{ BTS X YOU | RM | Hi!! My Senior สวัสดีค่ะรุ่นพี่ }

ตอนที่ 17 : { Hi!! My Senior: 16 }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    17 ม.ค. 63

{ Hi!! My Senior: 16 }







' You’ll get through this '
---------------------------------------------------------------------------

                    "เอล"

                    "นะ..." ก่อนที่จะดึงเอลลี่เข้าไปกอด "จองกุก?"

                    "เธอร้องออกมาให้พอนะ ต่อไปเธอจะได้ไม่ต้องร้องอีก เดี๋ยวเธอก็จะผ่านมันไปได้นะเอล"

                    เอลลี่เมื่อได้ยินประโยคให้กำลังใจจากจองกุก ทำให้เธอปล่อยโฮออกมาเต็มที่ ก่อนที่จองกุกจะพาเอลไปส่งที่ห้องที่อยู่ชั้นลงไปจากเขา 2ชั้น

                    "เธอนอนพักก่อนเถอะแล้วหยุดร้องได้แล้ว" จองกุกที่พาเอลมาส่งถึงห้องนอนก็จัดผ้าห่มให้เธออย่างดี "ฝันดีนะ"

                    "อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนได้ไหม?" เอลลี่จับมือของจองกุกเมื่อเขากลับตัวเตรียมจะหันหลังไป "ตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว"

                    "อืม"

                    เธอขยับตัวเพื่อให้จองกุกได้นอนลงมา เอลลี่นอนตะแขงโดยหันหน้าไปทางจองกุก พร้อมกับจ้องเขาไปด้วย จองกุกที่รู้สึกตัวก็หันตัวมาทางเอลลี่เช่นเดียวกัน

                    "นอนได้แล้วเธอนะ"

                    "นี่" เอลลี่ตัดบทจองกุก ก่อนจะลุกขึ้นไปคล่อมเขา "นายคิดว่าฉันจะทำแบบเขาได้ไหม"

                    "มันขึ้นอยู่กับเธอ"

                    จองกุกนอนนิ่งจ้องมองไปที่ใบหน้าของเอล ที่ใบหน้ามีความเศร้าอยู่เต็มไปหมด แก้มใสมีรอยน้ำตา ดวงตาก็แดงกร่ำ

                    "งั้นหรอ" เอลตอบก่อนจะซบลงที่อกของเขา "เขาทำอย่างนั้นกับฉันถึงขนาดนี้ ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นไม่ได้นะ"

                    "เฮ่อ~ เธอนี่นะ"

                    "หรือฉันจะลองดี" เอลลี่ผงกหัวขึ้นมาขมวดคิ้วใส่จองกุก

                    "เธอหายเศร้าแล้วหรือไงถึงมาคิดเรื่องบะ-"

                    เอลลี่ประกบริมฝีปากลงไปที่ปากของจองกุก ก่อนจะรุกล้ำเข้าไปโดยที่จองกุกไม่รู้สึกตัว แต่สักพักจองกุกก็ตอบรับกลับมาและผลัดรุกผลัดกันรับอยู่แบบนั้นสักพักเอลลี่ก็เป็นฝ่ายผละออก

                    "ก็ไม่เลวนิ"

                    คำพูดของเอลทำให้จองกุกจ้องไปที่ดวงตาของเธอ ทำให้จองกุกเห็นแต่ความนิ่งของสายตาที่เริ่มไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น

                    "ต่อนะ"







                    เช้าวันต่อมาเอลลี่และจองกุกได้กินข้าวเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็มานั่งเล่นเกมกันต่อที่ห้องนั่งเล่นของเธอ เขามาอยู่ห้องเธอเกือบครึ่งวันแล้วหลังจากขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะลงมาหาเธอ

                    "นี่ไม่คิดจะกลับไปห้องนายมั้งเลยหรือไง" เอลลี่ที่หัวเสียเพราะเล่นเกมแพ้เขามา4รอบแล้วจาก5รอบที่เล่นกันมา

                    "พอได้ฉันแล้วก็จะเชดหัวไล่กันเลยนะ!"

                    "ได้กันบ้านเตี่ยเองนะสิ!" เอลลี่รีบโวยขึ้นมาเพราะจองกุกบอกว่าตัวเองเสียตัวให้ตัวเองแล้ว "เฮ่อ~~ ให้ตายสิ นายเป็นผู้ชายหรือเปล่าเนี่ยทำมาเป็นว่าตัวเองเสียหายนักหนา"

                    "พูดมาได้ทั้งๆ ที่เป็นคนคล่อมฉันก่อนเนี่ยนะ"

                    "ย่าห์!! จอน จองกุกกก" เอลลี่หยิบหมอนอิงขึ้นมาฟาดคนที่นอนบนตักเธอ

                    "โอ้ยยย อายใอไอ้ออก!!!!"

                    "ชิ!" เอลลี่เอาหมอนไปวางไว้ที่เดินก่อนจะเข้าคาทกของเธอเพื่อที่จะคุยกับเมมเบอร์ แต่สายตาก็ไปเห็นแชทของคนที่ทำให้เธอเกือบทำตัวเสียติมีอะไรกับน้องของคนรักของตัวเอง เขาส่งมาหาเธอรัวๆ แต่เธอก็ปิดการแจ้งเตือนไว้ทำให้มันไม่ขึ้นแจ้งเตือนแต่ก็ทำให้รู้ว่าเขาส่งหาเธอตลอดทั้งคืน ตอนนี้ก็ยังไม่หยุด "อ้ะ! ทำอะไรของนายนะจองกุก"

                    "ขอยึดไว้ก่อน เธออุตส่าห์หยุดคิดถึงเรื่องของนัมจุนฮยองเขาได้แล้วนะ" จองกุกที่ดึงโทรศัพท์มาจากเอลแล้วก็เอาเก็บใส่กางเกงของตัวเองเอลที่จะล้วงก็กลัวจะไปโดนอะไรต่อมิอะไรก็เลยไม่กล้าแตะ

                    "ฉันขอถามนายหน่อยสิ"

                    "ว่า?" จองกุกก็เล่นเกมไป ส่วนเอลที่โดนยึดโทรศัพท์ก็เล่นผมของเขาแทน

                    "คนอื่นๆ ก็ทำแบบเขาใช่ไหม รวมถึงนายด้วย"

                    "......."

                    "ฉันอยากรู้"

                    "อืม ฉันเคย"

                    "......."

                    "ฉันก็ไม่อยากเข้าข้างนัมจุนฮยองหรอกนะ แต่เมื่อก่อนเขานะทำบ่อยแต่พอมาคบกับเธอเขาแทบจะไม่ได้ทำแบบนี้เลย จนเธอมาเห็นวันนี้ ที่จริงพวกเราตกลงกันไว้วว่าถ้าจะทำให้บอกกัน เพราะพวกเราชอบเข้าไปในห้องของคนอื่นโดยที่ไม่บอกนะ แต่วันนี้ฉันคิดว่านูนาคนนั้นน่าจะมาหานัมจุนฮยองถึงที่ เผลอๆ เขาอาจจะไม่ได้ทำอะไรกันก็ได้นะ"

                    "......"

                    "เพราะเขายังใส่ชุดแสดงอยู่ แล้วบนเตียงก็ไม่ได้เยินเหมือนผ่านมหกรรมอะไรมา"

                    "ก็แค่แทบจะ ฉันรับได้ถ้าเขาเคยผ่านหรือทำอะไร แต่เขาทำแบบนี้กับฉันตอนที่เราคบกัน นายคิดว่าฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ อยากจะจบแต่ก็ไม่อยากห่างจากเขา อยากให้อภัยแต่มันก็ทำไม่ได้ ตอนที่ไปต่างประเทศด้วยกันร่วมเดือน ฉันกับเขาก็เกือบจะมีอะไรกัน"

                    "ทำไมล่ะ"

                    "เพราะฉันมันโลกสวยไง อยากจะเก็บครั้งแรกไว้ตอนคืนเข้าหอ เป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ที่เดินเข้าหอ ตอนนั้นฉันก็เคยคิดว่าเราอาจจะจบกันก่อนที่เราจะแต่งกัน"

                    "......"

                    "ฉันอาจจะคิดผิดไปก็ได้มั้งที่เอาความคิดแบบนั้นมาใช้กับโลกปัจจุบัน"

                    "ก็ไม่เสมอไปหรอก" จองกุกลุกขึ้นนั่งขัดมาธิบนโซฟา "บางทีคนเราทะเลาะกันเดี๋ยวก็ดีกันอยู่กันไปจนแก่เฒ่าก็มี กับบางคู่ที่ไม่เคยทะเลาะกันเลยแต่ก็ต้องเลิกลากันไป ความรักมันก็มีกระทบกระทั่งกันบ้าง ไม่ใช่ว่ามันจะเรียบหรูไปสะทีเดียวหรอก"

                    "....."

                    "ฉันหิวล่ะออกไปหาอะไรกินกัน" จองกุกลุกขึ้นแต่เอลกับนั่งนิ่งอยู่กับที่ "หรือจะให้ฉันกินเธอแทนก็ได้นะ"

                    "หยุดเลยไอ้ตุ่นหื่น" เอลรีบลุกก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋ากันเสื้อคลุมพร้อมกับหมวกบักเก็ตสีดำที่พอใส่แล้วเห็นแค่ครึ่งหน้ามา

                    ทั้งคู่ออกมาหาอะไรกินพร้อมกับเดินเล่นหาซื้อของที่ทั้งคู่อยากจะได้ ก่อนจะแวะที่ถนนคนเดินที่มีคนสตรีทฟู๊ดอยู่ตามถนน ทั้งคู่ก็เดินกินบ้างถ่ายรูปบ้าง มีหลายคนหันมามองทางพวกเธอแต่ก็ไม่อะไรเพราะไม่คิดว่าจะเห็นคนดังมาเดินเล่น

[Can you come through~~~]

                    "อันยองค่ะเมเนอปป้า" เอลรับสายขณะที่กำลังจะเดินขึ้นลิฟต์ของทางโรงแรม

                    [เธอกลับมาที่เกาหลีไฟลท์พรุ่งนี้เช้าเลยได้หรือเปล่า]

                    "ไปไฟลท์ที่กำลังจะถึงเลยก็ได้ค่ะ แต่ทำไมหรอคะ?"

                    [อยู่ดีๆ ท่านประธานก็จะเรียกประชุมนะไม่รู้ทำไม แต่ท่านบอกรอเธอกลับมาก่อนก็ได้]

                    "ได้ค่ะ งั้นขอตัวไปเก็บของก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"

                    "มีอะไรงั้นหรอ?" จองกุกถามลิฟต์ก็เปิดออกทำให้เอลต้องเดินออกมาจากลิฟต์

                    "ท่านประชุมนะ น่าจะมีอะไรแหละฉันว่า"เอลกันกลับมาตอบจองกุก "นายก็กลับห้องได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นๆ ตามหานาย ฉันไปก่อนนะ"

                    "อืม แล้วจะกลับไฟลท์นี่จะกลับเกาหลีเลยหรอ"

                    "ใช่ ฉันกลัวว่าจะเป็นเรื่องด่วนนะถึงจะขอเวลาพัก 1อาทิตย์ก็เถอะนี่ยังเหลืออีกตั้ง2วัน"

                    "ให้ฉันไปส่งไหม"

                    "ไม่ต้องๆ นายขึ้นไปเถอะ"

                    "อืม งั้นกลับดีๆ นะ"

                    "เคค"

                    เอลลี่รอส่งจองกุกจนประตูลิฟต์ปิดลงก่อนจะหันหลังกลับเพื่อจะเดินไปเข้าห้อง แต่ระหว่างทางแยกก็มีคนเดินเข้ามาขวางทางทำให้เอลลี่เงยหน้าไปมองทำให้เธอถึงกับถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

                    "ขอทางหน่อยค่ะ"

                    "ทะเลาะกับอปป้าแทนที่จะเศร้าแต่กับอยู่กับไอ้กุกเนี่ยนะ"

                    "ขอทางค่ะ" เอลลี่เดินเบี่ยงเพื่อจะให้พ้นแต่ทางมันแคบทำให้เธอหลบได้ไม่เท่าไรเขาก็แทบไม่ต้องเบี่ยงมาเท่าไรเลย เอลลี่ก็ดันนัมจุนทำให้เขาเอียงเล็กน้อยก็พอให้เธอเดินผ่านไปได้แต่ก็เดินไปได้ไม่เท่าไรนัมจุนก็คว้าแขนเธอไว้ทำให้เธอไปไหนไม่ได้

                    "เอล!"

                    "ทำไมคะ! ทำไมฉันจะไกับจองกุกไม่ได้ เขาทำให้ฉันหายเศ้รา เลิกร้องไห้ เลิดคิดถึงเรื่องที่ทำร้ายหัวใจตัวเองได้"

                    "แต่ควรไปกับมันไหมล่ะ ถ้าใครมารู้ว่าคนรักไปเที่ยวกับน้องชายตัวเองสองต่อสองมันจะเกิดอะไรขึ้น!?"

                    "อปป้ากลับไปสงบสติตัวเองก่อนเถอะค่ะ" เอลลี่ค่อยๆ พูดอีกที่เพราะตอนนี้เธอคิดว่าคู่เธอเริ่มเสียงดังเกินกว่าเหตุแล้ว แล้วอีกอย่างเธอและนัมจุนไม่ใช่คนธรรมดาเป็นคนที่มีชื่อเสียงมากทีเดียว

                    "ทำไม? มันเป่าหูให้ไม่ต้องให้เอลมาคุยกับอปป้าหรือไง"

                    "ฉันคิดว่าอปป้าคนที่อยู่กับอปป้ามาเกือบครึ่งชีวิตจะมาพูดร้ายๆ ใส่ความอปป้าหรอคะ แล้วคิดว่าฉันหูเบาจนให้คนอื่นมาเป่าหูได้ง่ายๆ หรอคะ" เอลลี่แกะมือของนัมจุนออกจนได้ "ทางที่ดีกลับไปทบทวนและสงบติตัวเองก่อนมาคุยกันก่อนจะดีกว่า เดี๋ยวอะไรๆ มันจะแย่ไปมากกว่านี้"

                    เอลลี่ทิ้งนัมจุนไว้แบบนั้นก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าที่มีไม่มากเท่าไรเพราะของส่วนมากเอลส่งกลับเกาหลีก่อนจะมาญี่ปุ่นแล้ว

                    เธอรีบกลับลงมาที่ล็อบบี้เช็คเอาท์เสร็จก็ต่อรถมาที่สนามบินทันที เพื่อขึ้นเครื่องที่เมเนเจอร์ของเธอได้ทำเรื่องไว้ให้แล้ว ทำให้เธอสามารถขึ้นเครื่องได้ทันทีโดยไม่ต้องทำอะไรเลย

                    เอลลี่นั่งเครื่องมาถึงก็มีเมเนเจอร์ของเธอมาคอยรับอยู่ที่สนามบิน เอลลี่ก็กลับคอนโดของตัวเอง พวกเธอแยกกันอยู่ตั้งแต่เดือนที่แล้ว

                    "เจอกันพรุ่งนี้นะ"

                    "ค่ะ"

                    เอลลี่เดินนำพนักงานที่เข็นกระเป๋าเธอตามขึ้นมาที่ห้อง ที่อยู่เกือบบนชั้นบนสุดของคอนโดเป็นห้องระดับวีไอพี ที่เสียบคีย์การ์ดลงไปจะถึงห้องของเธอพอดี โดยทั้งชั้นนั้นเป็นพื้นที่ห้องของเธอทั้งหมดเลย พอพนักงานขนกระเป๋าขึ้นมาให้เสร็จก็ลงไปเอลลี่ก็จัดของจากในกระเป๋าให้เรียบร้อย ก่อนจะอาบน้ำและล้มตัวลงนอน

                    "เอลจะทำยังไงกับอปป้าดีคะ เอลจะหยุด เราจะห่างกัน หรือว่าจะไปต่อแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นดีคะ"

                    วันนี้เป็นวันที่ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยทางด้านจิตใจเป็นอย่างมาก เลยทำให้เธอนอนคิดได้ไม่นานก็หลับไปโดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด







===========================================================================

Jungkook: หรือจะให้ฉันกินเธอแทนก็ได้นะ
.
.
.
ช่วยหน่องเอลเลือกหน่อยเร็วววว
น้องคิดมากจนหลับไปแล้ว
แต่เดี๋ยวนะ... ทำไมมี มม. กับเจ้าตุ่ยได้!!!!
เจ้าตุ่ยก็ละมุนเกิ๊นนนน อยากได้น้อนนนนน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

85 ความคิดเห็น

  1. #75 JR_TTY (@JR_TTY) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:44
    จองกุกเป้นแฟนกับเอลเถอะลูก555
    #75
    0
  2. #74 Jung_jk (@kimUnalm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:39
    ป๋าต้องง้อดิไม่ใช่มาถึงก็วีนใส่กันแบบนี้ ฉันอยากอย่าฉากสวีทนะโว้ยป๋ารีบง้อเลยเร็วๆเลย
    #74
    0
  3. #73 modelml (@modelml) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:35
    แงงงงแอบมาม่านัมจุนนะ
    ///ตุ่ยนั้นแฟนพี่นายนะ5555
    #73
    0