ตอนที่ 7 : ๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 พ.ค. 62

เเสงไฟจากห้องอะไรสักอย่างที่สาดส่องเข้ามาไหนจะเเสงพระอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาด้านข้างจังๆจนทำให้องยกมือปิดเเต่พอยกมือขึ้นมาก็พบว่ามีผ้าพันแผลกับอะไรสักอย่างเเปะเต็มตัวแต่โดนทำร้ายทำไมต้องให้น้ำเกลือหรือจริงๆมันต้องให้วะจังหวะนั้นทำให้นึกออกว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาล เมื่อหันไปอีกข้างเจอพี่ดลนอนขาก่ายโซฟาหลับอ้าปากหวอ 

“อ่า....ขนาดหลับอย่างหล่อเลยนะพี่”

องพึ่งคิดได้ว่าพูดอะไรออกไป

“ไม่เอา ไม่เอ๊าา แฟนเพื่อนนะใจเย็นๆนะ”

อยู่ๆพี่ดลก็สะลึมสะลืมขึ้นมาซะงั้น

“อืออ อ้าวองตื่นละอ่อ เจ็บแผลมั้ย ปวดแผลป่าว ตามหมอให้มั้ยและอะไรที่พูดบอกว่าใจเย็นๆอ่ะ”

“ตามก็ได้ครับ และเมื่อกี้เห็นผ้าปิดแผลน่ะครับเลยตกใจเลยบอกตัวเองให้ใจเย็นๆนะครับ”

“ออ นึกว่าเราเป็นอะไรไปถ้าเป็นอะไรพี่เป็นห่วงเเย่เลยนะครับ”

<ตึก ตัก ตึก ตัก>

โว้ยย ใจเต้นอะไรขนาดนี้นะมันจะทะลุออกมาเเล้วเนี่ย เราไม่ได้ชอบพี่เค้าท่องไว้เป็นเเค่พี่ชายๆ แต่เทคเเคร์ขนาดนี้ไม่คิดก็บ้าเเล่วว

“นิ่งเลย เป็นอะไรเนี่ย555”

“ประทับใจมากๆเลยครับ555+”

“ฮงเค้าก็ห่วงเราเหมือนพี่นั่นเเหละน่า ว่าเเต่ไปไหนเนี่ย”

“พี่ดล ตื่นยัง”

“แหม่ ตายยากจริง”

“ใช่ๆ ตายยากจริงๆนะเนี่ย”

“องตื่นเเล้วหรอ เจ็บหรือปวดแผลมั้ย”

“นั่น ว่าเเล้วเชียวฮงต้องถามองเเน่”

“ใช่ฮงอ่ะพูดเหมือนที่พี่ดลบอกเลยนะ”

“ตื่นนานล่ะหรอ”

“ช่ายยย”

“อ่ะ ข้าวหมูแดงของโปรดจ้ะ”

“โห้ยย ขอบคุณมากๆเลยนะครับพี่ฮง”

“พี่อะไรเนี่ย เป็นน้องนะ”

“อ้าวไม่ได้เป็นเเฟนหรอ คริคริ”

“ไอ้พี่บ้า  ≥﹏≤ ”

“555 น่ารักดีคู่นี้”

ทำไมต้องรู้สึกเจ็บใจด้วยนะเหมือนเป็นส่วนเกินที่คนนึงลูกพี่ลูกน้อง คนนึงคนที่ชอบแต่เค้าเป็นเเฟนกัน คนที่ชอบนี้เรียกได้ไม่เต็มปากหรอกกลัวนรกกินกบาล ชาติที่เเล้วทำกรรมอะไรมาหรอถึง หอ แอ วอ แหว ไม้โท แห้ว ขนาดนี้

“อง เงียบเลยพี่อ่ะ”

“ห้ะ เราเงียบหรอพอดีรู้สึกเจ็บแผลที่ปากน่ะ”

“เป็นไรอ่ะ ทำไมดูแบ๊วขึ้นจัง”

“ไม่รู้สิ สงสัยอ๊องมั้ง”

“เอาเถอะ เเล้วเเต่”

<แกร๊ก>

“ขออนุญาตให้ยาค่ะ”

“อ่า..คุณพยาบาลครับ น้องผมจะมีตรวจหรือทำแผลอะไรมั้ยครับ หรือต้องทำอะไรป่าวครับ”

“ของคุณองศาหรอคะ มีตรวจตอน11.00ค่ะอีก2ชั่วโมงค่ะ และทำแผลตอนเย็นค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ”

“ค่ะ”

“อง”

“เดี๋ยวไปซื้อกาแฟกับพี่ดลก่อนนะ”

“อ่า..อื้ม”

มีอะไรกัน ทำไมฮงทำหน้าอย่านั้นดูขรึมเหมือนโกรธหรือกังวลอะไรซักอย่าง ค่าใช้จ่ายหรอ? เราก็ออกนี่ พี่ดล..มันเกี่ยวกับพี่ดลหรอ

ชั้น1โรงพยาบาล

“ไปคุยกันในรถนะพี่”

“อ่า...อะไรเนี่ยฮง”

“ไปคุยกันที่รถถ้ามันคุยตรงนี้จะเสียงดังป่าวๆ”

ที่รถ

“พี่ตอบให้ฮงมั่นใจทีว่าพี่กับองไม่มีอะไรกัน ผมเชื่อใจทั้งสองคนนะพี่ แต่การกระทำที่พี่กับองทำมันสวนทางกันอ่ะ เข้าใจป่ะ”

“องก็คือน้องพี่เราไม่มีอะไรกัน องกับหนูก็รู้จักกันมานานไม่ใช่หรอ พี่ก็รู้จักองหลังจากหนูอีกนะฮง”

“เเล้วสายตาวิบวับประกายขององคืออะไรอ่ะ”

“องก็อย่างนั้นมั้ยอ่ะฮง อย่าหวงไม่เข้าเรื่องได้ป่ะ ทีเรื่องน้องมน นิเทศน์การแสดงอ่ะพี่รู้พี่เห็นทุกอย่างพี่ได้มาทะเลาะอย่างนี้ป่ะ ก็ไม่เพราะมนเป็นเพื่อนฮงรู้ว่ามนชอบฮงพยายามจะจีบฮงพี่เข้าใจทุกอย่าง พี่ไม่ไร้สาระเพราะพี่เชื่อใจฮง พี่รู้ว่าฮงไม่ไขว้เขวพี่เลยไม่จุดประเด็นไง”

ดลพูดอย่างไม่จุดอารมณ์เพราะรู้ดีว่าอีกคนเป็นไฟอีกคนต้องเป็นน้ำเย็นเข้าลูบ เเต่ความพยายามที่ดลพยายามสร้างมาเค้าดันพลาดเเค่ประโยคเดียว”

“ อ๋อ เรื่องของผมเเม่-ไร้สาระใช่ป่ะ เออดิใครจะมีสาระเหมือนองล่ะ”

ตอนนี้ดลพยายามเป็นน้ำเย็นแต่ถ้าน้ำเย็นอยู่ใกล้ไฟ น้ำเย็นก็ค่อยๆพลันเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นถึงร้อน เพราะควันไฟที่ลุกไหม้อย่างโชกโชน เหมือนกับใจดลที่อธิบายเท่าไหร่ฮงก็ไม่ฟัง

“ฮง ฮงไม่ใช่คนเเบบนี้ฮงเป็นฮงไม่ใช่ใครก็ไม่รู้ฮงคือฮงน่ารักคนนัั้น ไม่ใช่ฮงขี้หงุดหงิดแแบบนี้ ฮงไม่ได้นิสัยเเบบนี้นะ”

“ผมเป็นของผมมาตั้งนานเเล้ว นี่แหละสันดานดิบของผมผมมันคนขี้หงุดหงิดขี้โมโหนิสัยสันดานชั่วมาตั้งเเต่ชาติไหนต่อไหนแล้ว”

ตั้งเเต่ชาติไหนต่อไหนแล้วงั้นหรอชาติไหนต่อไหนคำพูดมันแปลกๆลองดูซักตั้งวะ

<ตุ้บ!!!!!>

“พี่!!!ผลักผมทำไมผมทำไรให้พี่ก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน”

“ฮง ตั้งสติดีๆหายใจเข้าออกแล้วลองคิดเราโกรธองจริงๆหรอคนที่โกรธใช่ตัวฮงเองหรอหรือใครบังคับฮงล่ะ”

“ทำไมต้องทำตามด้วย”

“ฮง”

“เออ”

เราก็ไม่ได้อะไรกับองนี่หว่าเราจะโกธรทำไม เรา เรา เรา ทำเพื่ออะไร

“พี่ ฮงขอโทษ”

“ฮง พูดเเรงขนาดนั้นเลยหรอพี่โกรธฮงไหม ฮงขอโทษนะพี่จริงๆองก็เป็นเเบบนั้นขอโทษที่ฮงใจร้อน”

“ฮงไม่ผิด คนที่ชื่ออรบุศป์นั้นแหละผิด ผิดที่จองเวรเรา”

“พี่ พี่เข้าใจฮงใช่มั้ยฮงขอโทษนะ”

«กฺผิดหรอ!!!!!!กฺไม่ผิดพวกมึ-นั้นแหละ คุณพระก็หน้ามืดตามัวหลงผิดเข้าข้างนางนั้น น้องดูเป็นคนชั่วในสายตาคุณพระมากเลยหรือเจ้าคะ ส่วนมึ-พิมพ์นิภา นังสำออยมองก็รู้ว่าเสเเสร้งคนอย่างมึ-มีชีวิตรอดก็เพราะความตอแ-ล»

“หยุด!!!! อรบุศป์โกรธเกลียดเเค่ไหนก็เเล้วเเต่เธอ ส่วนฮงจะเสเเสร้งหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ!!! ระรานคนอื่นแบบนี้บาปเปล่าๆเอาเวลาไปหาหนทางเกิดเถอะ นรกจะไม่ต้องการเธอเเล้วเพราะเธอมันเลวเกินไป”

«คุณพระ!!!!!! สิ่งที่คุณพระพูดมันคือสิ่งที่คุณพระคิดมาตลอด ในใจจนถึงวันนี้หรอเจ้าคะคนที่น้องรักกลับเกลียดน้องคนที่น้องเกลียดคนที่เป็นคนชั่วกลับมีเเต่คนรักใคร่มัน ข้ารู้เห็นทุกอย่างแต่ไม่พูดเพราะเเล้วเเต่เวรกรรมสุดท้ายมันก็เเว้งกัดข้า มันคือนังงูพิษที่ดูเหมือนเชื่องเเต่งูมันก็ยังคงสันดานของมันแหละคุณพี่ เกิดมามีเเต่คนรักข้าที่ได้รับความรักจากคุณพี่ก็ประเสริฐแล้วเเต่นังนั้นก็มาในชีวิตข้ากับคุณพระ สุดท้ายข้าทำอะไรมันก็ดูเหมือนข้าเลวข้าเป็นผู้กระทำ ส่วนมันเป็นผู้ถูกกระทำ คุณพระขอไม่ให้จองเวรทุกอย่างที่คุณพระขอข้าปฏิบัติตามทุกอย่าง แต่คำขอนี้ข้าจะไม่สามารถทำตามที่คุณขอได้ขอจะจองเวรมันไปเรื่อยๆ นังแพศยา!!!!!!!!!»

<แกร็ก>

“ไปไหนกันมา..”

“ฮงโดนอรบุศป์ควบคุมจิตใจร่างกาย”

“พี่รู้ไหม รู้ไหมว่าอรบุศป์นั้นน่ะมันมาหาผม มันมาบอกผมว่า“พวกมึ-จะต้องวิปลาสไม่ก็ถึงฆาตตายโหง”

เค้าพูดอย่างงี้กับผม ทีหลังไปไหนบอกกันสถาการณ์มันไม่เหมือนเดิมเเล้วนะพี่ นะฮง”

“อือ ขอโทษนะ ขอโทษนะฮง ฮึกๆขอโทษฮึกๆฮือออ”

“เห้ยฮง เป็นอะไร”

“ฮงว่าอง กล่าวหาว่าองกับพี่ดลแอบคบซ้อนกล่าวหาว่าองเป็นมือที่สามทั้งว่าอง ว่าพี่ดล ฮงไม่ได้สำออยนะทุกคนเชื่อฮงนะเชื่อฮงและฮงก็ไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆสิ่งที่ฮงทำไปเมื่อกี้มันพลาดไปฮงขอโทษนะองให้อภัยฮงมั้ย”

“อา...โอเคโอเคองไม่โกรธฮง องเข้าใจ”

“จริงๆนะ”

“จริงๆ”

“ฮง อง”

“ครับ”

“....”

“ย้ายไปอยู่บ้านพักไหม ที่พี่อยู่”

“ผมเกรงใจมันรบกวนคนอื่น”

“เหลือ1ห้องกว้างๆแต่เจ้าของกั้นไว้เเล้ว”

“อ๋อ อ่า..ผมไปได้เเต่ขอคิดอีกทีนะครับ”

“อืม ระวังตัวนะอยากให้มาอยู่รวมกันไว้เซฟๆไว้”

“ครับ”

“ฮึก..ไปวัด”

“ห้ะ”

“ไปวัดกัน”

“นะๆ”

“นะอง นะพี่ดล”

“ไปก็ได้ครับเเต่รอองหายก่อนนะ”

“ไปตอนนี้เลย องหายละไปพร้อมกันอีกที”

“อืมก็ได้ครับ”

“อ่า..ฮงไปเถอะ เดี๋ยวหายละตามไปอาจจะสัก1-2-3อาทิตย์มั้ง555”

เห้อออ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกเค้ารักกันดี

“ไปก่อนนะ เดี๋ยวมาใหม่”

“อืม ไปเถอะ”

@นอกห้อง

“พี่คิดว่าองแปลกไหม”

“พี่ว่าฤทธิ์ยานะ เพราะซองยาก็เขียนว่าอาจจมีอาการง่วงซึมน่ะ”

“อืม ก็น่าจะอย่างนั้นแหละ ไปกันเถอะ :)”

“ครับ :)”

@ในห้อง

เหอะ พูดข้างนอกล่ะคิดว่าข้างในไม่ได้ยินหรอเหมือนละครมากเลยนะ องบ่นในใจ เค้ารักกันดีนี่นาเราไม่เกี่ยวเลย ไม่เกี่ยวเลยแหละฮงทั้งน่ารักดูเราหล่ะอีกอย่างเค้ารักกันมาก เราเทียบไม่ติดหรอกไม่ติดเลยไม่ติดเเม้เเต่นิดเดียว

แหมะ

“น..น้ำตา”

ยานี่คงไม่มีฤทธิ์ให้น้ำตาไกลหรือซึมเศร้าให้หรอกนะ เห้อ...เก็บความรู้สึกเท่าไรมันก็เหยียบไม่มิดซะที

เสียงให้ใจดังตุ้มๆต่อมๆ ถึงแม้จะมีลำโพงรอบข้างเเต่ก็ห้ามไม่ให้ได้เสียงยินเสียงหัวใจไม่ได้หรอกนะ

“อ่า...ง่วงนอนล่ะนอนดีกว่า”

(ผ่านไป1อาทิตย์)

“ออกจากโรงพยาบาลซะทีนะ ออกไปน่ะสอบซ่อมด้วยคนอะไรมาเจ็บวันที่อาทิตย์นั้นมีควิซทั้งอาทิตย์”

“หยุดพูดหน่าา เตรียมใจอยู่”

“นั่งสมาธิไปไอ้เเมว”

“แค่นั่งขัดสมาธิยังยากเลยไอ้แบ๊ว”

“แบ๊วอะไร แมนๆเว้ย”

“นี่หรอเเมน เป็นผู้ชายจริงเเต่ทำม๊ายยทำไมน่ารักจังวะ”

“ยังเก็บรูปนี้ไว้อีกอ่อ”

“ตอนเเรกกะลบ แต่เปลี่ยนใจจนสุดท้ายไว้ใช้ประโยชน์วันนี้ คิกคิก”

“ลบเลยนะำไม่งั้นฟ้องพี่ดล”

“ฟ้องดิๆ เค้ากะจะพูดว่า พี่ดลครับผมทำไปเพราะว่าเห็นฮงน่ารักหรือพี่ไม่เห็นด้วยง่ะ เเบบนี้”

“หึ่ยย เเสบนักนะเดี๋ยวตีให้แผลอักเสบเลย”

“อย่าๆๆๆ ขอโทษๆเเค่นี้ก็เจ็บพอเเล้ว”

“ไม่ทำร้ายคนแก่หร๊อกก”

“แก่ไรอายุเท่ากัน”

“ลื๊มมมมม”

“ไปเร็ว รถรางมาเเล้ว”

“เออๆ”

“เห้ยย ฮงสอบซ่อมอันเเรกอะไรอ่ะ”

“การจัดการ”

“วกรถได้ป่ะ ลืมมม บอกลุงว่าวกรถเหอะ”

“จะบ้าไง๊”

“ยอมบ้า”

“เอาไงเอากัน ไปสอบเดี๋ยวนี้!!!!”ฮงตะคอกกก

“เออๆ ก็ด๊ายยย”

“ไปๆ”

11.30

“เห้ออ ทำไม่ได้เลยอ่ะ”

“เออ ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“เออๆ ปลงงง”

--------------------------------------------------------------------------

Talk

ยาวยัง ยาวยัง

ไม่มีคำหยาบมันไม่ได้ฟิลตอนต่อไปอาจมีคำหยาบบ้างนะจ้ะไม่พูดไรมากบายจ้ะ

ปล.ยังไม่แก้คำผิด


---------------------------

ช่วงเครดิต

รูปของฮง(จีฮุน)

อ่านจอยมาเเล้วเซฟไว้นะคะ เรื่องนี้ค่ะ


แค่นี้ล่ะ บายจ้าา





1 ความคิดเห็น