Holy War ทำไงได้ผมชอบคนมีเจ้าของแล้ว! [YAOI]

ตอนที่ 14 : Chapter 13 : I can't touch you 100per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,791
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ก.พ. 57

Chapter 13  :  I can't touch you 





  
 


 

            

 

               Chapter 13  :  I can't touch you

 

                พอผมสวนกลับไปร่างตรงหน้าถึงกับสั่นคลอนไปด้วยความโมโห    ไอ้เอกจ้องผมตาเขม็งผมเลยได้แต่ยิ้มมุมปากเยาะเย้ยมัน    จูนมองพวกผมสลับกันไปมาเขาดูกังวลน่าดูที่เห็นพวกผมสองคนมาทะเลาะกันแถมทำเอาบรรยากาศบนโต๊ะอาหารพลอยหมดสนุกไปตามกัน

                ช่วยไม่ได้  มันเริ่มก่อน

                “เอ่อ....คือพี่เอกอิ่มหรือยัง ส่งจูนไปเอาของที่ห้องเพื่อน”  จูนรวบช้อนทั้งๆ ข้าวในจานพร่องไปไม่ถึงครึ่ง  ไอ้เอกหันมองจูนพร้อมกับขมวดคิ้วหนาของมัน

                “นะครับ ไปเถอะนะ”  ไม่พูดเปล่าจูนลุกขึ้นยืนและดึงตัวไอ้เอกให้ยืนขึ้นตาม  ทั้งสองกล่าวร่ำลาพ่อและแม่ของจูนเสร็จก็ออกไป..........

                ไปไหนงั้นหรอ...........

                ทำไมผมถึงปล่อยให้จูนไปกับมัน ทั้งๆ ที่พวกเขาทะเลาะกัน

                ถ้าไอ้เอกมันทำร้ายจูนขึ้นมาล่ะ?

                “กาย เรียนหนักไหมจ้ะ?”  ผมหลุดออกจากภวังค์เมื่อแม่จูนท่านถามสารทุกข์สุกดิบ  ผมได้แต่ยิ้มแห้งพร้อมตอบท่านตามมารยาท

               

                หลังจากทานอาหารเสร็จ ผมก็ขอตัวกลับบ้านและในระหว่างที่ผมกำลังเดินกลับนั่นเอง น้องสาวของจูนเดินมาขว้างผมซะก่อน   ผมถอนหายใจกอดอกมองร่างบางตรงหน้าที่ขมวดคิ้วเป็นปมชนกัน

                “มีอะไร”

                “จะเอายังไงกันแน่ พี่น่ะ!”  เธอพูดตวาดใส่ผมด้วยเสียงเกี้ยวกร้าด   พนันได้เลยว่าถ้าเป็นผู้ชายเด็กนี้ผมกระชากคอเสื้อผมต่อยไปแล้ว -____-

                “เอาอะไร”

                “เรื่องของจูน จะเอายังไงกันแน่ มายุ่งกับจูนทำไม”

                “มันไม่ใช่เรื่องของเด็ก”  ผมพูดปัดและก้าวเท้าเดินต่อไม่สนใจ

                “จูนมีแฟนแล้ว ยังจะยุ่งอีกหรอ”  ผมสะอึกกับคำพูดของเด็กคนนี้......ใช่ จูนคบกับไอ้เอกใครๆ ก็รู้  มีแต่คนบอกว่าเขาสองคนเหมาะสมกัน

                แต่ไอ้เอกเป็นซาดิสท์

                ......ถ้ามันรักจูนจริงมันอาจจะไม่ทำอะไรจูนก็ได้

                มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเข้าไปยุ่งเลย....

                ถ้าผมไม่ข่มขืนจูนวันนั้น

                ถ้าผมไม่ดึงเขาที่อยู่บนฟ้ามาแปดเปื้อน....ไม่บอกเรื่องของฝุ่นให้จูนรู้

                จูนคงจะมีความสุขมากกว่านี้.......

                “พี่ก็รู้ว่าเป็นชู้น่ะมันบาป”

                “ก็แค่แฟนเลิกก็ได้นิ”  ผมบ่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะหัวเราะกับความคิดแสนชั่วช้าของตัวเองที่มีแต่เรื่งดีเข้าตัวเอง

                “น่าเกียจ! อย่าลืมสิว่าจูนน่ะมีเจ้าของแล้วและเขาทั้งสองคนก็รักกันมากด้วย”  จาเน้นทุกถ้อยทุกคำให้ผมฟังชัดๆ  เหมือนมีน้ำมาสาดใส่หน้าแรงๆ 

                “แค่เป็นเพื่อนก็ไม่ได้หรอ”  ผมพูดถามติดเสียงขำ

                “ใช่ แต่เป็นเพื่อนก็ห้าม”  ผมยิ้มขำกับตัวเองก่อนจะก้าวเดินเข้าบ้านตัวเองไป........ใครมันจะไปทำตามกันล่ะ  เด็กบ้า

                โธ่เว้ย!!!!!!!!!!!

                ผมสบถพร้อมขว้างปาข้าวของกระจัดกระจายเต็มห้อง  ทำไม?  ทำไมจู่ๆ ตัวเองถึงเป็นแบบนี้ ทำไมผมต้องโมโหขนาดนี้  เพียงเพราะคนๆ เดียวงั้นนะหรอ......

                คนที่ผมรัก.....สินะ

 

 

                “จูนปกป้องมันอีกแล้วนะ!” 

                “แต่พี่เอกเป็นคนเริ่มนะ!!!

                “โธ่เว้ย จูนก็รู้ว่าพี่ไม่ถูกกับมัน แล้วจะไปยุ่งกับมันทำไม!?!”  หลังจากที่ผมลากพี่เอกออกจากบ้านและอ้อนวอนขอร้องให้เขากลับ พอถึงห้องพี่เอกเท่านั้นแหละเขาเริ่มเรื่องทันทีโดยไม่ให้ผมได้หยุดหายใจพัก   พี่เอกอยู่น่ากลัวกว่าทุกครั้งเขาไม่ฟังเหตุผลของใครเลยแม้กระทั่งผม

                “จูนกับกายเป็นเพื่อนกันก่อนจูนจะคบกับพี่อีกนะ!

                “เพื่อน?  แค่เพื่อนหรอ เหอะ!” 

                “พี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”  ผมถามร่างสูงเมื่อเขาหัวเราะใส่ผม    ทำไม....ทำไมตลอดเวลาสี่เดือนที่ผ่านมา  เขาเอานิสัยแบบนี้ไปเก็นไว้ที่ไหน.....ทำไมตอนนี้ผู้ชายตรงหน้าถึงได้อันตราย  อยากจะออกห่างให้เร็วที่สุด

                “จูนไม่เห็นสายตาที่มันมองจูนหรอ   จะกินเข้าไปทั้งตัวแบบนั้นน่ะ!!!”  ผมเบิกตากว้างเมื่อพี่เอกพูดจาไม่เข้าหูผม  อากจะต่อยหน้าร่างหนาไปแรงๆ จะได้หายบ้าสักที

                “แล้วพี่ล่ะ  เด็กฝุ่นอะไรนั่น!!!

                “มันคนล่ะเรื่องนะจูน!!!!  ร่างสูงพูดตะคอกใส่ผมพร้อมกระชากแขนผมอย่างแรงเจ็บจนผมน้ำตาเล็ด

                “มันก็เป็นเรื่องเดียวกันนั่นแหละ!!!”  ผมตวาดกลับเสียงดังและสะบัดแขนออก แต่เขาก็กลับบีบเน้นยิ่งกว่าเดิม

                เจ็บ.......

                “อย่าพูดถึงเด็กนี่ได้ไหม  มันเป็นเรื่องที่พี่จัดการเองได้!!!

                “พี่เลิกยุ่งกับเขาได้ไหม”  ผมถามเสียงเบาพร้อมร้องไห้ออกมา  ผมยอมรับว่าผมกลัว  ผมกลัวเขาจนตัวสั่นไปหมด แรงบีบที่แขนมันทำให้ผมกลั่นน้ำตาไหวไม่อยู่  ผมอยากรู้....ว่าเด็กที่ชื่อฝุ่นจะโดนอะไรมากกว่าผม  เขาไม่เจ็บปวดบ้างหรอ

                “จะ จูน เจ็บหรอพี่ขอโทษ” พี่เอกโอบกอดผมไว้แน่นพร้อมดันหัวผมให้ซุกที่อกแกร่งของเขาไว้ 

                “พี่เลิกยุ่งกับคนอื่นได้ไหม....”

                “พี่ขอโทษจูน  โอเค...พี่จะไม่ยุ่งกับฝุ่นแล้วนะ จูนอย่าร้องนะ”

                “พี่สัญญาแล้วนะ”   พี่เอกแพ้ลูกอ้อนของผมเสมอ.....

            “ครับ  พี่สัญญา...”  แต่ทำไมสีหน้าของเขาดูเหมือนไม่มีความสุขเอาซะเลย

           

            ผมเดินอุ้มซีโร่มานั่งเล่นอยู่ในสวนหน้าบ้าน  ซีโร่วิ่งเล่นไปมาตามประสาแมวที่วันๆ ก็มีความสุขไม่ทุกข์อะไร  ส่วนผมก็ได้แต่นั่งเป็นสิงห์อมควันพ่นบุหรี่ทำร้ายโลกและทำร้ายตัวเองไป  ผมเคยจะเลิกบุหรี่เพราะจูนขอไว้....ก่อนที่มันจะตัดสินใจคบกับไอ้เอก

            ซ่า

            ผมมองฝนที่จู่ๆ ก็กระหน่ำตกลงมาอย่างหนัก  ผมรีบพาร่างของตัวเองและซีโร่กลับเข้าไปในบ้านเพราะกลัวว่าแมวตัวอ้วนของผมจะป่วยอีก.....

            ถึงจะป่วยอีก....จูนก็คงไม่สนใจเหมือนเดิม

            ไม่นานระหว่างที่ผมกับซีโร่นอนเล่นกันอยู่  เสียงรถยนต์ก็มาจอดเทียบอยู่หน้าบ้านจูน  มีร่างบางเล็กเดินลงมาพร้อมกับชายร่างสูงโปร่งที่ถือร่มเดินมาส่ง.....เหมาะสมกัน

            ผมรู้สึกตัวเองมันโง่มาก....ที่เก็บคำว่า รัก ไว้

            ไม่บอกจูนออกไปก่อนที่มันจะคบกับไอ้เอก

            ผมคิดว่ามันคงสายเกินไปแล้วที่จะขอให้เขากลับมาหาผม....เหมือนเดิม

           

            ฝนที่สาดกระหน่ำเข้ามา ไอฝนเย็นที่มันทำให้ผมต้องนอนหนาวสั่นอยูกับแมวตัวอ้วนในบ้านสองคน  ผมมักจะป่วยเสมอเมื่อฝนตกและคนที่จะมีดูแลผม นอนเฝ้าไข้ผมก็มีแค่จูนคนเดียวแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว...เขามีแฟนไปแล้วไอ้กาย

            “เมี้ยว”  ซีโร่ที่เห็นผมอาการไม่ดีเดินเข้ามาซุกหัวมันกับแก้มผมลคล้ายกับเป็นห่วง

            “ไปนอนไป เดี๋ยวก็จะติดเอานะ” 

            “เมี้ยว”  มันร้องเสียงเบาพร้อมกับกระโดดลงจากเตียงออกไปข้างนอกห้อง  มันจะไปไหนของมัน....

            ผมอยากจะลุกตามมันออกไป ถ้าไม่ติดที่ว่าไข้ของผมมันขึ้นสูงจนทำให้ผมปวดหัวและหลับไปในที่สุด

 

 

            “ซีโร่”  ผมร้องเรียกชื่อแมวตัวเองเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา  ผมพยุงตัวเองลุกขึ้นและมองไปรอบๆ เพื่อหามันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นร่างบางของจูน

            “ซีโร่ไปหากูที่บ้าน งอแงอะไรก็ไม่รู้กูเลยคิดว่าต้องมีเรื่องเลยมา”

            “ขอบใจนะ”  ผมบอกเสียงค่อยพร้อมล้มตัวลงนอนตัวด้วยความเมื่อยล้า  แค่ตากฝนกับโดนไอฝนนิดหน่อยผมก็ป่วยหนักขนาดนี้เลยงั้นหรอ  บ้าชะมัด

            “อืม....”

            “แล้วคนที่บ้านมึงเขาไม่ว่าหรอมาบ้านกูทั้งๆ ที่ฝนตกแบบนี้”  ผมแกล้งถามเขาออกไปเพื่อรู้เรื่องไอ้เอก

            “ไม่มีคนอยู่หรอก  จาไปเข้าค่ายต่างจังหวัด”  ผมไม่ตอบ แต่มองอีกฝ่ายกำลังรื้อยาในตู้ให้ผมกิน 

            ผมอยากจะกอดร่างบางนี้  อยากจะหอมเขา กอดเขา จูบเขา บอกรักเขา กักขังเขาไว้ให้เป็นของผมคนเดียว....

            ผมค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินเข้าไปข้างหลังจูนพร้อมกับสวมกอดเขาจากด้านหลังจนอีกคนสะดุ้งทำขวดยาหล่นกระจายเต็มพื้น

            “”ปล่อย”  จูนพร้อมในขณะที่ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของผม  

            “กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม”  ผมพูดข้างหูเขาและกอดแขนมากกว่าเดิม  จูนชะงักพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

            “เหมือนเดิมหรอ?  ตลกแล้วกาย”

            “เลิกกับไอ้เอกได้ไหม”

            “ทำไมล่ะ”

            “คบกับกูแทนได้ไหม”  ผมพูดและไม่สนใจว่าร่างในอ้อมแขนต้องการจะหลุดออกไปแค่ไหน ผมรู้แค่ว่าผมจะไม่ปล่อยให้เขาหนีไปไหน  ผมต้องการจะกอดเขาไว้แบบนี้

            ผมก็แค่คนเอาแต่ใจคนหนึ่งเท่านั้น

            “ทำไมล่ะ ทำไม!” 

            “ได้ไหมจูน?”   ผมไม่สนใจเสียงโวยวายผมต้องการแค่คำตอบว่าได้หรือไม่ได้เท่านั้น

            “ไม่....”  ผมหัวเราะให้กับตัวเองเบาๆ   ผมซบหน้าลงบนแผ่นหลังของเขา ร่างกายที่ถูกพิษไข้รุมเร้าอ่อนเพลียไปหมดแล้วยิ่งมาเจอคำตอบที่ซ้ำเติมใจเขาไป  แค่ก้าวขาผมก็ทำไม่ได้

            “พี่เอกสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับฝุ่นแล้ว....เขาดีกับกูมาก”  จู่ๆ จูนก็พูดขึ้นมาทำเอาผมอยากจะบ้าตาย  ใช่สิ ผมสู้อะไรมันไม่ได้สักอย่าง!

            “เออ กูรู้ กูสู้อะไรมันไมได้หรอก ตั้งแต่ไหนมาแล้ว....ทำอะไรกูก็แพ้มันตลอด”  ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

            “แต่ล่ะคนมันก็มีดีกันคนล่ะแบบ” 

            “งั้นมึงก็มองกูบ้างสิจูน   ไอ้เอกมันเป็นซาดิสท์นะ”

            “มันไม่ใช่เหตุผลเลยนะกาย”

            “กูก็แค่อยากให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม....”

            “เหมือนเดิมของมึงน่ะ หมายถึงอะไร”  

            “มึงรู้ไหม  วันที่บอกมาบอกว่าคบกับไอ้เอก......เป็นวันที่กูจะบอกชอบมึง....”

 

            ผมเบิกตากว้างเมื่อได้ยินร่างสูงหนาพูดออกมา  รู้แบบนี้ไม่น่ามาเลย ผมไม่ควรจะมารับรู้อะไรแล้ว ผมมีพี่เอกแล้วผมต้องรักเขาให้มากที่สุด  ผมยกมือสองข้างขึ้นปิดหูไม่รับฟังไอ้กายที่พูดพร่ำเพ้อ

            “กูขอโทษที่เอาแต่ใจ แต่กูรักมึงนะจูน” น้ำตาที่สั่งสมไหวไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่....รัก งั้นหรอ 

            รอคำนี้มานานแค่ไหน....

            “มึงรักกูหรือแค่เสียดาย”  ผมถามออกไปตรงๆ 

            “กูรักมึง....มานานแล้ว”  

            “แล้วเรื่องไอ้หนึ่งล่ะ?!?”  พอผมพูดจบไอ้กายก็กอดผมแน่นกว่าเดิม   ผมที่พยายามดิ้นหนีก็สู้แรงคนเอาแต่ใจไม่ได้

            “ขอโทษ...ที่เรียกร้องความสนใจ ความหึงหวงจากมึง”  ผมช็อคกว่าเดิมเมื่อรู้ความจริง  ผมอยากจะต่อยหน้ามันแรงๆ   ทำไม..เพิ่งมาบอกตอนนี้

            มาบอกตอนที่ไม่สามารถจะทำอะไรได้ 

            มันสายไปแล้ว สำหรับเรา

            ผมไม่สามารถเลิกกับพี่เอกแล้วมาหามันได้  ผมทำร้ายพี่เอกไม่ได้แค่นี้ผมก็รู้สึกผิดมากพออยู่แล้วกับหัวใจของตัวเองที่ยังคงรักกายอยู่

            ผมไม่เคยลืมมันแม้แต่วินาทีเดียว  ไม่เคยลืมทุกสัมผัสที่มันมอบให้ผม...ถึงไม่ได้อ่อนหวานแต่มันก็ตราตรึงผมให้รักมันมากกว่าเดิม

            ผมยกมือสองข้างขึ้นปิดหน้าตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาไม่สนใจใคร  ร่างของผมที่สั่นเทาของผมทำให้ร่างหนาคลายกอดออก

            “ขอโทษ”

            “มันสายไปแล้วกาย พอได้แล้วพอแค่นี้เถอะ  แค่กอดมึง...กูรู้สึกผิดต่อพี่เอกแล้ว”

 

            บอกตัวเองว่าพอแล้ว...

            ผมควรจะบอกตัวเองว่าพอได้แล้ว 

            ผมมันเลวมากสินะถึงได้เจอชะตากรรมแบบนี้    เพราะมั่วแต่เก็บไว้แต่ในใจ จนมันสายเกินไปจะพูดออกไป  

            ผมคลายอ้อมกอดร่างบางออกและมองไหล่ที่สั่นเทาของเขา  เพราะผมเขาถึงต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้  ถ้าผมบอกรักเขาไปไม่เก็บมันไว้เราคงไม่ต้องมาทนเจ็บกันแบบนี้

            จูนอยู่สูงเกินไปที่ผมจะอาจเอื้อมถึง ถึงแม้มันจะห่างกันเพียงไม่กี่เอื้อมมือผมก็ไม่สามารถจะดึงเขาลงมาได้  ถึงอยู่ใกล้แค่ไหนผมก็รักเขาไม่ได้ อยากจะใช้สองมือของตัวเองกอดร่างบางไว้ อยากจะเดินเคียงข้างไปกับเขาผมก็ทำไม่ได้ ผมอยากจะเอื้อมมือไปหมายโอบร่างบางไว้แต่ผมก็ทำไม่ได้

            แค่กอดเขา...ผมก็ทำไม่ได้สินะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,197 ความคิดเห็น

  1. #1181 yoyo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 22:44
    เริ่มสงสารกายแระ อยากรู้จูนจะตัดสินใจยังไง
    #1,181
    0
  2. #1141 แค่คนเดินดิน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 00:54
    เออ ไม่รู้จะสงสารใครอ่ะนะ
    #1,141
    0
  3. #1023 luffy1 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:54
    ง่ะ แบบนี้ก็ไม่เอานะ แค่หมั่นไส่ กาย นิดหน่อยเอง แต่ใจจริงๆแล้ว เราชอบกายนะ อย่าเป็นแบบนี้ดิ ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา
    #1,023
    0
  4. #946 Manzanas (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 09:24
    สงสารกายง่ะ 
    ไม่ชอบอิพี่เอกเลย จูนมาคบกับกายเถอะ
    #946
    0
  5. #945 tinypenguinx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 19:13
    T^T มาม่ามากอ่ะ
    ตอนนี้บอกได้คำเดียวสงสารกายกับจูนจับใจ
    ถ้ากายบอกเร็วกว่านี้มันอาจจะไม่เป็นแบบนี้หรอก
    มันสายไปแล้วว
    #945
    0
  6. #944 LF.ONE (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 14:44
    อือออ รู้ความจริงแล้วสงสารกายญ แงงงงจูนเลิกกับพี่เอกเลยยย
    #944
    0
  7. #943 รวิ339 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 12:28
    สงสารกายอ่ะฮือออออ
    #943
    0
  8. #942 Jessy jack (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 22:13
    อ่านตอนนี้แล้วเจ็บแทนกายเลยอ่ะ

    อยากบอกว่าไรท์ทำน้ำตาร่วง ฮืออออออออออออ แบบว่าเจ็บ>~
    #942
    0
  9. #941 Master-D (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 21:51
    สงสารกายอ่าาา T^T
    สนุกมากเลยค่ะ
    จะรอนะค่ะ ^^
    #941
    0
  10. #940 Praew_Parichat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 21:05
    งือๆๆ น่าสงสารจังเลยอ่า ทั้งสองคนเลย เฮ้อ...

    เพราะกายนั่นแหละ เชอะๆๆๆ ช้าไปมั้ยเนี่ย
    #940
    0
  11. #939 Aonnyzaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 20:50
    แอดคะะะ เพลงไรอ่ะ หนุกดี ><
    #939
    0
  12. #937 คิมอุค'๑๑ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 20:33
    อ่า ที่แท้ที่่ผ่านมากายก็เรียกร้องความสนใจจากจูนนี่เอง
    #937
    0
  13. #936 Gig'Party Cill Cill (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 20:31
    เชียร์กายสุดใจคร๊าาา
    สะบัดอิพี่อีกทิ้งเบยย
    อิพี่เองแม่งซาดิส 55
    อ่านตอนนี้แล้วแอบศร้าอ่ะ
    สงสารกายจิงจัง
    อยากให้สมหวังกันเร็วฟอ่ะ
    จะได้หวานกันซะที >;<
    #936
    0
  14. #935 Sweet (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 20:19
    กายอย่าพึ่งยอมแพ้ดิ สู้ๆๆหน่อย
    #935
    0
  15. #934 som-o (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 20:16
    จากใจน่ะ ตอนแรกเราว่ากายเลวอ่ะ แต่ตอนนี้โคตรสงสารเลย อ่านแล้วเศร้า

    บอกช้าไปน่ะ กายเอ้ยยยย แล้วจะทำไงล่ะคราวนี้แต่อย่าเพิ่งท้อน่ะ

    แค่แฟนเอง ดูท่าว่าพี่เอกมันคงไม่รักจูนจริงหรอกมั้ง มันมีซัมธิงกับฝุ่น
    #934
    0
  16. #933 Elfea (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 19:44
    กาย  อย่าท้อนะลูก  สู้ สู้  เดี๋ยวเจ้าเอกมันก็เผลอทำชั่วเองล่ะ  ถึงเวลาก็รอเสียบนะลูก
    #933
    0
  17. #932 kiwi_moo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 19:05
    ตอนนี้กายน่ารักมาก>///<
    #932
    0
  18. #931 Ayase (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 17:58
    เศร้าอ่าาา กายหนอกายช้าว่ะแกเอ้ยยยยย!!
    #931
    0
  19. #930 whispering pearl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 17:35
    สมน้ำหน้ากาย!
    ต้องเจอแบบนี้แหละถึงจะสมกับที่ทำร้ายจิตใจจูนมาตลอด
    #930
    0
  20. #929 yoyo_vip (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 16:44
    งื้อกาย เราเชียร์เทอ TT
    #929
    0
  21. #928 pinglang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 11:56
    ไม่รู้ว่าจะสงสารใครดีT^T
    #928
    0
  22. #925 ~~... แมวน้อย...~~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 09:42
    กายใจร่มๆก่อนนะ

    #925
    0
  23. #924 น้ำแดงมะนาว (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 09:29
    จากตอนแรกๆที่สงสารจูนแทบตาย ตอนนี้กายน่าสงสารมาก สายเกินไปจริงๆ

    ทุกสิ่งมันอยู่ที่จูนแล้วแหละว่าจะเลือกใคร เศร้าน่ะไรท์



    รอต่อนะคะ ไรท์เตอร์สู้ๆ^^
    #924
    0
  24. #923 อิสอิส (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 08:07
    ทำไมทำอะไรไม่ได้ล่ะจูน!!???

    เลิกกับพี่เอกกกกดซ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #923
    0
  25. #922 Vanilla (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 05:59
    ก็สงสารกายนะ ที่ร้ายมาตลอดเพราะรักจูนมากนี่เอง แต่ช้าไปนะทีหลังรักก็บอกไปเลย อย่าลีลาอย่ามัวรอ เพราะคนอื่นเค้าไม่รอ บต่พี่เอกเป็น s น่ากลัวว่าสักวันจะทำร้ายจูนจังถ้าเค้าคุมตัวเองไม่ได้ กายต้องคอยดูจูนอยู่ห่างๆนะ
    #922
    0