{ BTS X YOU | RM | Hi!! My Senior สวัสดีค่ะรุ่นพี่ }

ตอนที่ 14 : { Hi!! My Senior: 13 }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

{ Hi!! My Senior: 12 }







                    "ไว้เราจะแถลงข่าวทีหลังนะครับ โปรดออกไปจากโรงพยาบาลก่อนเพื่อไม่ให้ขัดขวางเจ้าหน้าที่ และการมารักษาของคนป่วยนะครับ"

                    ข่าวอุบัติเหตุของเอลลี่หลุดออกมา ทำให้แฟนๆ และนักข่าวต่างบุกมาที่หน้าโรงพยาบาล โดยมีเจ้าหน้าที่ของทั้งโรงพยาบาลและเจ้าหน้าที่ของค่ายกันไว้ ทำให้คนไข้และเจ้าหน้าที่ทำงานได้ตามปกติ

@ ห้องพักแอลลี่

                    ภายในห้องเงียบสงบมีแค่เสียงของเครื่งปรับอากาศ หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ก็พบกับความเจ็บปวดตามร่างกายที่ไม่สามารถขยับได้ก่อนจะไล่สายตาไปที่มือข้างที่มีความรู้สึกอบอุ่น ก็เจอกับนัมจุนที่นอนหลับโดยจับมือของเธอไว้ไม่ปล่อย เอลลี่ค่อยๆ เอามือออกมาแล้วลูบไปที่ผมของนัมจุนอย่างอ่อนโยนและระวังไม่ให้คนข้างๆ ตื่น

                    "อะ อืม" นัมจุนขยับเล็กน้อยเอลลี่ก็มองตามแต่มือก็เปลี่ยนไปลูบแก้มของเขาแทน

                    "อปป้าคะ ไม่ไปทำงานหรอคะ" เอลลี่พูดด้วยน้ำเสียงแหบๆ เพราะเธอยังไม่ได้กินน้ำเลยตั้งแต่วันเกิดอุบัติเหตุ

                    "อะ เอล! เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม หรือปวดหัว ปวดแขน ปวดขาไหม แล้ว-" นัมจุนลุกขึ้นแล้วาำรวจถามอาการของคนที่เพิ่งจะฟื้น

                    "ถามเยอะแบบนี้เอลก็ตอบไม่ทันสิคะ เอลปวดนิดหน่อย แต่เอลขอกินน้ำหน่อยได้ไหมคะ" ทันทีที่เอลลี่ขอน้ำนัมจุนก็รินให้พร้อมกับปรับเตียงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอาหลอดไปใกล้ๆ แอล "แล้วเมเนอปป้าล่ะคะ"

                    "ออกจากโรงพยาบาลไปเมื่อวานแล้วนะ พอดีเขาไม่เป็นอะไรมาก แล้วเรารู้ตัวไหมว่าหลับไป2วัน2คืนเลยนะ"

                    "อ่าาา ถึงว่าทำไมคอแห้งจัง ที่แท้ไม่ได้กินน้ำมานานนี่เอง"

                    "ใช่เรื่องไหมเอล" นัมจุนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

                    นัมจุนกดปุ่มเรียกหมอ เพื่อให้มาตรวจอาการของเอลลี่ ผลออกมาดีปกติ การตอบสนองต่างๆ ปกติดี เหลือแค่รอให้กระดูกกลับมาสมานและแผลหายเเค่นั้น

                    "รู้ไหมตลอดเวลาที่เเอลหลับอปป้าคิดตลอดเลยว่าเมื่อไรเอลจะฟื้น เมื่อไรจะตื่นมาอ้อนอปป้า มากวนอปป้า มาบอกรักอปป้ากัน" นัมจุนนั่งลงที่เดิม แล้วนำมือของเอลลี่ไปแนบกับแก้มตน

                    "ขอโทษนะคะที่หลับไปนาน แล้ว..."

                    "รถโดนตัดสายเบรก คนที่ทำก็คือคิม เซจอง แดนซ์เซอร์ของวงเอล"

                    "......"

                    "ทำไมไม่ตกไมไม่ตกใจคนทำ?" นัมจุนสังเกตุสหน้าของเอลลี่ที่เงยหน้ามองเพดานห้องตอนที่เขาบอกถึงชื่อคนทำ "หรือรู้อยู่แล้ว"

                    "ค่ะ" เอลลี่ตอบก่อนจะหันมามองหน้านัมจุนใหม่ "แต่ไม่คิดว่าจะทำถึงขนาดนี้"

                    "ทำไมไม่บอกอปป้าหรือเมมเบอร์ เราสัญญากันแล้วนิว่ามีอะไรจะบอกกันนะ"

                    "เอลคิดวะ-"

                    "ไม่ต้องคิดว่าเรื่องมันเล็ก ไม่ต้องคิด่าจะรบกวนอปป้า อปป้าก็บอกแล้วว่าเรื่องของเอลไม่เใช่เรื่องเล็กสำหรับอปป้า และมันไม่เคยรบกนอปป้าเลย หรือเราไม่เชื่อใจอปป้ากัน"

                    "เชื่อสิคะ แต่แค่ไม่อยากให้อปป้าเครียด เครียดเรื่องงานแล้วยังต้องมาเครียดเรื่องแอลอีก" เอลลี่จ้องไปที่ดวงตาคมเพื่อแสดงถึงความจริงจังและจริงใจของคำพูดของเธอ "แล้วได้รับโทษอย่างไงหรอคะ"

                    "ทางฝ่ายนิติของค่ายเขาสืบหาข้อหาอื่นพร้อมกับประวัติมาด้วยเลย โดนลงติดคุกตลอดชีวิตเพราะมีหลายข้อหา ทั้งใช้สิ่งเสพติด พยายามฆ่า ข่มขู่"

                    "อืม อปป้าก็เลิกทำหน้าแบบนี้ได้แล้วค่ะ เขาได้รับโทษแล้ว" เอลลี่จิ้มไปที่แก้มของนัมจุนก่อนจะคลึงระหว่างคิ้วที่ขมวดจนกลายเป็นโบว์

                    "แต่เราเจ็บนิ" นัมจุนจับมือที่กำลังซนกับหน้าของเขาไว้

                    "เดี๋ยวก็หายค่ะ แค่ไม่กี่เดือน"

                    "เอลให้พูดใหม่"

                    "ตั้งเป็นเดือน"

                    "แล้วไหนจะคัมแบคเราอีกจะปล่อยแล้วไม่ใช่รึไง"

                    "ก็ไม่มีอะไรมากนี่คะ แค่ไม่ได้ออกไปโปรโมทกับวงแค่นั้นเองค่ะ พวกอนนี่เขาทำได้อยู่แล้ว"

ปึ้ง!

                    "พวกฉันทำได้อยู่แล้วย่ะ!" ฮันพุงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับได้ยินประโยคนั้นทำให้เธอถึงกับขึ้น

                    "คิดจะกินแรงพวกเรา 3คนหรือไง" กาอินเดินตามหลังเข้ามา ก่อนจะหันไปวางของกินไว้ที่โต๊ะ

                    "ก็สุดวิสัยนี่คะ แล้วนี่มากันหมดเลยหรอเนี่ย" 

                    เอลลี่ตาโตหลังจากเห็นบุคคลาก่อนที่ค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องนี้อย่างล้นหลาม แต่ดีหน่อยที่ห้องพิเศษห้องนี้ใหญ่พอที่จะจุคน 10กว่าคนได้สบาย

                    "ก็พี่สะใภ้ป่วยนี่เนาะ" จีมินพูดแล้วางของเยี่ยมไว้ตรงที่กาอินวาง

                    "แล้วเป็นไงบ้าง" จินถาม

                    "ผลตอบสนองดีค่ะ เหลือแค่ปวดนิดหน่อย"

                    ทั้งหมดเริ่มคุยกันถึงช่วงันที่เอลลี่ยังไม่ฟื้น และก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรื่องตลกโดยมีพวกขายขำเป็นพวกจองกุก ทำให้ภายในห้องไม่ตึงเครียดและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ



1เดือนผ่านไป

                    เอลลี่สามารถกลับมาทำงานต่อได้อย่างปกติ พวกเธอได้เข้าร่วมรายการเพลง วาร์ไรตี้ และงานประกาศรางวัลในช่วงนั้น

                    "ย่าห์! แขนเพิ่งจะหายยังจะลงมวยปล้ำกับยิงธนูอีก" กาอินหันมาแว้ดใส่เอลลี่เมื่อเห็นแอลลี่ลงชื่อเข้าร่วมการแข่งขันในรายการกีฬาสีไอดอล

                    "แหะๆ ก็อยากลงไปรักษาแชมป์อ่ะ แล้วอีกอย่างแขนหายดีเป็นอาทิตย์แล้วนะคะ มันแค่ร้าวไม่ได้หักสะหน่อย" 

                    "ยังจะมาแหะๆ อีก เหอะ แล้วไม่ได้ลงรายการเดียวด้ยนะ ลงวิ่ง ยิงธนู นี่เธอคิดว่าอาการป่วยของเธอเป็นแค่ฝันหรือไง จริงๆ เลยเด็กคนนี้"

                    "งั้นตอนแข่งมวยปล้ำอนนี่กับฮันพุงเอาชนะให้ได้นะคะ ฉันจะได้ไม่ต้องลง"

                    "ย่าห์! คิดว่ามันชนะกันง่ายๆ หรือไงย่ะ"กาอินและฮันพุงพูดพร้อมกันเมื่อได้ยินเด็กเอาแต่ใจอย่างเอลลี่พูดแบบนั้น

                    "น่าๆ เราไปหาที่ซ้อมกันเถอะเนาะ" เอลลี่กอดคอทั้งคู่ออกไป

                    ครั้งนี้ดาเลนไม่ได้ไปร่วมการแข่งขันได้เลยทำให้สาวๆ ไม่สามารถลงวิ่งผลัดได้ สาเหตุนั่นก็คือช่วงตอนซ้อมเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยทำให้ดาเลนบาดเจ็บ

                    ทั้งสามใช้เวลาในการฝึกซ้อมทุกวันหลังเลิกซ้อมเต้น ก่อนจะพากันไปฝึกซ้อมที่สนาม ก่อนจะมาหยุดพักเมื่อก่อนวันแข่งจริง 3วัน เพื่อรักษาและฟื้นฟูสภาพร่างกาย



@กีฬาสีไอดอล

                    ตอนนี้ไอดอลทุกคนมายืนอยู่ในสนามแล้วรวมถึงเอลลี่ด้วย ตอนนี้เธอกำลังทำหน้าล่นอยู่ เพราะเจอกับสายตาของนัมจุน ที่มองจนจะแทงเธอให้ทะลุ เพราะเอลลี่ไม่ได้บอกเขาเรื่องแข่งมวยปล้ำด้วย เขามารู้วันนี้ตอนที่เขาไปดูรายชื่อนักกีฬาแต่ละประเภท

                    ทีมของเอลลี่ได้แข่งน้อยเพราะได้บาย เข้าไปรอเพื่อชิงหาที่2กับที่1 แต่ก็ชนะมาได้เรื่อยๆ โดยที่เอลลี่ไม่ต้องลงเล่นเลย พอกาอินกับฮันพุงลงมาก็ตีหน้ายักษ์ใส่เอลลี่ที่ส่งยิ้มแห่งคามภาคูมิใจไปให้ จนมารอบชิงชนะเลิศที่กาอินแพ้ให้กับมินะวง Twice แต่ฮันพุงกลับเอาชนะซานะได้ ทำให้ตอนนี้เอลลี่ต้องขึ้นไปแข่ง

                    "เป็นไงครับเอลลี่ไม่ได้ลงแข่งเลยจนมาถึงรอบนี้"

                    "ก็สบายมากๆ ค่ะ จะได้เก็บแรงมาเต็มที่กับรอบนี้"

                    "แล้วอยากได้อะไรจากประธานหยางไหมครับถ้าได้แชมป์สองสมัย"

                    "ขอHolly day 1อาทิตย์ค่ะ"

                    "555 ขอให้ได้ตามที่หวังนะครับ แล้วมาฝั่งโมโมะบ้างนะครับ คุณก็เอาชนะมาได้ทุกคู่เลยนี่ครับ คุณว่าคุณจะเอาชนะแชมป์เก่าได้ไหมครับ"

                    "ได้ค่ะ เพราะเขาตัวเล็กกว่าฉันน่าจะยกได้ง่าย"

                    "ก็ไม่แน่นะครับ"

                    เอลลี่ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ได้แค่ยิ้มไม่ได้พูดอะไร การพูดขิงแบบนี้เป็นการพูดเล่นๆ สำหรับการแข่งขันอยู่แล้ว ก่อนที่กรรมการจะให้เอลลี่และโมโมะไปยืนตรงจุดเตรียม และทำตามขั้นตอนในการเตรียมพร้อม

                    "เริ่มครับ!"







===========================================================================
น้องจะเอาชนะโมโมะกินจุไหมนั้นนน
โปรดติดตามในตอนหน้านะคะ>>^<<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

85 ความคิดเห็น

  1. #85 parkjaemingo (@parkjaemingo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 22:51
    มันล็อกอะอ่านไม่ได้
    #85
    1
    • #85-1 (@pps290560) (จากตอนที่ 14)
      26 มกราคม 2563 / 21:35
      อ่านได้แล้วนะคะะะ
      #85-1
  2. #58 199309 (@199309) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 21:02
    มาต่อค่ะไรท์~~~
    #58
    0