คัดลอกลิงก์เเล้ว

Lie story เรื่องราวของการลวงหลอก

โดย paper hearts

โลกใบเดิมที่ไม่เหมือนเดิม... แล้วตัวเราเป็นใครกัน... //นิยายเรื่องนี้เป็นแนวแฟนตาซีผสมจิตวิทยาหน่อยๆจ้า

ยอดวิวรวม

63

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


63

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ก.ย. 58 / 14:01 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่สดในมือถือ อาจมีพิมพ์ผิดบ้างเล็กน้อย สามารถบอกได้เลยน้าาาาาา... //ยิ้มมมมม

ส่วนตัวละครจะบรรยายลักษณะภายในเรื่องนะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ก.ย. 58 / 14:01

บันทึกเป็น Favorite


เสียงนาฬิกาที่ปลุกให้ฉันตื่นขึ้นจากฝัน ฉันลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างงัวเงียพลางขยี้ตาและสะบัดหัวไล่ความง่วง เพราะเมื่อคืนมัวทำการบ้านจนดึกทำให้ฉันง่วงยิ่งกว่าทุกที เมื่อเริ่มหายง่วงแล้วฉันจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปโรงเรียนเหมือนกับทุกที ขณะที่ฉันกำลังส่องกระจกสิ่งที่สะท้อนกลับมาคือ เด็กสาววัยแรกแย้มผูกผมหางม้าหน้าตาน่ารัก แก้มที่ผ่านการแต่งหน้าอ่อนๆดูสดใส
 

ฉันเช็คใบหน้าของตนเองก่อนที่จะลงไปทานข้าวที่มีเพียงขนมปังปิ้งกับไข่ดาวเหมือนทุกที บ้านของฉันอยู่กับแม่แค่สองคน แม่มักจะงานยุ่งจึงไม่ค่อยได้เจอหน้ากันเป็นประจำ จึงมีเพียงข้าวเช้าเท่านั้นที่แม่จะเตรียมให้ ฉันรีบกินมันอย่างรวดเร็วก่อนที่จะสวมถุงเท้าสีขาวปลอดที่อยู่ในตู้ใกล้ๆ และถือกระเป๋านักเรียนที่จัดหนังสือเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ฉันหยิบรองเท้าขัดเงาของตัวเองออกมาสวมแล้วจึงเดินออกไปจากบ้านโดยไม่ลืมล็อกประตูให้เรียบร้อย บ้านของฉันเป็นบ้าเดี่ยว 2 ชั้นที่ดูทรุดโทรมตามอายุ อันเนื่องมาจากบ้านหลังนี้ถูกสร้างมาตั้งแต่รุ่นคุณตา ฉันเดินไปโรงเรียนด้วยความเร็วสม่ำเสมอ เมื่อถึงหน้าโรงเรียนแล้วฉันได้ยินเสียงทักทายคุ้นหู

 

" 'เมอา' รอด้วย"

 

เสียงนั้นร้องเรียกทำให้เมอาซึ่งก็คือตัวฉันหันไปหาและยืนรอจนเธอวิ่งมาถึง ก่อนที่จะทักทาย

 

"สวัสดี 'ฟ้าใส' "

 

ฉันกล่าวทักทาย เธอเป็นเด็กสาวผู้มีเส้นผมสีบลอน เพราะ พ่อของเธอเป็นชาวต่างชาติ ส่วนใบหน้าของเธอนั้น... ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่เห็นใบหน้าของเธอก็ไม่รู้ ฉันจึงเก็บข้อสงสัยนี้ไว้ในใจก่อนที่จะเดินคุยกับเธอตามปรกติ ในวันนี้ทุกๆคนดูแปลกไป ฉันไม่สามารถเห็นใบหน้าของพวกเธอได้ มันดูว่างเปล่า มีเพียงเสียงเท่านั้นที่ดังออกมา มันต้องมีอะไรผิดปรกติแน่ๆ ฉันอดคิดไม่ได้ ก็ในเมื่อทุกคนไร้หน้ากันนี่ แต่ฉันก็แค่คิดไวิในใจไม่ได้เอ่ยขึ้นมา ก่อนจะอ่านหนังสือเตรียมเรียนในชั่วโมงเรียนต่อๆไปอย่างเคยชิน
 

หลังเลิกเรียน ในขณะที่ฉันกำลังเดินคุยกับเพื่อนเรื่องงานกลุ่มที่ต้องทำ ท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดลงอย่างผิดปรกติจนทำให้ฉันต้องแหงนหน้าขึ้นไปดู มีจุดสีดำจุดเล็กๆอยู่บนท้องฟ้าก่อนที่มันจะค่อยๆขยายออกไปพร้อมกับมือสีดำขนาดใหญ่ที่โผล่ออกมาจากหลุมนั้น ฉันตกใจมากเมื่อลูกตาสีแดงของมันโผล่ออกมาจากหลุมนั้นและจ้องมองมา ฉันพยายามจะดึงมือของฟ้าใสให้วิ่งหนีไปแต่เธอมิได้ขยับไปไหน ฉันรีบหันไปหาเธอแต่กลับพบว่าตัวของเธอเต็มไปด้วยรอยร้าวก่อนจะค่อยๆแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาสร้างความตกตะลึงให้ฉันเป็นอย่างมาก ทำไม่เธอถึงสลายไปกับล่ะ..

 

ทว่าเวลาไม่คอยท่า มันยืดมือสีดำของมันหมายจะตะปบตัวของฉันให้ตายเสีย หลบไม่ทันแน่! ฉันคิดเช่นนั้น ก่อนจะหลับตาปี๋รอความเจ็บปวดที่ตามมา แต่กลับไม่รู้สึกอะไร ฉันจึงค่อยๆลืมตาขึ้นทำให้ฉันได้เจอกับเด็กสาวคนหนึ่ง เธอมีผมหางม้าสีดำสวย ทว่าใบหน้าของเธอกลับถูกซ่อนเอาไว้ในหน้ากากโลหะสีขาว เธอใช้แขนเล็กบอบบางผลักมือนั้นออกไปด้วยแรงที่มากผิดกับขนาดตัวที่ดูพอๆกับฉัน มันใช้มืออีกข้างที่ออกมาได้แล้วตบไปด้านข้างของเธอ แต่เธอกลับกระโดดหลบได้ก่อนที่จะเตะเข้าที่หัวของมันกลางอากาศ

 

ของเหลวสีดำจากหัวของมันไหลลงบนพื้นปรากฏเป็นสิ่งมีชีวิตสีดำมากมาย พวกมันเหมือนใจตรงกันเข้ามารุมฉันทำให้ฉันรีบวิ่งหนีมัน แต่หนีไปไม่ได้มากเมื่อฉันเห็นโซ่สีดำที่มีประจุไฟฟ้าสีดำล้อมรอบไว้ทั่วบริเวณ พวกมันส่งเสียงแหลมเล็กออกมาก่อนที่จะสลายไปทีละตัวสองตัว ทำให้ฉันได้รู้ว่าเด็กสาวคนนั้นใช้กระเป๋านักเรียนที่ฟ้าทำตกไว้

 

และควานหาสิ่งที่อยู่ในกระเป๋านั้นขว้างใส่หัวพวกมันอย่างแม่นยำ และใช้ขาของตนเองคอยวิ่งไปมาเพื่อหลบมือของมันเช่นกัน เธอช่างเก่งจริงๆ ฉันอดชื่นชมไม่ได้ ทว่าเมื่อหัวของมันออกมาแล้ว มีหรือส่วนอื่นจะไม่ตามมา ลำตัวขนาดใหญ่สีเทาค่อยๆออกมาจากหลุมมันใช้มือทั้งสองข้างจับเด็กสาวอย่างรวดเร็วและเขวี้ยงเธอออกไป ชนเข้ากับตึกหลังหนึ่งจนเป็นรอย ฉันรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของเธอ

"ค่อก!"
 

เธอสำลักของเหลวสีแดงออกมาจากปาก ก่อนที่จะลุกขึ้นและพุ่งไปหามันอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเมื่อมันเอาขาออกมาจากหลุมนั้น มันจะยากต่อกรนัก เด็กสาวผู้นั้น มีสภาพไม่ต่างอะไรจากเศษผ้า
  "เราหนีกันเถอะ สภาพเธอแย่แล้วนะ"
ฉันทนสภาพนั้นเห็นไม่ได้ ฉันได้แต่คิดในใจ

               "คิก.."

 

เสียงหัวเราะเบาๆของเธอทำให้ ฉันหันไปมองหน้ากากโลหะที่เต็มไปด้วยรอยร้าว มันแตกออกเผยให้เห็นใบหน้าดูน่ารัก แก้มดูมีน้ำมีนวล.. นี่มันตัวเรานี่
 

"หึ ยังไม่รู้สึกตัวอีกเหรอ"
 

เธอแค่นหัวเราะอยางปลงตกและเอ่ยถามออกมาเรียบๆ
 

"รู้สึกตัวอะไร"
 

ฉันถาม ในเวลานี้มันกำลังใกล้เข้ามา
 

"ชั้นไม่ได้ปกป้องเธอได้ตลอดหรอกนะ รู้สึกตัวซะทีสิ!"
 

เธอกล่าวก่อนที่จะปากระจกพกจากกระเป๋าของฟ้ามาให้ ฉันรับมันมาส่องดูพบกับใบหน้านวลที่เห็นอยู่ทุกที.. ไม่ใช่!

"เธอรู้แล้วสินะ ดึงหน้ากากจอมปลอมนั่นออกซะ.. อย่าหลอกตัวเอง!"
 

เด็กสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าใจและความห่วงใย
ฉันใช้มือเรียวที่สั่นกลัวเมื่อรับรู้ความจริงลูบไปบนผืนหน้า เมื่อมืออยู่ที่มุมหนึ่งฉันจึงดึง
'หน้ากาก'ผืนนี้ออกเผยให้เห็นใบหน้าขาวรับกับนัยน์ตากลมโต จมูกโด่งน้อยๆ กับแว่นตากรอบหนาสีดำสนิทและผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ตามใบหน้าเต็มไปด้วยรอยมีด.. นึกออกแล้ว นี่คือตัวเรา และเธอคนนี้คือ..
 

ทันใดนั้น กลับเกิดแผ่นดินไหวขึ้น มันค่อยๆสลายกลายเป็นแสงสีขาวลอยไปทั่วผืนฟ้าทำให้ท้องฟ้ากลับเป็นเหมือนเดิม เด็กสาวที่ทั้งเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลหันมามองหน้าของฉันและยิ้มให้บางๆ พร้อมกับยื่นสมุดเล่มหนึ่งมาให้ก่อนที่เธอจะหายไปในอากาศ ฉันกอดมันไว้แนบอกก่อนที่จะหลับตาลง...
 

*************************************

 

"คุณทิวารัตน์คะ คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ"
 

เสียงปริศนาที่เหมือนดังอยู่ใกล้พร้อมกับกลิ่นเฉพาะตัวของโรงพยาบาล ฉันลืมตาขึ้นมาพบกับสายน้ำเกลือระโยงระยาง และใบหน้าเปื้อนน้ำตาของผู้เป็นแม่ เธอสวมกอดฉันทั้งน้ำตานองหน้าด้วยความห่วงใย
  

"แก้วตา แม่นึกว่าจะเสียลูกไปแล้ว ฮือ"
 

คุณแม่ยังคงร้องไห้อยู่เนิ่นนาน ก่อนที่จะมีเสียงประตูเปิดอีกครั้งพร้อมกับร่างของเพื่อนๆ
  

"แก้ว เราขอโทษ" "แก้ว ไม่เป็นไรนะ" และอีกสารพัดแก้วที่พูดกับฉันของเพื่อนทั้งชั้น และ ฟ้า.. "แก้ว หายไวๆนะ เราจะรอแก"
 

ฟ้ากล่าวทั้งยังกลั้นน้ำตา ฉันหันไปยิ้มสบายดีให้พวกเขาและอยู่คุยเรื่องต่างๆจนหมดเวลาเยี่ยมคนไข้...
  

"..ขอบคุณนะ เมอา.."
 

ฉันพึมพำก่อนที่จะเปิดสมุดในมือซึ่งซ่อนไว้ในผ้าห่ม ปรากฏภาพของเด็กสาวหน้าตาน่ารักสดใส แก้มสีอ่อนจากการทาสีชมพูจางๆทำให้ดูมีชีวิตชีวา ฉันกอดสมุดเล่มนี้แน่น น้ำตาสีบริสุทธิพลันล่วงหล่นลงราวกับก็อกแตก.. ด้วยความดีใจ.. และความเสียใจ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ paper hearts จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 กันยายน 2558 / 18:42
    โอ้ ถ้าแต่งเป็นเรื่องยาวรุ่งแน่นอนค่ะ *-----*

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กันยายน 2558 / 18:59
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 15 กันยายน 2558 / 19:00
    #1
    0