Holy War ทำไงได้ผมชอบคนมีเจ้าของแล้ว! [YAOI]

ตอนที่ 20 : Chapter 19: Factor 120per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 มิ.ย. 57

 Chapter 19: Factor
 
 
  
                หลังจากที่ไอ้เอกมาก่อกวนผม จูนก็ยิ่งดูเเลผมมากขึ้น...ทั้งๆ ที่ผมสามารถดูเเลตัวเองได้แล้วก็เถอะ
  จูนก็ไม่ยอมจะให้ผมไปไหนมาไหน คอยทำนู้นทำนี้ให้ตลอด ผมก็ดีใจอยู่หรอกถ้าไม่มีจามานั่งเฝ้าเกือบทุก
 วัน แถมเด็กนี้ยังลากจูนกลับไปนอนบ้านอีกต่างหาก
 
 
                "กูว่ามึงไม่ต้องมาแล้วก็ได้นะจูน กูช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว" ผมพูดออกไปขณะร่างบางกำลังหอบเสื้อผ้าผมไปซัก
 
 
                "ไม่เอาอ่ะ ไว้มึงหายก่อน"
 
                เขาไม่สนใจผมแล้วก็เดินไปซักผ้า ทิ้งให้ผมนั่งเล่นกับซีโร่ที่นอนอืดอยู่ ผมอยากจะฆ่ามันก็วันนี้แหละ จูนทั้งกอดทั้งจูบมัน แต่ผมแค่ปลายเล็บยังไม่เเตะเลย


ผมเป็นเอามากเลยนะเนี่ย.....อิจฉาแม้กระทั้งแมว

"เหมียว"

"กินแล้วก็นอน วันๆไม่ทำอะไรเลยนะ"

"ขนาดกับเเมวยังพาลใส่ได้นะ นิสัยจริงๆ" ไม่ใช่เสียงที่ผมอยากจะได้ยินเลย

"เธออายุน้อยกว่า หัดเกรงใจกันบ้าง" ผมหันไปตักเตือนจาที่เดินเข้าบ้านผมมา แถมมาว่าผมหน้าตาเฉย

"ก็ไม่อยากมาหรอก แต่หวงพี่"

"หวงไปเถอะ ได้มาแล้ว" ผมตอบกลับหน้าตาย พร้อมกับหันไปเร่งเสียงโทรทัศน์ให้ดังขึ้น

"พี่กาย!" จาเอ็ดเสียงดังจนซีโร่สะดุ้ง

"เฮ้ เบาๆดิ"

"นิสัยไม่ดีแบบพี่นะ ฉันไม่เอาเป็นพี่เขยหรอก"

“สาบานได้ว่าถ้าเธอเป็นผู้ชาย เจอต่อยไปนานแล้ว”  ผมขบกรามแน่นเพื่อระบายความโกรธ เด็กคนนี้ถ้าเป็นผู้ชายผมคงจะต่อยมันตายไปแล้ว

น้องจูน.......สิ่งที่ย้ำเตือนผมเสมอ

ถ้าผมได้พี่เขามาเมื่อไหร่นะ จะฟัดให้หนำใจเลยคอยดูเถอะ

“พอแล้วไม่ได้อยากจะมาทะเลาะด้วยหรอกนะ แค่จะมาฝากพี่”  ผมขมวดคิ้วให้จาหลังจากที่เธอพูดจบ  

“พรุ่งนี้โรงเรียนจะพาไปทัศนศึกษาค้างสี่ห้าวัน พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่บ้าน จะให้พี่จูนมาอยู่กับพี่ด้วย”

“โอเค จะฟัดให้อย่างดี”

“ขาเดี้ยงก็ไม่เจียมตัวเลยนะแหม!

“เออ ไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก โชคดีก็แล้วกัน”  ผมหัวเราะขำให้กับความหวงพี่ของจา  ก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าเด็กคนนั้นดูจะรักจูนมาก  จาไม่ตอบอะไรผมเธอเดินไปหาจูนที่หลังบ้านแล้วก็เดินมาลาผมกลับบ้านพร้อมกับร่างบางที่เดินออกมาด้วย

“จะกลับแล้ว?”

“อืม เดี๋ยวถ้าอาหารเสร็จจะยกมาให้นะ”  พูดจบเขาก็พาร่างของตัวเองกับน้องสาวออกจากบ้านของผมไป

ผมที่นั่งเบื่ออยู่แล้วก็คงต้องเบื่อกว่าเดิม  ซีโร่ก็คงหายไปนอนอีกตามเคย 

 


“เหี้ยกาย!!!” 

ผมที่เผลอหลับไปก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา ตอนแรกก็คิดว่าเป็นจูนปลุกให้ลุกขึ้นมาทานข้าว แต่ที่ไหนได้ พวกเพื่อนๆตัวดีของผมต่างหาก.......มันหาบ้านผมเจอได้ยังไง

“กูไม่เคยพาพวกมึงมาบ้านเลยนะ มาถูกกันได้ยังไง”

“โอ้ยไอ้ห่า กูมีปากถามทางได้ มึงก็เคยบอกพวกกูว่าอยู่ที่ไหน บ้านมึงไม่ได้หายากอะไรขนาดนั้น

ผมมีเพื่อนอยู่สองคนสนิทกันตั้งแต่อยู่มัธยมรู้ไส้รู้พุงกันหมด  พวกเราสูงพอๆ กันตัวโตเหมือนกันนิสัยสันดานเองก็เช่นเดียวกัน

“ที่รักมึงล่ะ”

และแน่นอนพวกมันรู้ว่าผมชอบจูน.........แต่พวกมันรู้จักแค่ชื่อเท่านั้นแหละ ไม่เคยเห็นหน้าหรอก

“เดินมานั่นไง”  จูนเดินมาพร้อมกับถาดอาหารแต่พอเจอเพื่อนของผมเขาก็ตกใจเกือบจะทำถาดคว่ำ มันน่าตกใจขนาดนั้นเลยหรือไง

“จูน” มันไม่ใช่เสียงของผมที่พูดออกไป....สองคนนี้รู้จักกันงั้นหรอ?

เพื่อนของผม.....กับจูน

มันเรื่องอะไรกันแน่? 



 

“ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีมั้ย?”  เสียงของจูนดังขึ้นถามเพื่อนของผม สีหน้าของเขาทั้งสองคนมันอธิบายยากเสียเหลือเกิน ทั้งดูมีความสุข ดูเศร้า

“อืม สบายดี” จูนยิ้มแห้งให้มันก่อนจะเดินมาหาผม เขาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างเร่งรีบ

“กู....เอ่อ ไปนะ” ไม่รู้ฟังผมพูด  จูนเดินออกไปโดยไม่สนใจผมเลย ผมมองหน้าเพื่อนตัวเองด้วยความสงสัย รู้จักกัน? งั้นหรอ

“มันเรื่องอะไร?”

“จูน.......คนนี้ที่มึงชอบใช่มั้ย?” 

“อืม”

“.........” มันเงียบแล้วทรุดตัวลงโซฟา  หมายความว่ายังไง? 

“มึงจะบอกอะไรกู มึงกับจูนเป็นอะไรกัน?!”   ผมเริ่มเดือดเมื่อพอจะเดาความจริงออก  แฟนเก่า?  ถ้าเกิดใช่ขึ้นมาผมว่ามันไม่โอเคแล้วนะครับ

เพื่อนคนนี้ของผม ตั้งแต่ผมคบกับมันมา....มันไม่เคยมีแฟนเลย เคยถามมันไปว่าทำไมไม่มีเเฟน...มันบอกว่า มันมีเเฟนแล้ว  มันรักแฟนของมันมาก แล้วตอนนี้มันก็กำลังตามหาเขาอยู่

“จูนกับกู เราเคยคบกัน”

“เรื่องมันจบไปแล้วไม่ใช่หรือไง ดังนั้นตอนนี้จูนก็เป็นของกู”  มันหัวเราะในลำคอก่อนจะแหงนมองหน้าผม  มันยิ้มแห้งให้ผมเหมือนกับว่าผมพูดอะไรผิดไป

“และที่สำคัญ  กูกับจูนไม่เคยเลิกกัน”

“มึงหมายความว่ายังไง!!!”  ผมกระชากคอเสื้อมันด้วยโทสะจนเพื่อนของผมอีกคนต้องดึงตัวเราสองคนให้แยกกัน

ผมโกรธ......โมโห

ความวัวยังไม่ทันหาย  ความควายก็เข้ามาแทรกแล้ว เรื่องของไอ้เอกยังไม่จบยังจะมีเรื่องนี้เข้ามาอีก ให้จัดการพร้อมๆ กันมันไม่ไหวนะเว้ย

“กูว่าพวกมึงใจเย็นก่อนนะเถอะเหี้ย  มานี่กลับเลยมา”  มันลากตัวเพื่อนตัวดีออกบ้านของผมไปเพื่อไม่ให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้

ไม่เคยเลิกกัน? งั้นหรอ?

ผมโมโหจนแทบอยากจะปัดถาดอาหารของจูนทิ้งให้มันรู้แล้วรู้รอด......แต่ก็ทำไม่ลงอยู่ดี  คิดไปก็สมเพชตัวเองเปล่าๆ  ไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แต่ก็ห่วง หวงเขา แคร์ความรู้สึกของเขามากกว่าใครๆ

ผมนั่งทานข้าวที่จูนเอามาให้คนเดียวเงียบๆ ไม่นานร่างบางก็เข้ามาพร้อมกับถุงเสื้อผ้า ผมลอบยิ้มให้กับตัวเองอย่างน้อยๆ ผมก็จะได้ทำแต้มบ้างในช่วงเวลาที่เขามาอยู่กับผม

“มีอะไรหรอกาย กับข้าวไม่อร่อยหรอ?”

“เปล่า....มึง รู้จักเพื่อนกูหรอ”  ผมถามจูนไปตามตรง  ร่างบางชะงักเล็กน้อยและหันกลับมามองผมด้วยสายตายากจะอ่านความรู้สึกได้

“เคยคบกันน่ะ...ไม่สิ ยังไม่ได้เลิกกันเลย”

“หมายความว่ายังไงจูน!” ผมทนไม่ไหวกับคำพูดที่ชวนงงของทั้งสองคนนี้เต็มทนแล้ว สรุปมันยังไงกันแน่?

“ใจเย็นก่อนสิกาย....”

“มึงก็รู้ว่ากูคิดยังไงกับมึง ช่วยอธิบายให้กระจ่างหน่อยได้มั้ย?”  ผมพูดเสียงอ่อนลงเพื่อให้เขาเห็นใจ  จูนถอนหายใจส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

“เราเคยคบกันตอนขึ้นม.ปลาย เราคบได้เกือบจะปี กูกับเขา....เรารักกันมาก แล้วจู่ๆ เขาก็ต้องย้ายโรงเรียนเพราะปัญหาทางบ้าน ตอนแรกๆ เราก็คุยกันเหมือนเดิมอยู่หรอก แต่เหมือนต่างฝ่ายต่างห่างเหิน...ไม่โทรหากันไม่ติดต่อกันแล้วก็ไม่ได้บอกเลิกกันด้วยซ้ำ”

“........”

ผมนั่งเงียบตลอดเมื่อจูนพูด....ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมควรจะแก้ปัญหายังไงล่ะ?  ยอมเป็นคนดีที่หลีกทางให้พวกเขาทั้งสอง

แต่ไม่!

           ผมไม่ได้เป็นคนดี ดังนั้นผมไม่มีทางปล่อยให้จูนกลับไปรักกับมันถึงแม้มันจะเป็นเพื่อนรักของผมก็ตามเถอะ

“แต่กูกับเขา เราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอก”

“ทำไมล่ะ?”

“กูไม่อยากจะมีใครแล้ว แค่นี้.......ก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว”  จูนพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก  เขายกถาดอาหารที่ผมทานเสร็จไปล้าง  ส่วนผมก็หันมองร่างบางตลอด ผมอยากจะเดินไปกอดร่างบางนี้เอาไว้ เก็บเขาเอาไว้เป็นของผมคนเดียว

 กายคนโง่.....เอาแต่หลอกตัวเองไปวันๆ  

 



“กาย ไปเรียนเร็ว”

พอเห็นผมอาการดีขึ้น จูนก็ปลุกผมเดินแต่เช้าเพื่อไปเรียน ความจริงผมจะโดดไปอีกสองสามวันก็ได้ แต่จูนก็ไม่ยอมอยู่ดี

“....”  ผมไม่ตอบอะไรร่างบาง เพราะตอนนี้อยากจะนอนสุดๆ  จูนที่ใส่ชุดนักศึกษาเรียบร้อยซึ่งต่างจากผม  ชุดที่ใส่นี้ไม่เรียกชุดนอนเลยครับ

“จาไปแล้วหรอ?”

“อืม ไปส่งจาเสร็จก็กลับมาปลุกมึงนี่แหละ ซื้อโจ๊กมาให้กินด้วยนะ”

“มันแปดโมงอยู่เลยนะจูน  กูมีเรียนตอนสิบโมงนะ  มึงเองก็เรียนสิบโมง”

“เผื่อรถมันติดไง ไปอาบน้ำเถอะ กูไปรอข้างล่าง”  ว่าแล้วเขาก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูมาให้ผมและไปเปิดตู้เสื้อผ้าดึงชุดนักศึกษามารีดให้

“เฮ้อ”  ผมได้แต่ถอนหายใจยอมทำตามที่ร่างบางสั่งแต่โดยดี  ขัดใจมากไปมันก็ไม่ดี ขืนเกิดทะเลาะกันขึ้นมาอีกมันไม่คุ้มเอาเสียเลย

พอถึงมอ จูนก็มาส่งผมที่คณะเขาเอาแต่ถามอยู่นั่นแหละว่าจะให้อยู่ด้วยมั้ย?  เดินไหวมั้ย?  แถมยังชะเง้อมองหาเพื่อนของผมที่นั่งคุยกันอยู่ให้พวกมันมาพาผมไป  เอาตามตรงมั้ยครับว่าตอนนี้ผมไม่อยากให้จูนเจอเพื่อนของตัวเองเลย

ผมน่ะ....เชื่อว่าจูนจะไม่กลับไปหามัน  แต่เพื่อนของผม ผมเองก็ไม่รู้กับมันเหมือนกัน

“จูนแม่งดีชิบหายเลยว่ะไอ้กาย ถึงว่ามึงถึงได้หลงเอาๆ”  ผมไม่ตอบอะไรแต่จ้องหน้าเพื่อนอีกคนของผม  มันจ้องผมกลับสายตาของมันไม่ได้จะกวนอะไรผม....แต่มันเป็นสายตาขอความเห็นใจ

“กูรู้ว่ามึงจะพูดอะไร”

“กูไม่ได้เห็นแก่ตัวแต่....”

“กูไม่ให้มึงหรอก ของๆ กู กูรักมาก ถึงมึงจะเคยคบกันมาก่อน แล้วไง? ตอนนี้จูนเป็นของกู มึงเอง....ก็ควรตัดใจไม่ใช่หรอ”

“มึงไม่เข้าใจหรอกไอ้กาย! ว่าการรอเขาแล้วพอกูเจอเขา....มึงจะให้กูตัดใจจากเขา ทั้งๆ ที่กู...รอเขาตลอดงั้นหรอ”   ตอนนี้มันไม่ใช่สงครามอะไรหรอกแต่มันเรียกว่าการแสดงความเห็นแก่ตัวของแต่ละคนออกมาต่างหาก  ผมเป็นคนหัวรั้นใครก็รู้...ถ้าผมจะเอาแล้ว ใครๆ ก็เปลี่ยนใจผมไม่ได้ แต่เพื่อนคนนี้ของผม....มันน่าสงสาร

เหอะ! แล้วไงล่ะ?

เรื่องแบบนี้ผมไม่สงสารใครทั้งนั้น

“แต่กูรักจูนมากนะ  มึงก็เห็น....ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมากูไม่เคยมีใครเลย....”  มันพูดเสียงอ่อนลง  มันเสียใจ  สีหน้าที่แต่ก่อนเก็บความรู้สึกเก่งกว่าใครตอนนี้มันกลับดูเศร้า....

“กูว่าพวกมึงหยุดพูดเรื่องนี้กันดีกว่านะ  มันขึ้นอยู่กับเจ้าตัวมากกว่านะเว้ย ว่าเขาจะเลือกใครไม่เลือกใคร”

แต่กูกับเขา เราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอก

คำพูดของจูนยังคงวนเวียนในหัวผมตลอดชั่วโมงเรียน  ผมไม่ได้สนใจวิชาที่อาจารย์หน้าห้องสอนเลยสักนิด  มันจะน่าอายมั้ยถ้าผมจะบอกว่าผมกลัว.....

ผมกลัวที่จะเสียจูนไปอีก.....





 

“กาย!

เสียงจูนดังขึ้นทำให้ผมหันไปมอง   เขาเดินมาหาผมแล้วยิ้มให้....ตัวผมเองก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลย

“เลิกแล้วใช่มั้ย? กลับกันเถอะ”  

“อืม”  ผมตอบร่างบางแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปกับเขา  แต่จู่ๆ  เพื่อนตัวดีของผม....มันก็มาก่อเรื่องไว้เสียก่อน  ถ้าไม่ติดว่าจูนอยู่ด้วยนะผมต่อยมันไปแล้ว

“จูน”

“ฟ้าคราม....” จูนชะงักเมื่อได้ยินเสียงไอ้ฟ้าเพื่อนของผม  มันเดินมาหาจูนทั้งๆ ที่ผมอยู่ด้วย จูนเองก็ทำหน้าไม่ถูกเหมือนกัน

“มีอะไรหรือเปล่า”

“อยากจะคุยด้วย จูน.....เรา” 

“กูหิวข้าวแล้วอ่ะจูน” ผมไม่สนใจหรอกว่ามันจะพูดอะไรกับจูน  ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวยังไง...สันดานมันก็ไม่เปลี่ยนอยู่แล้ว  จูนเป็นของผมไม่ยกให้ใครหรอกนะ

“ไว้วันหลังแล้วกันนะ  เจอกันฟ้าคราม...”  และแน่นอนจูนต้องรีบพาผมไปหาอะไรกินอยู่แล้ว ส่วนไอ้ฟ้าเองมันก็ไม่ตามมาแน่นอน   เพื่อนคนนี้ของผม...เป็นคนที่เข้าใจยากจริงๆ

            “แวะหากินอะไรที่ห้างดีมั้ยกาย  ตอนนี้คนก็คงไม่เยอะด้วย”  ผมพยักหน้าแทนคำตอบแล้วนอนพิงเบาะรถระหว่างที่จูนกำลังขับรถอยู่  ร่างบางฮัมเพลงไปเบาๆ เพราะคิดว่าผมหลับ  หึ  มุขนี้ผมใช้บ่อยครับบอกเลย

            “กาย  ถึงแล้ว”  ไม่นานเราก็มาถึงห้างที่อยู่ใกล้ๆ มอ   เด็กนักเรียนหญิงหลายคนมองมาทางผมแล้วหัวเราะกันคิกคัก  มันก็สมควรหรอกนะ  ชุดนักศึกษาที่วันนี้ถูกระเบียบทุกอย่าง  เสื้อก็รีดเนียบอย่างดีใส่เข้าในกางเกงสีดำตามแบบมหาลัยเพราะว่าจูนเป็นคนจัดให้  แต่ไอ้รองเท้าน่ะ....ผมเป็นคนหามาใส่เอง

            ถ้าขืนให้ผมใส่ผ้าใบไปมีหวังได้โดนตัดขาเน่าๆ ทิ้งไปแน่  จำใจคีบรองเท้าแตะออกจากบ้านมาก็ยืนทำใจอยู่นานเหมือนกัน  ไปมอ ก็มีแค่คนในคณะไม่กี่คน แต่มาห้างมีแต่คนมอง...อารมณ์เสีย บอกเลย

            “เป็นอะไรหรือเปล่ากาย”

            “เปล่าหรอก ไปกินข้าวเถอะหิวแล้ว”  จูนพยักหน้าแล้วเราสองคนก็เดินเข้าไปในร้านอาหารเล็กๆ ที่ปลอดคน  สั่งอาหารไปไม่นานก็ได้กินสมใจ

            ตอนแรกก็กะว่าจะกลับบ้านกันเลยแต่จูนบอกว่าอยากจะซื้อของใช้เข้าบ้านซะก่อน  ไอ้ผมก็อยากจะขัดอยู่หรอก...แต่โดนคนตัวเล็กส่วนมาเถียงไม่ออกเลย 

            “ก็บ้านมึงอ่ะ อะไรๆก็หมด”    ทำแบบนี้ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยดีมั้ย?

            ผมที่คีบแตะลากรถเข็นเดินตามร่างบางที่หยิบนู้นหยิบนี้ใส่รถ   จะว่าไปผมก็แอบดีใจเหมือนกัน.....ที่เขาเป็นห่วงผมมากขนาดนี้

            แต่คนเรามีความสุขได้ไม่นานหรอก จริงมั้ย?

            จูนหยุดเดินเมื่อมีร่างสูงหนาที่แสนคุ้นหน้าคุ้นตาเดินเข้ามาหาพวกเรา  ผมรีบเดินไปยืนบังจูนไว้ทันที  ไอ้เอก.....เราเจอมันอีกแล้ว 

            “จูน”

            “มึงมีอะไร”  ผมไม่ใช่คนถนอมน้ำใจใครอยู่แล้ว  พูดกันตรงๆ ไปเลยดีกว่า  ไอ้เอกชักสีหน้าใส่ผม  มันพยายามที่จะมาจับตัวจูนแต่ก็ไม่พ้นมือของผม

            “ขาหายเดี้ยงแล้วงั้นหรอ?”  มันพูดแล้วยิ้มเยาะใส่ผม   ไอ้เอกไล่มองสารรูปของผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหัวเราะออกมา

            “หึ  ขนาดตัวเองยังจะเอาตัวเองไม่รอด  แล้วมึงคิดว่ามึงจะปกป้องจูนได้งั้นหรอ”

            “อย่างน้อยๆ กูก็ปกป้องจูนจากไอ้เลวแบบมึงได้ ถอยไป! กูกับจูนจะซื้อของ”  

            “จูน....เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันนะ”  ไอ้เอกพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอนขอร้องให้จูนยอมพูดกับมัน  แต่ก็เปล่าประโยชน์

            “พี่เอกอย่ามายุ่งกับจูนเลยนะครับ จูนขอร้องล่ะ” 

            “หมายความว่ายังไง” 

            “เราเลิกกันแล้วนะครับพี่เอก  จูนขอล่ะ...เลิกยุ่งกับจูนเถอะนะครับ”   ไอ้เอกทำหน้าไม่ถูกเมื่อจูนตอบกลับไป   มันดูไม่พอใจมากกับการที่จูนทำแบบนี้  ในใจมันคงอยากจะต่อยหน้าผมมาก

            “จูน...ทิ้งพี่!  เพื่อมาหามันงั้นหรอ”    พอไม่พอใจอะไรก็พาล   นิสัยคนเลวมันก็เป็นแบบนี้แทบทุกคน   ไอ้เอกพาลมาหาผมที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยกับสาเหตุที่จูนเลิกกับมัน

            จูนเลิกกันมัน  เพราะว่าไอ้เอกเป็นแบบนี้ไง

            นิสัยยที่แท้จริงถูกซ้อนไว้ภายใต้หน้ากากที่เหมือนกับเทพบุตรของมันที่อาบไปด้วยยาพิษ    ถ้าขืนจูนยังคบกันมันอยู่....วันดีคืนดีไอ้เอกจะไม่ลุกขึ้นมาตีจูนงั้นหรอ

            แค่คิด....หัวใจผมมันก็ไม่ยอมแล้ว

            “ได้ยินชัดแล้วก็ถอยไป  แล้วก็อย่ามายุ่งอีก!”  ผมย้ำครั้งสุดท้ายก่อนจะพาจูนเดินออกไปจากตรงนี้   ไอ้เอกหันมองพวกผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยแรงโทสะ

            “อย่าคิดว่าพี่จะปล่อยจูนไปนะ”

            “.....”  จูนหยุดเดิน แล้วฟังไอ้เอกที่กำลังโมโหจัด  หน้าของมันแดงไปด้วยความโกรธ  เสียงที่อยู่ฮึดฮัดไม่พอใจ

            “พี่ไม่มีทางปล่อยจูนไปหรอก  พี่ไม่รู้หรอกนะว่าจูนเลิกกับพี่เพราะอะไร”

            “......”

            “แต่พี่อยากจะบอกจูนไว้นะ   จูนไม่เหมือนคนอื่น.....พี่รักจูนมากที่สุด  ดูแลจูนดีที่สุด  แล้วถ้าเกิดจูนไปได้ยินเรื่องแย่ๆ ของพี่มา....ใช่  พี่อาจจะเป็นแบบที่เขาพูดกัน   แต่สำหรับจูนไม่ใช่นะ....”

            “.ทำไม.....”

            “จูนเป็นลมหายใจของพี่   เป็นหัวใจของพี่......พี่ไม่ทำร้ายหัวใจของตัวเองหรอกนะจูน....กลับมาหาพี่เถอะ  พี่ไม่ทำอะไรอย่างที่จูนคิดไว้แน่.....กลับมาหาพี่เถอะ” 

            ไม่รู้ทำไม....ผมถึงได้กลัวขนาดนี้   ผมจับมือจูนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย  จูนเองก็นิ่งเงียบไม่ตอบอะไร  มีอยู่หลายครั้งระหว่างที่ไอ้เอกพูด จูนทำท่าดึงมืออกไป.......แต่ไม่  ผมไม่ยอมหรอก  ไม่เด็ดขาด

            มันรักจูนมากแค่ไหน........ผมบอกได้เลยว่าผมรักจูนมากกว่าที่มันรัก

            จูนเป็นลมภายใจ  เป็นหัวใจของมัน

            แต่สำหรับผม   จูนคือส่วนหนึ่งของชีวิตผม  เป็นสิ่งที่ผมต้องการ  เป็นสิ่งที่ผมขาดไม่ได้.....จูนเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตผม  เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของผม

            ต่อให้ต้องตาย....เพื่อแลกกับจูน  ผมก็ทำได้ 







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,197 ความคิดเห็น

  1. #1195 Amz_primO (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 12:43
    เอกขี้โม้ จูนอย่าไปเชื่อ
    ถ้าเขารักจูน ทำไมตอนจูนห้าม เขาไม่ฟังล่ะ?
    อย่าเชื่อนะจูนนนน!
    #1,195
    0
  2. #1185 ˋRAPUNZEL. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 21:09
    เชียร์กานสุดพลัง-.-
    #1,185
    0
  3. #1184 yoyo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 15:47
    น้องจูนจะฮอตไปไหน มีแต่หนุ่มๆมารุมรัก

    กายคู่แข่งเพียบอ่ะ สู้ๆนะ
    #1,184
    0
  4. #1165 noonoina (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 00:37
    เครียดและเหนื่อยแทนจูนจริงๆ น่ารักให้น้อยๆหน่อยสิจูน
    ปัญหาจะได้ไม่เยอะอย่างนี้
    #1,165
    0
  5. #1154 Mikanchan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 20:18
    ตอนแรกแอบเกลียดกายนะ แถมแอบเชียร์พี่เอกเบาๆ

    แต่หลังๆมา เชียร์กายค่ะ 5555555 

    =////= 
    #1,154
    0
  6. #1153 BLUETOPAZ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 05:25
    ตายล่ะ หายเดี้ยงเร็วๆ นะกาย -.-;;
    #1,153
    0
  7. #1152 ~~... แมวน้อย...~~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:19
    คู่แข่งเยอะมากเลยนะเฮียกาย
    #1,152
    0
  8. #1150 Mysterious (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 14:00
    แกเนื้อหอมไปนะจูน พี่เอกยังคงตามตื้อตามราวีต่อไป คำพูดพี่เอกเชื่อถือได้มากแค่ไหน จูนจะใจอ่อนมั๊ย? แล้วฟ้าครามอยากบอกอะไรจูน เอาล่ะกาย คู่แข่งเพียบ ทุกคนมีผลกระทบต่อความรู้สึกจูนทั้งนั้น ทั้งรักเก่าที่ไม่เคยลืม คนรักที่ดูแลเรามาตลอด และคนที่เรารัก จูนจะเลือกใคร หรือจะจบหักมุมจูนไม่เอาใครเลย!!
    #1,150
    0
  9. #1149 Gig'Party Cill Cill (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 11:41
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก กก
    กายอย่ายอมมมน๊าาาา
    อย่าปล่อยมือจูนเด็ดขาดด!!
    #1,149
    0
  10. #1148 walita_toei (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 11:37
    สงสารกายจัง
    #1,148
    0
  11. #1147 ต้า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 09:52
    โอ้ยยย หน่วงชิบหาย สงสารกายอ่ะ งื้อออออ
    #1,147
    0
  12. #1137 Praew_Parichat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 23:44
    เหอๆ มีแต่เรื่องจริงๆ เรื่องอิพี่เอกยังไม่ทันเคลียร์เลย

    เอาใจช่วยกายน๊า.... ถึงจะแอบหมั่นไส้นิดนึงก็เถอะ
    #1,137
    0
  13. #1136 luffy1 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 00:59
    เอาไปเก็บใกล้ๆเลย ไม่เต็ม จูนก็ แฟนเยอะไปมั้ย กาย ก้รีบๆทำให้มันเคลียร์ๆดิ แหมไม่ใช่อะไร ลุ้นแทนโว้ยยย^+++^
    #1,136
    0
  14. #1135 X_XIII (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 20:32
    ใครอ่ะเพือนกาย ><
    #1,135
    0
  15. #1134 น้ำแดงมะนาว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 14:18
    มือที่สามโผล่มาอีกละ พี่เอกยังไม่ค่อยเคลียร์เลยนะ !!!

    กายสู้ๆ ทำดีกับจูนไว้นะ

    รอต่อนะไรท์ รีบกลับมาต่อนะ
    #1,134
    0
  16. #1133 yoyo_vip (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 17:59
    โอ้ยเอาไอ่เชี่ยเพื่อนกายไปเก็บที อุส่าจะไปได้ดีและ โผล่มาทำซากหอยไรว้าาาาาาาาาาาาา =*=
    #1,133
    0
  17. #1132 walita_toei (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 16:16
    สงสารกาย โดนแย่งไปสองรอบเลย
    #1,132
    0
  18. #1131 __lovely__ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 15:09
    อัลไลลลลลลล?
    555555555 พี่กายห้ามยอม เหมือนน้องจูนจะเริ่มใจอ่อน(หรือเปล่า?)
    #1,131
    0
  19. #1130 Gig'Party Cill Cill (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 11:08
    โอ้ยยยยยยย ย สงสารเพื่อนกายอ่ะ
    แต่เค้าไม่ยอมน๊าาา กายห้ามยกจูนให้ไคเด็ดขาด
    ไม่งั้นเค้าจะไม่ทนน..นี่พูดเลอออ
    ส่วนเพื่อนกาย เด่วเค้าปลอบใจเองง ฮิ้ววว
    55555555555 555
    #1,130
    0
  20. #1129 ~~... แมวน้อย...~~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 10:03
    หาคนใหม่ให้เฮียเค้าเหอะ
    เก็บจูนไว้ให้เฮียกายเถอะนะ
    #1,129
    0
  21. #1128 Mysterious (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 03:28
    เพื่อนที่ไม่ระบุนาม และยังเป็นแฟนจูนคนนี้ ช่างน่าสงสารเหลือเกิน คนที่รอมาตลอดกว่าจะได้เจอกันอีกครั้ง ถ่านไฟเก่า ไม่สิถ่านที่ยังรอเชื้อไฟมาประทุตลอดเวลา มาเจอกันอีกครั้ง ในใจจะยังรู้สึกเหมือนเดิมมั้ยนะจูน เอาล่ะกาย ปัญหาอิพี่เอกยังไม่ทันจบดี มีศัตรูหัวใจที่น่ากลัวเพิ่มมาอีกละ
    #1,128
    0
  22. #1127 BLUETOPAZ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 01:41
    รู้สึกว่ากลิ่นเริ่มมิดี -.-;;
    #1,127
    0
  23. #1125 Elfea (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 18:22
    ค้างคามากค่า รออ่านอยู่น้า อัพ อัพ
    #1,125
    0
  24. #1124 Lazygirl Fort (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 16:55
    ง้ะ!!!! รีบอัพนะคะ ลุ้นๆ
    #1,124
    0
  25. #1123 Lazygirl Fort (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 16:55
    ง้ะ!!!! รีบอัพนะคะ ลุ้นๆ
    #1,123
    0