื่องส่วนตัวของข้ากับน้อง ใช่เรื่องที่เจ้าสามารถสอดมือเข้ามายุ่งได้เรอะ!” หย่งฉีพูดอย่างโกรธเกรี้ยว “หรือเจ้าคิดว่าการที่เจ้าเป็นคนสนิทของไทเฮา จะทำให้เจ้ามีอำนาจในการกำหนดคู่ครองให้ข้าได้!

“องค์ชายห้าเมตตาด้วย หม่อมฉันมิบังอาจ” หลี่เย่คุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นพร้อมทั้งร้องห่มร้องไห้เสียงดัง

“องค์ชายเพคะ” ไป๋เฟิ่งเรียก ก่อนที่หย่งฉีจะโมโหมากไปกว่านี้

“ไป๋เฟิ่ง!” องค์ชายห้ารีบเดินมาหา “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ไทเฮารับสั่งอะไรกับเจ้า”

“ไม่มีอะไรหรอกเพคะ ไทเฮาพระทัยดียิ่งนัก พระนางให้หม่อมฉันมาทูลเชิญองค์ชาย องค์หญิงเพ่ยหลิง และคนอื่น ๆ เข้าไปข้างในเพคะ” ไป๋เฟิ่งตอบ

“ตายล่ะตอนนี้หลี่เฉียงอยู่ตามลำพังกับไทเฮา” หลิวเสี่ยวอิ๋งหน้าตาตื่นตระหนก “หวังว่าเขาจะไม่ทำอะไรแผลง ๆ นะ”

“ไม่เลยเพคะ องครักษ์เหยียนนอบน้อมต่อไทเฮายิ่งนัก” ไป๋เฟิ่งบอก หลิวเสี่ยวอิ๋งลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เช่นนั้น เราก็เข้าไปข้างในกันเถอะ” หย่งฉีพูดกับไป๋เฟิ่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ตรงข้ามกับน้ำเสียงที่ใช้ยามหันมาพูดกับหลี่เย่

“ส่วนเจ้า แม่นมหลี่ ครั้งนี้ข้าจะละเว้นให้สักครั้ง แต่หากเจ้ายังไม่เข็ด กล้าเข้ามาก้าวก่ายเรื่องของข้าอีก ต่อให้อยู่เบื้องพระพักตร์ ข้าก็จะไม่ไว้หน้าเจ้าอีกต่อไป จำไว้!

พูดจบ หย่งฉีก็เดินกลับเข้าไปด้านในพร้อมไป๋เฟิ่งและหลิวเสี่ยวอิ๋ง ไม่มีสักคนที่คิดจะเหลียวกลับมาแลหลี่เย่ที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา

เมื่อกลับเข้ามาข้างใน หลิวเสี่ยวอิ๋งก็รีบเดินตรงเข้าไปหาไทเฮา หญิงสาวเหลือบมองเยวี๋ยนหลี่เฉียงเล็กน้อย เห็นเขายิ้มให้นางก็โล่งใจ พอเดาได้ว่าน่าจะเป็นข่าวดีมากกว่าข่าวร้าย

“เรื่องของพวกเจ้า ข้าไม่ขัดข้อง” ไทเฮารับสั่ง

หย่งฉียิ้มออกมาด้วยความดีใจ แต่ยังไม่ทันไร ถ้อยรับสั่งต่อมาก็ทำให้องค์ชายห้ายิ้มไม่ออก

“แต่จะให้ไป๋เฟิ่งอยู่ที่ตำหนักเดียวกับหย่งฉีอีกคงจะดูไม่เหมาะ ในเมื่อตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่านางเป็นหญิง ให้ไป๋เฟิ่งย้ายมาอยู่ตำหนักฉือหนิงกับข้า จนกว่าพวกเจ้าจะเข้าพิธีแต่งงานกันก็แล้วกัน”

หย่งฉีเบิกตากว้าง สีหน้าท่าทางคล้ายตื่นตระหนกราวลูกกระต่ายได้เห็นพญาเสือ

“แต่...”

“ไม่มีแต่” ไทเฮารับสั่งเสียงเรียบ ทว่าเด็ดขาด จนหย่งฉีไม่สามารถคัดค้านอะไรได้

หลิวเสี่ยวอิ๋งกลั้นหัวเราะให้กับปฏิกิริยาของหย่งฉี ยามออกไปเที่ยวนอกวัง พี่ห้าของนางยังแอบมาขโมยไป๋เฟิ่งไปจากนางได้ทุกคืน แล้วยามนี้กลับถูกพรากไป๋เฟิ่งให้มาอยู่ที่ตำหนักฉือหนิง ไม่รู้ว่าพี่ชายของนางจะนอนหลับได้หรือเปล่า

ใบหน้าของหย่งฉีเปลี่ยนสีไปมาอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดองค์ชายห้าก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งยังยิ้มออกมาได้ ยามที่ประสานมือคำนับไทเฮา

“พ่ะย่ะค่ะไทเฮา”

ใบหน้าเขาคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม หลิวเสี่ยวอิ๋งลอบมองอย่างสงสัย ใบหน้าของหย่งฉียามนี้มีแววเจ้าเล่ห์แฝงอยู่ และข้าง ๆ กันนั้น เยวี๋ยนหลี่เฉียงที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากหย่งฉีก็มีสีหน้าแบบเดียวกันขณะมองมาที่นาง และหลิวเสี่ยวอิ๋งก็คิดว่า นางเริ่มเข้าใจในความหมายของความเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของผู้เป็นพี่แล้ว

หากเยวี๋ยนหลี่เฉียงลอบมาหานางตอนดึกได้ แล้วเหตุใดหย่งฉีจะลอบมาหาไป๋เฟิ่งบ้างไม่ได้!

ศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นี้ ร้ายกาจพอกัน!

“เสี่ยวอิ๋ง เจ้าไปจัดการเรื่องห้องพักให้ไป๋เฟิ่ง ให้อยู่ห้องที่ติดกับเจ้าก็ได้ มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน” ไทเฮาสั่ง

“เพคะไทเฮา” หลิวเสี่ยวอิ๋งยอบกายคำนับ แล้วเดินนำนางกำนัลกลุ่มหนึ่งออกไป โดยไม่ลืมหันมาลอบส่งยิ้มให้เยวี๋ยนหลี่เฉียงด้วยรอยยิ้มซุกซน และไม่รู้ว่าเป็นเพราะเยวี๋ยนหลี่เฉียงใช้เวทมนตร์อะไรกับนางหรือเปล่า หลิวเสี่ยวอิ๋งจึงรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเขาดังอยู่ในหัว

เจอกันคืนนี้

องค์หญิงเพ่ยหลิงรีบก้มหน้าเดินจากไปทันที ไทเฮาเองก็ไม่รู้ว่าจะให้พวกหย่งฉีอยู่ทำอะไรต่อ จึงมีรับสั่งให้หย่งฉีและเยวี๋ยนหลี่เฉียงกลับตำหนักไป เพื่อที่พระนางจะได้พักผ่อน โดยมีไป๋เฟิ่งคอยถวายการดูแลแทนหลิวเสี่ยวอิ๋ง

และทันทีที่ออกมาจากตำหนักฉือหนิง หย่งฉีและเยวี๋ยนหลี่เฉียงก็หันมามองหน้ากันทันที

“คืนนี้เจ้าจะมาไหม” หย่งฉีกระซิบถาม

“มา” เยวี๋ยนหลี่เฉียงตอบสั้น ๆ ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเจ้าเล่ห์

“ข้าก็จะมาเหมือนกัน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 274 ครั้ง

1,946 ความคิดเห็น

  1. #1900 Aoaom2529 (@Aoaom2529) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:08
    e-book เถอะค่ะ อยากอ่านมากกกกก
    #1900
    0
  2. #1891 01pitchayamon (@01pitchayamon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 16:53
    บ้าไปแล้ววว
    #1891
    0
  3. #1890 冬 莫愁 (@My_prayfon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 01:58

    สนุกอ่ะ ร้ายทั้งพี่ทั้งน้อง5555

    ไรท์มาต่อเทอะนะ
    #1890
    0
  4. #1889 toeytoyly07 (@toeytoyly07) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 12:11

    ร้ายกาจจริงๆ555
    #1889
    0
  5. #1888 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 17:27

    เจ้าเล่ห์ทั้งศิษย์พี่ศิษย์น้องเลยจริงๆ 5555

    #1888
    0
  6. #1887 Mimme_mk (@Mimme_mk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 09:26
    แสบทั้งคู่จริงๆ555555
    #1887
    0
  7. #1885 มิวสิการ์ (@musica_pm) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 17:03

    ขำ สุดจริงๆ5555

    #1885
    0
  8. #1884 Panarinya (@Panarinya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 05:16

    สมเป็นศิษย์พี่น้อง เจ้าเล่ห์เหมือนกัน
    #1884
    0
  9. #1883 DaizyDuck (@DaizyDuck) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 17:11
    ศิษย์พี่กับศิษย์น้องนี่มันน่าตีทั้งคู่จริงๆ 55555
    #1883
    0
  10. #1882 xiaohaizi (@xiaohaizi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 22:23
    มีแอบถามกันนิดๆ
    #1882
    0
  11. #1881 PinkyJame (@PinkyJame) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 22:07

    อยากให้ไป๋เฟิ่งเก็ยความใสซื่อไว้บ้างง

    แต่คงไม่ได้แล้ว

    #1881
    0
  12. #1880 ping_ppping (@ping_ppping) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 17:26
    ว้ายยยยยยย ร้ายทั้งคู่ลยค่า
    #1880
    0
  13. #1879 เสี่ยวอวิ๋น (@wuyun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 15:54
    หึหึ น่าตีจริงๆเลย ทั้งองค์ชาย ทั้งองค์รักษ์
    #1879
    0
  14. #1878 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 07:52
    หึหึ ร้ายทั้งคู่
    #1878
    0
  15. #1877 fadiana (@fadiana) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 05:48
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1877
    0
  16. #1370 nonameja55 (@nonameja55) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 04:36
    จัดมันเลยๆๆๆๆๆเก่งแต่มีพวกๆๆๆป้าบๆๆ
    #1370
    1
  17. #1367 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:43
    แง พี่น้อง จะฆ่ากันซะละ แต่ก็นะ ปีศาจ เค้าคือปีศาจ ย่อมไม่มี พี่น้อง ในหมู่มาร คุณธรรมไม่มี ไม่งั้นเป็นปิศาจไม่ด๊ายยย 555
    #1367
    2
  18. #1366 Beaw12 (@Beaw12) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:34
    ฆ่ามันเลยท่านอ๋อง!!!!
    #1366
    1
  19. #1365 MChirapon (@MChirapon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:25
    ฟาดมันเลยท่านอ๋อง ฟาดม๊านนนนนนน
    #1365
    1
  20. #1364 Pukpui00 (@Pukpui00) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:03
    อ๋องของเค้า
    #1364
    1
  21. #1363 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:23
    จัดการให้ได้นะท่านอ๋อง จะได้กลับไปหาองค์หญิง
    #1363
    1
  22. #1362 JJeeda (@JJeeda) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:19
    สนุกมาก อยากอ่านอีก ค้างงงงง
    #1362
    1
  23. #1361 นิรนาม ^ ^* (@ch_patt) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:10
    มาให้กำลังใจจจจจ
    #1361
    2
  24. #1360 แมวน้อยกินจุ (@hi584584) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:46
    จัดการเลยเพ่!! ฆ่ามันๆๆๆฆ่ามานนนนนนน//โทดทีอินจัด= =;;
    #1360
    1
  25. #1359 anwapass (@AomKazuko) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:28
    จัดการเบยยย พวกชอบอิจฉา
    #1359
    1
  26. #1358 monprapai (@monprapai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:26
    พี่เฉียงเอาสายฟ้าฟาดทรมานมันซักห้าร้อยปี อย่าเพิ่งให้มันรีบตาย
    #1358
    2
  27. #1357 failAM (@fai-lAM) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:25
    ท่ายอ๋องเท่ห์มากกกจัดการมันนนน
    #1357
    1
  28. #1356 MT7BB (@MT7BB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:24
    ส่งไปเลยค่ะ ลงนรกไปเลย
    #1356
    1
  29. #1355 zeromii (@zeromii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:18
    โฮฮฮ .... อิอ๋องงงง ฮืออออออ ทำไมแม่มเท่ห์งี้ว้าาา คนที่ดูใจร้าย สามารถฆ่าทุกอย่างได้อย่างเลือดเย็น ก็มีสิ่งที่รักและหวงแหนอย่างที่สุดเหมือนกัน เกิดเป็นหลี่เฉียงไม่ง่ายจริง ๆสู้ ๆ (ชูป้ายไฟ)​
    #1355
    1
    • #1355-1 荩赢 จิ้นอิ๋ง (@praepailin_na) (จากตอนที่ 16)
      14 พฤษภาคม 2562 / 19:37
      ช่ายเลย เกิดเป็นหลี่เฉียงไม่ง่าย ฮืออออ
      #1355-1