คัดลอกลิงก์เเล้ว

Who is NPC...?

โดย paper hearts

เมื่อตัวผมซึ่งอยู่ในโลกของ NPC อยากจะหนีออกจากบ้านอันแสนอึดอัด

ยอดวิวรวม

90

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


90

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 มิ.ย. 61 / 20:43 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

                 ตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุม หรือ เอ็นพีซี (NPC) ในเกมหมายถึง ตัวละครใด ๆ ที่ไม่ได้ถูกควบคุมโดยผู้เล่น...

อ้างอิงจาก :  https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%A1





เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 12 มิ.ย. 61 / 20:43

บันทึกเป็น Favorite


Who is NPC…?

Story : Paper Heart

 นี่ผม...กำลังอยู่ในโลก NPC หรือครับ

[Last Talk]

          ผมมีชื่อว่า ลาส นั่นเป็นชื่อที่พ่อและแม่ของผมตั้งให้ตั้งแต่ยามที่ผมกำเนิดขึ้นในโลกแห่งนี้ ทำไมตัวผมถึงกล่าวว่าโลกแห่งนี้น่ะหรือ...

                “อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ คุณหนู”

                ผู้ที่เอ่ยออกมาขัดการเล่าเรื่องของผมนั้น คือสาวใช้ประจำคฤหาสน์แห่งนี้ และเป็นสาวใช้ประจำตัวของนายน้อยอย่างผม

                “นี่...เธอชื่ออะไรล่ะ...”

                “...”

                 ผมเอ่ยถามตัวเธอออกไปเป็นรอบที่หลายร้อย ทว่าทุกครั้งที่ผมถามเธอ มักกลับเต็มไปด้วยความเงียบงันกว่าหลายวินาที ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉยดังที่เคยเอ่ยทุกครา...

                “อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ คุณหนู”

                คำเอื้อนเอ่ยแบบเดิมๆถูกกล่าวออกมาอีกครั้ง จากริมฝีปากงดงามของเธอ ดวงเนตรสีฟ้านั้นจับจ้องในความว่างเปล่าราวกับกำลังมองบางสิ่งบางอย่างที่ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น ผมลอบถอนหายใจ

                “อรุณสวัสดิ์ครับ”

                “ในวันนี้จะรับเป็นขนมปังแบบตะวันตกหรือข้าวแบบตะวันออกเจ้าคะ”

                เธอเอ่ยออกมาเช่นนั้นดังเช่นที่เคยทำทุกครา ราวกับลอกเลียนแบบกันมาในทุกๆวัน ซึ่งสำหรับผมแล้วมันช่างน่าเบื่อเสียนี่กระไร ดุจดั่งการเล่นเกมสักเกมที่มีตัวละคร NPC ที่คอยกล่าวคำพูดซ้ำๆกันน่าเบื่อหน่ายยิ่ง...

                “ผมอยากทานก๋วยเตี๋ยวครับ!

                “...”

                แล้วก็เป็นดังเช่นทุกครา...ที่ไร้ซึ่งการเอื้อนเอ่ยใดๆทั้งสิ้นไปกว่าหลายนาที...

                “ในวันนี้จะรับเป็นขนมปังแบบตะวันตกหรือข้าวแบบตะวันออกเจ้าคะ”

                ก่อนที่ประโยคคำถามเดิมจะถูกเอื้อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

                “ข้าวครับ...”

                “เจ้าค่ะ”

++++++++++++++++++++++++++++++

ต้องทำอย่างไรจึงจะออกไปจากที่นี่ได้...

                ผมกำลังยืนอยู่ในโลกของเหล่า NPC… ผมคิดเช่นนี้มานานกว่าหลายสิบปีตั้งแต่ที่ตัวผมเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นสาวใช้หรือพ่อบ้านคนไหน ทุกครั้งที่ผมเดินเข้าไปหาพวกเขาจะทักทายผมดังที่สาวใช้ส่วนตัวของผมเคยกระทำ หากเมื่อผมเอ่ยถามคำถามแปลกๆอย่างดังเช่น...

                “เคยเล่นเกมหรืออ่านนิยายไหมครับ”

                “พวกคุณเกิดขึ้นมาได้อย่างไรหรือครับ”

                “ที่นี่คือโลกอีกใบหรือครับ”

                และอื่นๆ ทว่า ไม่ว่าจะคำถามใดๆ พวกเขาเหล่านั้นกลับทำเพียงเงียบแล้วก็เงียบ ก่อนจะกลับมาเอ่ยทักทายผมอีกครั้ง ราวกับก่อนหน้านั้นไม่เคยมีคำถามของผมอยู่... ซึ่งถ้ามันไม่ใช่โลกของเหล่า NPC มันก็คงแปลกประหลาดจนเกินไปกระมัง...

                นี่มันแปลกเกินไปแล้ว...

                ผมคิดอยู่ในใจพลางเดินไปเดินมาอยู่ภายในคฤหาสน์  แม้ว่าคุณพ่อและคุณแม่ภายในโลกนี้จะไม่ค่อยอยู่จนตัวผมจับไม่ได้ว่าทั้งคู่เป็นแบบเดียวกับสาวใช้หรือพ่อบ้านหรือไม่ ทว่าด้วยกฎบ้าๆบอๆอย่างการ ห้ามออกจากคฤหาสน์โดยเด็ดขาด ซึ่งไม่ว่าผมจะอยู่มาสักกี่ปี หากภาพของบ้านเมืองที่เห็นจากนอกหน้าต่างกลับยังคงตราตรึงในจิตใจ และเป็นเป้าหมายในชีวิตเพียงหนึ่งที่ผมต้องการมาหลากหลายปี...

                แต่...ต้องทำอย่างไรล่ะ

                ความคิดในหัวแล่นเร็วเท่าที่จะเร็วได้ ต่อแผนการที่แอบคิดมานานปี โดยยังคงทลายข้อสงสัยเดิมมิได้ ผมหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะหมุนกายเดินกลับเข้าไปยังห้องนอน ซึ่งอยู่สูงจากพื้นดินไปมาก และกระทำการบางสิ่งที่พึ่งคิดได้เมื่อไม่นานมานี้...

++++++++++++++++++++++++++++++

...เมื่อผมลองเปิดกระโปรงของเหล่าสาวใช้ กลับพบว่ากระโปรงผ้าไหมนั้นหนักหลายตันนัก...

                “คุณหนูเจ้าคะ!

                “นายน้อย!

                เสียงของเหล่า NPC ร้องระงม เมื่อพวกเขาเหล่านั้นพบว่าตัวผมอยู่ในสภาพผ้าห่มคลุมทั้งร่าง และกำลังวิ่งลงไปยังห้องโถงใหญ่ เพราะวิธีที่ผมนั่งคิดมาเกือบหลายร้อยวิธีนั้น ไม่ว่าวิธีไหนๆ ต่างก็มีข้อจำกัดในหลายๆด้าน วิธีที่ร้อยเอ็ดนี้จึงถือว่าไม่ลองก็คงไม่อาจทราบได้ อย่างการห้อตะบึงไปตรงๆโดยใช้ผ้าห่มคลุมร่าง...อาจดูพิลึกไปสักหน่อย หากว่าเหล่า NPC มิได้มองเห็นหรือเดินชนผมจังๆ วิธีนี้นั้นถือเป็นความสะดวกและง่ายต่อการลัดเลาะที่สุดเท่าที่ผมจะคิดได้...

                ตึก ตึก ตึก!!!

            เสียงฝีเท้ามากมายต่างวิ่งตามตามผมมาอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งก็เป็นดัง NPC รูปแบบก็อปวาง...ทั้งการกระทำและคำพูดถูกลอกเลียนแบบมาเป็นอย่างดี อาจจะมีบางส่วนเท่านั้นที่ล่าถอยไปราวกับผมไม่เคยวิ่งออกมา จนกระทั่ง...

                “แฮ่กๆๆ”

                ผมหอบหายใจอย่างหนัก ขณะมองไปยัง NPC เหล่านั้นที่ยังคงมองผมอยู่จากภายในคฤหาสน์หลังนั้น... หลังที่ผมเคยอยู่มาหลายปีนัก

                ในที่สุดผมก็ได้ออกมาเสียที!!!’

                ผมอดไม่ได้ที่จะกู่ร้องอยู่ในใจ หลังจากการอยู่โยงเฝ้าบ้านมากว่าหลายสิบปี เมื่อนั้นผมจึงออกวิ่งต่อด้วยหัวใจอันลิงโลดนั้นเอง ความรู้สึกของนกที่ได้ออกจากกรงขังมันเป็นเช่นนี้เอง...

++++++++++++++++++++++++++++++

...ประโยคที่กล่าวใส่แบบเดิมๆ...บางทีมันก็ดีกว่าตอนนี้ก็ได้นะ...

                เมื่อตัวผมวิ่งออกมาได้เพียงครู่ กลับพบหน้าผาใหญ่ที่ตัดขาดคฤหาสน์กับเมืองเข้าด้วยกัน กับร่างของคน 2 คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

                “เอ่อ...ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าที่นั่นคือเมืองอะไรหรือครับ”

                “...”

                ...คงเป็น NPC อีกแล้วสินะ...ผมคิดอยู่ในใจพลางลอบถอนหายใจ ทว่าคนสองคนนั้นกลับเอ่ยออกมาเสียก่อน

                “นี่นั่นคือหลุมฝังศพ...”

                เสียงหวานของหนึ่งในนั้นเอื้อนเอ่ยแก่ตัวผม เรียกให้ผมหันไปหาทั้งสองอีกครั้ง พวกเขาเหล่านั้นไม่แม้แต่หันมามอง มันคงน่าตลกนะ...ที่ภาพของเมืองที่เห็นอยู่ตลอดนั้นกลับเป็นหลุมฝังศพ

                คงล้อเล่นล่ะมั้ง

                ผมคิดเช่นนั้น ก่อนจะเดินไปด้านหน้าของทั้งสองร่างนั้นเพื่อชื่นชมภาพของเมืองที่เฝ้าฝันมานาน เพื่อเชยชมมันให้นานที่สุด

                “เมืองสวยขนาดนั้น จะเป็นหลุมฝังศพได้อย่างไรล่ะครับ”

                ผมเอ่ยทีเล่นทีจริง ต่อภาพอันงดงามเบื้องหน้า แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยสีแบบเดิมๆอย่างสีทอง สีน้ำเงินสีเนื้อ และ...สีแดง ผมหน้าซีดต่อภาพที่เห็น เมื่อเมืองมองลงไปดีๆสีเหล่านั้นกลับคลับคล้ายคลับคลากับสีที่ประกอบอยู่บนร่างของผมทั้งสิ้น ทั้งเส้นผมสีทอง ดวงตาสีน้ำเงินเข้ากับอาภรสีน้ำเงินที่สวมใส่ และสีเนื้อของผิวกาย...ขาดก็แต่ สีแดง

            พลั่ก!

            “อะ...”

            ผมรู้สึกถึงแรงผลักเบาๆจากฝ่ามือทั้งสี่ เพราะตัวผมเองก็อยู่ใกล้กับหน้าผามากเกินไป จึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายนักที่ผมจะลื่นลงไปในนั้น... และในชั่วเสี้ยววินาทีที่ผมหันไปยังฟากฝั่งที่ผมตกลงมานั้นเอง ผมกลับพบภาพของคนสองคนนั้น...ที่ผมพบเป็นคนแรกนั้นเอง...

                “แค่กฎเกณฑ์ง่ายๆ ลูกยังปฏิบัติมิได้”

                คุณพ่อในโลกนี้ที่คิดว่าเป็นเพียง NPC กล่าวเอื้อนเอ่ย

                “เช่นนั้น ก็จง ตาย ดังที่ลูกคนอื่นๆของเราเสียเถิด”

                คุณแม่ที่เคยคิดว่าเป็นเพียง NPC กล่าวสำทับอีกครั้ง ด้วยใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ปล่อยให้ร่างของผมค่อยๆล่องลอยสู่ความมืดมิดที่ไม่มีทางพบเจอแสงสว่างได้อีก...

[Last End]

++++++++++++++++++++++++++++++

...ใครกันแน่...ที่เป็น NPC นะ...

                แผละ

            เสียงบางสิ่งซึ่งตกกระทบกับของแข็งจนเละเทะชวนคลื่นไส้ดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณ ร่างของชายวัยกลางคนและหญิงงามผู้อยู่เคียงข้างก้มมอง ซาก ของใครบางคนที่ยังคงสดใหม่ราวกับพึ่งมีชีวิตอยู่จนถึงเมื่อครู่ด้วยสายตาเย็นเยียบ เสียงรองเท้าตกกระทบดังขึ้นพร้อมกับร่างของพ่อบ้านประจำตระกูลที่อยู่ด้วยกันมาเนิ่นนาน

                “คุณชาย คุณหญิง...กระผมขออภัยขอรับ...”

                เขาเอ่ยออกมาทั้งยังคุกเข่าขอขมาร่างทั้งสอง เช่นเดียวกับสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มอีกนางที่ร่วมกันขอขมาด้วย

                “พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด ข้ามิได้ว่าอะไรหรอก”

                ชายวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นคุณชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

                “กะอีแค่ลูกชายที่ทำเหมือนเดิมและตายแบบเดิมๆ จนสร้างเมืองขึ้นมาได้ ทำไมเราจะต้องใส่ใจด้วยหรือคะ”

                หญิงผู้ถูกเอ่ยนามว่าคุณหญิงกล่าวพลางก้มลงปกปิดน้ำตาที่หลั่งไหลรอบที่เท่าใดไม่อาจทราบได้ คุณชายที่เห็นจึงกอดนางเอาไว้ด้วยลำแขนแกร่ง ก่อนจะซับน้ำตาให้นาง

                “พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษเรา ในครั้งต่อไปนี้ก็ขอให้ทำเช่นเดิมเถอะนะ...”

                “ขอรับ!

                “เจ้าค่ะ!

                ทั้งพ่อบ้านและสาวใช้ต่างเอื้อนเอ่ยคำกล่าวเดียวกัน...ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นและเดินจากไป...ดังที่เคยกระทำทุกครั้งทุกคราที่ใครบางคนได้หายไป...

                “เอาล่ะ พวกเราสองคนมาอัญเชิญวิญญาณของลูกชายคนที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของพวกเรากันเถอะนะ”

                “ค่ะ และครั้งนี้ก็คงเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ”

            ด้วยชื่อ ลาส ที่แปลว่าสุดท้ายนั้นเอง...

            พวกเขาทั้งสองเอ่ยออกมาเช่นนั้น ก่อนจะทิ้งภาพของกองซากศพ ลูกชาย เอาไว้เบื้องหลัง

++++++++++++++++++++++++++++++

...แล้วคุณล่ะ...คิดว่าใครคือ NPC กันแน่...

Who is NPC…?   จบ

//ตัดจบไปสักนิดสักหน่อย ว่างเว้นจากการพิมพ์นิยายมาเนิ่นนาน (//นอนอืด) ขอให้สนุกกับนิยายน้าาาาาาาาา

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ paper hearts จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 00:41
    และโคตรหักมุม
    #2
    0
  2. วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 00:40
    เข้าใจ แฮชแท็กทันที
    มึนๆงงๆจิงด้วย
    #1
    0