คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] Gravity Yebin x Mingyeong

โดย Pink Story

อะไรบางอย่างได้ดึงดูดพวกเขาให้มาเจอกัน ได้ทำให้พวกเขารู้จักกันแต่ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้กันมากขึ้นเท่าไหร่หัวใจของทั้งคู่ก็เริ่มเต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรติดตามได้ใน Gravity

ยอดวิวรวม

941

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


941

ความคิดเห็น


16

คนติดตาม


44
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 มิ.ย. 59 / 09:20 น.
นิยาย [OS] Gravity Yebin x Mingyeong [OS] Gravity Yebin x Mingyeong | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
GRAVITY




คิม มินคยอง นักเรียนมัธยมปลายปี3
-ใจดี อบอุ่น ขี้แกล้ง

คัง เยบิน นักเรียนมัธยมปลายปี 2
-เอาแต่ใจ ร่าเริง 


Talk:
สวัสดีค่ะ ฟิคเรื่องนี้เป็น One Short เกิดขึ้นเพราะส่วนตัวเราหลงคู่นี้และคิดถึงสาวๆเพลดิสเกิร์ลมากเลยค่ะ จะรอสาวๆเดไม่ว่านานแค่ไหนก็จะรอค่ะมารอไปด้วยกันเนอะ(พูดแล้วเศร้า) 

-แท็กเรื่องนี้ค่ะไปหวีดกันได้ #ficGravity

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 มิ.ย. 59 / 09:20


           


      คิม มินคยอง เป็นพวกรักสงบ เธอกล้าคิด กล้าพูด และ กล้าทำ จนคนอื่นถึงขั้นแปลกใจ เธอไม่ใช่คนอ่อนหวานหรือโรแมนติกอะไรมากมาย แต่เป็นคนใจดีและอบอุ่น มินคยองชอบไปไหนมาไหนแบบเงียบๆแต่ไม่ถึงกับไปคนเดียว ไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวมากนัก ไม่ได้ชอบเป็นจุดสนใจของคนเยอะแยะ แต่ว่าตั้งแต่เด็กจนโตเธอมักจะเป็นจุดสนใจของผู้คนมากหน้าหลายตาเสมอ มินคยองมีใบหน้าที่สวยได้รูป ดวงตาคู่งาม จมูกโด่งเป็นสัน และริมผีปากบางสีสด บวกกับรอยยิ้มที่ฆ่าคนได้  ใครๆก็ต่างหลงไหลเธอและเข้าหาเธอกันทั้งนั้น ดังนั้นมินคยองจึงชินกับการเป็นจุดสนใจแต่เธอก็ไม่ได้ชอบที่จะเป็นจุดสนใจ

            ร่างสูงนั่งเอามือเรียวท้าวคางพลางมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาเรื่อยๆ ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เธอมาที่นี่ทุกครั้งที่ต้องการความสงบ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากคยองวอนเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ ทุกครั้งที่มินคยองหายตัวไปและไม่มีใครหาเจอ คยองวอนจะเป็นคนแรกที่หาเธอเจอเสมอ

 

          “สี่โมงยี่สิบ.. ห้าโมงค่อยกลับก็แล้วกัน” ร่างสูงเลิกเอามือท้าวคางและยกข้อมือขึ้นมาให้อยู่ในระดับที่จะมองนาฬิกาได้ถนัดแล้วจึงพูดกับตัวเองเบาๆ

 

            ร่างบางเงยหน้ามองท้องฟ้าถึงแม้จะเป็นเวลาสี่โมงยี่สิบแล้วแต่ท้องฟ้าก็ยังคงโปร่งอยู่ เธอนั่งฮัมเพลงไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อนอะไรแต่ว่าระหว่างที่เธอกำลังฮัมเพลงอย่างเพลิดเพลินใจก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหู ไม่ใช่เสียงร้องเพลงแต่เป็นเสียงแร็ป.. ของผู้หญิง

 

“เสียงแร็ปของใครกันนะในเวลาแบบนี้นึกว่าจะไม่มีคนซะอีก..” มินคยองพูดขึ้นด้วยความสงสัย

 

            เธอไม่สามารถทนกับความสงสัยได้จึงเดินตามเสียงแร็ปที่ได้ยินไปเรื่อยๆและเรื่อยๆจนพบกับต้นตอเสียง ร่างเด็กสาวตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักกำลังพยายามฝึกร้องท่อนแร็ปท่อนเดิมซํ้าๆอยู่แบบนั้นสาเหตุคงเป็นเพราะยังแร็ปได้ไม่ถูกใจตัวเองเป็นแน่ มินคยองไม่ได้เดินเข้าไปใกล้เพียงแต่มองอยู่ในระยะที่ร่างเล็กจะมองไม่เห็นตน ทุกครั้งที่แร็ปได้ไม่ดีหรือไม่ถูกใจตัวเองคนตัวเล็กจะเอามือขยี้ผมบ๊อบของตัวเองเบาๆไม่ก็กระทืบเท้าและจิปาก


ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของมินคยอง


ร่างสูงนึกเอ็นดูคนตัวเล็กเธอยิ้มแบบไม่รู้ตัวและหัวเราะทุกครั้งที่คนตรงหน้ากระทืบเท้า มินคยองไม่รู้ว่าตัวเองยืนมองคนตัวเล็กอยู่นานเท่าไหร่รู้สึกตัวอีกทีก็เริ่มมืดซะแล้ว เมื่อรู้สึกตัวร่างสูงจึงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาดูแล้วก็ต้องตกใจ

 

“หนึ่งทุ่ม!! ต้องรีบกลับแล้ว!”  มินคยองพูดอย่างตกใจ

 

ร่างสูงหันหลังและกำลังจะออกตัวเดินแต่ก็ต้องตกใจเมื่อมีใครบางคนเดินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ คนคนนั้นเป็นผู้หญิงไม่ได้สูงมากแต่ผิวขาวและหน้าตาหมวยๆน่ารักๆ

 

“พี่เป็นใครหรอคะ? ฉันเห็นพี่ยืนดูเพื่อนฉันอยู่นาน--มีอะไรจะคุยกับเยบินรึเปล่าคะ?” คนตรงหน้าร่างสูงถามด้วยความสงสัย

 

‘เยบิน? คงจะเป็นชื่อเด็กคนั้นล่ะมั้ง’ มินคยองคิดแล้วจึงพูดว่า

 

“พี่ยืนฟังเพื่อนเราแร็ปน่ะ แร็ปเก่งดีค่ะพี่ชอบ” เมื่อพูดจบก็ส่งยิ้มหวานให้คนตรงหน้าตน

 

“อ่า… อย่างนี้นี่เอง”

 

“แล้วอย่าไปบอกใครนะคะว่าพี่ยืนดูเพื่อนเราแร็ป เก็บไว้เป็นความลับนะ”

 

“ก็ได้ค่ะ..” เด็กสาวหน้าหมวยรับปากคนตัวสูงแม้จะไม่เข้าใจก็ตามว่าจะให้เก็บเป็นความลับทำไมก็เถอะ

 

“พี่ชื่อมินคยองนะ คิม มินคยอง เพื่อนเรามาที่นี่ทุกวันเลยหรอ?”

 

“ฉันชื่อ จอง อึนอูค่ะ เยบินจะมาซ้อมแร็ปที่นี่แค่ตอนใกล้สอบน่ะค่ะ”


“พี่ต้องไปแล้วล่ะ กลับบ้านกันดีๆนะ”


 ‘เยบินน่ารักดีจัง’ คนตัวสูงคิด


.

.

.

 

วันนั้นเป็นวันแรกที่มินคยองได้เจอกับคนตัวเล็กที่ชื่อว่าเยบิน ในวันต่อมาเรื่อยๆมินคยองก็ไปที่สวนสาธารณะตอนสี่โมงเสมอ บางวันเยบินก็นั่งแต่งเนื้อแร็ป บางวันก็นั่งกินข้าวอยู่กับอึนอู และบางวันก็ฝึกร้องแร็ป เป็นแบบนี้มา1อาทิตย์เต็มๆ มินคยองไม่รู้ว่าตัวเองไปยืนดูเยบินทำไมแต่มันเหมือนมีแรงดึงดูดให้เธอไปนั่งสังเกตเยบินเสมอ เธอทำแบบนี้จนรู้สึกว่าเป็นกิจวัตรประจำวันของตนไปแล้ว และมันก็ไม่ลำบากเลยที่จะเดินทางมาที่นี่เพราะที่นี่ใกล้บ้านเธอ มินคยองนึกเอ็นดูคนตัวเล็กคนนั้นทุกครั้งที่ทำหน้าตาไม่พอใจเวลาทำอะไรไม่ถูกใจตัวเอง ร่างสูงมองว่าการที่เยบินทำแบบนั้นมันดูน่ารักดี

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่มินคยองตื่นตอนหกโมงเช้า กินข้าวตอนเจ็ดโมง เข้าเรียนแปดโมงครึ่ง เลิกเรียนตอนบ่ายสามโมงครึ่ง และเมื่อเลิกเรียนก็เดินทางไปสวนสาธารณะในทันที--ใช้เวลาประมาณ30นาทีเธอก็ถึงที่หมาย ร่างสูงรีบเดินไปยังที่ที่เดิมที่เธอมองดูเยบินในทุกๆวัน แต่ว่าวันนี้มินคยองรู้สึกแปลกใจเพราะเธอไม่เจอเยบิน ปกติคนตัวเล็กจะมาก่อนเธอเสมอแต่วันนี้กลับไม่มีใครยืนอยู่เลย.. ร่างสูงชะโงกหน้าไปมาเพื่อจะหาคนตัวเล็กแต่ก็ไม่เจอ

 

“หาฉันอยู่รึเปล่าคะ?”

 

เสียงหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังของมินคยอง เธอรีบหันไปดูทันทีว่านั่นเป็นเสียงของใครแต่แล้วก็ตกใจเพราะเสียงนั้นคือ เยบิน คนที่เธอกำลังมองหาอยู่ว่าหายไปไหนมินคยองตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอนิ่งเงียบไม่กล้าสบตาคนตัวเล็กอยู่พักนึงแล้วจึงตัดสินใจสบตากับเยบินแล้วพูดขึ้น

 

“ถ้าบอกว่า ใช่ จะตกใจไหม…”


เยบินหัวเราะแล้วจึงพูด “จะตกใจได้ยังไงกันล่ะคะก็ฉันเห็นพี่มายืนดูฉันได้1อาทิตย์แล้วนี่” เมื่อพูดจบก็ยิ้มหวานให้ร่างสูง

 

คำตอบนั่นทำเอามินคยองตกใจไม่น้อย

 

“….”

 

“พี่สาวชื่ออะไรหรอคะ ฉันชื่อ คัง เยบิน พี่สาวนี่สวยมากเลยเนอะจะมุมไหนก็สวยมองใกล้ๆก็ยิ่งสวย” เยบินพูดพลางเขย่งเท้าเพื่อให้ตัวเองสามารถยื่นหน้าเข้ามาใกล้คนตัวสูงได้

 

“อ่า.. อย่าจองหน้าแบบนี้สิถ้าพี่ทำคืนคงไม่ได้จ้องแค่หน้าเราน่ะ” มินคยองพูดแล้วจึงดันไหล่คนตัวเล็กเบาๆ “พี่ชื่อ คิม มินยอง ยินดีที่ได้รูกจักนะ”

 

เหมือนมินคยองจะได้รู้จักคนตัวเล็กใหม่อีกครั้ง เแต่ครั้งนี้เป็นการที่ได้รู้จักกันทั้งสองฝ่าย--อะไรบางอย่างดึงดูดพวกเขาเข้าหากัน ทำให้พวกเขารู้จักกัน น่าแปลกที่พวกเขาสองคนสนิทสนมกันอย่ารวดเร็ว คงจะเป็นเพราะต่างฝ่ายต่างใส่ใจกัน

เยบินเป็นเด็กน่ารัก อ่อนหวาน ใจดี และร่าเริง นั่งคือสิ่งที่มินคยองคิดในตอนแรก แต่ตอนนี้มินคยองรู้ว่าตัวเองคิดผิดถนัด เพราะจริงๆแล้วเยบินไม่ได้เป็นคนอ่อนหวานแต่กลับมีลุคออกแมนๆ เอาแต่ใจ และขี้หงุดหงิดนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่ารักของคนตัวเล็กลดน้อยลงเลย

 

ไม่ว่าเยบินจะทำอะไรก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูในสายตามินคยองเสมอ

 

เยบินเอาแต่ใจมากๆ มินคยองรู้ข้อนี้ดี จึงมักจะชอบแกล้งขัดใจคนตัวเล็กเสมอ มินคยองก็พึ่งรู้ว่าตัวเองมีนิสัยขี้แกล้งก็ตอนได้รู้จักกับเยบินนี่แหละ ร่างสูงคิดว่าการที่เยบินงอนเป็นอะไรที่น่ารักมากๆแม้จะชอบเล่นตัวให้ง้อเยอะๆแต่เธอก็ยอมง้อ ส่วนเยบินก็ชอบกวนมินคยองอยู่เรื่อยจึงมักโดนคนตัวสูงฟาดบ่อยๆ ทั้งสองคนสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆและ คยอลคยอง  แฟนของอึนอูก็ชอบแซวว่ามินคยองและเยบินเหมือนคนเป็นแฟนกัน ทุกครั้งที่โดนแซวแบบนั้นมินคยองจะหน้าแดงตลอดตามมาด้วยคยอลคยองจะโดนเยบินทุบ จากนั้นคยอลคยองและเยบินก็จะทะเลาะกันแบบเด็กๆส่วนอึนอูก็จะเป็นคนห้ามมวยทุกที

 

.

.

.

 

“กยองงง” เสียงหนึ่งเรียกมินคยอง และเจ้าตัวก็มั่นใจว่าคนที่เรียกเธอด้วยชื่อนี้ก็มีแค่คยองวอนเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอเท่านั้น

 

“พักนี้ไปเที่ยวกับน้องชียอนบ่อยจังนะนึกว่าลืมฉันแล้วซะอีกมาทักกันแบบนี้น่าตกใจจัง”  เมื่อพูดจบมินคยองก็หัวเราะเบาๆ

 

“โถ่มีแซวด้วย.. วันนี้เลิกเรียนเร็วเนอะกยองพอจะมีเวลาว่างไหม?”

 

“วันนี้หรอ? คงจะไม่ได้อะฉันมีนัดแล้ว” มินคยองพูดดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

 

“นัดอะไร!? กับใคร? ที่ไหน?”

 

“เอ่อ…. โรงเรียนPRODUCE101อะ วันนี้มีแสดงแล้วเปิดให้คนนอกเข้าได้และก็… มีคนอยากให้ฉันไปเชียร์เขา”

 

“อ่าวไปที่เดียวกันเลยฉันจะไปเชียร์น้องชียอน แล้วเธออะไปเชียร์ใคร? แหมๆเดี๋ยวนี้เริ่มมีความลับกับฉันหรอแม่คุณหนูสุดป๊อบ” เมื่อพูดจบคยองวอนก็ยิ้มกวน

 

“ไปถึงก็รู้เองนั่นแหละ” มินคยองพูดพลางยิ้มเขิน “ระหว่างทางแวะซื้อดอกไม้ด้วยนะ!”

 

.

.

.

 

สองเพื่อนซี้ได้มาถึงหน้าโรงเรียนแล้วเรียบร้อย ยืนอํ่าอึ้งอยู่พักนึงจึงตัดสินใจเข้าไปด้านในเดินตรงไปยังหอที่จัดการแสดง ทั้งสองเลือกที่นั่งที่คิดว่าจะเห็นคนที่ตนมาเชียร์ได้ชัดแล้วจึงนั่งลง รอประมาณ10นาทีการแสดงก็เริ่ม ทุกครั้งที่มีคนเดินขึ้นมาบนเวทีมินคยองจะคอยมองว่านั่นใช่คนตัวเล็กที่ขอให้ตนมาเชียร์รึเปล่าแต่พอไม่ใช่มินคยองก็จะเอนหลังพิงพนักพิงแล้วถอนหายใจไปทุกครั้ง ผ่านไป30นาทีแล้วมินคยองยังไม่เห็นเยบิน อึนอู หรือคยอลคยอง เลยซักคนแถมตอนนี้มินคยองกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนมากกว่านักเรียนที่กำลังแสดงบนเวทีซะ อีก คนแทบทั้งหอจัดแสดงของโรงเรียนกำลังหันมามองหน้าเธอ ทุกครั้งที่มีเสียงซุบซิบว่า ‘นั่นใช่รุ่นพี่มินคยองคนที่สวยๆและดังๆที่อยู่โรงเรียน Pledis Girlz รึเปล่า’ เล็ดลอดมาเข้าหูคยองวอน เพื่อนสุดรักของมินคยองก็จะกระซิบตอบกลับไปว่า ‘ใช่ นี่แหละมินคยองแห่งโรงเรียนPledisGirlz’ และนั่นก็ทำให้คนมาสนใจเธอเพิ่มมากขึ้นไปอีก อยากจะทุบคยองวอนก็ไม่กล้าเพราะคนอยู่เยอะแยะ ได้แต่ทำเป็นไม่สนใจอะไรและคอยมองหาเยบินต่อไป

 

“นั่นไง” คยองวอนสะกิดคนที่นั่งเบื่อโลกอยู่ข้างตนแล้วชี้ให้ดูว่าน้องชียอนของตนขึ้นมาบนเวทีกำลังจะแสดงแล้ว

มินคยองไม่ได้มองไปยังคนที่คยองวอนชี้แต่กำลังมองเยบินที่เดินขึ้นมาบนเวทีด้วยความดีใจร้อยยิ้มสวยปรากฏขึ้นบนใบหน้าหลังจากที่นั่งหน้าบึ้งมานาน เมื่อคนตัวเล็กเริ่มแร็ปมินคยองก็ฉีกยิ้มกว้าง เธอชอบเวลาเยบินแร็ปที่สุดและคิดว่ากลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่แสดงได้ดีที่สุด อึนอูร้องหลัก พิ้งกี้ร้องเสริม ชียอนแร็ป เยบินแร็ป ส่วนทางด้านคยองวอนก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่แพ้กัน เมื่องานจบลงทั้งคู่ก็รีบไปหาคนที่ตนมาเชียร์ที่ห้องพักสำหรับนักเรียนที่แสดงทันที

มือข้างขวาของมินคยองถือช่อดอกไม้ไว้แน่นส่วนมือข้างซ้ายหมุนลูกบิดประตูสองขาเรียวยาวก้าวเดินเข้าไปในห้อง แต่ก็ต้องชะงักเพราะบรรยากาศดูไม่คึกคัก ขาเรียวยาวของร่างสูงหยุดเดินก่อนที่จะถึงเยบิน ดวงตาคู่สวยมองเห็นอึนอูกำลังนั่งร้องไห้โดยมีทุกคนที่ขึ้นแสดงด้วยยืนปลอบ

 

“กลุ่มเราต้องได้คะแนนไม่ดีแน่เพราะฉันทำพลาดบนเวที” อึนอูพูดพลางร้องไห้ และทันทีที่นํ้าใสๆไหลออกมาจากตาของเธอ คยอลคยองก็จะรีบเอาทิชชู่มาเช็ดให้ในทันที

 

“เธอไม่ผิดหรอกมันเป็นเพราะเธอไม่สบาย ฉันเชื่อว่าคุณครูจะต้องเข้าใจ” เยบินพูดปลอบเพื่อนของตน

 

“ฉันก็ทำพลาดเหมือนกัน หมวยไม่ได้ทำพลาดคนเดียวสักหน่อย ไม่เอาไม่ร้องนะ” คยอลคยองพูดแล้วจึงเช็ดนํ้าตาให้อึนอู

 

“แต่ฉัน.. ฉันทำพลาดตรงจุดสำคัญและฉันร้องหลักด้วยมันจึงเป็นเรื่องแย่มาก” อึนอูพูดพลางสะอื้นแล้วจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปทำเอามินคยองและคยองวอนยืนงงและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

“ฉันไปตามเอง” คยอลคยองพูดแล้วเดินตามอึนอูไปในทันที

 

“เอ่อ… มีใครพอจะเล่าให้พี่ฟังได้บ้างคะว่าเกิดอะไรขึ้น?” มินคยองพูดขึ้น

 

.

.

.

 

อึนอูรีบเดินออกมาจากห้องแล้วตรงไปยังห้องนํ้าโดยมีคยอลคยองเดินตามหลังมาติดๆเมื่อถึงห้องนํ้าสาวหน้าหมวยก็ปล่อยโฮออกมาเต็มทีเล่นเอาคยอลคยองเหวอและรีบเข้าไปกอดปลอบโชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องนํ้าอึนอูจึงร้องไห้ได้เต็มทีผ่านไป3นาทีก็หยุดร้องแต่ยังคงมีสะอื้นนิดหน่อย

 

“ขี้เกียจร้องต่อแล้วใช่ไหมล่ะ” คยอลคยองพูดติดตลก

 

“นี่คือวิธีปลอบคนร้องไห้ของเธอหรอ”

 

“โอ๋ๆ เราล้อเล่นไม่งอนนะ” ร่างบางพูดพลางลูบผมคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้าบึ้งอย่างเอ็นดู “หมวยร้องทำไมอะ หมวยไม่ได้ทำพลาดบนเวทีคนเดียวนะเราก็พลาดเหมือนกันไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วเข้าใจไหม?”

 

“แต่เราพลาดตรงจุดสำคัญอะแล้วเราเมนร้องหลัก ทำไมต้องไม่สบายด้วยไม่เข้าใจเลย--เรากลัวเป็นต้นเหตุทำให้กลุ่มได้คะแนนน้อย” เมื่อพูดจบอึนอูก็หน้าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ

 

“ไม่ร้องแล้ว ไม่ต้องร้องแล้วนะรู้ไหม ทุกคนทำกันเต็มที่แล้วหมวยก็พยายามเต็มที่แล้วทำสุดความสามารถแล้ว ทุกคนก็ไม่ได้ว่าอะไรที่หมวยทำพลาดนะเพราะเขาเชื่อว่าหมวยทำเต็มที่แล้ว” 

 

“แล้วถ้ากลุ่มคะแนนน้อยจะทำยังไง ไม่ว่ายังไงเราก็รู้สึกผิด”

 

“ไม่ต้องร้องไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วนี่คือคำสั่ง เข้าใจไหม” คยอลคยองพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

“อือ”

 

.

.

.

 

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านแต่เยบินและมินคยองยังคงอยู่ด้วยกัน มือเล็กของเยบินถือช่อดอกไม้ไว้แน่นและยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทุกครั้งที่มองดูช่อดอกไม้  ทั้งสองไปเดินเล่นกันอยู่ที่สวนสาธารณะ ไม่มีใครพูดอะไรเพียงแต่เดินข้างๆกันไปเรื่อยๆ ไม่มีใครสนว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมงแล้วเพียงแต่เดินไปเรื่อยๆและเรื่อยๆ

 

“พี่คิดว่าการแสดงวันนี้โอเคไหม?” เยบินถามห้วนๆ

 

“โอเคสิ พี่หมายถึงเรานะโอเคแต่คนอื่นพี่ไม่รู้หรอกเพราะไม่ได้มอง” ร่าสูงพูดพลางส่งยิ้มให้คนตัวเล็ก

 

เยบบินยิ้มเขินแล้วจึงพูด “ฉันนึกว่าพี่จะไม่มาซะอีก แต่แล้วก็มา”

 

คนตัวสูงหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดว่า “ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ? พี่ต้องมาอยู่แล้วสิ”

 

“แล้วทำไมถึงมาล่ะ?” เยบินหยุดเดินแล้วเอามือข้างที่ไม่ได้ถือช่อดอกไม้จับข้อมือของมินคยองแล้วดึงคนตัวสูงให้หันหน้ามาหากัน คนตัวเล็กจ้องหน้ามินคยองแล้วถามซั้าอีกครั้ง “แล้วทำไมถึงมาล่ะ?”


.

.

.


-----


ชอบ คัง เยบิน ชอบรุ่นพี่คิม มินคยอง ตั้งแต่ม.ต้นจนถึงตอนนี้ชั่วโมงนี้วินาทีนี้ก็ยังคงชอบเสมอ เหตุผลที่ทำให้ตกหลุมรักคนคนนี้น่ะหรอ เยบินไม่มีหรอกเหตุผลน่ะ ก็แค่ชอบทุกอย่างที่เป็น คิม มินคยอง ชอบนํ้าเสียง ชอบรอยยิ้ม ชอบไปหมดนั่นแหละ แต่แน่นอนว่ามันยากที่จะเข้าถึงเธอเพราะเธอมักจะมีผู้คนมากมายล้อมรอบเสมอ ใครๆก็ชอบเธอ เยบินรู้ดีว่าตอนเย็นคนอายุมากกว่าจะมานั่งในสวนสาธารณะตรงที่เดิมทุกวัน ชอบมองท้องฟ้า และนั่งฮัมเพลงไปเรื่อย เยบินเป็นเด็กขี้ขลาดไม่กล้าบอกหรอกว่าตัวเองชอบเขามากแค่ไหนทำได้แค่เฝ้ามอง รู้ตัวเองว่าไม่สามารถจะเอื้อมถึงคนคนนั้นได้ แต่แล้ววันนั้นเยบินก็รู้สึกประหลาดใจที่คนที่เธอชอบมาคอยมองดูเธอแร็ปทุกวันจนเธอตัดสินใจเดินไปคุยด้วย ไม่คิดเลยว่าคนที่เธออยากเข้าหากลับมาเข้าหาเธอก่อน นั่นแหละทำให้หัวใจดวงเล็กๆนี้เริ่มมีความกล้า ไม่มีใครรู้ว่าเยบินชอบรุ่นพี่มินคยองขนาดอึนอูกับคยอลคยองยังไม่รู้เลย เคยมีบางครั้งที่รู้สึกว่ารุ่นพี่มินคยองก็ชอบตน แต่ก็คิดได้ว่าคงจะเข้าข้างตัวเองเกินไป เขาจะมาสนใจเด็กตัวเล็กๆไม่ค่อยมีอะไรดีไปทำไม

แล้วก็ตัดสินใจว่าวันนี้จะรวบรวามความกล้าที่มีทั้งหมดบอกชอบ มันยังดีกว่าเก็บไว้ให้อึดอัดใจ

 

“ไม่มา…”

 

คนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยแล้วขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิดที่มินคยองไม่มาเลยตัดสินใจกลับบ้านแต่ระหว่างทางก็เจอกับคยองวอง

 

“พี่คยองวอน!!” คนตัวเล็กตะโกนสุดเสียงเพื่อให้คยองวอนได้ยิน

 

“อ้าวเยบิน ยังไม่กลับบ้านอีกหรอนี่จะ1ทุ่มแล้วนะ”


“พี่รู้ไหมว่าบ้านพี่มินคยองอยู่ไหน ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกพี่เขา”

 

“แล้วทำไมฉันต้องบอกอะ” คยองวอนยิ้มกวน

 

“เดี๋ยวให้เบอร์ชียอน” เยบินพูดด้วยนํ้าเสียงเจ้าเล่ห์

‘ขอโทษนะชียอน^^;’

 

“อ๋อ กยองอยู่คอนโดเดียวกับพี่ตามมาเลย”


-----

.

.

.

 

ทำไมถึงมาล่ะ? ประโยคที่เยบินถามเมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในหัวของมินคยอง เธอถามตัวเองด้วยประโยคนั้นอีกหลายครั้งแต่ก็ยังคงไม่รู้คำตอบ ทำไมกันนะเธอไปทำไมทั้งๆที่ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องไปแท้ๆ..  เมื่อวานตอนที่เยบินถามเธอไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรยังไงดีเลยยืนอึ้งไปแต่มินคยองยังไม่ทันจะตอบเยบินก็พูดขึ้นมาว่าให้รีบกลับบ้านจากนั้นเจ้าตัวก็รีบเดินไปทันที มินคยองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆที่เธอพึ่งรู้จักเยบินแค่เพียงเดือนเดียวแต่ทำไมถึงได้รู้สึกผูกพันธ์กับเด็กคนนี้นักก็ไม่รู้ เยบินไม่เหมือนคนอื่น มินคยองรู้สึกแบบนั้น คนตัวเล็กเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดคนรอบข้างให้เข้าหาตนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้อะไรเลย มินคยองมักจะคิดแต่เรื่องของเยบินอยู่เสมอและทุกครั้งที่เธอคิดเรื่องของคนตัวเล็กจะเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัวทุกที

 

“แบบนี้เขาเรียกว่าความรักนะรู้ไหม” 

 

ประโยคนี้ทำเอามินคยองที่นั่งคิดอะไรเพลินๆสะดุ้งพร้อมกับมองหาคนที่พูดประโยคเมื่อกี้แล้วก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากคยองวอน

 

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ..”

 

“กยองนี่ช่างไม่รู้ใจตัวเองซะเลย” คยองวอนยิ้มขำ “เพื่อนคนสวยของฉันกำลังมีความรักแหละ หลงเด็กมากซะด้วย ใช่ไหมกยองอ่า~”

 

“ฉันเนี่ยหรอจะชอบเยบิน!? กวอนมั่วแล้ว!!”

 

“วันนี้ฉันเห็นเธอนั่งเหม่อตั้งแต่คาบแรกจนเลิกเรียนแล้วก็ยิ้มน้อยิ้มใหญ่อยู่นั่นแหละ คิดแต่เรื่องเยบินล่ะสิ”

 

“ ใจเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้ คิดถึงแต่เขาตลอดเวลา บางครั้งก็เขินจนไม่กล้าสบตา..”

 

“ชัวร์เลย กยองชอบเยบินแน่ๆฉันคอนเฟิร์ม”

 

            เย็นวันนั้นมินคยองไม่ได้ไปที่สวนสาธารณะ เธอสับสนไปหมดทุกอย่าง ร่างสูงทิ้งตัวนอนลงบนเตียงทันทีที่ถึงห้องนอน มินคยองสับสนและกลัวไปหมด คนที่มีความกล้าแบบเธอกลับกลายเป็นคนขี้ขลาดในทันที มินคยองกลัวไปหมด  กลัวว่าถ้าบอกชอบไปแล้วเยบินไม่ได้คิดแบบที่ตนคิด อะไรๆก็จะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม คนตัวสูงสายหัวสองสามทีเพื่อให้ยุดคิดถึงเรื่อเยบินแล้วจึงลุกไปอาบนํ้า

 

ผ่านไป40นาทีคนตัวสูงก็อาบนํ้าเสร็จเรียบร้อยจึงเดินออกจากห้องนํ้าแล้วเข้าไปยังห้องนอนของตน

 

            “อาบนํ้านานจัง” ใบหน้าคุ้นเคยนั่งอยู่บนเตียงของมินคยอง

 

            “เดี๋ยว!! เยบินมาได้ไง!!” มินคยองพูดอย่างตกใจ ทำไมคนตัวเล็กถึงมานั่งอยู่ในห้องของเธอได้ มาได้ยังไงกัน

 

            “ฉันรอพี่ที่สวนสาธารณะตั้งนานก็ไม่มา ระหว่างทางที่เดินกับบ้านเจอพี่คยองวอนพอดีแล้วรู้ว่าพี่เขาอยู่คอนโดกับพี่เลยขอมาด้วยไง”

 

            คนตัวเล็กพูดหน้าตาเฉยเหมือนว่าการที่เธอบุกรุกบ้านคนอื่นไม่ใช่เรื่องผิด มินคยองตกใจจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ เธอไม่คิดว่าเยบินจะแสบขนาดนี้

 

            “นี่มันสามทุ่มแล้วนะ เรากลับบ้านได้แล้วเดี๋ยวพ่อแม่เป็นห่วงนะ”

 

            “จริงๆฉันว่าพี่ควรจะไปแต่งตัวให้ดีๆก่อนจะมาคุยกับฉันนะ แต่ไม่เป็นไรนุ่งผ้าขนหนูแบบนี้ก็เซ็กซี่ดี” เมื่อพูดจบเยบินก็หัวเราะส่วนมินคยองก็หน้าแดงเหมือนมะเขือเทศแล้วรีบไปแต่งตัวทันที

 

            “เยบินกลับบ้านได้แล้วนะ แล้วคยองวอนไปไหนอะ?”

 

            คนตัวสูงปรากฎตัวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขาสั้น พร้อมกับทำสีหน้าไม่พอใจอย่างมากที่เยบินบุกมาถึงบ้าน

 

            “ไม่เป็นไรหรอก ฉันบอกแม่แล้วว่าวันนี้จะนอนบ้านเพื่อนพี่ไม่ต้องกังวล--ส่วนพี่คยองวอนเข้าห้องนอนไปแล้ว”

 

            ‘นั่นแหละที่ต้องกังวล’ มินคยองคิด

 

            “กลับบ้านเดี๋ยวนี้!” คนอายุมากกว่าพูดด้วยนํ้าเสียงดุทำให้เยบินหน้าหง๋อยในทันที

 

            “ทำไมกยองต้องไล่ด้วย นี่มาเพราะคิดถึงไม่รูหรอ”

 

            ‘อะไรนะ..’

            มินคยองถึงกับอึ้งกับคำพูดที่แสนจะตรงของคนตัวเล็ก แล้วที่เรียกตนว่า ‘กยอง’ คงจะเรียกตามคยองวอนแน่ๆ สุดท้ายก็ต้องยอมใจอ่อนเพราะดันทำหน้าตาหงอยเหมือนลูกหมาเล่นเอาคนตัวสูงอยากจะวิ่งเข้าไปโอ๋

ผ่านไป30นาทีเยบินเดินออกมาจากห้องนํ้าโดยที่ใส่ชุดของมินคยอง แม้ว่าเจ้าของห้องจะเลือกเสื้อที่ตัวเล็กที่สุดของตนให้ใส่แต่ก็ยังดูตัวใหญ่อยู่ดีเมื่อไปอยู่บนร่างของเยบิน มินคยองหัวเราะเมื่อเห็นแขนเสื้อยาวกว่าแขนของเยบิน คนตัวเล็กเลยทำหน้าบึ้งแล้วเดินมาหาคนที่กำลังขำจากนั้นก็ยื่นแขนให้คนตัวสูงเป็นเชิงว่าให้พับแขนเสื้อให้ตน และมินคยองก็ยอมพับให้แต่โดยดี

 

“ไปนอนเล่นบนเตียงก่อนก็ได้เดี๋ยวพี่ต้องทำการบ้านก่อน”

 

เมื่อมินคยองพูดจบคนตัวเล็กก็พยักหน้าแล้วไปนอนเล่นบนเตียงแต่โดยดี เธอจึงไปนั่งทำการบ้านที่โต๊ะข้างๆเตียง มินคยองจดจ่อกับการบ้านจนไม่รู้ตัวเลยว่าคนตัวเล็กแอบมองตนอยู่ตลอด ทุกครั้งที่มินคยองทำหน้ามุ่ยเพราะคิดคำตอบไม่ออกเยบินจะแอบหัวเราะเบาๆถ้าบังเอิญคนที่นั่งทำการบ้านอยู่ได้ยินเสียงหัวเราะแล้วหันมามองเยบินก็จะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้มองไปทางอื่นหรือทำเป็นกดโทรศัพท์ทุกครั้งไป

 

“นี่กยอง”

 

“หือ?” เจ้าของชื่อขานรับแต่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการบ้านบนโต๊ะ

 

“กยองมีคนที่ชอบแล้วใช่ไหม?”

 

มินคยองวางปากกาลงแล้วละสายตาจากการบ้านบนโต๊ะไปหาเยบิน ซึ่งคนตัวเล็กทำหน้าตาอยากรู้อย่างเห็นได้ชัด

 

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ” มินคยองหัวเราะแล้วลุกขึ้นเดินไปยีผมของคนอายุน้อยกว่าอย่างเอ็นดูจากนั้นก็นั่งลงข้างๆ

 

“ก็กยองป๊อบจะตาย--ใครๆก็ชอบรุ่นพี่คิมมินคยองที่อยู่โรงเรียน Pledis Girlz”

 

“ถึงจะมีคนชอบเยอะแต่ไม่ค่อยมีคนเข้าหาพี่หรอกนะ แล้วเราล่ะน่ารักแบบนี้ก็น่าจะมีคนชอบเยอะไม่ใช่หรอ”

 

คนตัวเล็กสายหน้า “คนชอบเยอะนี่ต้องคยอลคยองเลย รายนั้นป๊อบสุดในโรงเรียนแล้ว”

 

“จริงหรอ น่ารักๆแบบนี้เนี่ยนะไม่มีคนชอบ?”

 

“งั้นก็แสดงว่ากยองชอบฉันล่ะสิ” เมื่อพูดจบคนตัวเล็กก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ร่างบาง ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย เยบินสังเกตได้ว่ามิยคยองหน้าแดง แดงยิ่งกว่ามะเขือเทศซะอีก มินคยองใจเต้นแรงและเยบินก็เต้นแรงไม่แพ้กัน “ฉันชอบกยองนะ ถึงกยองจะไม่ได้ชอบฉันก็ไม่เป็นไร”

 

“ชอบสิ พี่ชอบมากด้วย ใจเต้นแรงจนจะหลุดออกมาอยู่แล้วเนี่ย ฮืออออออ”

 

เยบินฉีกยิ้มกว้างแล้วจุมพิตที่หน้าผากของมินคยองอย่างแผ่วเบา

 

“พี่ก็นึกว่าเราไม่ได้ชอบพี่ซะอีก แล้วทำไมเราถึงชอบพี่ล่ะ? ”

 

คนตัวเล็กหัวเราะ “ไม่รู้สิอาจจะเป็นเพราะกยองเอ๋อดีเลยชอบ” มินคยองทำหน้าบึ้งทันทีที่เยบินพูดจบ “โถ่กยองอ่า~ ฉันล้อเล่น--ความรักเคยมีเหตุผลด้วยรึไง”

 

‘การจะชอบใครซักคนหนึ่งเราใช้ใจตัดสินไม่ได้ใช้เหตุผลตัดสินหรอกนะ'






--------

จบแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ^^




ผลงานอื่นๆ ของ Pink Story

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

16 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 04:29
    เขินระดับ 1800 งื่ออออออออ
    พี่กยองเขินน่ารักมากกก
    บิ้นชอบกยองมาก่อนนี่เอง แหมร้ายไม่เบานะยะ
    เจี๋ยหมวยก็มาคือตั้ลล้าคคคคค ไม่เป็นไรนะหมวย เด๋วเจี๋ยดูแลหมวยเอง
    อยากให้มีเรื่องต่อๆไปอีกค่ะไรท์ น่ารักกกก สู้ๆนะคะ
    #16
    0
  2. วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 14:22
    บิ้นกยองโคตรละมุน ทำให้เขิลตลอดดดดดด
    เจี๋ยหมวยก็หวานกันเหลือนเกิน
    กวอนผักชีก็น่ารัก ขำพี่กวอนพอจะได้เบอร์ชียอนนี่รีบเลยนะ แหม!!
    #15
    0
  3. #14 king24 (@kachamart24) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 21:02
    รุ่นพี่กยองควรเป็นของหนู
    #14
    0
  4. วันที่ 16 เมษายน 2559 / 11:25
    ที่แท้ บิ้นก็ชอบกยองมาก่อนนี่เอง แต่ป๊อด 5555555555 คราวที่แล้วว่ากยองป๊อด คราวนี้หมาน้อยป๊อด
    บิ้นมันร้ายยยยยยยยยย เอาเบอร์ของผักชีให้พี่กวอนแลกกับที่อยู่ของกยอง
    แล้วคิดเร๊อะว่ากวอนจะไม่เอา ไม่เหลือต่างหาก55555
    บุกที่บ้านเลยน่ะบิ้น เป็นสาวเป็นนางมาบุกบ้านว่าที่สามีแบบนี้ก็ได้หรอ? 
    และแล้วก็จบอย่างมีความสุข ><
    ขอบคุณค่ะไรท์ที่แต่งเรื่องดีๆขึ้นมาให้รับชม...
    #13
    0
  5. #12 MonSterz
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 11:25
    ฟิคน่ารักมากค่ะ อ่านละยิ้มตามเจ้าเด็กกับคนพี่จริงๆเลย >//< ที่แท้เยบินก็ชอบมินคยองมาก่อนนี่เอง ร้ายไม่เบา55

    กยองมีความซึนมาก น่ารัก คาแรคเตอร์ประจำตัวคือความละมุนและความซึน55 กว่าจะรู้ใจตัวเองได้นี่



    ขำที่บิ้นถามหาบ้านจากกวอนใช้เบอร์ชียอนมาแลกเปลี่ยน ก๊ากก ชอบที่ไปหาถึงบ้านพี่เค้า นอนรอบนเตียงเลย ฮ่าาา

    เด็กโดนดุไล่กลับบ้านเลยแง่ะ555 กยองดีใจที่เด็กมาหาก็บอกมาเถอะ บิ้นได้กำไรเห็นพี่เขาชุดผ้าเช็ดตัวไปอี๊ก=//=



    เยบินเรียกกยองว่ากยอง คือน่ารักที่สุดแล้วว ยัยเด็กขี้อ้อน ชอบที่ใส่เสื้อโคร่งๆของพี่เค้าทั้งที่ตัวนิดนุง

    ฉากยื่นแขนให้พับแขนเสื้อให้ก็น่ารักกก หมาขี้อ้อน แง้งๆๆๆ

    สุดท้ายก็ต้องให้เด็กมันบอกรักก่อน จริงๆเลยนะ แพ้ความตรงไปตรงมาของบิ้น



    ขอบคุณสำหรับฟิคบิ้นกยองค่ะ ละแต่งมาอีกนะ เรื่องยาวก็ได้ อิอิ55555^^
    #12
    0
  6. #11 กยอง
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 09:23
    แอร๊กกก น่ารักมากเลยคะ เค้าชอบมากๆ เวลาที่บิ้นเรียกกยอง ว่ากยอง มันดูน่ารักไปหมด แอร๊ยย



    มาแต่งเรื่องต่อไปของบิ้นกยองเร็วๆนะคะ เค้าจะรออ -///-
    #11
    0
  7. #10 199511N (@199511N) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 08:15
    อ่านจบแล้วววฮืออเป็นฟิคที่น่ารักมากเลยค่ะ กยองกากกชอบเขาก็ไม่ยอมบอกถ้าเยบินไม่คิดถึงมากจนบุกมาหาถึงห้องเนี้ยจะรู้มั้ยว่าชอบกัน เยบินเด็กมันร้ายย ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคน่ารักๆให้อ่านนะคะ ><
    #10
    0
  8. #9 CLOSEDSWAG (@lannazealot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 00:52
    ฮืออออ อ่าจบแล้วค่ะ ฮืออออ
    เด็กบิ้นมันร้ายอ่ะ โอ้ยยย ทำไมละมุนแบบนี้คะพี่กยองคนอบอุ่นยัยบิ้นคนน่ารักที่คิดถึงเพราะมาหาโอ้โห คิดถึงพี่เขามากมั้ยบิ้น ฮือออ ชอบเวลาหยอกล้อกันอ่ะ ชอบมากเลยค่ะ ฮือออ เขินนนนน ชอบตอนกยองเขินบิ้นอ่ะ ใจจะหลุดออกมาแล้วโถ่วพี่กยองงง ฮือออ นี่เขินกว่าพี่กยองกะบิ้นอีกค่ะ -///- หวีดมามากแล้วหวีดมากกว่านี้อาจกลายเป็นฟิค 555 สุดท้ายพี่กวอนร้ายนะคะ ได้เบอร์เด็กชียอนไปแล้วด้วย 5555
    #9
    0
  9. #8 So'Pu
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 00:39
    จะให้เบอร์ผักชีปุ๊บ อ๋อออทันทีเลยนะคยองวอนนี่ งืออ >///<
    #8
    0
  10. วันที่ 14 เมษายน 2559 / 15:16
    ทำไมถึงมาล่ะ? กยองมาตามหาหัวใจ ถรุ้ยยยยยยยน้ำเน่าเหาะๆๆ
    พี่กยองตรงดีน่ะ คนอื่นไม่ได้มอง -//////- มองแต่ลูกหมาน้อยของตัวเอง...
    เจี๋ยหมวย มันหวานกันอีกแล้วค่ะคุณแม่ขาาาาาา ฟิคเรื่องใดมันชอบทำน้ำตาลหกเรี่ยราดตลอด -__-
    กวอนผักชีโผล่มาเห้ยยยยยยยย
    รอน่ะไรท์จ้าาาาา 
     
    #7
    0
  11. #6 MM_SooSun (@MM_SooSun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 11:20
    กวอนผักชี สิน่ะ>\\\<
    #6
    0
  12. #5 So'Pu
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 02:37
    นี่เจี๋ยต้องบังคับหมวยละเหรอคะไรท์ -///-

    นั่นสิๆ แล้วทำไมกยองถึงมาล่ะ? คิคิ >///<



    สู้สู้นะคะไรท์ ^^
    #5
    0
  13. วันที่ 13 เมษายน 2559 / 19:40
    เสียจ๊ายมันแค่วันช็อตตตตตตต ไม่เป็นไรๆ
    พี่กยองนี่หลงเด็กตั้งแต่แรกพบเลยนะคะ แอบฟังแต่ไม่กล้าเข้าไปหา
    จนน้องมันจับได้ นี่มันป๊อดชัดๆ -___-  แล้วบิ้นก็ดูจะหลงพี่กยองนะคะ เขย่งอย่าล้อความสูงน้องสิไรท์ 55555
    ไมได้แค่จ้องหมายความว่าเยี่ยงไรคะ?พี่กยอง แหม่ะ!
    มีหมวยแล้ว จะมีเจี๋ยมั๊ยคะ? *โดนตบ* นี่มันบิ้นกยองโว้ย แหะๆ 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 เมษายน 2559 / 19:40
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 13 เมษายน 2559 / 19:43
    #4
    0
  14. #3 กยอง
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 09:53
    แอร๊ยยยย บิ้นกยอง



    อ่า..อ ย่าจ้องหน้าแบบนี้สิถ้าพี่ทำคืนคงไม่ได้จ้องแร่หน้าเราน่ะ



    กยองจะทำอะไรหน่ะ อย่า อย่าช้าทำเลย #เดี๋ยววว

    รีบๆมาอัพฟิคนัคะ เค้าจะรอ -///-
    #3
    0
  15. วันที่ 13 เมษายน 2559 / 07:14
    ไรต์สู้ๆ
    #2
    0
  16. #1 So'Pu
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:39
    "เขย่ง" ตอกย้ำส่วนสูงบิ้นมากค่ะกยอง -///-

    อยากรู้จังค่ะว่าทำคืนของกยองจะขนาดไหน อิอิ
    #1
    0