[FIC EXO] 11 BUS STATION (CHANxBAEK ft.EXO)

ตอนที่ 1 : BUS STATION - start

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.ย. 57

:) Shalunla


BUS STATION 




 





 

 

 

 

          ฤดูร้อนผ่านพ้นไปและอากาศก็เย็นลงจนน่าใจหาย ใบเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มบ้างก็สีเหลืองไปมองไปทางไหหนก็ดูสวยงามสบายตา เหมือนดั่งสวรรค์บนดิน







แต่บางที....







ความสวยงามมักมาพร้อมความเจ็บปวดเสมอ.....


















 

BUS STATION 













 

            ร่างสูงผมสีน้ำตาลกับผิวขาวซีด พากีตาร์ตัวโปรด ยืนรอรถประจำทางคันโปรดที่ด้านข้างเขียนว่า ‘11’







            อากาศหนาวเย็นมากขึ้นจนต้องซุกมือเข้ากับกระเป๋า แต่ถึงจะหนาวเท่าไหร่ใบหน้านั้นกลับระบายยิ้มอ่อนเมื่อเห็นรถเมย์คันโปรดกำลังจอดเทียบป้ายประจำของเขา







            รถเมย์สาย ‘11’ เป็นรถสายเดียวที่วิ่งจากในเมืองออกไปนอกเมือง มีแค่สองเที่ยวต่อวัน  และถ้าเขามาไม่ทันรอบเจ็ดโมงเช้า นั้นหมายถึงเขาต้องรออีกทีตอนบ่าย







            แขนยาวกระชับกระเป๋ากีตาร์ ขายาวก้าวขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าไปนั่งที่ประจำของเขา วางกระเป๋ากีตาร์ไว้อีกเบาะหนึ่งแล้วพาตัวเองเข้าไปนั่งติดริมหน้าต่าง  หยิบเครื่องเล่นเพลงเอมพีสามขึ้นมาเสียบสายหูฟังเข้ากับเครื่องและปลายอีกด้านเสียงเข้าไปกับหู ที่มีคนคนหนึ่งเคยบอกว่ามันใหญ่เกินไป







            เสียงเพลงที่คุ้นเคยดังออกมาเหมือนทุกครั้งที่เขากดเล่นมัน 







            แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือด้านข้างของเขา.....







            ผมสีน้ำตาลพิงเข้ากับเบาะนั่งที่ไม่ได้ใหม่หรือสะอาดอะไร แต่ร่างสูงกลับทำหน้าเหมือนว่ามันสบายที่สุด ตาคมโตเหม่อมองออกไปข้างทางเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัว







            ทิวทัศน์ด้านนอกเริ่มเปลี่ยนไป จากตึกที่หนาตาในเมืองใหญ่ค่อยๆบางลงๆ จนเป็นต้นไม้หน้าแน่นสองข้างทาง 







            ร่างสูงมองไร่แอปเปิลข้างทาง ที่สุกหอมจนกลายเป็นสีชมพูอ่อนๆน่ากิน ปากบางอมยิ้มออกมาน้อยๆ







            แอปเปิลมันสุกแล้วนะ.....



            เธอบอกว่าอยากจะมาเก็บแอปเปิลดูสักครั้งนี่.....







            คิดถึงตรงนี้แล้วความรู้สึกโหวงก็โถมเข้ามาจนจุกออก รู้สึกลมหายใจที่เริ่มขาดหวง หัวใจมันเต้นตึกๆหนักๆ มือเย็นเฉียบยิ่งกว่าที่เคย

 

 

            ทำไมเธอต้องทิ้งฉันไป.....



            รู้มั้ยว่ามีอะไรอีกมากมายที่ฉันยังไม่ได้ทำให้เธอ......



            ฉันยังไม่ได้พาเธอมาเก็บแอปเปิล.....



            ยังไม่ได้เล่นกีตาร์เพลงที่เธอบอกว่าอยากจะฟังเลย.....

 








 

          น้ำตาไหล่แล้วไหลอีก แต่เขาก็ยังไม่คิดที่จะเช็ดมัน ได้แต่ปล่อยให้มันไหลเงียบๆ หรือบางทีเขาอยากจะเช็ดมันแต่ก็ไม่อาจหยุดได้ ถ้าเช็ดแล้วมันไม่หมด ก็ปล่อยให้มันไหลให้พอใจ ให้มันไหลจนไม่อยากจะไหลอีก



            แต่นี่ก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว.......



            มันก็ยังไหลเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน.....



            เห็นมั้ยว่าฉันร้องไห้......



            เธอใจร้ายจริงๆ......



  










 

BUS STATION















 

 

            แค้นยิ้มกับตัวเองเงียบๆ  แขนยาวภายใต้เสื้อไหมพรมตัวใหญ่ดึงสายหูฟังออก แล้วหยิบกีตาร์ตัวโปรดเดินลงจากรถเมื่อถึงสถานีที่เขาต้องลง







            ขายาวก้าวเดินเข้าไปในสวนแอปเปิลเรื่อยๆ ผ่านแอปเปิลสีชมพูสวยต้นแล้วต้นเล่า จนมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆท้ายสวนแอปเปิลกว้างๆนี้


            “สวัสดีครับคุณป้า” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเมื่อเห็นคนคุ้นเคยที่เขามักจะมาหาทุกอาทิตย์

            “ชานยอลอา วันนี้มาเช้านะ ป้ากำลังจะเข้าสวนไปเก็บแอปเปิลพอดี รอก่อนนะ” หญิงวัยกลางคนที่เริ่มมีริ้วรอยตามวัย ยิ้มอ่อนโยนมาให้คนตัวสูง

            “ไม่เป็นไรหรอกครับป้า ป้าอยู่ทำอาหารก็ได้ เดี๋ยวผมเข้าไปเก็บแอปเปิลกับคุณลุงเองดีกว่านะครับ” ยิ้มทะเล้นออกมาตามแบบฉบับของคนตัวสูง

            “จะดีเหรอ หนูทำเป็นหรือจ๊ะ?” ยิ้มน้อยๆพร้อมมองหน้าอีกคนสบประมาณอย่างหยอกล้อตามประสาคนสนิท

            “คุณป้าดูถูกชานยอลคนนี้มากไปแล้วนะครับ คอยดูผมจะเก็บแอปเปิลสวยๆมาอวด คุณป้าทำอาหารรอผมดีกว่าครับ หลังก็ปวดอยู่ไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวผมจะช่วยคุณลุงเอง”ว่าพร้อมพาหญิงวัยกลางคนไปนั่ง







พร้อมกับตบอกตัวเองปุปุ เป็นการยืนยันว่าอย่างเขาหน่ะ สามารถรอบด้านจะตาย







ซูยองยิ้มรับ มองแผ่นหลังชานยอลที่เดินออกไป

 








 

ซูยองคุณป้าเจ้าของสวนแอปเปิล เขารู้จักกับชานยอลมาตั้งแต่เกิด บางครั้งเขายังเคยพาชานยอลมาเลี้ยงเล่นที่บ้านบ่อยๆ สนิทกันคล้ายกับแม่คนที่สองของชานยอลยังไงอย่างนั้น  และชานยอลก็สุภาพอ่อนน้อมจนเขาเองก็รักเหมือนลูก มีงานอะไรชานยอลก็จะมาคอยช่วยตลอด บางทีก็มาปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดี เพราะรู้ว่าเขาเป็นโรคไขข้อที่หลังไม่ค่อยดีมาตั้งแต่สาวๆแล้ว







ในใจของซูยองรู้ดี ถึงแม้ว่าร่างสูงนั้นจะยิ้มกว้างสักแค่ไหน แต่ความเศร้าในแววตาไม่เคยจางหายไป มันก็นานแล้วนะ..... เธอแค่หวังว่าชานยอลจะลืมได้ซะที

 

 

 













 

BUS STATION
















 

            บ่ายแก่ๆที่ชานยอลเดินกลับมา คนตัวสูงล้มตัวนอนบนเตียงสี่เหลี่ยมใต้ต้นลูกพลำที่ใบเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเพราะอากาศที่เริ่มหนาวเย็นขึ้น ก่อนที่จะรู้สึกถึงแรงสัมผัสที่หัวของเขา


            “เหนื่อยเหรอชานยอล ทานอะไรสักหน่อยซิ”เป็นป้าซูยองนั้นเองที่เดินเข้ามาลูบหัวของเขา

            “นิดหน่อยครับคุณป้า เดี๋ยวอีกสักพักคุณลุงจะตามมา”

            “งั้นเหรอจ๊ะ วันนี้จะค้างมั้ย?”

            “ไม่ดีกว่าครับ ผมขอตัวกลับเลยดีกว่า” ร่างสูงลุกขึ้นขึ้นนั่ง เดินไปหยิบกระเป๋ากีตาร์ตัวโปรดของตัวเองแล้วโค้งลาคุณป้าซูยอง แล้วเดินออกไป

 







 

“ชานยอลจ๊ะ ป้ามีของจะให้” ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกไปซูยองก็เรียกเขาเอาไว้ก่อนจะขัดของบางอย่างใส่มือเขา

“อะไรหรือครับ?”

“เครื่องรางจ๊ะ มันจะทำให้เธอพบแต่ความสุข”

“คุณป้าก็รู้ว่าผมลืมคำนั้นไปนานแล้ว...”

“เชื่อในตัวเองแล้วมองตรงไปข้างหน้านะชานยอล” ซูยองยิ้มให้เขา

“...”

“ลืมเรื่องราวข้างหลังแล้วมองไปข้างหน้าเถอะนะ”
















 

BUS STATION















 

 

ชานยอลก้าวขึ้นรถก่อนจะตรงไปที่นั่งประจำเป็นอันดับแรกวางกีตาร์ตัวโปรดลงบนที่นั่งด้านข้างพร้อมหลับตาลงเหมือนอย่างเคย







แรงสะกิดที่หัวไหล่ทำให้เขาตื่น เด็กผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังก้มหน้ามองเขาใกล้ๆดวงตาแวววาวนั้นจ้องเขาไม่หยุดจนต้องขยับหน้าหนีอย่างตกใจ


“นั่งได้มั้ยอะ” นิ้วสวยชี้ลงไปที่ที่เขาวางกีตาร์อยู่







เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดที่จะเอาที่นั่งบนรถเมย์ให้กีตาร์ตัวโปรดและปล่อยให้คนอื่นยืนหรอกนะ ชานยอลพยักพร้อมจับกีตาร์มาวางไว้ตรงหว่างขายาวของตัวเองพร้อมกับหลับลงอีกรอบ


“นายมาทีนี้บ่อยป่ะ?” แต่ก่อนจะได้หลับเสียงเล็กข้างๆก็ดังขึ้น ชานยอลหันไปมองก็พบกับรอยยิ้มโชว์เขี้ยวเล็กๆนั้น ร่างสูงไม่ได้ตอบ เขาแค่มองนิ่งๆและเบือนหน้าหนีพร้อมหลับตาลงอีกครั้ง



เขาไม่ใช่คนชอบคุยกับคนแปลกหน้า....



และคนข้างๆก็คือคนแปลกหน้าสำหรับเขาในตอนนี้....







หน้าเหมือนหมาจ๋อยสนิทเมื่อเพื่อนร่วมทางที่พยายามจะชวนคุยกับไม่เป็นมิตรกับเขาเลยสักนิด หันไปมองคนข้างที่หูกางยิ่งกว่าช้างน้อยในการ์ตูนก็ได้แต่แอบขำ จัดการพิงตัวเองลงกับเบาะแล้วหลับบ้างจะดีกว่า



หนทางยังอีกไกล...





































 

เคยลงไว้เมื่อนานมาแล้ว
สนุกกับการอ่านนะ


 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 suteeraluck (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 19:29
    อืมมมมมมม น่าสนใจดีนะค่ะ อยากลองอานต่อดูอาค่ะ ชวยแตงต่อได้ไหมคะ อยากจะอานจริงๆนะค่ะ ได้โปรด แต่งตอทีคะ น้าาาาาาาาาาาาาาาาา
    #1
    0