ข้าน่ะหรือ นางร้าย

ตอนที่ 20 : บทที่ 19 | ตลาด (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,195 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

บทที่ 19

ทันทีที่ปีศาจแมงมุมได้ยินว่าฟู่เซียนต้องการที่จะให้คนไปปกป้องหลินหลัน มันก็เริ่มจะเข้าใจว่าหลินหลันนั้นจะต้องเป็นคนที่ความสำคัญในใจของหลันเฟิ่งซือระดับหนึ่ง มันจึงตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปหาหลินหลัน แต่ทว่าก็ถูกหลันเฟิ่งซือขวางเอาไว้เสียก่อน ปีศาจแมงมุมจึงได้แต่รับมือกับหลันเฟิ่งซือ พลางออกคำสั่งให้ลูกๆ ของมันเข้าโจมตีทางหลินหลันมากยิ่งขึ้น

ในขณะเดียวกันนั้น ทางด้านของหลินหลันก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งรูปร่างสวมโปร่งสวมชุดดำทั้งตัวเส้นผมของเขาดำขลับ ทั้งยังมีผ้าสีดำคาดปิดดวงตาข้างซ้ายเอาไว้ ใบหน้าของเขาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาทั้งสิ้น

หลินหลันมองดูแล้ว ชายหนุ่มตรงหน้านางก็ให้ความรู้สึกเหมือนกับก้อนถ่านก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง สีดำสนิท และไร้ความรู้สึก

และถึงแม้ว่าหลินหลันจะสงสัยว่าชายตรงหน้าของนางนั้นเป็นผู้ใด แต่หลินหลันก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไปเพราะนางรู้ว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาแนะนำตัวใครทั้งนั้น อีกทั้งในเวลานี้หลินหลันก็พยายามที่จะใช้ข้าวของที่อยู่ใกล้มือที่สุดในการปัดป่ายบรรดาแมงมุมทั้งหลายพยายามที่จะปีนขึ้นมาบนโต๊ะที่นางกำลังยืนอยู่ นางจึงไม่มีที่จะมาสนใจเรื่องยิบย่อยพรรคนั้น

เมื่อเห็นว่าฟู่เซียนไปอยู่ตรงจุดที่หลินหลันยืนอยู่ หลันเฟิ่งซือก็ส่งสัญญาณลับบางอย่างให้ฟู่เซียน หลังจากที่ฟู่เซียนพยักหน้าให้หลันเฟิ่งซือเป็นเชิงรับรู้แล้ว ฟู่เซียนก็อุ้มหลินหลันขึ้นในท่าเจ้าสาวทันที ทำให้หลินหลันตกใจและหลุดอุทานออกมาเบาๆ อย่างไม่ตั้งใจ แต่ทว่าเสียงเพียงเล็กน้อยนั้นก็ทำให้ปีศาจแมงมุมที่หลันเฟิ่งซือเพิ่งจะดึงความสนใจของมันกลับไปยังตัวเขาได้ หันกลับมาทิศทางที่หลินหลันและฟู่เซียนอยู่ได้

ฝ่ายปีศาจแมงมุมเมื่อเห็นท่าทางของทั้งสอง ปีศาจแมงมุมก็พอจะเดาจุดประสงค์ของคนทั้งคู่ได้แล้ว

“คิดจะหนีอย่างนั้นหรือ ไม่มีใครหนีออกไปจากรังของชูชูผู้นี้ได้”

เมื่อเห็นว่าหลินหลันนั้นกำลังจะหนีปีศาจแมงมุมจึงรีบพุ่งตัวไปยังทิศทางที่หลินหลันอยู่ในทันที และก่อนที่หลันเฟิ่งซือจะขัดขวางได้ทัน ด้วยความเร่งรีบที่จะขัดขวางการหลบนี้ของทั้งคู่ ปีศาจแมงมุมจึงได้พ่นใยพิษของมันไปยังทิศทางที่หลินหลันและฟู่เซียนอยู่ในทันที

ในเวลานี้หลินหลันคงจะต้องขอบคุณความว่องไวของฟู่เซียนที่สามารถพานางออกมาจากจุดนั้นได้ทันเวลาก่อนที่ใยพิษนั้นจะถูกตัวนาง เพราะว่าในเวลานี้โต๊ะตัวที่หลินหลันยืนอยู่ก่อนหน้านี้หลังจากที่ถูกใยพิษนั้นปกคลุมอยู่ได้ไม่นานก็ค่อยๆ ยุบตัวลงไปจนสุดท้ายก็ราบเรียบไปกับพื้น ราวกับว่ามันไม่เคยตั้งอยู่ตรงนั้น นอกจากโต๊ะตัวนั้นและสิ่งของอื่นๆ ที่อยู่บนเคยอยู่บนโต๊ะนั้นก็น่าจะสลายหากไปเช่นเดียวกัน

นั่น รวมไปถึงแมงมุมตัวเล็กที่ก่อนหน้านี้พยายามที่จะปีนขึ้นไปบนโต๊ะด้วยเช่นกัน และเมื่อบรรดาลูกแมงมุมสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ปีศาจแมงมุมจึงได้กรีดร้องออกมาอย่างเศร้าโศก

“อ๊ากกก ลูกข้า ไม่นะ ลูกๆ ข้า”

ฟู่เซียนพยายามที่จะอาศัยจังหวะที่ปีศาจแมงมุมกำลังคร่ำครวญเรื่องลูกๆ ของมันพาหลินหลันหลบหนี แต่ทว่าปีศาจแมงมุมกลับเบนความสนใจมายังคนทั้งคู่อย่างรวดเร็ว ทำให้ฟู่เซียนพาหลินหลันออกไปจากร้านได้ไม่ทันการณ์

“พวกเจ้า…” ปีศาจแมงมุมเหมือนว่าจะพูดอะไรบางอย่างกับหลินหลันและฟู่เซียนด้วยน้ำเสียงที่โกรธแค้น แต่ก่อนที่มันจะทันพูดจบมันก็ได้ยินเสียงโครมครามตามมาด้วยเสียงลูกแมงมุมทั้งหลายกรีดร้อง มันจึงได้หันไปดู ก็เห็นภาพที่หลันเฟิ่งซือและบรรดาองครักษ์กำลังช่วยกันล้มชั้นหนังสือที่เคยตั้งเรียงอย่างสวยงาม ลงมาทับพวกลูกแมงมุมจนเละ

“ไม่…ไม่นะ หยุดเดี๋ยวนี้ พวกเจ้า ไม่นะ ลูกๆ ของข้า”

หลันเฟิ่งซือนั้นพอจะจับทางได้ว่าปีศาจแมงมุมนั้นให้ความสำคัญกับลูกๆ ของมันมาก จึงไม่ฟังเสียงโวยวายของปีศาจแมงมุม และได้สั่งให้องครักษ์หันมาช่วยกันล้มชั้นหนังสือเพื่อที่จะ ‘บี้’ ลูกแมงมุมให้แบน

เห็นดังนั้นปีศาจแมงมุมจึงพยายามที่จะเข้าโจมตีหลันเฟิ่งซือและบรรดาองครักษ์ แต่ทว่าเพราะว่าหลันเฟิ่งซือ และบรรดาองครักษ์นั้นยืนอยู่ใกล้กับชั้นหนังสือ ยิ่งมันเข้าโจมตีพวกองครักษ์มากเท่าไร ยิ่งทำให้ตู้หนังสือนั้นล้มลงมาทับลูกของมันมากยิ่งขึ้น

และในเวลานี้ลูกๆ ของมันนั้นอยู่ในบริเวณที่ใกล้เคียงกันกับที่หลันเฟิ่งซือและบรรดาองครักษ์ยืนอยู่ จึงไม่เหมาะที่จะพ่นพิษใส่ คิดได้ดังนั้นปีศาจแมงมุมจึงรีบเรียกตัวลูกๆ ของมันทุกตัวให้มาอยู่ใกล้ตัวมันให้มากที่สุด เพื่อที่มันจะได้มั่นใจว่าลูกๆของมันจะไม่โดนลูกหลงจากใยพิษของมัน ก่อนที่มันจะเริ่มพ่นใยพิษใส่พวกองครักษ์และหลันเฟิ่งซือในทันที

บรรดาองครักษ์ส่วนใหญ่นั้นสามารถหลบหลีกได้ทันท่วงที แต่ทว่าบางคนที่หลบไม่ทันก็ถูกใยพิษนั้นค่อยๆ กัดกร่อนจนสลายหายไป

เมื่อปีศาจแมงมุมนั้นเรียกตัวบรรดาลูกแมงมุมกลับไปข้างกายแล้ว ทั้งมันก็ยังมัวแต่ให้ความสนใจกับหลันเฟิ่งซือและบรรดาองครักษ์ ฟู่เซียนก็เห็นว่าเวลานี้เป็นโอกาสเหมาะ เขาจึงรีบพาหลินหลันหนีออกจากร้านไปในทันที ซึ่งหลินหลันก็ยอมให้ความร่วมมือโดยง่าย

เพราะถึงแม้ว่าหลินหลันจะเป็นห่วงหลันเฟิ่งซือ แต่นางก็รู้ว่าตนเองที่ไม่มีวรยุทธใดๆ และไม่สามารถปกป้องตนเองได้ หากยังยืนยันที่จะอยู่ที่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนภาระที่ทุกคนจะต้องมาดูแลนาง ทั้งๆ ที่เกือบจะเอาชีวิตของตนเองไม่รอดด้วยซ้ำ

คิดได้ดังนั้นหลินหลันจึงได้เกาะไหล่ของฟู่เซียนเพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองตก พลางสบตาของหลันเฟิ่งซือเล็กน้อย หลันเฟิ่งซือก็พยักหน้าให้นางเป็นเชิงว่าไม่ต้องเป็นห่วง ก่อนที่ฟู่เซียนจะพานางออกมาจากร้านหนังสือนั้น

เมื่อออกมาเกือบจะถึงทางเข้าของตรอกนั้นฟู่เซียนก็วางหลินหลันลงเพื่อให้นางเดินออกไปด้วยตนเองจะได้ไม่เป็นที่ครหาของชาวบ้าน ทันทีที่หลินหลันเดินมาจนถึงทางเข้าตรอกด้วยท่าทางที่ค่อนข้างสะบักสะบอม เจียงอวี้ที่เพิ่งจะกลับมาหลังจากที่ก่อนหน้านี้ถูกหลันเฟิ่งซือสั่งให้ไปตามรถม้ามา ตกใจเมื่อเห็นสภาพของหลินหลัน

แม้ว่าหลินหลันจะไม่ได้ร่วมต่อสู้กับปีศาจแมงมุม แต่ทว่าเพราะว่านางจะต้องคอยปัดและขับไล่พวกแมงมุมตัวเล็กที่พยายามจะไต่ขึ้นมาบนร่างกายของนางลงไป ทำให้เสื้อผ้าของนางในเวลานี้จึงดูไม่ค่อยจะเรียบร้อย ทั้งผมเผ้าก็ดูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

เจียงอวี้รีบนำเสื้อคลุมที่นางเตรียมมาให้หลินหลัน เผื่อกรณีที่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นเช่นในเวลานี้ คลุมลงไปบนร่างของหลินหลัน และช่วยจัดทรงผมของหลินหลันให้เป็นที่เป็นทางมากยิ่งขึ้น ซึ่งในระหว่างนั้นเจียงอวี้ก็เอ่ยถามหลินหลันไปด้วย

“คุณหนูเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้นอย่างนั้นหรือเจ้าคะ คุณชายใหญ่หายไปที่ใดกันเจ้าคะ แล้วทำไมคุณหนูถึงได้…” เมื่อพูดมาจนถึงตรงนี้ เจียงอวี้ก็เหลือบไปเห็นร่างของชายผู้หนึ่งที่เดินตามหลินหลันออกมาจากตรอก เจียงอวี้จ้องมองชายชุดดำคนนั้นนั่นก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา “แล้วนั่น…”

“นี่คือ ฟู่เซียน”

แม้หลินหลันจะเห็นว่าเจียงอวี้ยังสงสัยเรื่องตัวตนของฟู่เซียน แต่ทว่าหลินหลันเองก็ไม่รู้ว่าฟู่เซียนเป็นใคร ทั้งในเวลานี้นางก็เป็นห่วงหลันเฟิ่งซือและบรรดาองครักษ์ที่ยังคงต่อสู้กับปีศาจแมงมุมอยู่ หลินหลันจึงไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมและหันไปหาฟู่เซียนที่ยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของนาง

“ฟู่เซียน เจ้ารีบเข้าไปช่วยพี่ชายของข้าเร็วเข้า เขา…”

แต่หลินหลันไม่ทันที่จะพูดจบ นางก็ได้ยินเสียงหวีดแหลมของปีศาจแมงมุมที่ร้องออกมาราวกับว่ามันกำลังรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก ก่อนที่จะตามมาด้วยแสงสว่างจ้าพร้อมด้วยเสียงระเบิดดังออกมาจากข้างในตรอกแห่งนั้น

“พี่ใหญ่” หลินหลันกระซิบเสียงเบาอย่างเป็นห่วง

 

 

 

หลังจากที่มั่นใจว่าฟู่เซียนพาหลินหลันหนีออกไปจากร้านได้แล้วฟู่เซียนพาหลินหลันหนีออกจากร้านไปอย่างปลอดภัยแน่นอนแล้ว ท่าทางของหลันเฟิ่งซือนั้นก็เปลี่ยนแปลงไป จากที่ต่อสู้กับปีศาจแมงมุมอย่างจริงจังก็กลายเป็นนิ่งสงบมากขึ้น

ดวงตาแข็งกร้าวของเขาจ้องนิ่งไปยังร่างของปีศาจแมงมุม ก่อนที่เขาจะเริ่มขยับมือของเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาก็เริ่มที่จะกลายเป็นสีเทาเรืองแสงไปทั้งดวงตา แล้วร่างกายของปีศาจแมงมุมก็แข็งค้างในท่าที่กำลังจะพ่นใยออกมาทันที

“เจ้า…เจ้าเป็นใครกัน” ปีศาจแมงมุมเอ่ยถามออกมาอย่างตกใจ แต่เมื่อสังเกตเห็นดวงตาของหลันเฟิ่งซือที่เปลี่ยนแปลงไปนั้น ที่ใบหน้าที่เคยยิ้มเยาะหลันเฟิ่งซือและบรรดาองครักษ์อย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่านั้นจะซีดเผือดลงไป “เจ้า…ท่าน…อย่าบอกนะว่า…”

ไม่ทันที่ปีศาจแมงมุมจะทันได้พูดจบ หลันเฟิ่งซือก็ขยับมือของเขาอีกครั้ง ปากของปีศาจแมงมุมก็ปิดสนิทในทันที ก่อนที่หลันเฟิ่งซือ จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาไม่เหมือนเช่นเคย

“ข้าจะเป็นผู้ใดเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก” แล้วหลันเฟิ่งซือก็ยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะเริ่มขยับมืออีกครั้งหนึ่ง ดวงตาของเขา แล้วร่างของปีศาจแมงมุมนั้นก็เริ่มที่จะเรืองแสงขึ้นช้าๆ “เพราะไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็คงจะไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว”

หลังจากนั้น ร่างกายของปีศาจแมงมุม ก็เริ่มจะขยับได้อีกครั้ง ไม่ทันที่ปีศาจแมงมุมจะได้ตอบโต้อะไรในสิ่งที่หลันเฟิ่งซือเพิ่งจะกล่าวออกมา มันก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผดเผาไปทั่วร่าง ความร้อนนั้นทำให้มันรู้สึกปวดร้าวจนต้องกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น

แล้วร่างกายของปีศาจแมงมุมก็เริ่มที่จะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะ…

ตูมมมม

 

 

 

ทางด้านของหลินหลันนั้น นางตกใจเสียจนหน้าซีดเผือด แรงระเบิดนั้นดูจะรุนแรงอย่างมาก เพราะว่าในเวลานี้ที่หน้าตรอกนั้นก็เหมือนว่าจะได้รับแรงกระแทกอยู่ไม่น้อย เห็นได้จากรอยร้าวที่อยู่บนตัวตึกที่อยู่ใกล้กับปากทางเข้าตรอก ทั้งในเวลานี้แรงลมจากการระเบิดก็ได้ทำให้ฝุ่นนั้นตลบคละคลุ้งไปทั่ว

ชาวบ้านที่อยู่ในบริเวณนั้นก็ดูเหมือนว่าจะตกใจอย่างมากที่จู่ๆ ก็เกิดการระเบิดปริศนาขึ้น ทุกคนจึงเริ่มที่จะวิ่งหนีกันชุลมุนวุ่นวายไปหมด

แต่ทว่าหลินหลันที่เป็นห่วงหลันเฟิ่งซือนั้นยังคงยืนอยู่ที่เดิม ทำให้นางถูกชาวบ้านที่ตื่นตระหนกนั้นวิ่งชนนางอยู่หลายคราจนเกือบล้ม เจียงอวี้เองก็แทบยืนไม่อยู่เช่นกัน ฟู่เซียนเห็นเช่นนั้นจึงได้เอาตัวเองมาบังทั้งสองคนเอาไว้มิให้ชาวบ้านมาชน แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็เริ่มที่จะไหลตามผู้คนจนออกห่างจากตรอกนั้นเรื่อยๆ

“เจ้ารีบเข้าไปช่วยพี่ชายข้าเร็วเข้า”

หลินหลันหันไปบอกฟู่เซียนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ฟู่เซียนพยักหน้าให้หลินหลันเบาๆ เป็นเชิงว่ารับรู้ ก่อนที่จะส่งต่อหน้าที่ดูแลหลินหลันให้กับองครักษ์อีกคนหนึ่งแทน และเมื่อเขาแน่ใจแล้วว่าเวลานี้หลินหลันนั้นปลอดภัยแล้วอย่างแน่นอน เขาก็พยักหน้ารับคำ ก่อนที่จะพุ่งทะยานเตรียมที่จะเข้าไปในตรอกนั่นอีกครา

แต่ทว่ายิ่งเขาเข้าไปตรอกนั่นเท่าไหร่ ก็เริ่มที่จะเห็นว่าตรอกนั้นเริ่มที่จะเลือนรางลงไปเรื่อยๆ ก่อนที่มันค่อยๆ สลายหายไปราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง หลังจากนั้นฝุ่นที่เคยคละคลุ้งอยู่จากการระเบิดเมื่อครู่ก็เริ่มจะเบาบางลง พอดีกับที่ฟู่เซียนเห็นร่างของหลันเฟิ่งซือที่กำลังนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ที่พื้นตรงจุดที่เคยเป็นทางเข้าตรอก

ฟู่เซียนเห็นดังนั้นจึงได้พาร่างไร้สติของหลันเฟิ่งซือกลับไปที่จวนในทันที

 

 

(ต่อค่ะ)

ทันทีที่หลินหลันเห็นว่าฟู่เซียนนั้นกลับมาที่จวนพร้อมกับร่างที่ไร้สติของหลันเฟิ่งซือ จึงได้สั่งให้ฟู่เซียนพาร่างของหลันเฟิ่งซือไปที่ห้องในเรือนของเขา และได้สั่งให้บ่าวไพร่รีบไปตามหมอมาดูอาการของเขาโดยด่วนที่สุด ในระหว่างนั้นหลินหลันก็พยายามมองหาร่องรอยของอาการบาดเจ็บจากภายนอกร่างกายของหลันเฟิ่งซือคร่าวๆ ด้วยสายตาก็พบว่าไม่มีร่องรอยฟกช้ำหรือรอยแผลเปิดใดตามร่างกาย มีเพียงรอยแผลเป็นเก่าที่เริ่มจะจางหายไปบ้างแล้ว

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินหลันก็รู้สึกประหลาดใจว่าเหตุใดคนที่เป็นกุนซือให้กับกองทัพจึงได้มีร่องรอยการต่อสู้มากถึงเพียงนี้

ด้านเจียงอวี้เมื่อเห็นว่าหลินหลันนั้นถกชายเสื้อของหลันเฟิ่งซือขึ้นเสียจนเห็นเนื้อหนังใต้ร่มผ้าไม่หยุดหย่อน นางก็หน้าแดงก่อนที่จะรีบไล่บ่าวไพร่ที่อยู่ในห้องออกไปจนหมด และทำการปิดประตูเพื่อมิให้ผู้ใดมองเห็นภายในห้อง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อป้องกันมิให้ชื่อเสียงของหลินหลันเสียหาย เพราะถึงแม้ว่าหลันเฟิ่งซือจะเป็นพี่ชายของหลันเหม่ยหลินแต่ก็มิใช่พี่ชายแท้โดยสายเลือด ดังนั้นอาจจะทำให้มีข่าวลือประหลาดได้

เมื่อเห็นว่าเจียงอวี้นั้นไล่บ่าวไพร่ออกไปทั้งยังปิดประตูเสียแน่นหนา ก็ทำให้หลินหลันรู้สึกตัวขึ้นมาบ้างว่าในเวลานี้นางอยู่ในโลกโบราณมิใช่ในยุคปัจจุบันของนาง นางไม่ควรที่จะมาเปิดผ้าผ่อนบุรุษเช่นนี้ แม้ว่านางจะทำเพื่อตรวจหาบาดแผลตามร่างกายเพียงเท่านั้น ก็อาจจะดูไม่งามเท่าไรนัก

นางจึงได้หยุดมือและจัดเสื้อผ้าของหลันเฟิ่งซือให้เรียบร้อยตามเดิม และดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาห่มให้กับเขา ก่อนที่จะหันไปคุยกับฟู่เซียนแทน

“ตอนที่เจ้าไปถึงที่นั่น เจ้าเห็นเพียงพี่ใหญ่เท่านั้นอย่างนั้นหรือ แล้วองครักษ์คนอื่นๆ เล่า”

ฟู่เซียนไม่ได้ตอนอะไรออกมาเพียงแค่ส่ายหน้าให้หลินหลันเบาๆ เท่านั้น เป็นการบอกว่าเขาไม่เห็นผู้ใดนอกเหนือจากหลันเฟิ่งซือเลยแม้แต่คนเดียว

“กระทั่ง…ศพก็ไม่พบอย่างนั้นหรือ”

ครานี้ฟู่เซียนพยักหน้าให้หลินหลันแทนคำตอบ

เจียงอวี้เห็นว่าฟู่เซียนเอาแต่ตอบคำถามหลินหลันโดยที่เอาแต่พยักหน้าและส่ายหน้าเท่านั้นโดยที่ไม่ยอมเอ่ยปากพูดออกมา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่ในเมื่อหลินหลันเองไม่ได้เอ่ยอะไร นางก็เพียงแค่อยู่เงียบๆ ไปเท่านั้น

ส่วนทางด้านหลินหลันเมื่อเห็นว่าฟู่เซียนนั้นไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรออกมาก็เดาเอาว่าเขาอาจจะพูดไม่ได้ จึงไม่ได้เซ้าซี้อะไรให้เขาพูดออกมา กอปรกับระหว่างนั้นท่านหมอที่หลินหลันได้สั่งให้บ่าวไพร่ไปตามตัวมาดูอาการของหลันเฟิ่งซือพอดิบพอดี หลินหลันจึงได้หันเหความสนใจของตนไปยังเรื่องของอาการของหลันเฟิ่งซือในเวลานี้

ท่านหมอเมื่อมาถึงก็ตรวจดูชีพจร และบาดแผลต่างๆ ตามร่างกายอย่างถี่ถ้วน เมื่อท่านหมอตรวจเสร็จแล้วหลินหลันจึงได้เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“อาการของพี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านหมอ”

เมื่อได้ยินคำถามของหลินหลันท่านหมอก็ยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่จะเอ่ยตอบ

“คุณชายหลันเพียงแค่หลับไปเพราะร่างกายอ่อนเพลียเพียงเท่านั้น มิได้มีเรื่องอันใดน่าเป็นห่วง”

“ร่างกายอ่อนเพลียอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

“ใช่ขอรับคุณหนูหลัน คุณชายหลันมีชีพจรที่คงที่ ร่างกายก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใด มีเพียงแค่ร่างกายอ่อนเพลียไปบ้างเพียงเท่านั้น ได้พักผ่อนสักหน่อย อีกไม่กี่ชั่วยามเขาก็คงจะฟื้นแล้วขอรับ”

หลินหลันมองหน้าท่านหมออย่างประหลาดใจ แต่ทว่าเมื่อถามย้ำอีกคราท่านหมอยืนยันว่าเป็นเพียงอาการอ่อนเพลียจากการพักผ่อนน้อยเพียงเท่านั้นมิใช่เรื่องที่น่าเป็นห่วง และก่อนที่จะกลับไปท่านหมอได้เขียนเทียบยาเอาไว้เพื่อที่จะต้มให้หลันเฟิ่งซือกินทันทีที่เขาฟื้นขึ้นมา

หลังจากที่หลินหลันมั่นใจว่าหลันเฟิ่งซือจะไม่เป็นอะไรแล้ว นางก็ออกมาจากเรือนของหลันเฟิ่งซือเพื่อที่จะปล่อยให้เขาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แล้วนางก็ตรงกลับไปที่เรือนของตนเองทันที

น่าเสียดายที่การออกไปเดินตลาดในครั้งนี้ นอกจากที่หลินหลันจะต้องกลับมามือเปล่าแล้ว ยังทำให้หลันเฟิ่งซือได้รับบาดเจ็บเสียอีก

แต่สิ่งที่ทำให้หลินหลันรู้สึกแปลกใจมีอยู่สองเรื่องด้วยกัน

หนึ่งก็คือคำพูดของปีศาจแมงมุม ไม่ใช่เพราะว่ามันแต่ประกาศตัวว่าตนเองนั้นเป็นปีศาจชั้นสูงอย่างหยิ่งทระนงอยู่ตลอดเวลาหรอกนะ แต่ทว่าเป็นเพราะว่าตลอดเวลานั้นเจ้าปีศาจแมงมุมเอาแต่เรียกหลินหลันและหลันเฟิ่งซือว่าเป็น ‘พวกนอกรีต’ อยู่ตลอดเวลา

หากจะบอกว่านั่นมันเป็นคำเรียกที่ปีศาจนั้นใช้เรียกขานมนุษย์ก็คงจะไม่ใช่ มิเช่นนั้นแล้วเหตุใดมันจึงได้เรียกขาน องครักษ์คนอื่นๆ นั้นว่าเป็น ‘พวกมนุษย์’ เล่า

เรื่องที่สองก็คือ หลังจากที่เกิดเหตุระเบิดที่ไม่ทราบสาเหตุขึ้น ตรอกนั่นก็หายไปในทันทีราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริงอย่างไรอย่างนั้น ทุกอย่างที่อยู่ในตรอกนั่นล้วนแล้วแต่หายไปหมดสิ้น ทั้งตัวปีศาจแมงมุม ร้านรวงต่างๆ กระทั่งบรรดาองครักษ์ก็หายไปเช่นกัน เหลือไว้ก็เพียงแต่ร่างที่ไร้สติของหลันเฟิ่งซือเพียงเท่านั้น

เพื่อที่จะไขข้อสงสัยของตน ทันทีที่หลินหลันมาถึงห้องนอนของตนแล้วนางก็จัดแจงไล่ให้บ่าวไพร่ออกไปจากห้องนอนของนางจนหมด ไม่เหลือไว้แม้แต่คนเดียว แม้จะเป็นเจียงอวี้เองก็ตาม ก่อนที่นางจะเรียกตัวเสี่ยวฝานออกมาเพราะว่านางต้องการที่จะถามเรื่องบางอย่างเพิ่มเติม

“เสี่ยวฝาน เจ้ารู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ใช่หรือไม่” หลินหลันเอ่ยถามเสี่ยวฝานทันทีที่มันออกมาจากร่างของนาง “เจ้าว่ามันแปลกหรือไม่”

‘ใช่ มันแปลกมาก’ เจ้าจิ้งจอกน้อยพยักหน้าให้นางด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ‘ปีศาจแมงมุมโดยปกติแล้วเป็นปีศาจที่รักที่อยู่ของมันมาก มันจะไม่ยอมออกมาจากรังนอนของมันหากว่าไม่ได้มีเหตุจำเป็น และการที่มันเคลื่อนย้ายรังนอนของมันมายังใจกลางเมืองและล่อลวงให้เจ้าและพี่ชายเข้าไปติดกับเช่นนี้ คาดว่าคงจะได้รับคำสั่งมาให้ทำเช่นนั้น’

หลินหลันพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจสิ่งที่เสี่ยวฝานกำลังเอ่ยออกมา เสี่ยวฝานจึงได้เอ่ยต่อ

‘และในวันนี้ ดูเหมือนว่ามันจะตั้งใจที่จะล่อเจ้าเข้าไปในรังของมันเพื่อที่จะฆ่าทิ้งให้เกลี้ยง ซึ่งเป้าหมายของปีศาจแมงมุมนั้นไม่แน่ว่าจะเป็นเจ้าหรือพี่ชายของเจ้าก็เป็นได้ แต่ดูจากการที่มันยอมปล่อยให้เจ้าออกมาจากรังมันโดยที่มันไม่ตามออกมาในทันทีก็แสดงให้เห็นว่าเป้าหมายของมันแท้จริงแล้วไม่ใช่เจ้า แต่คงจะเป็นพี่ชายของเจ้า’

“พี่ใหญ่อย่างนั้นหรือ” หลินหลันเอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ในคราแรกที่หลินหลันได้ยินว่าปีศาจแมงมุมนั้นอาจจะได้รับคำสั่งมาให้ทำร้ายพวกนาง นางก็คาดว่าเป้าหมายของมันก็คงจะเป็นนางที่เป็นนางร้ายของเรื่องที่ควรจะตายไปแล้ว แต่ทว่ากลับคดีพลิก กลับลายเป็นว่าเป้าหมายของการโจมตีครั้งนี้ไม่ใช่นางแต่ทว่าเป็นหลันเฟิ่งซือ ตัวร้ายที่แทบจะไม่มีบทบาทใดๆ ในเรื่องแทนเสียนี่

‘หลังจากนี้เจ้าคงจะต้องสืบดูแล้วล่ะว่าพี่ชายของเจ้าไปทำเรื่องราวอะไรให้คนในอาณาจักรที่ปิดตายอย่างอาณาจักรปีศาจโกรธแค้นถึงขั้นส่งปีศาจชั้นสูงมาจัดการเช่นนี้’

หลินหลันพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เจ้าของร่างนี้ไม่ได้เจอกับหลันเฟิ่งซือมาหลายปีดังนั้นหลินหลันจึงไม่รู้ว่าปีที่ผ่านๆ มานั้นหลันเฟิ่งซือทำอะไรไปบ้าง

และดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เพียงแค่กุนซือของกองทัพอย่าวงที่ทุกคนเข้าใจแน่นอน เพราะว่าหลินหลันเห็นรอบแผลเป็นเก่าที่เกิดจากการต่อสู้บนร่างของหลันเฟิ่งซือเต็มไปหมด

“เช่นนั้นเราจะตีวงผู้ต้องสงสัยให้แคบลงได้อย่างไรกัน”

‘ตีวง?’ เสี่ยวฝานแปลกใจกับคำพูดของหลินหลันเล็กน้อย แต่เพราะว่ามันเริ่มที่จะชินแล้วดังนั้นจึงไม่ได้รอให้หลินหลันอธิบายคำตอบแล้วเอ่ยต่อว่า ‘เจ้ามิต้องคิดไปไกลหรอกว่าผู้ใดที่เป็นผู้สั่งการลงมา’

หลินหลันนิ่งเงียบ

‘ปีศาจแมงมุมนั้นอาศัยอยู่ที่อาณาจักรปีศาจและอย่างที่ตัวมันเองพูดย้ำซ้ำๆ ว่ามันเป็นปีศาจชั้นสูง คนที่จะออกคำสั่งกับมันได้ก็คงจะเป็นคนที่มีตำแหน่งสูงกว่ามันอย่างไรเล่า’

“เช่นนั้นเป็นใครเล่า”

‘ก็คงจะเป็นราชาปีศาจล่ะมั้ง’

 

 


TALK

ต้องขอโทษที่ทำให้รอค่ะ พอดีว่าช่วงนี้หลิงต้องปั่น report เลยอัพช้าไปหน่อย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.195K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1713 pangkogh2016 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 22:24
    เริ่มอยากให้พี่ชายเป็นพระเอกแล้ววววววไหนๆก็ไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆอือิ
    #1,713
    0
  2. #1648 c_nattrisia (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 06:59
    ไทจื่อบทน้อยมาก ไม่ใช่พระเอกใช่ไหม
    #1,648
    0
  3. #1646 Nantanat_neung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:09
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #1,646
    0
  4. #1644 THEEEFERN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:42
    อยากอ่านต่อค่ะ มันมีปมปริศนาที่แบบเราคิดไม่ออกในบางจุด
    #1,644
    0
  5. #1641 ButterTown (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 19:59
    พี่ใหญ่อาจจะมาจากเผ่าเดียวกับแม่นางเอกปะ
    #1,641
    0
  6. #1640 SONE07 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 07:41
    ให้ชั้นเดามั้ยฟู่เซียนเป็นพระเอก ส่วนพี่ซือน่าจะเป็นลูกศิษย์ของเซียนสักคน //มั่วมากหลบมุมแป๊บ
    #1,640
    0
  7. #1638 ruethai007 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 12:40
    ฟู่เซียนเป็นใคร แล้วพี่ซือเป็นใครกันเนี่ยยย
    #1,638
    0
  8. #1637 Killer-bova (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 09:34
    พี่ซื้อจะเป็นใครน่ะ ปริศนาเย ะมาก
    #1,637
    0
  9. #1636 ~Arit~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 08:39
    อ๊ายยย อยากอ่านต่อแล้วค่ะ สนุกมาก ชอบมากเลยค่ะ
    #1,636
    0
  10. #1635 Nantanat_neung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 08:07
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #1,635
    0
  11. #1634 THEEEFERN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 06:08
    รอค่ะ กำลังสนุกเลย
    #1,634
    0
  12. #1633 BIGCATS (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 07:30

    รอนะคะ
    #1,633
    0
  13. #1632 THEEEFERN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 21:08
    รอค่ะ เราชอบเวอร์ชั่นที่ถูกรีไรท์มากๆ สนุกขึ้นมากเลย
    #1,632
    0
  14. #1631 ~Arit~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 08:26
    รอออนะค่ะ อยากอ่านแล้ว
    #1,631
    0
  15. #1630 Moo.chompoo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 13:31
    รอจร้า
    #1,630
    0
  16. #1501 เมมฟิส (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 09:32
    สะใจสุดๆ
    #1,501
    0
  17. #1489 Airzaa1810 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 23:28
    เสี่ยวฝานนนน/กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมคืนสนอง
    #1,489
    0
  18. #1446 Pannita6701 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 20:36
    ขอโทษนะคะ แต่ว่าทำไมถึงมองว่ามันน่ารัก
    .
    .
    .
    คือลิ้นแดงๆน้องปุ้กปิ้กมาก หิวอ้ะ อยากกินน้องงงง น่ากินออก /ท้องร้อง
    #1,446
    1
    • #1446-1 am-yata(จากตอนที่ 20)
      15 เมษายน 2563 / 17:55
      ใจเย็นๆนะครับ 5555
      #1446-1
  19. #1213 Bloody_Mary (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 20:56
    เจ้าก้อนขนเสี่ยวฝานนน~
    #1,213
    0
  20. #933 Tita789 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:59
    ชอบเสี่ยวฝาน
    #933
    1
    • #933-1 เผยหลิง(จากตอนที่ 20)
      7 ตุลาคม 2562 / 20:31
      เสี่ยวฝานน่ารักเนอะ หลิงก็ชอบนะ 5555
      #933-1
  21. วันที่ 27 กันยายน 2562 / 01:10
    น้องงงงงงงจิ้งจอกน่ารักกกก แงง
    #893
    0
  22. #772 Xialyu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 18:23
    ท่านพ่อก็น่าสงสัย
    #772
    0
  23. #672 Phung'z (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 05:21
    สรุปเรื่องนี้คือแนวแฟนซี ?? คือมีแค่จิ้งจอกนี่ หรือยังจะมีการไปอาณาจักรอื่นอีก ?
    #672
    1
    • #672-1 Xiao-ming(จากตอนที่ 20)
      24 สิงหาคม 2562 / 23:44
      ทำไมถึงคิดว่าเป็นแฟนตาซีคะ? สงสัยอ่ะ เพราะแนวเทพปีศาจ นิยายจีนโบราณก็มีผสมๆกันไปเหมือนกัน แล้วแต่ใครจะให้คำนิยามมากกว่านะเราว่า แต่จะแนวไหนเราก็ชอบหมดแร่ะ อ่านได้หมด
      #672-1
  24. #663 ChineseGirl2016 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 03:14
    ทำอย่างนี้ท่านราชครูก็ต้องชื่อเสียงเสียหายและถูกเยาะเย้ยถากถางจากขุนนางฝ่ายตรงข้ามไปด้วยน่ะสิ
    #663
    0
  25. #608 kulyasalin2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 12:11
    ลูกหมาน่ารัก 55555
    #608
    0