ข้าน่ะหรือ นางร้าย

ตอนที่ 24 : บทที่ 23 | งานเลี้ยงน้ำชา (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,446 ครั้ง
    20 ต.ค. 63

บทที่ 23

สองสามวันต่อมา แล้วก็ถึงวันที่มีการจัดงานเลี้ยงน้ำชาขององค์หญิงห้า นี่เป็นครั้งแรกที่หลันเหม่ยอิงที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีสีอ่อนตามที่นางเคยแต่งในช่วงปกติก่อนที่มารดาของนางจะถูกประหาร มิใช่ชุดไว้ทุกข์อย่างเคย เพื่อที่จะเตรียมตัวไปงานเลี้ยงน้ำชาขององค์หญิงห้า ยืนรอใครบางคนอยู่ที่รถม้าด้านหน้าของจวน

“คุณหนูเจ้าคะ หากว่าเราไม่ไปกันตอนนี้อาจจะไปไม่ทันแล้วนะเจ้าคะ” ถิงถิงเอ่ยกับนายสาวที่ยังคงยืนรออย่างใจเย็น “คุณหนูใหญ่อาจจะเปลี่ยนใจไม่ไปแล้วก็ได้นะเจ้าคะ”

“นางตอบรับเทียบเชิญขององค์หญิงห้าไปแล้วนาง หากว่านางยังมีสมองนางก็คงไม่กล้าที่จะกลับคำหรอก” หลันเหม่ยอิงเอ่ยออกมาขณะที่มองเข้าไปยังทิศทางที่เรือนของหลินหลันตั้งอยู่ “ที่ข้ารอนางก็เพราะข้าอยากจะรู้ว่านางจะใส่ชุดแบบใดออกมาในเมื่อนางไม่สามารถตัดเสื้อที่ใดได้เลย หากนางใส่เสื้อผ้าที่เคยสวมไปงานอื่นมาแล้ว นางก็คงจะกลายเป็นที่หัวเราะเยาะในงานอย่างแน่นอน”

หลังจากที่หลันเหม่ยอิงกล่าวจบ หลินหลันก็เดินออกมาพอดิบพอดีด้วยชุดสีน้ำเงินเข้มที่หลันเหม่ยอิงไม่เคยเห็นมาก่อน

“พี่หญิง” หลันเหม่ยอิงเอ่ยทักด้วยสีหน้าประหลาดใจ สายตาของนางจับจ้องไปที่ชุดของหลินหลัน “ชุดนี่…”

ช่วงเวลาที่ผ่านมาหลินหลันก็ได้ส่งสาวใช้ออกไปตามหาร้านที่จะสามารถตัดชุดใหม่ให้นางได้ทันภายในระยะเวลาเพียงสองวัน แต่ทว่าก็เป็นตามที่นางคาดการณ์เอาไว้ว่านางคงจะต้องถูกปฏิเสธกลับมา แต่ว่าระหว่างนั้น หลินหลันก็ไม่ได้เอาแต่รอคำตอบจากร้านตัดชุดต่างๆ นางค้นเสื้อผ้าเดิมที่หลันเหม่ยหลินเคยสั่งตัดเอามาดัดแปลงเล็กน้อย ให้กลายเป็นชุดใหม่อย่างเงียบเพื่อให้องค์หญิงห้า และหลันเหม่ยอิงยังคงเข้าใจว่าหลินหลันยังหาร้านที่จะตัดชุดใหม่ให้นางไม่ได้

“ชุดข้ามีอะไรอย่างนั้นหรือ” หลินหลันมองหน้าหลันเหม่ยอิงด้วยสายตาเรียบนิ่ง จนหลันเหม่ยอิงเผลอกลืนน้ำลายเพราะความประหม่า

“ไม่…ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ พี่หญิง เราไปกันเลยดีกว่าไหมเจ้าคะ”

หลินหลันเหลือบมองหน้าหลันเหม่ยอิงเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินนำขึ้นไปบนรถม้าโดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรกับนาง หลันเหม่ยอิงเห็นดังนั้นก็ได้แต่กำมือแน่น แต่เมื่อคิดถึงเมื่อตอนไปถึงวังขององค์หญิงห้าแล้วหลินหลันก็คงจะไม่มีโอกาสได้มาหยิ่งผยองเช่นนี้อีกแล้ว สีหน้าของหลันเหม่ยอิงจึงได้ดีขึ้น ก่อนที่จะก้าวเท้าตามหลินหลันขึ้นรถม้าไป

ตลอดเส้นทางนั้น บนรถม้ามีแต่เสียงของหลันเหม่ยอิงที่พูดคุยกับถิงถิงไปตลอดเส้นทาง หลินหลันและเจียงอวี้นั้นเอาแต่นั่งเงียบปล่อยให้หลันเหม่ยอิงและถิงถิงพูดคุยกันไป

นั่งรถม้าได้ไม่นานนักก็มาถึงวังขององค์หญิงห้า หลังจากที่ลงจากรถม้าก็มีขันทีมานำทางพวกนางไปยังพื้นที่ที่มีการจัดงานเลี้ยงน้ำชาอยู่

พื้นที่ที่จัดงานเลี้ยงน้ำชาขององค์หญิงห้านั้นเป็นศาลาไม้สีขาวกลางสวนดอกไม้หลากสีที่ยังคงบานสะพรั่งทั้งที่มันเลยฤดูกาลของมันไปแล้ว ดูท่าว่าองค์หญิงห้าคงจะสั่งให้คนทุ่มเทกับสวนดอกไม้นี้ไม่ใช่น้อยทีเดียว

เมื่อมีดอกไม้บานสะพรั่งงดงามก็ย่อมดึงดูดผีเสื้อต่างๆ เข้ามามากมาย ทำให้สวนสวยนี้ดูงดงามราวกับภาพวาด

หลินหลันและหลันเหม่ยอิงเดินตามขันทีไปจนถึงศาลากลางสวนดอกไม้ หลินหลันและหลันเหม่ยอิงจนได้ย่อตัวลงทำความเคารพองค์หญิงห้าพร้อมกัน

“ถวายพระพรองค์หญิงห้าเพคะ” สายตาขององค์หญิงห้าที่เหลือบมองมาที่หลินหลันดูจะผิดหวังเล็กน้อยที่เห็นว่าหลินหลันสามารถหาชุดใหม่มาใส่ได้ทันการณ์ แต่แล้วสายตานั้นก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่องค์หญิงห้าจะหันไปหาหลันเหม่ยอิงด้วยรอยยิ้ม

“อ้าว เหม่ยอิง เจ้ามาแล้วอย่างนั้นหรือ ลุกขึ้นแล้วมานั่งตรงนี้สิ ข้าจัดที่เอาไว้ให้เจ้าตรงนี้แล้ว”

“ขอพระทัยเพคะ องค์หญิงห้า” หลันเหม่ยอิงเหลือบมองหลินหลันเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงเข้าไปนั่งตรงที่นั่งข้างๆ กับองค์หญิงห้า

แม้ว่าทั้งคู่จะทำความเคารพองค์หญิงห้าพร้อมกันแต่องค์หญิงห้ากลับเรียกแต่หลันเหม่ยอิงให้ลุกขึ้น ปล่อยให้หลินหลันย่อตัวทำความเคารพอยู่อย่างนั้น เมื่อเป็นเช่นนั้นหลินหลันก็ไม่ได้ปริปากบ่นอะไรออกมา นางก็เพียงแค่ย่อตัวอยู่อย่างนั้น ขณะที่องค์หญิงห้า หลันเหม่ยอิง และ บรรดาสหายสนทนากันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมีใครอีกคนเดินเข้ามาย่อตัวลงข้างหลินหลัน

“ถวายพระพรองค์หญิงห้าเพคะ” หลินหลันเหลือบมองตามเสียงนั้นก็พบว่าเป็นไป๋ลั่วหลิ่งที่เพิ่งจะมาถึง

“คุณหนูไป๋มาแล้วอย่างนั้นหรือ เข้ามานั่งก่อนสิ” องค์หญิงห้าหันกลับมาเอ่ยทักทายไป๋ลั่วหลิ่งก่อนที่จะแสร้งทำเป็นตกใจที่เห็นหลินหลันยังคงย่อตัวทำความเคารพอยู่เช่นเคย “อ้าว คุณหนูหลัน ข้าก็มัวแต่ดีใจที่ได้เจอเหม่ยอิงจนเกือบลืมเจ้าไปเสียแล้ว ลุกขึ้นแล้วเข้ามานั่งก่อนสิ”

“ขอบพระทัยเพคะ องค์หญิงห้า” ไป๋ลั่วหลิ่งที่เพิ่งจะมาถึงนั้น ย่อตัวอยู่ไม่นานจึงสามารถลุกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว แต่หลินหลันที่ย่อตัวอยู่สักพักหนึ่งแล้ว กอปรกับการที่ร่างนี้ไม่ค่อยจะได้ใช้แรงมากเท่าที่ควร ทำให้ขาของหลินหลันในตอนนี้ชาไปหมด จนเกือบจะเซล้มลงขณะที่นางลุกขึ้น แต่โชคดีที่ได้ไป๋ลั่วหลิ่งที่ยืนอยู่ข้างกันนั้นรับเอาไว้ได้ทัน ทำให้นางไม่ล้มลงไปจนเป็นที่เยาะเย้ยขององค์หญิงห้าและบรรดาสหายของนาง

“คุณหนูหลัน ระวังหน่อยสิ” องค์หญิงห้าหันมาบอกกันหลินหลันเมื่อเห็นนางซวนเซขณะลุกขึ้น ก่อนที่จะหันกลับไปหัวเราะกับกลุ่มสหายของนาง

“ขอบพระทัยองค์หญิงห้าที่เป็นห่วงเพคะ” หลินหลันตอบพลางยิ้มให้องค์หญิงห้าอย่างเป็นมิตร

ด้านองค์หญิงห้า เมื่อเห็นว่าหลินหลันดูจะไม่แสดงท่าทีโกรธหรือไม่พอใจใดๆ ให้นางเห็นเลยแม้แต่น้อย คนที่ตั้งใจจะกลั่นแกล้งอย่างนางจึงกลายเป็นฝ่ายที่หงุดหงิดไปเสียเอง องค์หญิงห้าจึงได้หันกลับไปสนทนากับสหายของนางโดยที่ไม่ได้ใส่ใจหลินหลันอีก

ระหว่างนั้นหลินหลันก็ได้เดินไปนั่งตรงที่นั่งที่ว่างอยู่โดยได้รับการช่วยเหลือจากคุณหนูไป๋

หลังจากนั้นตลอดทั้งงานก็มีแต่เสียงพูดคุยขององค์หญิงห้าและบรรดาสหายของนาง กระทั่งคุณหนูไป๋ที่เงียบอยู่ตลอดก็ยังถูกองค์หญิงห้าคุณพูดคุยอยู่หลายคำ แต่กับหลินหลันแล้ว นางกลับถูกปล่อยทิ้ง ให้นางนั่งอยู่เงียบๆ เพียงผู้เดียวราวกับว่านางไม่มีตัวตนมาโดยตลอดทั้งงาน

ถึงแม้ว่าองค์หญิงห้าจะทำเช่นนั้น แต่หลินหลันก็รู้สึกตัวอยู่ตลอดว่าตลอดเวลาที่พวกนางสนทนากัน นอกจากไป๋ลั่วหลิ่งที่นั่งฟังการสนทนาอย่างเงียบๆ ขณะที่จิบชาไปพลาง องค์หญิงห้าและบรรดาสหายของนางก็ผลัดกันลอบมองปฏิกิริยาของหลินหลันในเวลานี้อยู่เสมอ

โชคดีที่หลินหลันเคยชินกับการที่ถูกผู้คนแอบมองอยู่ตลอดเวลาไม่ว่านางจะทำสิ่งใด ดังนั้นในเวลานี้ถึงแม้ว่าจะรู้ตัวว่าถูกคนแอบมอง แต่นางก็ยังคงนั่งจิบชาอย่างเงียบสงบและชมบรรยากาศของสวนดอกไม้รอบตัวได้ อย่างไม่มีปัญหาใดๆ

“จริงสิ คุณหนูหลัน ข้าได้ยินมาว่าตอนที่เจ้าฟื้นขึ้นมามีนักพรตนิรนามรูปหนึ่งปรากฏกายที่เรือนของเจ้าใช่หรือไม่” จู่ๆ องค์หญิงห้าก็เอ่ยเรียกหลินหลันขึ้นมา ทำให้หลินหลันเงยหน้ามององค์หญิงห้าเล็กน้อยอย่างประหลาดใจว่าบทสนทนาของพวกนางที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นเรื่องของความรักของคนโน้นคนนี้กลายมาเป็นเรื่องของนางได้อย่างไร

ก่อนที่จะตอบหลินหลันก็เหลือบมองสีหน้าของหลันเหม่ยอิงที่นั่งอยู่ข้างองค์หญิงห้าเล็กน้อย ด้วยคาดว่าเรื่องที่มีนักพรตมาที่จวนนั้นคงจะเป็นหลันเหม่ยอิงที่คาบข่าวไปบอกแก่องค์หญิงห้า หลินหลันคิดว่าการที่องค์หญิงห้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็คงจะมีแผนอะไรสักอย่าง แต่จะให้นางนิ่งเฉยไม่ตอบสิ่งใดกลับไปเลยก็คงจะกลายเป็นว่านางเสียมารยาทกับองค์หญิงห้าจนเกินไป

“ถูกต้องแล้วเพคะ องค์หญิงห้า” หลินหลันเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร ก่อนที่องค์หญิงห้าจะทันได้ถามไถ่สิ่งใดต่อไป หลินหลันจึงได้ชิงพูดขึ้นมาด้วยตนเอง “นักพรตมาที่จวนของหม่อมฉันเพื่อบอกวิธีการรักษาอาการข้างเคียงที่อาจเกิดจากการจมน้ำในครั้งนั้นก็เพียงเท่านั้นเพคะ ไม่ได้มีเรื่องราวใหญ่โตอะไร”

“มิใช่เรื่องราวใหญ่โตอย่างนั้นน่ะหรือ” องค์หญิงห้ายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “หากมิใช่เรื่องราวใหญ่โตเหตุใดราชครูหลันจึงได้ตามหาสมุนไพรชนิดนี้แทบพลิกแผ่นดินเลยเล่า กระทั่งเสด็จพ่อของข้ายังได้ออกคำสั่งให้คนออกไปตามหาสมุนไพรชนิดนี้มาด้วยเช่นกัน”

ได้ยินดังนั้นหลินหลันก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ

“เรื่องนั้น หม่อมฉันไม่เคยทรา…”

แต่ทว่าหลินหลันยังพูดไม่ทันจะจบประโยค องค์หญิงห้าก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

“เจ้าไม่ทราบเรื่องเลยอย่างนั้นหรือ น่าแปลกใจเสียจริง” องค์หญิงห้ามองหน้าหลินหลันเล็กน้อย ก่อนที่จะโบกมือเบาๆ “เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด จริงสิ คุณหนูไป๋ บุตรีของหมอหลวงไป๋เองก็อยู่ที่นี่ด้วย ไม่สู้เจ้าลองถามนางดูเล่าว่านางรู้จักหรือไม่”

หลินหลันไม่ทันได้เอ่ยปากตอบอะไรออกไป องค์หญิงห้าก็เอ่ยขึ้นมาในทันที

“คุณหนูไป๋ เจ้าเคยได้ยินชื่อสมุนไพร ว่านมิติวิญญาณที่คนสกุลหลันกำลังตามหาอยู่หรือไม่หรือไม่” ไป๋ลั่วหลิ่งชะงักมือที่กำลังยกน้ำชาขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนที่จะเงยหน้ามองหลินหลันชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปตอบองค์หญิงห้า

“เรียนองค์หญิงห้า สมุนไพรชนิดนี้หม่อมฉันเองก็เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเพคะ เอาไว้หม่อมฉันจะลองไปค้นคว้าดูหากพบแล้วหม่อมฉันจะเรียนองค์หญิงดีหรือไม่เพคะ”

เมื่อหลินหลันได้ยินดังนั้น นางก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะดูท่าว่าหากไป๋ลั่วหลิ่งที่มีบิดาเป็นถึงหมอหลวงไป๋ยังไม่เคยได้ยินชื่อของสมุนไพรนี้แม้แต่ครั้งเดียว นางก็คงจะหมดความหวังที่จะสามารถหาสมุนไพรชนิดนี้ให้เจอเช่นกัน แต่นางก็ทำใจมาบ้างแล้วหลังจากที่รู้ว่าราชครูหลันก็พยายามที่จะตามหาสมุนไพรชนิดนี้แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของมันเช่นกัน แต่ทว่านางก็ไม่ได้แสดงท่าทีผิดหวังหรือเสียใจใดๆ ออกไป

ดังนั้นทุกคนที่อยู่ที่งานเลี้ยงน้ำชาจึงไม่ได้รับรู้เลยว่าตอนนี้หลินหลันรู้สึกอย่างไร สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียงรอยยิ้มน้อยๆ ที่ทำให้สีหน้าของหลินหลันดูเป็นมิตรมากขึ้นก็เพียงเท่านั้น

ทางด้านองค์หญิงห้าเมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้นจากคุณหนูไป๋ นางก็ยกยิ้มก่อนที่จะยกพัดในมือขึ้นโบกเบาๆ อย่างเย่อหยิ่ง

“เจ้าไม่จำเป็นจะต้องไปค้นคว้าเพิ่มเติมให้เสียเวลาเปล่าหรอก คุณหนูไป๋ หากว่าเจ้าที่อ่านตำราสมุนไพรมาตั้งแต่เยาว์วัยยังไม่เคยได้ยินชื่อสมุนไพรชนิดนี้ เกรงว่าการจะไปค้นคว้ามานั้นคงจะทำให้เจ้าเสียเวลาเปล่า” จากนั้นองค์หญิงห้าก็หันกลับมาหาหลินหลัน ก่อนที่จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน “ได้ยินหรือไม่ คุณหนูหลัน สมุนไพรที่เจ้าและบิดาของเจ้าดั้นด้นตามหาอยู่นั้นคงจะเป็นเพียงเรื่องหลอกลวงของนักพรตปลอมก็เท่านั้น”

เมื่อองค์หญิงห้ากล่าวจบ บรรดาคุณหนูที่ไม่ชอบหน้าหลันเหม่ยหลินอยู่แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ แต่หลินหลันไม่ได้ตอบสิ่งใดกลับไป เพียงแค่ยิ้มรับก็เพียงเท่านั้น

“ดังนั้นหากว่าเจ้ากับท่านพ่อของเจ้าจะวิ่งเต้นเป็นตัวตลกในสายตาผู้อื่นเพื่อตามสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงต่อไปก็ตามใจเจ้า แต่อย่าได้เอาเสด็จพ่อของข้าไปวิ่งเต้นกับพวกเจ้าด้วย เข้าใจหรือไม่” สายตาขององค์หญิงห้าที่มองมานั้นทำให้หลินหลันพอจะเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดองค์หญิงห้าจึงได้ไม่ชอบหน้าหลันเหม่ยหลินมากถึงเพียงนี้

นางคาดว่าน่าจะเป็นเพราะว่าหลันเหม่ยหลินนั้นเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้อยู่พอสมควร จนทำให้องค์หญิงห้านั้นรู้สึกถึงความริษยาในตัวหลันเหม่ยหลินที่ถึงแม้จะไม่ใช่ลูก แต่ฮ่องเต้ก็ใส่ใจและเอ็นดูนางเหมือนลูกเหมือนหลาน

อีกทั้งองค์หญิงห้าในเวลานี้ก็มีอายุน้อยกว่าหลินหลันอยู่สองสามปี ดังนั้นนางอาจจะมีอายุได้เพียงแค่สิบปีเท่านั้น

ดังนั้นสำหรับหลินหลันแล้ว องค์หญิงห้าในเวลานี้ ก็เหมือนกับเด็กสาวตัวน้อยที่ต้องการความรักจากผู้เป็นบิดาก็เพียงเท่านั้น นั่นจึงทำให้องค์หญิงห้าแสดงตนเป็นปริปักษ์กับนางอย่างชัดเจน

“เพคะ องค์หญิงห้า” เมื่อเห็นว่าหลินหลันรับคำของนางโดยง่าย อีกทั้งยังไม่มีอาการโวยวายใดออกมา องค์หญิงห้าก็ดูจะแปลกใจเล็กน้อย แต่ว่านางก็ไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาต่อว่าหลินหลันอีก นางจึงได้หันกลับไปสนใจเรื่องที่บรรดาสหายของนางเล่าเรื่องต่อไป และได้ปล่อยให้หลินหลันนั่งเงียบๆ อยู่เพียงลำพังต่อไปจนกระทั่งถึงเวลาที่งานเลี้ยงเลิก

แต่ในระหว่างที่องค์หญิงห้าและสหายกำลังสนทนากันโดยที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ไป๋ลั่วหลิ่งก็กระซิบเสียงเบาบอกกับนางโดยที่ใช้ถ้วยน้ำชาบังปากของตนเองเอาไว้เพื่อมิให้ผู้ใดมองเห็นว่านางกำลังพูดอยู่กับหลินหลัน

“เจ้าไม่ต้องผิดหวังไปหรอก”

หลินหลันหันมองหน้าของไป๋ลั่วหลิ่งเล็กน้อยอย่างประหลาดใจว่านางหมายความว่าอย่างไร แต่ว่าไป๋ลั่วหลิ่งก็เพียงแค่เหลือบมองหน้านางแค่เสี้ยววินาทีเดียวก่อนที่นางจะถูกองค์หญิงห้าเรียกให้สนทนากันอีกเล็กน้อย

แล้วเรื่องก็เป็นเช่นนี้ไปตลอดงาน เมื่อหลินหลันเริ่มที่จะสนทนากับผู้ใด องค์หญิงห้าก็จะเข้ามาขัดไปเสียทุกครั้ง พอหลินหลันรู้เช่นนี้นางก็ไม่ได้มีท่าทีอารมณ์เสียใดๆ เพียงแค่นั่งจิบชาของนางไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจบงานเลี้ยงน้ำชาหลินหลันก็ยังไม่ได้ไขความกระจ่างว่าที่ไป๋ลั่วหลิ่งเอ่ยมานั้นหมายความเช่นไรกันแน่

“เอาล่ะ นี่ก็เย็นมากแล้ว เราแยกย้ายกันก่อนดีกว่า” องค์หญิงห้าเอ่ยขึ้น “เหม่ยอิง หม่านถิง พวกเจ้าอยู่สนทนากับข้าก่อนเถิด ข้ามีเรื่องที่จะพูดคุยกับพวกเจ้าอีกเล็กน้อย”

หม่านถิงที่องค์หญิงห้าเอ่ยถึงนั้นก็คือ คุณหนูหวง หรือหวงหม่านถิง บุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีหวง ที่เป็นเพื่อนสนิทกับองค์หญิงห้าและหลันเหม่ยอิงอีกคนหนึ่ง แม้ว่านางจะไม่ได้ชอบหลันเหม่ยอิงเท่าไหร่นัก แต่เมื่อทราบว่าหลันเหม่ยอิงนั้นสนิทสนมกับองค์หญิงห้าเป็นอย่างดี นางก็เข้าไปตีสนิทกับหลันเหม่ยอิง เพื่อที่นางจะได้เข้าใกล้องค์หญิงห้ามากขึ้น ที่นางทำเช่นนั้นก็ถูกเฉลยในภายหลังว่าแท้จริงแล้ว นางทำไปก็เพื่อที่จะสร้างรากฐานอำนาจให้บิดาเพิ่มขึ้น อีกทั้งองค์หญิงห้าก็ยังเป็นองค์ขนิษฐาร่วมมารดากับองค์ไท่จื่อ ซึ่งแน่นอนว่าหากนางได้สนิทสนมกับองค์หญิงห้าแล้ว นางก็ย่อมมีโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับองค์ไท่จื่อมากขึ้น

ตามเนื้อหาในซีรีส์แล้ว หวงหม่านถิงผู้นี้แม้ภายนอกจะดูสนิทสนมกับหลันเหม่ยอิงเป็นอย่างดี แต่ทว่าลับหลังแล้ว นางกลับวางแผนร้ายคอยทำร้ายหลันเหม่ยอิงอยู่ตลอดเวลา ในตอนที่หลันเหม่ยหลินยังอยู่นั้น คนดูส่วนใหญ่ก็เอาแต่ต่อว่าความร้ายกาจของหลันเหม่ยหลิน แต่เมื่อหลันเหม่ยหลินได้ตายไปแล้ว ทุกคนจึงได้รู้ว่าความร้ายกาจที่แท้จริงเป็นอย่างไร จากการกระทำของหวงหม่านถิงนั่นเอง แม้ว่าหวงหม่านถิงนั้นไม่ได้ลงมือกับหลันเหม่ยอิงในช่วงแรก แต่ทว่านางกลับเป็นผู้ผลักหลันเหม่ยอิงเข้าสู่แผนร้ายต่างๆ ที่หลันเหม่ยหลินเป็นผู้วางแผนเอาไว้ และหลังจากที่

คนดูทั้งหลายจึงได้เห็นว่าหากการกระทำของหลันเหม่ยหลินนั้นเรียกว่าร้ายกาจแล้ว หวงหม่านถิงผู้นี้คงต้องเรียกว่าเป็นงูพิษที่ร้ายกาจเสียยิ่งกว่า

อีกทั้งในตอนท้ายของซีรีส์หลังจากที่องค์ไท่จื่อได้ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้แล้ว นางก็ได้แต่งขึ้นเป็นหวงกุ้ยเฟย และได้วางแผนร้ายเพื่อทำร้ายหลันเหม่ยอิงที่เป็นฮองเฮา แต่ทว่าต่อหน้ากลับทำตัวเสมือนเป็นเพื่อนของนาง

“องค์หญิงห้าเพคะ หม่อมฉันมาที่นี่พร้อมกับพี่หญิง หากว่าพี่หญิงนำรถม้ากลับไปแล้ว…”

องค์หญิงห้าเหลือบมองหลินหลันเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยตอบหลันเหม่ยอิง

“ให้นางนำรถม้ากลับไปนั่นแหละ ส่วนเจ้าเดี๋ยวข้าให้ขันทีนำรถม้าของข้าไปส่งเจ้าที่จวนเอง” หลันเหม่ยอิงเมื่อได้ยินว่านางจะได้นั่งรถม้าขององค์หญิงห้ากลับจวน สีหน้าของนางก็ดูจะสดใสมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ขอบพระทัยเพคะ องค์หญิงห้า”

หลินหลันมองคนทั้งสองที่เล่นละครอยู่ตรงหน้านางแล้วอยากที่จะหัวเราะออกมา

…เหลือบมองอะไรกันอยู่ได้ ถ้าพวกเจ้าเหลือบมองข้าอีกครั้งของให้พวกเจ้าตาเขกันไปข้างหนึ่งเลย…

หลินหลันคิดพลางลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมที่จะกลับจวน แต่แล้วนางก็รู้สึกได้ว่ามีคนยัดกระดาษใบเล็กใส่มือของนาง ก่อนที่จะกระซิบบอกนางเสียงเบาโดยมิให้ผู้ใดสังเกตว่าให้นางนำไปเปิดดูในรถม้าของนาง เมื่อหลินหลันหันกลับไปมองก็พบว่าคนที่ยัดกระดาษใบนั้นใส่มือของนางที่แท้แล้วเป็นไป๋ลั่วหลิ่ง

หลินหลันรีบเก็บซ่อนของในมือ ก่อนที่จะเอ่ยลาองค์หญิงห้า แล้วเดินไปที่รถม้าของตนเองในทันทีเพื่อที่จะรีบเปิดดูกระดาษใบนั้นที่นางเพิ่งจะได้รับมา

โชคดีที่ในเวลานี้ หลันเหม่ยอิง ถูกองค์หญิงห้ารั้งตัวเอาไว้ให้อยู่พูดคุยต่อ ดังนั้นในรถม้าจึงมีเพียงแค่หลินหลันและเจียงอวี้ เท่านั้นทำให้หลินหลันสามารถหยิบกระดาษใบนั้นที่นางเพิ่งจะได้รับมาจากไป๋ลั่วหลิ่งออกมาดูโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะมีผู้ใดพบเห็น

เมื่อนางขึ้นไปบนรถม้าของจวนเรียบร้อยแล้ว นางก็รีบหยิบเอากระดาษใบน้อยออกมาเปิดออกดูก็พบว่ามันถูกเขียนเอาไว้ด้วยคำสั้นๆ สามคำที่ไม่ได้มีการเรียงเป็นประโยคว่า

‘จวนสกุลหลัน พรุ่งนี้ ยามซื่อ*’

เพราะจดหมายฉบับนี้เขียนด้วยลายมือที่ดูคล้ายกับคนที่เขียนหนังสือได้ไม่คล่องเท่าไรนัก แล้วยังเขียนด้วยถ่านไม้แทนที่จะเป็นพู่กันอย่างที่บัณฑิตนั้นมักจะใช้ ซึ่งทำให้หลินหลันคาดเดาว่าคนที่เขียนนั้นน่าจะเป็นคนที่ไม่ค่อยได้เขียนหนังสือ หรืออาจจะเป็นคนที่เพิ่งจะหัดเขียน ซึ่งก็ไม่น่าจะใช่ไป๋ลั่วหลิ่งที่เขียนอ่านเขียนจนคล่องเช่นนี้

“คุณหนู จดหมายนั่น” เจียงอวี้มองจดหมายในมือของหลินหลัน “ก่อนหน้านี้ บ่าวเห็นสาวใช้ของคุณหนูไป๋เขียนขึ้นมาเจ้าค่ะ”

“เจ้าแน่ใจอย่างนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ” เจียงอวี้เอ่ยตอบด้วยสีหน้ามั่นใจ “บ่าวจำได้เพราะสาวใช้ของคุณหนูไป๋จู่ๆ ก็เดินออกไปหลังจากที่คุณหนูไป๋กระซิบบอกบางอย่างกับนางเจ้าค่ะ แล้วบ่าวก็บังเอิญเห็นมุมตราประทับสีแดงที่มุมกระดาษเหมือนกับจดหมายนี้เลยเจ้าค่ะ”

เจียงอวี้เอ่ยพลางชี้ไปที่มุมกระดาษใบที่หลินหลันถืออยู่ หลินหลันจึงได้พลิกด้านกระดาษแล้วนางก็เห็นว่าที่ด้านหลังนั้นมีตราประทับสีแดงเป็นรูปวงกลมขนาดเล็กที่ภายในมีคำว่า ‘ไป๋’ เขียนอยู่

หากว่าเป็นเช่นนั้นจริงก็เป็นไปตามที่หลินหลันคาดเดาว่าไป๋ลั่วหลิ่งนั้นก็คงจะสั่งให้สาวใช้ของนางเขียนขึ้นมาให้แทน แล้วจดหมายนี้ก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่ไป๋ลั่วหลิ่งวางแผนเอาไว้ล่วงหน้าเสียด้วย เพราะหากว่าไป๋ลั่วหลิ่งวางแผนเอาไว้ว่าจะส่งจดหมายให้หลินหลันล่วงหน้าแล้วละก็นางก็คงจะเขียนด้วยตนเองมิได้สั่งให้สาวใช้ของนางเขียนแบบเร่งด่วนเช่นนี้

สิ่งเดียวที่หลินหลันพอจะคิดออกว่าเป็นเรื่องที่ทำให้ไป๋ลั่วหลิ่งสนใจที่จะพบหลินหลันเป็นการเร่งด่วน ก็น่าจะเป็นเรื่องของว่านมิติวิญญาณที่องค์หญิงห้าเอ่ยขึ้นมาก่อนหน้านี้

หากว่าไป๋ลั่วหลิ่งสนใจก็เป็นไปได้ว่านางอาจจะพอรู้เรื่องอยู่บ้าง แต่หลินหลันไม่แน่ใจว่าเพราะเหตุใดไป๋ลั่วหลิ่งจึงได้ตอบองค์หญิงห้าไปว่านางไม่รู้จักสมุนไพรชนิดนี้เลยแม้แต่น้อย

เพื่อที่จะได้คำตอบในเรื่องนี้ให้ได้เร็วที่สุด หลินหลันคงจะได้แต่ภาวนาให้ถึงเวลาที่ไป๋ลั่วหลิ่งนัดหมายในวันพรุ่งนี้โดยเร็วเสียแล้ว

 

*ยามซื่อ 9.00-10.59 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.446K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1744 1988yongsi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 18:55
    คุณหนูไป๋จะช่วยได้ไหม
    #1,744
    0
  2. #1740 E2365 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 01:04
    สนุกนะ แต่ขัดๆนางเอก นิดๆหน่อยสมองก็คิดไม่ได้อุส่ามาจากโลกอนาคต
    #1,740
    0
  3. #1739 aorio2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 12:07
    สนุกๆ
    ลุ้นจ้า
    #1,739
    1
    • #1739-1 เผยหลิง(จากตอนที่ 24)
      24 ตุลาคม 2563 / 11:20
      ขอบคุณค่าาา
      #1739-1
  4. #1733 Nantanat_neung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 10:03
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #1,733
    0
  5. #1732 thunyaratwongjanat (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 09:22
    มาอีกเยอะๆนะคะรอยุคร้า
    #1,732
    1
    • #1732-1 เผยหลิง(จากตอนที่ 24)
      24 ตุลาคม 2563 / 11:21
      ใจเย็นก่อนนะคะ หลจะพยายามรีบปั่นให้ทันค่ะ
      #1732-1
  6. #1731 ดิสตี้โนวา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 09:21
    รอนาน จุง
    #1,731
    0
  7. #1730 ziinaay (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 08:58
    เธออออออ 😲 ทำไมเพิ่งมา รอจนลืมแล้วนะนี่ 😄
    #1,730
    0
  8. #1455 swanpj (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 23:55
    เอ็นดูวววเจ้าจิ้งจอกน้อย
    #1,455
    0
  9. #1431 127182 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 17:17

    อ่านค่ะ แต่งต่อได้เลยค่ะ เรื่องดำเนินเร็ว สนุกคะ


    #1,431
    0
  10. #1393 เฟยเฟิ่ง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:31
    พี่ใหญ่คะ ไท่จื่ออาจจะเป็นสามีที่ดีของพี่ก้เป็นได้นะคะ.......55555
    #1,393
    0
  11. #840 p-q5 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 01:45
    Heath~~TT
    #840
    0
  12. #807 secret (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 22:21
    นี่คิดว่าแม่ของน้องมาจากอาณาจักรอื่นอ่ะ หรือไม่ก็รู้จักหรือเกี่ยวข้องอะไรสักอย่าง
    ถอนหมั้นได้ก็ดีนะ นี่ลึกๆแล้วก็อยากให้น้องเจอคนที่ดีกว่านี้นะ แต่ว่าก็ไม่รู้สินะ อือ
    #807
    0
  13. #806 JnKhn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 10:32
    สู้ๆนะคะ ยังรอน้าาา
    #806
    0
  14. #804 -Biiw- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 21:26
    รอน้าาาาา
    #804
    0
  15. #802 pangkokiiiz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 03:34
    รอค่ะไรท์^^
    #802
    0
  16. #800 Momonika (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 18:35
    เพิ่งเคยเข้ามาอ่านวันนี้วันแรก สนุกมากค่ะ รออยู่นะคะ
    #800
    0
  17. #799 nastiya (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 17:40
    ต่อๆๆๆ เค้ารออยู่
    #799
    0
  18. #798 FairyToon (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 01:07
    ไรท์กลับมาแล้วววว
    #798
    0
  19. #797 -iy- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 22:00
    สนุกมากค่ะ
    #797
    0
  20. #794 150221 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 18:07
    ยังรออ่านอยู่นะ ถอนหมั้นไปเลย
    #794
    0
  21. #793 puuk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:25
    รอตอนหน้าค่ะ
    #793
    0
  22. #792 Bewz Bewz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 09:19
    รอติดตามอยู่ตลอดจ้า
    #792
    0
  23. #791 kispachr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:38
    ชอบประโยคท้ายของจิ้งจอกน้อยมากขำ^-^
    #791
    0
  24. #790 Jiranan Suwakrai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 22:16

    สู้ๆนะคะ
    #790
    0
  25. #789 chamee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 18:30
    รอติดตามอยู่นะคะ
    #789
    0