ข้าน่ะหรือ นางร้าย

ตอนที่ 25 : บทที่ 24 | ว่านมิติวิญญาณ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,347 ครั้ง
    18 พ.ย. 63

บทที่ 24

ทันทีที่หลินหลันกลับมาถึงจวน นางก็พบว่าสาวใช้ที่เรือนใหญ่กำลังวิ่งวุ่นวายกันไปหมด หลินหลันรับรู้ได้ว่าเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลขึ้น นางจึงได้รีบเดินเข้าไปหาพ่อบ้านจู พ่อบ้านคนใหม่ที่เคยเป็นผู้ช่วยของพ่อบ้านหลิว ซึ่งในขณะนี้กำลังสั่งการสาวใช้คนหนึ่งอยู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

“คุณหนูใหญ่” ทันทีที่เห็นหลินหลันเดินเข้ามาพ่อบ้านจูก็รีบทำความเคารพหลินหลัน ก่อนที่จะรีบรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นให้หลินหลันทราบในทันทีโดยไม่ต้องให้หลินหลันเอ่ยถาม “เมื่อครู่หลังจากที่นายท่านกลับมาจากวังหลวงเกิดสะดุดล้มขณะที่กำลังก้าวลงจากรถม้าขอรับ เวลานี้ยังไม่ได้สติเลยขอรับ แต่ว่าบ่าวได้สั่งให้สาวใช้ไปตามท่านหมอมาแล้ว ตอนนี้ท่านหมอเพิ่งจะมาถึ…”

“ตอนนี้ท่านพ่ออยู่ที่ใด”

“ตอนนี้นายท่านอยู่ในห้องนอนขอรับ คุณหนู…”

เมื่อได้ยินว่าราชครูหลันสะดุดล้ม หลินหลันก็รู้สึกเป็นกังวลเป็นอย่างมาก แม้ว่าราชครูหลันจะมีพฤติกรรมที่ทำให้หลินหลันรู้สึกไม่วางใจในบางครั้ง แต่ทว่านางก็รู้สึกได้ว่าราชครูหลันก็เป็นอีกหนึ่งคนที่หลินหลันรู้สึกผูกพันในโลกใหม่นี้และนางก็ยังรู้สึกได้ว่าราชครูหลันก็เป็นห่วงนางอย่างใจจริง ดังนั้นหลินหลันไม่รอฟังสิ่งที่พ่อบ้านจูเอ่ยต่อไป แต่ก่อนที่นางจะก้าวเท้าออกไปยังเรือนใหญ่ของราชครูหลัน หลินหลันก็นึกเรื่องบางอย่างได้ นางจึงได้หันกลับไปหาพ่อบ้านจู

“พ่อบ้านจูช่วยแจ้งข่าวไปให้เหม่ยอิงด้วย เวลานี้นางน่าจะยังคงสนทนาอยู่กับองค์หญิงห้าที่วัง” พูดเพียงเท่านั้นหลินหลันก็เดินตรงไปยังเรือนใหญ่ของราชครูหลันด้วยความรวดเร็ว

ด้านพ่อบ้านจูก็เร่งร้อนให้คนส่งข่าวไปให้หลันเหม่ยอิงในทันที

การที่หลินหลันทำเช่นนั้นไม่ใช่เพราะว่านางใจอ่อนให้กับหลันเหม่ยอิงแต่อย่างใด สิ่งที่หลันเหม่ยอิงทำเอาไว้กับหลันเหม่ยหลินเจ้าของร่างนั้นเป็นเรื่องที่เกินจะให้อภัย แต่ว่ากับหลินหลันนั้น หลันเหม่ยอิงแทบจะไม่ได้ทำอะไรนางเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่สร้างความรำคาญให้นางบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางเกินอันตรายอะไรอีก หลินหลันจึงได้นิ่งเฉยและไม่ได้คิดที่จะจัดการอะไรหลันเหม่ยอิง

ที่ผ่านมาหลินหลันก็พยายามที่จะต่างคนต่างอยู่กับหลันเหม่ยอิง ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ตั้งใจจะทำเช่นเดียวกันก็ตาม

และไม่ว่าจะอย่างไร ราชครูหลันเองก็ถือว่าเป็นบิดาของหลันเหม่ยอิง การที่จะไม่ให้นางทราบข่าวที่บิดาของนางกำลังป่วยอยู่นั้นก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย เพราะว่าอย่างไรหลันเหม่ยอิงในเวลานี้ก็เหลือเพียงแค่บิดาเท่านั้น

หลินหลันเดินอย่างรวดเร็วจนกระทั่งมาถึงเรือนใหญ่ของราชครูหลัน ซึ่งมีสภาพไม่ต่างกับหน้าจวนเท่าไรนัก บรรดาบ่าวไพร่กำลังวิ่งหยิบถังน้ำ และของอื่นๆ ที่ดูท่าว่าจะเป็นของที่ท่านหมอนั้นเรียกหา

ทันทีที่หลินหลันเดินเข้ามาในห้องนอนของราชครูหลัน นางก็ได้กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ภายในห้องเคล้าไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานที่ราชครูหลันมักจะจุดเอาไว้ก่อนนอน จนกลิ่นนั้นติดห้องไปเสียแล้ว ราชครูหลันนั้นกำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง โดยที่มีท่านหมอยืนจับชีพจรอยู่ที่เตียงข้างหนึ่ง และมีหลันเฟิ่งซือยืนมองอยู่ที่ข้างเตียงอีกข้างหนึ่ง

“หลินเออร์” เมื่อเห็นหลินหลันเดินพ้นประตูห้องเข้ามา หลันเฟิ่งซือที่กำลังยืนดูท่านหมอตรวจราชครูหลันอยู่ด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล ก็เดินเข้ามาหลินหลันในทันที

“พี่ใหญ่ น้องได้ยินว่าท่านพ่อล้มไปยังไม่ได้สติ ตอนนี้ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“หลินเออร์ ใจเย็นก่อน ตอนนี้ท่านหมอกำลังตรวจท่านพ่ออยู่แล้วท่านพ่อจะต้องไม่เป็นอะไร”

หลินหลันมองดูร่างที่ไร้สติของราชครูหลัน ก่อนที่จะหันกลับมาหาหลันเฟิ่งซือ

“นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไรเจ้าคะ ปกติท่านพ่อก็เป็นคนที่แข็งแรงดีอยู่แล้ว เหตุใดจึงได้ล้มลงไปเช่นนี้ได้ อีกอย่างหนึ่ง…" ราชครูหลันเป็นตัวละครที่มีชีวิตอยู่รอดไปจนถึงตอนจบของซีรีส์ โดยที่ไม่มีการป่วยใดๆ เลยแม้แต่น้อย แต่ว่าหลินหลันก็ไม่อยากที่จะปักใจเชื่อสิ่งใดมาก เพราะว่าตั้งแต่ที่หลินหลันมาอยู่ที่โลกแห่งนี้ เหตุการณ์ต่างๆ ก็ล้วนเปลี่ยนแปลงไปมากเสียจน หลินหลันหาเส้นเรื่องเดิมไม่เจออีกต่อไป ทำให้หลินหลันกังวลถึงอาการของราชครูหลันเป็นอย่างมาก เพราะว่านางไม่สามารถคาดเดาได้เลยแม้แต่น้อยว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น แม้ว่านางจะเคยดูซีรีส์เรื่องนี้มาก่อนแล้วก็ตามที

“อีกอย่างหนึ่งอะไรอย่างนั้นหรือ หลินเออร์”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ” หลินหลันบอกปัดก่อนที่จะเอ่ยถามต่อ “ตอนที่ท่านพ่อล้มลงไปพี่ใหญ่อยู่ด้วยหรือไม่เจ้าคะ”

“อยู่สิ” หลันเฟิ่งซือพยักหน้าให้หลินหลัน ก่อนที่จะเอ่ยต่อ “ที่พี่เห็นก็คือ ตอนที่ท่านพ่อกำลังก้าวลงจากรถม้าจู่ๆ ท่านพ่อก็เหมือนจะเสียหลักเล็กน้อย ก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้น พี่ลองสำรวจดูแล้วไม่พบบาดแผลภายนอก เพียงแต่ว่าท่านพ่อหมดสติไปจึงได้ให้พ่อบ้านจูส่งคนไปตามท่านหมอมาดูอาการท่านพ่อเสียหน่อย”

“รถม้าก็ไม่ได้สูงเท่าไรนัก ท่านพ่อก็ยังอายุไม่มาก เหตุใดล้มลงเพียงเท่านั้นจึงได้หมดสติไปได้” หลินหลันเอ่ยขึ้นมาพลางครุ่นคิด เพราะว่านับๆ ดูแล้วราชครูหลันในตอนนี้น่าจะมีอายุสี่สิบกว่าปีเท่านั้น เพราะว่าคนในยุคโบราณเช่นนี้มักจะแต่งงานมีลูกเร็ว

“ช่วงนี้ท่านพ่อคงจะมีเรื่องให้คิดเยอะ” หลันเฟิ่งซือถอนหายใจออกมา “ตั้งแต่ตอนนั้นที่เจ้าตกน้ำหมดสติไป เรื่องของอนุจ้าวและพ่อบ้านหลิว อีกทั้งเรื่องที่พี่ได้รับบาดเจ็บ แล้วยังถูกสอบวินัยเสียอีก แล้วท่านพ่อก็มีเรื่องภายในวังให้กังวลอีก”

หลินหลันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับรู้แล้วไม่ได้พูดอะไรต่ออีก ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนว่าท่านหมอจะตรวจเสร็จพอดี แล้วก็หันกลับมาหาทั้งสองคน

“จากที่ข้าตรวจดูแล้ว คงจะเป็นดังเช่นที่คุณชายใหญ่กล่าว ราชครูหลันก็คงจะพักผ่อนน้อยจนเกินไป ให้ต้มยาตามเทียบยานี้ให้ราชครูกินทุกเช้าเป็นเวลาสองสัปดาห์ก็คงจะดีขึ้น ช่วงนี้อย่าเพิ่งให้มีเรื่องอะไรมากวนใจมากจะมาก”

หลินหลันรับเทียบยาจากท่านหมอมาก่อนที่นางและหลันเฟิ่งซือจะเอ่ยขอบคุณท่านหมอ ก่อนที่หลันเฟิ่งซือจะออกไปส่งท่านหมอกลับ

‘เหม่ยหลิน’ ขณะที่หลินหลันกำลังยืนมองราชครูหลันที่ในเวลานี้ยังไม่ได้สติอยู่บนเตียง หลินหลันก็ได้ยินเสียงของเสี่ยวฝานดังขึ้นในหัว ‘ที่ร่างกายของบิดาของเจ้ามีกลิ่นคาถาบางอย่าง’

‘คาถาอย่างนั้นหรือ’ เมื่อได้ยินดังนั้นหลินหลันเบิกตาโพลง ‘สิ่งที่เกิดขึ้นกับท่านพ่อเป็นเพราะคาถาอย่างนั้นหรือ’

‘เรื่องนั้นข้าบอกไม่ได้หรอก’ เสี่ยวฝานเอ่ย ‘แต่ก็เป็นไปได้มากทีเดียวว่า อีกอย่างหนึ่ง…’

‘อะไรอย่างนั้นหรือ’

‘บนตัวของท่านพ่อเจ้าไม่ได้มีเพียงกลิ่นเดียวเท่านั้น กลิ่นหนึ่งเป็นคาถามาจากคนเดียวกันกับที่เราพบในตรอกประหลาดแห่งนั้นแน่นอน แต่อีกกลิ่นหนึ่งนั้น ข้าไม่คุ้นเลยแม้แต่น้อย’ เสี่ยวฝานเอ่ย ‘และดูเหมือนว่าคาถาทั้งสองกำลังต่อสู้กันเองอยู่ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ท่านพ่อของเจ้ายังไม่ฟื้น’

‘หมายความว่า…’

‘ดูจากลักษณะแล้วน่าจะเป็นเพราะว่าคาถาหนึ่งพยายามที่จะทำร้ายบิดาเจ้า แต่ว่าอีกคาถาหนึ่ง…’

‘เป็นคาถาที่มาป้องกันใช่หรือไม่’

‘ใช่ เพียงแต่ว่าข้าไม่รู้ว่าคาถาใดที่ป้องกันและคาถาใดที่จะทำร้าย’

หลินหลันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หลันเฟิ่งซือที่ออกไปส่งท่านหมอจะกลับมาพอดี

“ส่งท่านหมอเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะพี่ใหญ่”

“เรียบร้อยดีแล้ว” เมื่อกล่าวจบหลันเฟิ่งซือก็จ้องหน้าหลินหลันสักพักหนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา “หลินเออร์มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ สีหน้าของเจ้าดูไม่ดีเท่าไรนัก หรือว่าตอนที่พี่ไม่อยู่ท่านพ่อ…”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเจ้าค่ะพี่ใหญ่ น้องแค่เป็นห่วงท่านพ่อก็เท่านั้นเอง”

“อย่างนั้นเองน่ะหรือ” หลันเฟิ่งซือมองหน้าหลินหลันอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไรนัก แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะซักไซ้ไล่เลียงความอะไรต่อ หลังจากนั้นเมื่อเห็นว่าราชครูหลันยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาในเวลานี้ หลินหลันจึงได้ขอแยกตัวไปเพื่อที่จะไปอาบน้ำและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อผ้าที่เบาสบายกว่าที่นางใส่อยู่ในเวลานี้ก่อนที่จะกลับมาเฝ้าราชครูหลันต่อ อย่างไรเสียในเวลานี้ก็ยังมีหลันเฟิ่งซือเฝ้าดูแลอยู่ หลินหลันจึงคลายความเป็นห่วงได้บ้าง แต่ทว่าตอนที่หลินหลันกำลังจะก้าวเดินพ้นประตูห้อง ก็ชนเข้ากับร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งเสียก่อน

โชคดีที่หลินหลันคว้าขอบประตูเอาไว้ได้ทันจึงทำให้นางไม่ล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปเหมือนกับอีกฝ่ายในเวลานี้

“คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ” เจียงอวี้ที่คอยพยุงหลินหลันอยู่อีกข้างหนึ่งเอ่ยถาม

“หลินหลัน น้องไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” หลันเฟิ่งซือเอ่ยถามหลินหลันเมื่อหันมาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอดิบพอดี

“ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” หลินหลันตอบหลันเฟิ่งซือก่อนที่จะหันไปขอบใจเจียงอวี้ที่ช่วยรับนางเอาไว้

หลันเฟิ่งซือได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ ก่อนที่จะหันไปหาอีกฝ่ายหนึ่งที่ในเวลานี้กำลังพยายามลุกขึ้นยืนโดยมีสาวใช้ข้างกายช่วยพยุง

“แล้วเจ้าเล่าเป็นอะไรหรือไม่ เหม่ยอิง” ได้ยินคำถามนั้นจากปากของหลันเฟิ่งซือ หลันเหม่ยอิงก็เงยหน้าขึ้น ก่อนที่จะเอ่ยตอบอย่างสุภาพ

“น้องไม่เป็นอะไรเจ้าคะ ขอบคุณพี่ใหญ่ที่เป็นห่วง” เมื่อเอ่ยจบหลันเหม่ยอิงก็รีบเอ่ยถามต่อในทันที “แล้วนี่ท่านพ่ออยู่ในห้องใช่หรือไม่เจ้าคะ อาการเป็นอย่างไรบ้าง”

หลินหลันเหลือบมองสีหน้าของหลันเหม่ยอิงที่ในเวลานี้ดูจะเป็นกังวลโดยไม่มีอาการเสแสร้งปนเข้ามาเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่จะเอ่ยตอบ

“เมื่อครู่ท่านหมอเพิ่งจะกลับไป บอกว่าท่านพ่อไม่เป็นอะไรมาก เพียงแค่อ่อนเพลียก็เท่านั้น ตอนนี้ท่านพ่ออยู่ในห้องหากจะเข้าไปเยี่ยมก็เข้าไปเถอะ”

ได้ยินหลินหลันเอ่ยดังนั้นหลันเหม่ยอิงก็พุ่งตัวผ่านหลินหลันเข้าไปในห้องเพื่อไปดูอาการราชครูหลันในทันที หลังจากนั้นหลินหลันก็แยกตัวกลับมาที่เรือนของตน พร้อมสั่งให้ฟู่เซียนนำจดหมายส่งไปให้ไป๋ลั่วหลิ่ง ถึงเหตุที่ทำให้จำเป็นที่จะต้องเลื่อนการนัดหมายในวันรุ่งขึ้นออกไปชั่วคราว จนกว่าราชครูหลันจะหายดี

หลังจากนั้นหลินหลันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะกลับไปเฝ้าดูอาการของราชครูหลันจนถึงพลบค่ำ นางจึงได้กลับมาที่เรือนของตนเองเพื่อที่พักผ่อน โดยที่ปล่อยให้หลันเฟิ่งซือดูแลราชครูหลันแทน

หลังจากที่กลับมาถึงเรือน นางก็ได้รับจดหมายตอบกลับจากไป๋ลั่วหลิ่ง นางกล่าวว่านางจะเข้ามาหาหลินหลันในรุ่งขึ้น หากว่ามีผู้ใดถามก็ให้กล่าวว่านางมาช่วยดูอาการของราชครูหลันให้

ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนั้นหลินหลันก็ยินดี เพราะนางเองถึงแม้ว่าจะเป็นห่วงราชครูหลัน แต่นางก็อยากที่จะรู้เรื่องสมุนไพรชนิดนี้ที่ไม่มีผู้ใดรู้จักเช่นกัน

 

 

 

ตกดึกคืนนั้น ความเย็นเยียบที่เข้าปกคลุมทำให้หลินหลันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หลินหลันมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบว่าในเวลานี้ก็ยังเป็นเวลากลางคืน เตาผิงที่เจียงอวี้จุดเอาให้ก่อนนอนก็ยังคงเปิดอยู่ แต่ทว่าหลินหลันกลับรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่เย็นเยียบเสียยิ่งกว่าลมหนาวใดๆ ที่หลินหลันเคยพานพบ

‘เสี่ยวฝาน’ หลินหลันลองเรียกเสี่ยวฝานดู แต่ทว่าไม่มีการตอบรับมาจากเสี่ยวฝานเลยแม้แต่น้อย นางได้แต่รู้สึกแปลกใจ และพยายามเรียกเสี่ยวฝานอีกครั้ง ‘เสี่ยวฝาน เจ้าได้ยินข้าหรือไม่’

ครานี้ก็เช่นกัน นางยังไม่ได้ยังการตอบรับจากเสี่ยวฝานเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่าหลินหลันก็ยังรู้สึกได้ว่าเสี่ยวฝานยังอยู่กับนาง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดนางจึงไม่สามารถสื่อสารกับเสี่ยวฝานได้ หลินหลันกำลังจะอ้าปากเอ่ยเรียกชื่อเสี่ยวฝานออกมา ก่อนที่นางจะสังเกตเห็นเงาตะคุ่มที่มุมห้องทำให้หลินหลันรู้ตัวว่านางไม่ได้อยู่ที่แห่งนี้แต่เพียงผู้เดียว

“นั่นใครน่ะ” หลินหลันรู้ดีว่านี่เป็นคำถามที่หลินหลันเคยด่านางเอกละครว่าชอบถามคำถามโง่ๆ เช่นนี้ แต่ทว่าในเวลานี้ไม่รู้เพราะเหตุใด เงาตะคุ่มนั้นจึงทำให้หลินหลันรู้สึกหวาดกลัวสุดขีดเสียจนนางคิดสิ่งใดไม่ออก

และทันทีที่เงาดำนั่นได้ยินเสียงของนาง มันก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาหานางอย่างเชื่องช้า ไม่รู้เป็นเพราะคืนนี้เป็นคือเดือนมืดหรืออย่างไร ถึงแม้เงาตะคุ่มนั่นจะเข้ามาใกล้ตัวนางมากขึ้นทุกครา แต่ทว่าหลินหลันกลับยังไม่สามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน

สิ่งเดียวที่หลินหลันรู้ก็คือมันเป็นเงาร่างที่ใหญ่มหึมาเสียจนไม่น่าจะเป็นไปได้ที่มันจะเข้ามาอยู่ในห้องของนางได้ และมันก็ทำให้หลินหลันหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

เงาร่างนั้นค่อยๆ ยื่นส่วนที่หลินหลันคาดว่าน่าจะเป็นมือของมันออกมาหาหลินหลันที่กำลังหวาดกลัวเสียจนขยับตัวไม่ได้ แต่ก่อนที่มันจะทันได้สัมผัสถูกตัวนาง เงาร่างนั้นก็ถูกบางอย่างพัดหายไป

หลังจากนั้นหลินหลันก็กลับมาหายใจอีกครั้ง ซึ่งนางไม่รู้ตัวเลยว่านางกลั้นหายใจไปตั้งแต่เมื่อไหร่

หลังจากที่เงาทะมึนนั้นหายไป หลินหลันก็ได้เห็นร่างสูงของชายผู้หนึ่ง เขาสวมเสื้อผ้าสีดำ และหน้ากากปกปิดใบหน้าของเขา แต่ทว่าครึ่งหน้านั่นที่หลินหลันเห็นกลับดูคุ้นเคยเสียเหลือเกิน

เหมือนว่าหลินหลันเคยเห็นเขาเมื่อนานมาแล้ว ก่อนที่นางจะกลายมาเป็นหลันเหม่ยหลิน อาจจะก่อนที่นางจะเป็นหลินหลันเสียอีก

เพียงแต่ว่าหลินหลันนึกไม่ออกว่านางเคยเห็นเขาที่ใดมาก่อน

ชายผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายของเขาที่ทำให้หลินหลันรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่านางเพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ที่น่าหวาดผวาหรือไม่ แต่ใจของเธอในเวลานี้กลับสั่นระรัวอย่างยิ่ง และก็ยังทำให้หลินหลันไม่ขยับตัวหลบเมื่อเขายื่นมือมาปิดตาของเธอก่อนที่จะพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

“ไม่มีอะไรน่ากลัวทั้งนั้น เจ้าหลับเสียเถอะ หลินเออร์”

“ท่าน…” หลินหลันพูดได้เพียงเท่านั้น ก่อนที่สติของนางจะดับวูบไป

หลังจากที่หลินหลันหลับไปแล้ว นางก็ยังรู้สึกได้ว่าชายคนนั้นยังนั่งอยู่ข้างๆ แต่ทว่าเมื่อถึงเช้าวันต่อมาหลินหลันก็ไม่พบใครนั่งอยู่เสียแล้ว ผ้าปูที่นอนข้างๆ จุดที่เธอนอนอยู่นั้นก็เรียบสนิทไม่มีรอยยับย่นใดๆ ที่จะบอกได้ว่าเคยมีใครบางคนนั่งอยู่

หลินหลันมองไปที่ที่ว่างข้างตัวด้วยความประหลาดใจ เหตุใดนางจึงรู้สึกราวกับว่าเคยมีใครบางคนนั่งอยู่ที่ตรงนี้กันนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.347K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1753 THEEEFERN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 11:12
    อยากรู้ว่าใครเลย ชอบการดำเนินเรื่องของเรื่องนี้ มันลุ้นมากๆค่ะ
    #1,753
    0
  2. #1751 puphaa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 15:54
    ใครๆๆๆ
    #1,751
    0
  3. #1749 lafindor (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 06:18
    ใครนะใคร พี่ใหญ่รึเปล่า รึฟู่เซียน คงไม่ใช่ไท่จื่อเนาะ
    #1,749
    0
  4. #1747 Nantanat_neung (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 07:12
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #1,747
    0
  5. #1746 ruethai007 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 07:04
    โอ๊ยยยย ค้างมากกกกก รอค่ะรอ
    #1,746
    0
  6. #1454 keas (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 15:32
    เพิ่งอ่านแต่สนุกดีน้า ถ้าอัพทุกวันก็ดี ติดตามค่ะ
    #1,454
    0
  7. #1381 1988yongsi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 13:12
    ท่านพ่อโดนตุ๋น​
    #1,381
    0
  8. #972 Melis (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 01:28

    พี่น้องมันฮั๊วกัน แบ่งผลปีะโยชน์กัน สงสารท่านพ่อเลยโดนลูกหลอก

    #972
    0
  9. วันที่ 27 กันยายน 2562 / 01:45
    น่าตีทั้งคู่ ซนนัก5555555555
    #894
    0
  10. #891 Plaiiivan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 01:37

    สองพี่น้องจอมแสบบบบบ555

    รอน้าาาาาา
    #891
    0
  11. #877 0895220116 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 13:41
    ไรท์จ๋าาาา...รีบมาอัพเร็วๆนะค่ะ...รอใจจะขาดแล้ว
    #877
    0
  12. #875 Pacharaporn_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 10:39
    ตอนสั้นมากค่ะ
    #875
    0
  13. #852 Thaksaina (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 18:16
    เสียรู้แล้ว555+
    รอออออคร้าาาา
    #852
    0
  14. #851 dokao (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 17:34
    เจ้าสองพี่น้องร้ายกาจยิ่งนัก
    #851
    0
  15. #849 จาฟาร์13 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 20:04
    ขอเผื่อพี่ชาย555555 แงน่ารัก
    #849
    0
  16. #842 Xialyu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 16:24
    มีขอเผื่อพี่ชายด้วย555
    #842
    0
  17. #839 sevenroses (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 18:40

    สงสารท่านพ่อ

    #839
    0
  18. #838 A~B~C~ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 11:08
    น่ารักจริงๆ ขอเผื่อพี่ใหญ่ด้วย 555
    #838
    0
  19. #837 Ployrat199336 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 10:55
    ต่อไวๆๆน้าา
    #837
    0
  20. #836 Haldora (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 01:34
    พลาดให้ลูกๆแล้วล่ะท่านพ่อ
    #836
    0
  21. #835 ME>_< (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 21:25
    รอค่าาาา
    #835
    0
  22. #834 wadeepanman (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 18:29
    พ่อพลาดละเข้าทางน้อง
    #834
    0
  23. #833 Mic-key (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:03
    ให้พี่ใหญ่เรื่องหนึ่ง5555
    #833
    0
  24. #832 Bee_Bee_1225 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 16:33
    สองพี่น้องนี้แผนแกล้งพ่อเนียนมากเลยนะ 55555 พ่อก็ตามใจลูกเหลือเกินนน ชอบๆๆ
    #832
    0
  25. #831 rossukon2531 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 16:06
    สนุกค่ะ รอๆ
    #831
    0