( OS / Short Fic ) 9PERCENT , IDOLPRODUCER X YOU

ตอนที่ 1 : ZhuZhengTing ( Jungjung ) X You : Heaven Forgot ฟ้าลืม (1) 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    9 พ.ค. 61

ขออนุญาติแทนชื่อนางเอกหรือตัวคุณเองว่า ชื่อวาดจันทร์ พรเรืองกุล หรือ Li Aiyue ( หลี่อ้ายเยว่ )นะคะ เพื่อความสะดวกในการแต่งค่ะ


ฟ้ามีตา
 
ห้เจอะกับคนที่หามานาน

แล้วแกล้งกัน ให้จบด้วยความโหดร้าย

ให้เรามาพบกันบนเส้นทาง.... 

ที่ต่างกันมากมาย เกินจะใช้ชีวิตร่วมกัน






XX / XX / 20XX 10.30 PM 

กริ๊งกริ๊ง กริ๊งกริ๊ง

ฮัลโหลล ไอนิน มีไรวะ โทรมาดึกๆ ง่วงตาปรืออยู่ล่ะ " ฉันพูดพรางหาวนอนไปพลางๆ ง่วงสุดไรสุด

" ยัยจันทร์ ฉันไปส่องทวิตมา เห็นเด็กๆเยฮวาที่สนามบินสุวรรณภูมิด้วยแหละ แกจำที่ฉันบอกว่าเด็กๆค่ายเยฮวาจะไปภูเก็ตกันได้ไหม ดูเหมือนมีปัญหาไรสักอย่างที่ ตม น่ะ 
ตอนนี้เสี่ยงตกเครื่องมากเลยหนิ ทำไงดีวะ " เสียงของนิรญา หรือนิน เพื่อนสนิทของฉันโทรมาด้วยความกังวลสุดๆ คนฟังอย่างฉันก็กังวลวนไปสิคะ
ฉันฟังที่ไอ้นินพูดและคิดตามไปด้วย ถ้าต่อเครื่องแล้วตกเครื่องขึ้นมา กระเป๋าก็.. 
ก็อยู่ที่ภูเก็ตสิวะ เอาแล้วไง เด็กๆจะเอาชุดไรใส่ เอาไรไปอาบน้ำดูแลตัวเองล่ะงานนี้

เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆๆๆ ฉันนึกขึ้นได้ว่าพอมีเสื้อผ้ากับกางเกงของพี่ชายฉันที่ประสบอุบัติเหตุตายไปเมื่อ 3 เดือนก่อน 
แหม่ว่าจะเอาไปบริจาคพอดี แต่ไม่ต้องละ และก็เหลือบไปเห็นแชมพูครีมนวด แป้ง แผ่นมาร์กหน้าที่ซื้อตุนไว้ตอนลดราคา เอาไงดี 

ไม่เอาแล้วไง เอาให้หมดนี่ละกันแล้วค่อยซื้อใหม่ละกัน ช่วงนี้ยังไม่หมดโปรทีหนิ เพื่อสุขอนามัยของเด็กๆเท่านั้นนะ ไม่ได้คิดไรไกล

" แกๆๆ เดี่ยวเราไปสนามบินเอง เดี๋ยวเอาของไปให้เด็กๆด้วยเลย " พูดพลางจัดเสื้อผ้ากางเกง ยันกางเกงในใช้แล้วทิ้ง ที่ซื้อตุนไว้ตอนลดราคาอีก ยัดใส่ลงถุงกระดาษถุงใหญ่ๆที่มีอยู่ในบ้านตอนนี้

" แกจะดั้นด้นไปสนามบินในช่วงดึกขนาดนี้เลยเหรอวะ ยอมใจเลยว่ะ ลืมไปว่าบ้านแกอยู่ใกล้สนามบิน " 
แหน่ะๆๆ เห็นฉันแบบนี้ ที่จริงฉันก็ติ่งนะ แต่ติ่งแบบไม่แสดงอการเหมือนไอนิน เก็บอาการเนียนจนไม่มีใครรู้ว่าติ่ง ยกเว้นไอ้นินคนนึงล่ะวะ

" ก็ใช่ไง ไม่งั้นเด็กจะเอาอะไรใส่วะ ห่วงไปหมดแล้วเนี่ย " ตอนนี้พูดปุ๊ปใส่แว่นตาดำกับมาร์คปิดจมูกแบบเกาหลีที่ฮิตกันเรียบร้อย แม้ฉันจะใส่ชุดนอนไปก็เหอะ แต่ช่างแล้วล่ะตอนนี้ เดี๋ยวไม่ทัน

" แค่นี้ก่อนนะนิน เดี่ยวขับมอเตอร์ไซค์ไปสนามบินอีก " พูดจบฉันกดวางสายแล้วถือถุงกระดาษที่ใส่ผ้ากับของจำเป็นทั้งหลายที่ฉันซื้อตุนว่าจะใช้เอง แต่ตอนนี้กำลังจะเอาไปให้เด็กๆแทน มือจับมอเตอร์ไซด์ตัวเก่งรีบขับไปสนามบินทันที

' ขอให้ฉันไปทันเถอะนะ '

' ขอให้ฉันไปทันเถอะนะ '

' ขอให้ฉันไปทันเถอะนะ '


โดยที่ตัวคุณเองนั้นยังไม่รู้ตัวว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง จุดเริ่มต้นของความรักครั้งแรกที่แลกมาด้วยความเจ็บปวดของคุณไงล่ะ


Zhuzhengting Part


SUVARNABHUMI AIRPOT ( BKK )


10.50 PM 


ผมกับเด็กๆทุกคนต่างเร่งฝีเท้าไปที่เกทเพื่อต่อเครื่องไปที่ภูเก็ต หลังจากเสียเวลากับการทำวีซ่าที่สุดแสนจะวุ่นวาย ผมต้องขอบคุณแฟนคลับมากๆเลยที่ช่วยพวกผมทำวีซ่า แม้คิวจะยาวมากเพราะเป็นช่วงไฮซีซั่นของประเทศไทยก็ตามที 

'ขอให้ทันทีเถอะนะ '


'ขอให้ทันทีเถอะนะ '


'ขอให้ทันทีเถอะนะ '




แต่อนิจจา พอผมไปถึง เกทได้ปิดลงแล้ว ตอนนี้ผมสับสนมากๆ เดินวนไปยังเกทข้างๆหลายรอบเลย นี่แสดงว่าพวกผมต้องตกเครื่องใช่ไหม แล้วกระเป๋าของพวกผมคงไปที่ภูเก็ต ของใช้จำเป็นอย่างสบู่ โฟมล้างหน้า แปรงสีฟันยาสีฟัน เสื้อผ้ากางเกง ทั้งหลายแหล่ที่อยู่ในกระเป๋าอีก เฮ้อ!! พวกผมกับเด็กๆคงทำได้แค่ปลงและใส่ชุดเดิมล่ะมั้ง ในใจผมตอนนี้น่ะเหรอคงได้แต่ขอโทษทุกคนรัวๆล่ะทีนี้



" พี่ขอโทษนะเด็กๆที่ทำให้พวกเราต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ พี่ขอโทษ " ผมพูดขอโทษกับเด็กๆทุกคนที่มาด้วยกัน ที่ต้องทำให้ต้องเจอเรื่องแบบนี้ ผมขอโทษจริงๆ



" พี่ไม่ต้องขอโทษพวกเราหรอก พี่ไม่ผิดหรอกนะ ถ้าพี่จะผิด พวกเราทุกคนก็ผิดด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ " ซินฉุนพูดปลอบผมว่าต่างคนก็ต่างผิดด้วยกันทั้งนั้น



" ผมว่าเราหาทางจองโรงแรมที่ใกล้สนามบินกับจองตั๋วเครื่องบินไปภูเก็ตเถอะพี่ ตอนนี้ผมกับจัสเนี่ยง่วงตาปรือหมดละ " เฉิงเฉิงกับหมิงฮ่าวหรือจัสตินที่ตอนนี้ง่วงกันจวนจะหลับได้อยู่แล้ว ผมควรต้องไปจัดการหลายๆอย่างกับเมเนไว้แล้วล่ะ



" เคๆ เดี๋ยวพี่คุยกับพี่เมเนให้ อดทนกันอีกหน่อยนะ " ผมพูดแล้วก็รีบไปเคลียร์สถานการณ์กับเมเนเจอร์ที่มาด้วยกันกับพวกผมอย่างรวดเร็วที่สุด 




ในขณะที่ผมเพิ่งเคลียร์กับเมเนเสร็จเรื่องที่พักที่จะนอนกันในคืนนี้กับเที่ยวบินไปภูเก็ตในวันพรุ่งนี้และกำลังเดินไปสมทบกับน้องๆที่รอผมอยู่นั้น ผมเห็นผู้หญิงผิวแทนหน้าคมคนนึงรีบวิ่งมาหาผมอย่างเป็นห่วง ในเสื้อและกางเกงนอนขายาวลายหมี ผมมัดรวบแบบลวกๆที่ตอนนี้อยู่สภาพยุ่งเหยิงเต็มที ถือถุงกระดาษใบใหญ่ที่ดูท่าจะใส่ของมาเยอะมาก แถมใส่แว่นดำและแมสปิดหน้าอยู่อีกต่างหาก แต่ทำไมแค่เห็นเธอ กลับทำให้หัวใจเจ้ากรรมของผม กำลังสั่นแบบนี้ล่ะเนี่ย สงสัยเราคงเหนี่อยมากมั้ง

 

" จองจอง จองจอง จูเจิ้งถิง!!!!!!! " เสียงหวานแฝงความกังวลของผู้หญิงคนนั้นที่ตะโกนมาทางผมและวิ่งมาหาที่ตัวผมอย่างรวดเร็ว 



ดีนะที่ตอนนี้ไม่มีแฟนคลับที่ตามผมมาจากจีนอยู่ตรงนี้ ไม่อย่างนั้นอาจโดนเบียดกระเด็นแน่ๆ พอเธอวิ่งมาถึงตัวผมแล้วก็ยืนถุงกระดาษถุงนั้นมาให้ผมที่ตอนนี้กำลังรู้สึกมึนๆงงๆหน่อยๆ ว่ามันคืออะไร



" จองจอง นี่คือของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันสำหรับพวกนายนะ ถือว่าเป็นคำขอโทษที่ทำให้พวกนายต้องมาเจอเรื่องแบบนี้นะ " ผู้หญิงคนนั้นพูดกับผมด้วยความเร่งรีบและรวดเร็ว ในขณะที่ผมเตรียมจะปฎิเสธอยู่นั้น เธอก็เอาหูหิ้วของถุงกระดาษใบนั้น คล้องกับข้อมือของผม ตอนที่มือเธอเผลอไปสัมผัสกับข้อมือของผม ผมนี่ใจสั่นจนแทบบ้า มือนุ่มเนียนละเอียดจริงๆ 



" ขอให้มีความสุขในขณะที่อยู่ประเทศไทยนะ และขอให้โชคดีสมดั่งปรารถนาทุกประการกันทุกๆคนนะ ลาก่อน " เธอพูดจบก็รีบวิ่งออกจากตรงหน้าผมทันที ผมได้แต่มองตามหลังเธอคนนั้นจนลับสายตาแล้วก็รีบวิ่งไปหาเด็กๆที่อยู่อีกฝั่งทันที



" จองจองเกอมาช้าจริงๆ ผมนี่หลับแล้วหลับอีก จริงไหมไอ้ส้มเฉิง" จัสตินพูดพลางหาวนอนไปพลาง ไม่นานก็มีวงแขนปริศนารัดคอจัสตินจนเจ้าตัวยกออกจากคอตัวเองแทบไม่ทัน จะวงแขนใครอีก ก็วงแขนของเฉิงเฉิงไงละ



" เฉิงเฉิงเกอคนหล่อคูลที่สุดในปฐพี ได้โปรดกรุณาปรานีเด็กน้อยตาดำๆผู้น่าสงสารอย่างกระผมด้วยครับ " จัสตินพูดด้วยสายตาอ้อนวอน พลางดิ้นดุกดิกให้เฉิงเฉิงยอมปล่อยตัวเอง



" เฮ้ๆๆๆ!!!! หยุดเล่นกันได้แล้ว อีกไม่นานจะมีเจ้าหน้าที่จากโรงแรมใกล้ๆกับสนามบินมารับกันที่หน้าสนามบินแล้ว รีบๆเดินแล้วเข้า " ผมพูดกระตุ้นกับพวกเด็กๆให้รีบเดินออกไปทันที เหนื่อยมากจริงๆ แต่ผมต้องอดทนไว้ อีกนิดเดียวเท่านั้น อีกนิดเดียว


ผมกับพวกเด็กๆรีบเดินไปยังหน้าสนามบินที่มีรถและเจ้าหน้าที่ของทางโรงแรมที่อยู่ข้างๆสนามบินมาจอดรอรับอยู่ โดยมีแฟนคลับที่มาต้อนรับพวกเราตามเป็นบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันอยู่ ต้องขอบคุณจริงๆ


25%
...........................................................................................

ทอร์ควิทไรต์

เริ่มมาอัพแล้วจ้า ตอนนี้เปิดประเดิมด้วยพี่หน้าหวานกล้ามแน่นอย่างเจิ้งถิงก่อนเลย วีรกรรมตกเครื่องของเด็กๆเยฮวาในทวิต มันตรึงใจเรามาก เลยเอามาใส่ในฟิคสั้นแบบนี้ แต่เรื่องที่แต่งเรื่องนี้เป็นการคิดมโนของไรต์ล้วนๆนะคะ ไม่ได้มีเจตนาทำลายชื่อเสียงแต่อย่างใด ตอนนี้แต่งได้นิดๆหน่อยๆ เดี๋ยวจะมาต่อนะ ( ครั้งที่ 1 )

กลับมาอัพแล้วจ้าทุกคน ขอโทษที่หายไปนานนะ เดี๋ยวจะกลับมาต่อเพิ่มอีก แม้หัวจะไม่ค่อยแล่นเท่าไหร่ล่ะนะ อย่าลืมฝากรวมฟิคไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกๆคนด้วยจ้า 
( ครั้งที่ 2 )



 


B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #5 meilan_k-key-z (@mikoch) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:53

    มาต่อเร็วๆนะไรท์


    #5
    0
  2. #4 bbmomin1 (@bbmomin1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 18:40
    รีบต่อเด้อออออ
    #4
    0