{ BTS X YOU | RM | Hi!! My Senior สวัสดีค่ะรุ่นพี่ }

ตอนที่ 8 : { Hi!! My Senior: 07 }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    29 พ.ค. 62

{ Hi!! My Senior: 07 }







                    "ย่าห์ ยัยเอลเลิกซึมได้แล้ว" ฮันพุงที่พูดขึ้นมาเมื่อเห็นเพื่อเธอซึมมาจะเกือบเดือนแล้ว

                    "นั้นสิ เราจะเดินพรมแดงกันแล้วนะ เปลี่ยนสีหน้าได้แล้ว" พี่ใหญ่ของวงอย่างกาอินพูดขึ้น เธอเห็นน้องสาวที่เธอรักเหมือนน้องแท้ๆ ซึมมาตั้งแต่จบจากรายการWGM แล้วอย่างที่ฮันพุงบอก

                    "ค่ะ ขอโทษนะทุกคน" เอลหันไปตอบรับกับเมมเบอร์ของเธอพร้อมกับส่งยิ้ม ที่เธอพยายามยิ้มออกมา

                    "ตอนนี้อย่าฝืนเลย แต่ตอนลงรถไปอย่าทำแบบนี้" ดาเลนตบไหล่ของน้องเธอเบาๆ

                    "ค่ะอนนี่"

                    "ถึงแล้วนะเด็กๆ" พอเมเนเจอร์ของเธอบอก พวกเธอต่างก็ปรับสีหน้าอย่างเป็นมืออาชีพ

                    เอลลี่ที่นั่งริมประตูลงไปก่อนโดยมีการ์ดที่รอรับคอยกางผ้าเพราะพวกเธอใส่กระโปรงสั้น เธอโค้งขอบคุณการ์ดก่อนจะยืนรอจนเมมเบอร์ขอเธอลงมาครบ

แชะๆๆๆ

                    เสียงเฟลชต่างๆ ดังอย่างต่อเนื่องสี่สาวยืนสักพักก่อนจะเดินไปตรงเวทีที่พิธีกรได้ประกาศว่าวงของพวกเธอได้มาถึงแล้ว ดาเลนเดินขึ้นไปก่อนตามด้วยกาอินฮันพุงแล้วก็เอลลี่ที่เดินปิดท้าย

                    "ครับ ก่อนอื่นเชิญถ่ายรูปกันก่อนนะครับ"

                    พิธีกรบอกแล้วบางครั้งก็บอกให้สาวๆ หันไปทางนู้นบ้างนี้บ้าง ก่อนจะเริ่มทำการสัมภาษณ์

                    "We are Triple-s อันยองฮาเซโยพวกเรา Triple-s ค่ะ"

                    "ว้าววว เป็นการแนะนำตัวที่ดูมั่นคงและพร้อมกันมากๆ เลยนะครับ" สาวๆ ที่ได้ยินอย่างนั้นก็โค้งขอบคุณให้กับพิธีกร "เป็นยังไงบ้างครับวันนี้เหมือนจะเป็นวันครบรอบเดบิ้ว2ปีของวงเลยนิครับ"

                    "อ่อค่ะ พวกเรามีความสุขกันมากๆ เลยค่ะ และเพื่อฉลองวันครบรอบของพวกเรา พวกเราจะแสดงและทำงานให้หนักขึ้นค่ะ" ฮันพุงรับหน้าที่ตอบคำถามไป

                    "วันนี้จะแสดงในรูปแบบไหนหรอครับ?"

                    "ความลับค่ะ" ดาเลนตอบคนในวงก็ยิ้มรับเล็กน้อย

                    "ก็ได้ครับผมจะรอดูการแสดงนะครับ และนี้เป็นคำถามสุดท้ายนะครับ ผมได้ข่าวว่าน้องเล็กอย่างเอลลี่ได้ไปรายการรายการหนึ่งรู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ"

                    คำถามนี้ทำให้สี่สาวนิ่งแล้วมองไปที่เอลลี่ เธอปรับตัวให้เป็นปกติแล้วรับไมค์พร้อมกับส่งยิ้มที่สดใสให้กับพิธีกรแล้วมองกล้องด้วย

                    "ค่ะ เป็นประสบการณ์ที่ดีเลยนะคะ แล้วก็ไม่ผิดหวังที่ได้ไปเลยค่ะ" เอลลี่ตอบเป็นวงกว้างไว้ก่อนเพราะว่าเธอก็ไปออกรายการเดี่ยวมาก็สองสามอัน เลยไม่ได้เจาะจงว่าไปรายการไหน เมมเบอร์ก็พากันยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ฮันพุงที่อยู่ใกล้เอลลี่อ้อมมือมาตบหลังเธอเบาๆ เพื่อเป็นกำลังใจ

                    "โอเครครับ งั้นเราขอให้สาวๆ ได้พักกันก่อนนะครับ"

                    สี่สาวเดินลงมาจากเวทีก็ตรงไปตามทางที่ทีมงานบอกเพื่อไปเปลี่ยนชุดสำหรับการแสดงของเธอในงานรับรางวัล

                    ตอนนี้สี่สาวอยู่ในคอนเซปสีดำแดงกำมะหยี่ โดยที่กาอินจะเป็นชุดเดรสสีแดงล้วน ดาเลนเป็นกางเกงขาสั้นรัดรูปสีแดงส่วนเสื้อเป็นเสื้อสายเดี่ยวแต่มีถึงมือหนังยาวขึ้นมาถึงศอก ฮันพุงจะเป็นเสื้อสีแดงคอเต่าแขนยาวรัดรูป แต่เอวลอยขึ้นมา มีกระโปรงหนังสั้นสีดำและสายเอี้ยมที่พาดไหล่ทั้งสอง ส่วนเอลลี่เป็นชุดดำล้วน เสื้อปาดไหล่ขวาเอลลอยรัดรูป กางเกงเป็นกางเกงเอวสูงสไตล์PunkLock ที่มีสายมารัดที่ขา ทั้งสามล้วนใส่รองเท้าบูทส้นสูงสำดำและถุงน่องสีดำที่ยาวขึ้นมาถึงเข่ายกเว้นเอลลี่ที่ใส่แค่รองเท้าบูทส้นสูง และโทนการแต่งหน้าดาเลนกับเอลลี่จะเน้นความดุดันแต่กาอินและฮันพุงกับเป็นแบบหวานๆ แต่ก็มีความดุผสมเล็กน้อย

                    "สาวๆ อย่าลืมเครื่องประดับกันนะ" สไตล์ลิสสามบอกขึ้น เมื่อพวกเธอกำลังเตรียมตัวและตรวจสอบชุดอีกที

                    เอลลี่ใส่สร้อยที่เธอใส่เป็นประจำ แต่เพิ่มสร้อยโชคเกอร์ที่มีสร้อยห้อยสีดำ โยงอย่างเป็นรำเบียบ ส่วนแหวนใส่แหวนที่มือของเธออย่าเป็นสไตล์รวมถึงแหวนไม้ที่เธอใส่แหวนวงอื่นเพิ่มไปอีกทำให้มันดูกลืนไปกับวงอื่นๆ

                    "ไปสาวๆ เขาจะเรียกให้ออกไปแล้ว" เมเนเจอร์บอกหญิงสาวที่เตรียมตัวกันเสร้จแล้วให้เดินออกไปตามที่ทีมงานของงานนี้บอก

                    "โว้วๆ ใช่ย่อยนะหนู" ลิซ่าที่รออยู่ก่อนแล้วหันมาหันเพื่อนรวมค่ายและร่วมบ้านเกิดเดินมาด้วยท่าทางที่เรียบนิ่ง

                    "อะไรกัน เธอก็ใช่ย่อยนะย่ะ" เอลลี่เดินไปยืนอยู่ข้างหน้าเพื่อนของเธอ แล้วยักคิ้วให้

                    "หวังว่าแกจะเปลี่ยนชุดทันนะ5555" ลิซ่าชี้มาที่เพื่อนเพราะเพื่อนของเธอเต็มเต็มมาก

                    "พูดอะไรดูตัวเองด้วยย่ะ จะเยอะไปไหนเนี่ย" เอลลี่ยิ้มเเล้วจับไปที่สร้อยและกำไรของเพื่อนเธอ

                    "โปรแบบฉันแบบนี้จิ้บๆ"

                    "ลิซ่าเขาเรียกแล้วไปเร็ว" โรเซ่ที่อยู่ด้านหน้าบอกเพื่อนของเธอ

                    "เจอกันบนเวที"

                    "โอเค" เอลลี่มองตามเพื่อนสาวของเธอเดินออกไปที่หน้าเวที

                    ตอนนี้เป็นการเปิดงานโดยเรียกแต่ละวงออกไป เอลลี่ที่ยืนหมุนแหวนตัวเองเรื่อยๆ เพื่อเรียกกำลังใจและคลายความกังวลของเธอ

                    "อย่าเกร็งขนาดนั้นสิ" ฮันพุงเดินมาตบไหล่เพื่อนของเธออย่างให้กำลังใจ

                    "อ่า เเต้งกิ้ว" เอลลี่คลายความกังวลลงแล้วรอเพื่อเดินออกไปหน้าเวที

                    "วงต่อไป Triple-s"

                    เมื่อเสียงพิธีกรพูดจบเพลงของพวกเธอก็ถูกเปิดขึ้น พวกเธอก็เดินออกไปตามทาง เอลลี่เดินรั้งท้ายคู่กับดาเลน พวกเธอยิ้มเล็กน้อย เดินไปเรื่อยๆ จนสายตาของเอลลี่ไปสบกับคนๆ หนึ่งที่มองเธออยู่ เธอหลบสายตาแล้วมองไปที่แฟนๆ ของเธอ และเหมือนว่าโชคดีหรือเปล่าก็ไม่รู้วงของเธอได้ไปอยู่ข้างๆ วงของBTS

                    เอลลี่ที่ทำตัวไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าหมุนเเหวนของตัวเองเล่นต่อไป แต่เธอก็รับรู้ตลอดว่าเธอถูกมองเป็นระยะๆ ที่พยายามทำใจเพื่อไม่ให้เงยขึ้นไปมองแต่ก็ทำไม่ได้ เธอเผลอเงยขึ้นไปสบตาเขาแล้วรีบหลบอย่างเนียบๆ

                    "เอาล่ะครับเชิญศิลปินทุกท่านขึ้นไปนั่งที่ได้เลยครับ"

                    เมื่อพิธีกรแนะนำวงที่มาร่วมงานกันหมดแล้ว ทางศิลปินก็เดินไปนั่งที่แต่เอลลี่กับลิซ่าต้องปลีกตัวออกมาเพื่อเปลี่ยนชุดสำหรับการแสดงเปิดงาน

                    "เร็วๆ หน่อยจะเริ่มแล้วนะ" ทีมงานต่างก็เร่งศิลปินเพราะมีบางคนที่ยังเปลี่ยนชุดไม่เสร็จ "ใครเสร็จแล้วออกไปแสตนบายได้เลย"

                    "ไปลิซ่า"

                    "โอเคๆ"

                    เอลลี่และลิซ่าที่ตอนนี้อยู่ในคอนเซปแนวPunk Lock ที่เพื่อทำการแสดงเปิดงานร่วมกันอกับศิลปินอื่นๆ อีก

(ซ้ายลิซ่าจะไม่มีเสื้อคลุมกับถุงน่องและเสื้อจะเป็นเอวลอย ส่วนแล้วเอลลี่คือด้านขวาจะมีเสื้อหนังสีดำมีลายกะโหลกและดอกกุหลาบสีแดงสดอยู่ด้านหลัง)

                    "สู้ๆ นะทุกคน" ศิลปินให้กำลังใจด้วยกันอย่างสนิทสนมจากการฝึกซ้อมการแสดงด้วยกัน

                    "ย่าห์ อย่าลืมท่านะ" ลิซ่าหันมาบอกเพื่อนของเธอย่างเล่นๆ

                    "โอ้ยๆ ลืมอ่ะทำไงดี" เอลลี่ก็แกล้งลิซ่ากลับแต่ลิซ่คิดว่าจริงเลยตาโตทำท่าจะโวยวาย "ลืมก็บ้าล่ะ ฉันมาซ้อมกับเธอที่ค่ายอีกนะยัยลิซ"

                    "แหม แต่แกก็ต้องเต้นคู่กับซึงฮุนอปป้าด้วยนิ"

                    "ฉันก็ซ้อมมาหมดเเล้วย่ะ"

                    "เตรียมสแตนด์บายด้วยนะคะ"

                    "ค่ะ/ครับ"

                    "ย่าห์ ถ้าลืมโดนนะ" ซึงฮุนที่ได้ยินบทสนทนาของรุ่นน้องก็เดินมาแล้วชี้หน้าของเอลลี่อย่างเอาเรื่อง

                    "ค่ะรุ่นพี่ รุ่นน้องคนนี้จะไม่ทำผิดเลยค่ะ" เอลลี่ตอบซึงฮุนอย่างเล่นๆ 

                    "เยี่ยนรุ่นน้อง แล้วก็ตอนที่ล้มลงมาอย่าเจ็บตัวล่ะ"

                    "ครับผมมม"

                    "บอกแต่ยัยเอลไม่บอกหนูเลยนะ"

                    "แกนะมันถึกยัยลิซ" ซึงฮุนบอกแล้วเดินไปตรงที่ๆ พวกเขาต้องออกไปเต้น

                    การแสดงเปิดเกี่ยวกับการเต้นแนวมุทะลุ มีการตีลังกาและอุ้มแบบตัวลอยด้วย ของนักเต้นชั้นนำของหลายๆ วงเป็นการเปิดที่ทำให้งานในวันนี้ดูน่าสนใจและสนุกสนามมากขึ้น


                    "ฟู่ววว" เอลลี่ถอนหายใจออกมาเมื่อเดินเข้ามาหลังเวทีแล้ว

                    "เหมือนแขนจะหักเลย" ซึงฮุนทำท่าจับแขนของตัวเองแล้วพูดระหว่างที่กำลังจะเดินไปเปลี่ยนชุด

                    "หักไปเลยก็ได้นะ จะได้ไปนอนเล่นที่โรงพยาบาล อปป้าแก่แล้วนิ" เอลลี่หันไปมองคนที่เดินตามหลังเธออยู่ เพราะYG ให้ห้องพักของศิลปินในค่ายอยู่แถบเดียวกัน

                    "ฉันเห็นด้วยกับแกยัยเอล"

                    "ย่าห์ เด็กพวกนี้นิ"

                    "5555"

                    เอลลี่และลิซ่ารีบเปลี่ยนชุดแล้วรีบเดินไปที่ที่นั่งของศิลปิน ซึ่งตอนที่เอลลี่เดินตามลิซ่าขึ้นมาเลยไม่รู้ว่าพวกเธอนั่งอยู่ตรงไหนกัน พอมองไปที่นั่งเป็นแบบโซฟาเรียงยาวประมาณ4ชั้น เมมเบอร์ของเธอและของลิซ่านั่งอยู่แถวบนสุด

                    แต่ก่อนจะขึ้นไปเธอต้องผ่านกับบุคคลที่เธออยากติดต่อกลับไปมากๆ หลังจากจบรายการ แต่ก็ไม่สามรถติดต่อกลับไปได้เพราะงานที่เเน่นของเธอและของเขา ทำให้ได้แค่ส่งข้อความไปและรออีกวันคือเขาจะตอบ เอาง่ายๆ เวลาของทั้งคู่ไม่ตรงกัน

                    และเหมือนเป็นธรรมเนียมที่ศิลปินจะลุกขึ้นโค้งให้กับศิลปินด้วยกัน พวกเธอก็เลยได้พยักหน้าและเดินขึ้นไปชั้นบน เอลลี่ที่นั่งริมสุดและเยื้องลงไปชั้นแรกเป็นของBTS เวลาเธอนั่งจะเห็นแผ่นหลังกว้างๆ ของเขาชัดมากๆ ทำให้เธอเอาแต่ก้มมองหน้าตักแล้วก็สนใจเเต่เวทีกลางเพื่อไม่ให้สายตาของเธอมองไปที่เขา

                    "ไม่เป็นไรนะ" ดาเลนหันมาถามเอลลี่

                    "ค่ะ" เอลลี่ยิ้มรับก่อนจะตบมือหลังจากศิลปินวงนี้ทำการแสดงเสร็จแล้ว

                    "มาถึงการประกาศรางวัลแล้วครับBest Female Group Dance Performance  มีผู้เข้าชิงดังนี้ครับ"

                     เอลลี่ที่มองจอมอนิเตรอร์ก็มีรายชื่อที่มีวงของเธอเข้าชิงด้วยอยู่ด้วย เธอกำมือของเธอแน่นแล้วจ้องอย่างตาไม่กระพริบ

                    "Best Female Group Dance Performance ได้แก่.....Triple-s เพลงSonic ครับ!! ยินดีด้วยนะครับ"

                    สี่สาวลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปรับรางวัลระหว่างทางก็โค้งให้กับศิลปินไปด้วย เพราะพวกเขาก็แสดงความยินดีกับพวกเธอ

                    "ยินดีด้วยนะสาวๆ" นัมจูฮยอกบอกกับพวกเธอที่เป็นพี่น้องร่วมค่ายถึงจะคนละทางกันก็เธอ

                    "ขอบคุณนะเฮีย" เอลลี่เดินผ่านนัมจูฮยอกเขาก็ตบไหล่เธอเบาๆ แล้วยกนิ้วให้

                    "We are Triple-s พวกเราTriple-s ค่ะ"

                    "อ่า พวกเราขอบคุณทีมงานทุกๆ คนนะคะ ทั้งสไตล์ลิสทีม คาเมลาทีม และทีมงานทุกคนๆ คนนะคะ แล้วก็ครูยงฮันซา คุณครูคนสวยของเราที่คิดท่าเต้นให้เราได้รับรางวัลเเบบนี้ แล้วก็โคดดี้อ่า~~~" หลังจากดาเลนพูดถึงชื่อเเฟนคลับที่ชื่อว่า โคดดี้(Cloudy) ต่างก็ส่งเสียงรับ สาวๆ ที่มองตรงไปแล้วยิ้มให้กับแฟนๆ

                    "ค่ะ"

                    "กรี๊ดดดด"

                    "อนนี่~~~~~~"

                    "ขอบคุณที่สนับสนุนพวกเรานะคะ ขอบคุณมากๆ เลยนะ ซารางเฮ" พอดาเลนพูดเเบบนั้นสาวๆ ก็ทำมือเป็นรูปหัวใจก่อนจะโค้งเพื่อจบการกล่าวขอบคุณ และเดินไปนั่งที่

                    สาวๆ ที่มานั่งที่ก็ดูการแสดงของคนอื่นไปและร่วมสนุกกับศิลปินไปด้วย จนมาถึงรางวัลอีกอันที่พวกเธอได้รับก็คือBest Vocal Performance Group ครั้งนี้เอลลี่ได้ร่วมกล่าวขอบคุณด้วยภาษาไทย ไปด้วยก่อนจะลงไปหลังเวทีเพื่อเตรียมการแสดง



                    "อึก!!" เอลลี่ที่นั่งลงกับเก้าอี้หลังจากเดินกลับเข้ามาจากการแสดงเสร็จแล้ว โดยมีฮันพุงช่วยพยุงอยู่

                    "เห้ย!! ไหวไหม"

                    "เกิดอะไรขึ้น"

                    "น่าจะเป็นตอนที่เดินไปที่เวทีใหญ่น่ะคะ พอดีอยู่ๆ พื้นตรงนั้นยกสูงขึ้นยัยเอลเลยสะดุดแต่ฉันรับไว้ทันเลยไม่ได้ล้ม แต่ขาน่าจะพลิกน่ะคะเลยฝืนเต้นทั้งอย่างนั้น

                    "ทำไงดีล่ะ เอลลี่ยังเหลือการแสดงร่วมอีกอันกับโซฮยองน่ะ"

                    "ไม่เป็นไรค่ะ แค่นวดๆ เดี๋ยวก็หายเเล้ว อีกอย่างไม่ได้เต้นด้วยนะคะ"

                    "ไหวจริงหรอ มันก็จริงแต่ว่าเธอก็ต้องเดินอยู่ดีนะ มันไกลอยู่นะเอล" ฮันพุงพยุงเพื่อนเธอไว้ ขณะก้าวเอลก็นิ่วหน้าไปด้วยและวางเธอลงกับเก้าอี้ในห้องเเต่งตัว "เนี่ยขนาดฉันพยุงแกเดินยังเจ็บเลย"

                    "ฉันไม่เป็นไรจริงๆ" เอลลี่กันไปยิ้มให้กับเพื่อนของเธอ

                    "ทำตามที่ยัยเอลบอกเถอะ" ดาเลนจับไหล่ฮันพุงไว้แล้วหันไปพยักหน้าให้กับเมเนเจอร์ของเธอ

                    "เดี๋ยวค่อยๆ ถอดรองเท้านะ" เมเนเจอร์เดินเข้าไปคุกเข่าแล้วค่อยๆ ถอดรองเท้าข้างที่เจ็บของเอลลี่ เธอพยายามกลั้นเสียงร้องไว้จนเขาถอดเสร็จ อีกข้างก็มีฮันพุงเป็นคนถอด

                    "จะทำยังไงดีเธอต้องใส่ส้นสูงด้วยน่ะ"

                    "ไม่ต้องทำอะไรหรอกค่ะ ฉันทนได้" เอลลี่หลับตาแล้วบอกกับทีมสไตล์ลิสของเธอ ขณะนี้เธอกำลังถูกประคบด้วยน้ำแข็งและนวดเบาๆ สักพักเธอก็เบาลงแต่ก็ยังปวดอยู่บ้าง







                    "พวกเธอไปนั่งได้แล้ว ไม่ต้องห่วงฉันหรอก" เอลลี่บอกกับเมมเบอร์ของตนขณะที่ยืมรออยู่ใต้พื้นที่จะถูกยกขึ้นไปเมื่อถึงคิวของเธอ เธอเดินไปมาให้เพื่อนเธอดูรอบหนึ่งก่อนจะยืนปกติที่เดิม "เห็นไหม? เดินได้ปกติเลย"

                    "อืม สู้ๆ นะ"

                    "พวกอนนี่ไไปก่อนนะ"

                    "พยายามเข้าล่ะ"

                    "บายยยย"

                    พอเพื่อนของเธอเดินออกไปแล้ว เธอก็นิ่วหน้าออกมาเพราะมันเริ่มปวดตุ้บๆ อีกครั้ง สักพักเธอก็ได้ยินเสียงเพลงที่เธอจะร่วมร้องด้วยดังขึ้นเธอก็ยืนปรับสีหน้าสักพัก เธอถึงท่อนของเธอพร้อมกับพื้นที่ค่อยๆ ยกสูงขึ้น

' อูริซอโร ซารังเฮนนึนเด อูริ อิเจ เฮโอจิเนโย 
พวกเราเคยอยู่ในความรัก แต่ตอนนี้เราต้องกล่าวคำอำลา

กาทึน ฮานึล ทารึล โอเซ อิชซอโด 
ถึงแม้เราจะแยกย้ายแต่เราก็ยังอยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน

พูดิ นารึล อิดจิ มาราโย 
โปรดอย่าลืมฉัน '

                    พื้นที่เธอขึ้นมาเป็นตรงด้านหน้าของศิลปินพอดี ขณะที่เธอร้องทุกสายตาจ้องมองมาที่เธอ ขณะเธอเดินก็ยังเหมือนกับนางฟ้าที่เเสนเศร้า เดินไปพร้อมกับเปล่งเสียงร้องเพลงสุดแสนไพเราะ ไหนจะท่อนที่เธอต้องร้องร่วมกับนักร้อง เสียงร้องของเธอสอดประสานกับศิลปินท่านนั้นจนทุกคนต่างมีสายตาที่ชื่นชมเเละเงียบเพื่อฟังเสียงสุดหวานและเศร้าไปในตัว

                    จนการแสดงของเธอจบลง เธอกับศิลปินท่านนี้ก็เดินลงจากเวทีด้วยกัน เอลลี่ที่พยายามเก็บอาการที่สุดก็ต้องนั่งลงที่ที่นั่งระหว่างทาง


                    "ย่าห์ มันบวมขึ้นแล้วนะ" เมเนเจอร์ของเธอมองแล้วนั่งลงเพื่อถอดรองเท้าของเธอ


                    "เจ็บ!"


                    "สมน้ำหน้า แล้วยังจะอวดเก่งอีก"


                    "เอล" อยู่ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นไม่ใช่ของเมเนเจอร์ของเธอแน่ๆ เพราะเธอจำเสียงของเขาได้


                    "อะ อปป้า"


                    "ทำไมถึงเท้าบวมได้ล่ะ" นัมจุนที่ลงมาเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแสดงปิดท้ายของงาน ก็เห็นหญิงสาวที่อยู่ในความคิดของเขาตลอดเวลาทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้ แล้วมีเมเนเจอร์ของเธอดูแล


                    "แค่พลิกนิดหน่อยค่ะ" เอลลี่มองนัมจุนที่จ้องข้อเท้าของเธออยู่


                    "ฉันฝากเอลไว้กับนายแปปนะ จะเข้าไปเอายาที่ห้องน่ะ"


                    "ไม่ต้องห่วงครับ" นัมจุนที่พูดแบบนั้น เมเนเจอร์ของเอลลี่ก็วางใจแล้วเดินอย่างเร่งรีบเพื่อไปเอายา


                    "อปป้าจะขึ้นแสดงแล้วไม่ใช่หรอคะ? ไม่ไปเตรียมตัวหรอ"


                    "เตรียมตัวเสร็จแล้วนะ เหลือรอคิวขึ้นแสดง ว่าแต่เราเถอะตอนนั้นอปป้าเห็นนะตอนสะดุดพื้นยกน่ะ"


                    "ค่ะ" เอลลี่ก้มหน้าลงเพราะนัมจุนเริ่มทำเสียงดุมากขึ้นแล้ว


                    "เดินไม่ระวังเลยดีที่เมมเบอร์เรารับไว้ไม่งั้นเจ็บตัวหนักกว่าเดิมแน่ แล้วตอนแสดงเมื่อกี้ก็ฝืนใช่ไหม?"


                    "ค่ะ เอลไม่อยากให้อะไรดูเเย่เพราะเอล"


                    "เก่งมากเด็กน้อย" นัมจุนที่ได้ยินคำตอบจากเอล เขาก็ยกมือขึ้นลูบไปที่หัวของเอล "พยายามได้ดีมากครับ"


                    "อะ อปป้า ฮึก เอลคิดถึงอปป้า" เธอที่น้ำตาไหลออกมาเพราะการลูบหัวและการแสดงความห่วงใยของเขาทำให้เธอนึกถึงวันเก่าๆ


                    "อืม อปป้าก็คิดถึงเอลนะ" นัมจุนดึงเอลเข้ามากอด


                    ที่จริงแค่คิดถึงเธอไม่ถึงกับร้องออกมาหรอก แต่มีเรื่องของอุบัติเหตุและอาการเจ็บที่ข้อเท้าของเธอเลยทำให้เธออารมณ์อ่อนไหวได้ง่าย


                    "อะแฮ่มมม ฮยองจะขึ้นแสดงแล้วนะ" จีมินที่เดินมาตามนัมจุนเห็นภาพของพี่ชายของเขาและอดีตพี่สะใภ้ในรายการกำลังกอดกันอยู่ก่อนเขาจะตกใจเพราะเห็นเอลลี่ร้องไห้ "ฮะ ฮยองแกล้งเธอหรอ!!??"


                    "จะบ้าหรือไงเล่า เอลแค่เจ็บข้อเท้า"


                    "อ่ออ อย่าบอกนะว่าตั้งแต่แสดงวงน่ะ" ทำไมนักเต้นด้วยกันจะดูไม่ออก เขาสังเหตุมาสักพักแล้ว แต่เธอก็มีความเป็นมืออาชีพพอตัวเลยทำให้คนที่ไม่โปรเรื่องการเคลื่อนไหวจริงๆ ดูไม่ออก


                    "ใช่ค่ะ มันดูออกขนาดนั้นเลยหรอคะ?"


                    "ป่าวหรอก ฉันที่เต้นมาตั้งหลายปีทำไมจะไม่รู้เรื่องความผิดปกติของการเคลื่อนไหวร่างกายล่ะจริงไหม?"


                    "ค่ะ แต่ได้เวลาแสดงแล้วนิคะ ไม่ไปเตรียมตัวกันหรอ?"


                    "จริงสิ!! พวกนั้นเล่นเราแน่ฮยอง"


                    "เออๆ นายไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันรีบตามไป"


                    "ไปเถอะค่ะเอลอยู่คนเดียวได้ นั่นไงเมเนอปป้ามาแล้ว" เอลบอกนัมจุนก่อนจะหันไปมองก็เห็นเมเนของเธอเดินด้วยความเร็วตรงมาทางเธอ


                    "อืม หายไวๆ นะ"


                    "ค่ะ อปป้าก็สู้ๆ นะ"


                    "ครับ" นัมจุนเดินออกไป


                    แต่สายตาของเอลก็ยังไม่ละไปจากเขา เธอยังจ้องอยู่ที่เขาอยู่ดี เธอเหม่อมองจนไม่รู้ว่าเขาหายจากสายตาไปตอนไหน และก็ไม่รู้ว่าเมเนของเธอปฐมพยาบาลให้เสร็จแล้วตอนไหนด้วย






                    "ไม่เป็นอะไรนะ"


                    หลังจากที่เอลลี่พักสักพักก็เดินออกมานั่งที่ๆ สำหรับศิลปิน มาเธอนั่งไม่ทันไรก็โดนยิงคำถามจากกาอึนทันที


                    "ค่ะ เมเนอปป้านวดให้แล้ว"


                    เอลลี่ตอบก่อนจะละสายตาไปที่การแสดงของศิลปินที่กำลังโด่งดังอย่างฉุดไม่อยู่ บนเวทีร้อนแรงอย่างกับจะเผาไหม้ให้หมด แล้วไหนจะเสียงแฟนคลับไม่ว่าจะของวงไหนก็ร่วมร้องและท่องแฟนชาร์ตด้วย เสียงของแฟนๆ ยิ่งสร้างความฮึกเฮิมให้ศิลปินและเพิ่มความมันส์ให้กับการแสดงด้วย


                    ขณะที่นัมจุนกำลังเดินผ่านที่นั่งของศิลปินเขาก็เงยหน้าขึ่นไปมองเล็กน้อยก็เห็นเด็กดีของเขานั่งชมการแสดงของเขาอยู่ พอถึงท่อนของเขาก็ต้องหันไปเล่นกับกล้องและเพิ่มความทรงพลังในการแร็ปเข้าไปอีก เหมือนกับได้พลังใจและกายขึ้นมา


                    เธอกำลังดูนายอยู่นัมจุน แสดงพลังของนายออกมา



                    "Best Arties of The year ได้แก่ BTS!!!!!"


                    รางวัลนี้เป็นรางวัลสุดท้ายของงาน ศิลปินทุกคนยืนปรบมือให้กับเจ้าของรางวัล ก่อนจะนั่งลงรอฟังคำกล่าวของพวกเขา


                    พวกเขาพูดทุกคน ก่อนจะปิดท้ายด้วยหัวหน้าวงอย่าง นัมจุนเขาพูดออกมาด้วยประโยคที่ทำให้เหล่าแฟนคลับและตัวพวกเขาเองต้องน้ำตาคลอ


                    "ผมขอบคุณช่วงเวลาที่คอยสนับสนุนพวกเรา ผมขอบคุณที่อยู่กับพวกเรามาตั้งแต่ที่พวกเรายังไม่มีอะไรเลย และผมก็ขอบคุณที่พวกคุณมาเป็นอาร์มี่ที่น่ารักของพวกเราครับ ขอบคุณครับ!!!!"


                    พวกเขาทั้ง7คนโค้งลงสักพักก่อนจะกอดคอกันเป็นวงกลมแล้วกระโดดไปมาอย่างที่ทำเป็นประจำ พวกเขาไม่เคยลืมและไม่คิดจะลืมว่าพวกเขาเป็นยังไง รู้สึกยังไงมาก่อน และด้วยความที่พวกเขาไม่เปลี่ยนไปแม้จะมีอะไรมากขึ้น พวกเขาก็ไม่ลืมตัวตนของพวกเขาในสมัยก่อน สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้แฟนๆ ของพวกเขารักพวกเขามากขนาดนี้ และดูเหมือนจะยิ่งรักพวกเขามากขึ้นไปอีก








==============================================================


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

85 ความคิดเห็น

  1. #42 Mildmmt (@Mildmmt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 16:56
    เศร้าเลย
    #42
    0
  2. #25 นีทXA (@0928938163) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 05:53

    มาต่อเร็วๆน้าาาาาา
    #25
    0
  3. #24 0896969694 (@0896969694) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 22:46

    รักวงนี้จริงๆ
    #24
    0
  4. วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:31
    ต่อออออออ
    #23
    0