ทวงรักนางซิน

ตอนที่ 5 : อิสระ...ที่ไม่อยากได้คืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    7 ธ.ค. 62


ท่ายืนรอโดนด่าเบาๆ
********************************************

ขอบคุณที่มาส่งค่ะ พิมพ์ขอตัวก่อนนะคะ

เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสามเดือนที่เทพิมพ์ภาวนาให้บีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์เจ็ดคันสวยขับไปจอดที่หน้าบ้านหลังกะทัดรัดสีซีดของตัวเองตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวขาขึ้นรถ หากสังเกตดีๆจะพบว่าหญิงสาวเหมือนคนกำลังหายใจไม่ออก ใบหน้าเนียนเกลี้ยงซีดขาว ที่ขมับบางมีเหงื่อซึมทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ และชัดที่สุดคือในดวงตาใสแจ๋วที่เต็มไปด้วยความกังวล จนกระทั่งรถคันหรูขับมาจอดหน้าบ้านตัวเองตามประสงค์ มือสั่นๆก็รีบเปิดประตูแล้วก้าวขาตามลงไปราวกับต้องการหลบหนี ทว่าธรธัญญ์กลับไม่ยอม ฝ่ามือใหญ่ตะครุบไหล่บางไว้ทันแล้วดึงร่างบางกลับเข้ามานั่งในรถอีกครั้ง

ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย

น้ำเสียงของธรธัญญ์แสนจะราบเรียบ แต่ทำไมเทพิมพ์ถึงรู้สึกอึดอัดในอกจนหายใจลำบากนักก็ไม่ทราบ คนถูกรั้งไว้หลับตาลง เพิ่งเข้าใจลึกซึ้งวันนี้ว่าหัวใจเต้นรัวเร็วราวกลองเพลนั้นเป็นอย่างไร รู้สึกเหมือนตัวเองคือนักโทษที่รอฟังคำพิพากษาก็ไม่ปาน เมื่อทุกวินาทีที่ความเงียบปกคลุมนั้นสั่นประสาทของคนรอฟังให้ลุ้นระทึกจนแทบควบคุมสติไม่อยู่

ฉันคืนอิสระให้ ...หรือแปลให้เขาใจง่ายว่า เราเลิกกัน สินะ

ต่อไปนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก นอกจากสถานะนายจ้างกับลูกน้อง

ทั้งที่เตรียมใจไว้แล้ว เพราะแววตาของธรธัญญ์ที่สละเวลาทำงานมานั่งรอเธออยู่ที่ล็อบบี้ก่อนพามาส่งบ้านตามหน้าที่ของแฟนมันเตือนให้รู้ว่ามีความผิดปกติ ลางสังหรณ์บอกว่าไม่ใช่เรื่องดีกับตัวเธอ ด้วยเหตุนี้จึงพยายามหนีหน้าเข้าบ้าน แต่พอเอาเข้าจริงก็ยังจุกกับความจริงนี้อยู่ดี ทุกคำพูดจากปากธรธัญญ์หยิบยื่นความเจ็บปวดให้อกซ้ายจนปวดหนึบ โชคดีที่ตอนนี้นั่งอยู่ในรถ ไม่เช่นนั้นร่างบางคงทรุดฮวบกับคำบอกเล่าที่ลิดรอนเรี่ยวแรงทั้งหมดของร่างกายไปจนยืนไม่อยู่ เทพิมพ์ทิ้งแผ่นหลังอ่อนเปลี้ยพิงเบาะรถเหมือนคนไม่มีกระดูก สมองมึนชาจนไม่รู้ว่าจะพูดหรือทำอะไรต่อไป

ระหว่างที่นั่งตาลอยคล้ายยังช็อกกับความจริงว่าเธอถูกธรธัญญ์ทิ้ง ก็เกิดคำถามแทรกตรงกลางใจว่าสาเหตุที่ทำให้เจ้าของนาราแกรนด์โฮเทลบอกเลิก เป็นเพราะวันนี้เธอล้ำเส้น เข้าไปวุ่นวายกับเขา หรืออันที่จริงธรธัญญ์อยากจะพูดเรื่องนี้อยู่แล้วกันแน่

หมดเวลาของพิมพ์แล้วเหรอคะ

ในที่สุดเทพิมพ์ก็เอ่ยถามทั้งที่ดวงตายังมองเหม่อไปข้างหน้า ใจความที่เอ่ยราวกับล่วงรู้มานานแล้วว่าระหว่างตัวเองกับธรธัญญ์ ไม่มีคำว่า ตลอดไป

 ไม่มีใครควรอดทนกับความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน ฉันผิดเองที่ปล่อยให้มันคาราคาซังมาถึงวันนี้

จริงๆคุณธัญญ์ก็ชัดเจนนะคะ ชัดเจนว่าไม่ได้รักพิมพ์ แต่เป็นพิมพ์ต่างหากที่เลือกจะปิดตาแล้วหลอกตัวเอง

การเลิกกับธรธัญญ์วันนี้ไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการยอมรับ ยอมรับความจริงว่าชายหนุ่มไม่เคยนึกชอบจนอยากได้เธอเป็นแฟน ยอมรับว่าเขาไม่ใช่ของเธอ จะช้าหรือเร็วเธอก็ต้องยอมรับความจริง

พิมพ์รู้ว่าคุณขอพิมพ์เป็นแฟนเพราะต้องการประชดคนรักเก่า เทพิมพ์ฝืนยิ้มขื่นๆให้ธรธัญญ์ที่เงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ

พิมพ์รู้ว่าทุกครั้งที่คุณธัญญ์ลากพิมพ์ไปกินอาหารญี่ปุ่นที่ขึ้นชื่อเรื่องความสดของแซลมอนทั้งที่คุณธัญญ์ไม่ชอบทานของไม่สุก เพราะคุณเวนิสอยู่ที่นั่น เธอตรงข้ามกับคุณธัญญ์เลยค่ะ คุณเวนิสชอบแซลมอนสดมากถึงขนาดทานคนเดียวได้ทั้งจานโตๆ

เรียวปากบางกดยิ้มหยันให้ตัวเองเมื่อนึกถึงครั้งล่าสุดที่ธรธัญญ์พาเธอไปร้านอาหารญี่ปุ่นเจ้าดัง ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขานั่งมองเวนิสาที่อยู่อีกฝั่งของร้านตลอดเวลา เธอรู้ดีเพราะผนังร้านด้านหลังธรธัญญ์เป็นกระจก ภาพสะท้อนในนั้นเธอมองเห็นตั้งแต่แรก แต่ก็เลือกจะเมินเฉยแล้วหลอกตัวเองว่าธรธัญญ์กำลังคิดเรื่องงาน

พิมพ์รู้ว่าที่เมื่อคืนคุณธัญญ์ไปส่งพิมพ์กลับบ้านไม่ได้ เพราะคุณธัญญ์อยู่กับ...คุณเวนิส

มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเบื้องบนอยากให้เธอหูตาสว่างก็ไม่ทราบ แต่จังหวะที่เธอกำลังเดินไปที่ลานจอดรถ เธอบังเอิญได้ยินหนึ่งในสาวๆแก๊งนางฟ้ายืนสูบบุหรี่แล้วคุยโทรศัพท์ ใจความคือคนในสายบอกว่าให้กลับไปได้เลยไม่ต้องอยู่รอ จะไม่คิดมากเลยหากผู้หญิงคนนั้นไม่เอ่ยชื่อธรธัญญ์ออกมา ระหว่างทางกลับบ้านเธอต้องนั่งกลั้นน้ำตาจนเบ้าตาปวดหนึบเพื่อไม่ให้คนขับรถเห็น มีเธอคนเดียวที่รู้ว่าทันทีที่ยืนอยู่ในบ้าน บ่อน้ำตามันพังยับเยินขนาดไหน

เราคบกันมาเกือบสามเดือน แต่คุณธัญญ์ไม่เคยแตะตัวพิมพ์เลย ไม่เคยโทร.หา ไม่เคยพูดหวานๆ ไม่เคยสนใจว่าพิมพ์จะทำอะไรที่ไหน ไม่รู้ด้วยมั้งคะว่าพิมพ์ชื่อจริง นามสกุลอะไร

หยดน้ำตาที่มันเอ่อล้นขอบตาทั้งสองกลิ้งตกกระทบนวลแก้มซีดขาวกับความจริงที่แอบซ่อนในซอกใจมานาน

 ที่ตามรับตามส่งก็แค่อยากชดเชยที่ใช้พิมพ์เป็นเครื่องมือประชดคุณเวนิส

ฉัน...

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คนเด็ดขาด มั่นใจทุกการกระทำอย่างธรธัญญ์รู้สึกผิดจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะแก้ตัวว่าอย่างไร เพราะสิ่งที่เทพิมพ์พูดมามันถูกต้องทุกอย่าง เพิ่งรู้ตัวว่าเขาได้ทำผิดกับความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งมากมายเหลือเกิน

ขอโทษเรียวปากซีดขาวยิ้มสั่นๆ เพราะเป็นครั้งแรกที่ธรธัญญ์พูดจากับเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มกว่าปกติ ทว่าเธอกลับดีใจไม่ออก

ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ คุณธัญญ์ไม่ผิดคนถูกทิ้งยังมีกระใจปกป้องคนรัก ที่กลายเป็นอดีตไปแล้ว

ถ้าจะมีคนผิด คนๆนั้นก็พิมพ์นี่แหละค่ะ พิมพ์รู้แต่แรกว่าคุณธัญญ์ขอพิมพ์เป็นแฟนเพราะเพิ่งทะเลาะกับคุณเวนิสเรื่องที่เธอสนิทกับเพื่อนคุณธัญญ์ แต่พิมพ์ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ ฉวยโอกาสใกล้ชิดคุณธัญญ์ที่เป็นถึงเจ้าของโรงแรม พิมพ์ผิดเองที่ไม่รู้จักเจียมตัว

ดวงตาแดงช้ำมองเหม่อไปข้างเหมือนมีจอภาพยนตร์ฉายภาพเหตุการณ์ในวันต้นเรื่อง คืนนั้นไม่มีงานเลี้ยง พนักงานฝ่ายจัดเลี้ยงจึงถูกส่งไปช่วยงานที่แผนกอื่นๆ ส่วนเธอถูกส่งไปช่วยงานที่ครัวเย็นซึ่งเป็นครัวที่ดูเรื่องขนมหวานและของว่าง งานในนั้นมีเชฟประจำกับผู้ช่วยคอยดูแลอยู่แล้ว จึงได้แค่คอยเป็นลูกมือหั่นนั่นหยิบนี่นิดหน่อย หลังจากนั้นก็เข็ญรถไปส่งอาหารให้เลาจ์ต่างๆ ทว่าความเป็นคนหลงทิศจึงทำให้เธอเดินเลี้ยวผิดทาง จากที่ต้องไปส่งของว่างที่ห้องอาหารจีน เธอกลับเข็ญรถอาหารไปยังภัตตาคารญี่ปุ่น และยืนเอ๋อๆอยู่หน้าห้องไพรเวทที่ธรธัญญ์กับเวนิสากำลังทะเลาะกันเสียงดัง ระหว่างหันหน้าหันหลังว่าจะต้องเดินออกไปทางไหน ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ธรธัญญ์เดินหน้าบึ้งออกมา จากนั้นร่างของเธอก็ตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง พร้อมกับประกาศิตเสียงกร้าวว่าเธอเป็นคนรักของเขา

เธอรู้ทุกอย่างอยู่แก่ใจ แต่เธอกลับเห็นแก่ความสุขส่วนตัว!

อย่าคิดมากไปเลยค่ะ จริงๆพิมพ์ต้องขอบคุณคุณธัญญ์ด้วยซ้ำ ที่ทำให้พิมพ์มีช่วงเวลาดีๆ

ความไม่สบายใจในดวงตาสีดำสนิทก่อความร้อนในอกของเทพิมพ์ สันมือบางจึงยกขึ้นปาดคราบน้ำตา แล้วพยายามบังคับริมฝีปากให้ยิ้มกว้างมากที่สุด เธอไม่อยากเป็นสาเหตุให้ชายที่รักเป็นทุกข์โดยมีตัวเองเป็นต้นเหตุ

เธอ... ไม่เป็นไรใช่ไหม น้ำตาที่รินไหลไม่ขาด แม้เทพิมพ์จะพยายามปาดมันทิ้ง ทำให้ธรธัญญ์ยังไม่สบายใจ

มันเจ็บเสมอแหละค่ะถ้าเราเอาใจไปผูกกับใครสักคน แต่แค่ไม่กี่เดือนเอง เดี๋ยวพิมพ์ก็คงลืม

พรุ่งนี้...

พรุ่งนี้พิมพ์หยุดค่ะ ส่วนมะรืน... หมายถึงต่อไปนี้ พิมพ์จะขี่รถไปทำงานเองค่ะ ขอบคุณที่มาส่ง สวัสดีค่ะ

เมื่อกลับมาคงสถานะนายจ้างกับลูกน้อง มือบางจึงพนมขึ้นไหว้เป็นทางการ แล้วก้าวลงจากรถคันโก้ที่คงมีวาสนาได้นั่งเป็นครั้งสุดท้าย โดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังสักหางตา เทพิมพ์เตือนสติตัวเองทุกย่างก้าวที่เดินจากมา ว่าจะไม่ใช่แค่วันมะรืน แต่วันต่อๆไปเธอจะกลับมาเป็นนางสาวเทพิมพ์คนแกร่งคนเดิมเหมือนที่เคยเป็น เคยไปกลับเองได้ก็จะกลับมาทำเหมือนเดิม แค่ไม่สบายเหมือนช่วงที่ธรธัญญ์รับส่งเพราะเป็นรถมอเตอร์ไซค์ราคาถูกตามประสาคนชนชั้นรากหญ้าจะมีปัญญาซื้อหา ก็แค่นั้น

**************************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

169 ความคิดเห็น

  1. #158 Radajda (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 16:37
    เจ็บปวดมาก
    #158
    0
  2. #142 Npff (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 10:04
    ตกสวรรค์ละ เฮ้อน้อ
    #142
    0
  3. #36 sutarat182519 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 14:56

    ร้องไห้เยค่ะ

    #36
    0
  4. #11 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 19:02
    ลาออกจากงานไปเลยจ้า...
    #11
    1
    • #11-1 พิจักขณา(จากตอนที่ 5)
      10 ธันวาคม 2562 / 14:27
      หนีอิพี่ไปไกลๆเลยเนอะ
      #11-1
  5. #10 flukebaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 17:34
    ระวังตัวไว้น้า^^
    #10
    1
    • #10-1 พิจักขณา(จากตอนที่ 5)
      10 ธันวาคม 2562 / 14:28
      หมายถึงน้อง รึอิพี่คะ 555
      #10-1
  6. #9 7750778 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 16:39

    ชอบคะ

    มีรูปเล่มหรือ e book

    ยังคะ
    #9
    1
    • #9-1 พิจักขณา(จากตอนที่ 5)
      10 ธันวาคม 2562 / 14:29
      ใจเย๊นนนน ยังเขียนไม่จบเลยตัวเอ๊ง 555
      #9-1