คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #7 : falling rain
F A L L I N G R A I N
อ J U N H O E X J I N H W A N อ
#FallingJH || ฝากสกรีมแท็กด้วยนะคะ เริ้บ
หมายเหตุ* เรื่องนี้สารภาพเลยว่าดัดแปลงมาจากฟิคคู่อื่น
ด้วยเหตุผลที่ว่า 'พล็อตโรแมนติกแบบนี้จะเหมาะกับจุนฮวานรึเปล่านะ'
นั่นแแหละ เราเลยตัดสินใจแปลงเรื่องมา
ส่วนตัวแล้วชอบจุนฮวานแนวนี้มากพอสมควรเลยนะ แหะๆ หวังว่าจะชอบนะคะ XD
โซล,เกาหลีใต้
สายฝนเทลงมาไม่ขาดสายแม้ว่าจะไม่แรงมากนักแต่มันก็ตกหนักพอที่จะทำให้เปียกโชกได้สำหรับคิมจินฮวานที่ไม่ได้พกร่มติดตัว โชคดีหน่อยที่เขาหาที่กำบังได้แล้ว ร่างเล็กก้มลงมองนาฬิกาข้อมือแล้วจิ๊ปากเบาๆทันทีที่เห็นว่าเป็นเวลาสองทุ่มครึ่งซึ่งถ้านับๆดูมันก็ประมาณซักห้าชั่วโมงที่คิมจินฮวานมานั่งรอนัมแทฮยอน รูมเมทตัวดีที่หนีไปกินเลี้ยงกับเพื่อนในชมรม
เขาลอบเลียริมฝีปาก แล้วปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเงียบอีกครั้ง คิมจินฮวานไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนนัมแทฮยอนจะกลับมา เขาชักหงุดหงิดที่จะนั่งมองรถที่ขับผ่านอีกทั้งตึกสูงใหญ่ที่อยู่อีกฝากหนึ่งของถนนและเริ่มรู้สึกว่าเสียงของความเงียบมันน่าเบื่อเป็นพิเศษแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขารู้สึกชอบเสียงนี้มากแค่ไหน
คิมจินฮวานขยับตัวบิดขี้เกียจ ก่อนชำเลืองมองเด็กหนุ่มในยูนิฟอร์มนักเรียนที่เพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“นัมหรอ”
ถามออกไปเสียงเบาจนคิมจินฮวานคิดว่าอาจจะต้องพูดให้ดังกว่านี้เพื่อกลบเสียงฝนทีเทลงมาไม่หยุดหย่อน ไม่เกินสองวินาทีคนตัวสูงก็หันมา เด็กหนุ่มยิ้มเจื่อนลงเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เพื่อของตน
“ขอโทษที จำคนผิด”
ก้มหัวโค้งให้สองทีเป็นการขอโทษแล้วหันหน้ากลับมาจดจ่ออยู่กับแสงไฟบนถนนตามเดิม อดโทษเพื่อนตัวเองที่ทำให้เขาหน้าแตกไม่ได้แม้ว่าฝ่ายนั้นอาจจะกำลังสนุกโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
“ชอบรึเปล่า”
เสียงแหบพร่าที่ดังมาจากริมฝีปากหนาของคนตัวสูงดังขึ้นเรียกให้คนตัวเล็กที่กำลังเหม่ออยู่หันกลับไป
เจ้าของเสียงยัดลูกอมเข้าปากอีกเม็ดก่อนทอดสายตามองเสาไฟต้นที่อยู่ติดกับเก้าอี้ม้านั่งซึ่งตั้งอยู่ริมทางเดิน
“ห้ะ?”
“ผมหมายความว่า..ชอบเวลาที่ฝนตกรึเปล่าน่ะ”
นักเรียนตัวสูงคนนั้นละสายตาจากเสาไฟมามองหน้าคิมจินฮวาน วูบหนึ่งที่เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดประหลาดจากนัยน์ตาคมคายที่ชวนให้หัวใจเร่งจังหวะขึ้นโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
“อ้อ ก็นิดหน่อยมั้ง”
“เหมือนกันเลย กลิ่นฝนมันสดชื่นดีนะ”
“อือ”
“ผมชื่อกูจุนฮเว”
“จินฮวาน คิมจินฮวาน”
“อายุเท่าไหร่”
“21”
“17”
ในสายตาของกูจุนฮเว คิมจินฮวานเป็นคงเป็นคนที่พูดไม่เก่งเอาเสียเลย คนตัวเล็กเพียงแค่พยักหน้ารับรู้และตอบคำถามเขาด้วยคำพูดสั้นๆและร้อยยิ้มบางๆเท่านั้นแต่กูจุนฮเวก็พูดไม่ได้เต็มปากว่ามันเป็นเรื่องไม่ดี เขากลับรู้สึกว่าการนั่งคุยกับคิมจินฮวานเป็นเรื่องน่าสนุกมากกว่าการที่จะมองผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา
“พี่มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ ไม่กลับบ้านหรอ”
“แล้วนายล่ะ มาทำอะไรตรงนี้”
กูจุนฮเวหลุดหัวเราะกับประโยคแรกที่คิมจินฮวานพูดยาวเกินห้าคำ เขาเอี้ยวตัวไปล้วงลูกอมในกระเป๋าหลังมาอีกสองเม็ดก่อนยื่นให้คนตัวเล็กแล้วยัดอีกเม็ดใส่ปากตัวเอง มือเรียวหยิบลูกอมรสองุ่นแล้วค่อยๆกัด ตาสวยยังจับจ้องอยู่ที่ผู้ชายตรงหน้าราวกับหวาดระแวงว่าลูกอมเม็ดนี้อาจจะมียาพิษ
กูจุนฮเวไม่ได้ตอบคำถามของเด็กหนุ่ม ร่างสูงก้มหน้าลงหัวเราะเบาๆ แล้วคิมจินฮวานก็พอจะเดาได้ว่ามันเป็นการเลี่ยงตอบคำถามของพวกที่ชอบแสดงออกผ่านท่าทางมากกว่าการพูดตรงๆว่า ‘ไม่อยากพูดถึง’ อะไรแบบนี้
ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าที่เห็นแววตาคมคายดูมีความสุขอย่างน่าประหลาด คนตัวเล็กเลื่อนสายตาจากนัยน์ตาคู่นั้นมาถึงริมฝีปากหนาที่เขาเคยคิดว่ามันมาเหมาะกับคนเกาหลัเท่าไหร่แต่มันกลับดูดีทีเดียวเมื่ออยู่กับกูจุนฮเว
ฝนซาลงมากแล้ว แต่ความรู้สึกรู้ชื้นๆเวลาสูดอากาศเข้าปอดมันยังทำให้จินฮวานรู้สึกสดชื่น เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือและพบว่ามันก็เพิ่งผ่านเวลาสี่ทุ่มไปเมื่อสองนาทีนี่เอง คิมจินฮวานคิดว่านัมแทฮยอนอาจจะลืมสัญญาที่จะกลับมาช่วยเขาเก็บกวาดหอไปแล้วหรือไม่ก็จงใจนอนค้างบ้านดงฮยอกเพราะไม่อยากกลับมาเก็บหอก็เท่านั้น
คนตัวเล็กลุกขึ้นยืน กลอกตามองสายฝนที่เริ่มตกน้อยลงบ้างแล้วก่อนตัดสินใจหันไปบอกลาให้กูจุนฮเว
“ผมมีร่มนะ จะให้ไปส่งมั้ย”
กูจุนฮเวพูดขึ้นก่อนลุกขึ้นยืนแล้วควักเอาร่มในกระเป๋าออกมา คิมจินฮวานเลิกคิ้วก่อนพยักหน้าช้าๆ เขาไม่ได้ถามถึงสาเหตุที่ร่างสูงยอมมานั่งอยู่กับเขาแทนทีจะเดินกลับบ้านทั้งๆที่ตัวเองก็มีร่มอยู่กับตัว
มือหนากางร่มสีเทาออกมา ก่อนยื่นมือพร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้คิมจินฮวาน
“ไปกันเถอะ”
พูดจบขายาวก็ก้าวไปข้างหน้าทำให้จินฮวานต้องรีบก้าวตาม กูจุนฮเวหันมายิ้มให้เขา แม้เป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวแต่คิมจินฮวานกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของอัตราการเต้นของหัวใจที่มักไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนักสำหรับเด็กอายุสิบเก้าปีที่ไม่เคยมีความรักอย่างเขา คนตัวสูงขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเพื่อให้ไหล่หนาเข้ามาอยู่ใต้ร่มจนชนกับไหล่ของเขา คิมจินฮวานไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆกับความรู้สึกที่เสียงหัวใจมันดังก้องอยู่ในหัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝนที่กำลังตกอยู่เลย
‘ให้ตายเถอะ เป็นอะไรไปนะ คิมจินฮวาน’
30%
ฝากเม้น ฝากสกรีมแท็ก #FallingJH ด้วยนะคะ
M
ความคิดเห็น